"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> stories of the city stories of the streets: December 2004 stories of the city stories of the streets: December 2004

stories of the city stories of the streets

Tuesday, December 28, 2004

Ο θεός μάς βαρέθηκε

Τα τσουνάμι φτάσανε μέχρι εδώ πετάχτηκαν μέσα από τις tv και παρέσυραν τις καρδιές μας, τους φόβους μας και τις πιο ενδόμυχες σκέψεις μας με την ορμή τους στο θέατρο του παραλόγου... οι έλληνες είναι καλά... με ξέρασαν σε ένα φανάρι κόκκινο ενώ έβρεχε... πρασίνισε και γω έμεινα ασάλευτος... αποσβωλομένος από τις τρομακτικές εικόνες, που μου θύμισαν πως η ζωή είναι απρόβλεπτη. Όμως αυτό που πονάει πιο πολύ είναι ότι τα περισσότερα θύματα ήταν πάλι παιδιά. Βλέπω ένα πιτσιρίκι με τη μαμά του να διασχίζει τον δρόμο με σακούλες γεμάτες δώρα, πόσο τυχερό είναι.... μου 'ρχονται εικόνες από το Σουδάν που είδα την προηγούμενη βδομάδα σε ένα ρεπορτάζ όπου πιτσιρίκια το πολύ 5 ετών τα παίρνει ο στρατός για στρατιώτες, θυμάμαι τις έξυπνες βόμβες στο Ιράκ πόσα παιδιά αφάνησαν, πόσα παιδιά πεθαίνουν από την πείνα στη Σομαλία, πόσα παιδιά γεννιούνται με AIDS στην Αφρική... Μήπως τελικά η Γη είναι η Κόλαση για τα περισσότερα παιδιά του κόσμου; Κάπου διάβασα πως ο θεός μάς βαρέθηκε... Λοιπόν και γω θα διασκεδάσω όσο περισσότερο μπορώ, θα γελάσω όσο πιο δυνατά μπορώ, θα φάω μέχρι σκασμού, θα πιω όσο αντέχω, θα κάνω shopping therapy, αν και δεν το συνηθίζω, θα κάνω και shopping therapy-spotting, το οποίο προτιμώ, θα κάνω έρωτα όσο πιο συχνά μπορώ, θα οδηγώ μες στη βροχή όπως σήμερα, και αν μας βαρέθηκε ο θεός... ας μας βαρεθούν και τα τσουνάμι...
posted by street spirit at 3:33 PM 2 comments

Monday, December 27, 2004

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!! ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΕΝΤΟΙΧΙΣΜΕΝΟΣ Ο ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΦΟΥΡΝΟΣ!!!!

Ό,τι επιθυμείτε να το πάθετε όσο πιο αναπάντεχα γίνεται...
Πόπο τι πιώματα ήταν αυτές οι μέρες και το καλό ήταν μόλις ο πρώτος γύρος σε λίγο έρχεται και ο δεύτερος και όποιος αντέξει!!!!
Να περνάτε καλυτερότερα... και πείτε σ'αυτό το ρημάδι να μη κλείσει πια...
posted by street spirit at 3:26 PM 3 comments

Tuesday, December 21, 2004

Γαλαξίας των 30 και κάτι...

Κάποιος σε ένα μπαράκι που ήμουνα με πλησίασε και με ρώτησε 32 (σαν σύνθημα ακούστηκε); Ναι, του απάντησα, δεν έχεις αλλάξει καθόλου μού λέει, δεν με θυμάσαι από τον Γαλαξία; Γαλαξίας ήταν κάποτε ένα καφέ-σημαία τον γνώριζαν και οι πέτρες μέχρι και ξένοι (με είχαν ξαφνιάσει κάτι σουηδέζες ένα καλοκαίρι όταν μου είπαν για τον Γαλαξία). Όντως τον θυμήθηκα (τότε οι περισσότεροι θαμώνες γνωριζόμασταν εκεί, ήμασταν σαν μια μεγάλη παρέα). Είχε αλλάξει αρκετά... Ο Γαλαξίας μέχρι πριν από λίγο καιρό ήταν παρατημένος, τώρα ο δήμος τον έχει κάνει εκθεσιακό κέντρο, χωρίς φυσικά να 'χει βάλει δραχμή (σόρι ευρώ) για να τον ανακαινίσει αν και εγκαταλελειμένο για πάνω από 6 χρόνια... Όλα έχουν αλλάξει εκτός από μένα;;; Αυτό είναι καλό ή κακό;;; Η εποχή του Γαλαξία πέρασε σαν βιντεοκλίπ από μπροστά μου, παλιοί φίλοι, γνωστοί, όλοι μας χαθήκαμε ξαφνικά, αλλάξαμε ρώτα ίσως. Και τώρα όλοι μας εμείς η γενιά του 30 και κάτι είμαστε target, το καλύτερο group target των marketiers. Ο Γαλαξίας μοιάζει με παραμύθι τότε που ήμασταν επαναστάτες, που θα αλλάζαμε τον κόσμο, τώρα πλέον όλοι μας βολεμένοι, μεταμορφωμένοι σε καταναλωτικά τέρατα κυνηγάμε όσα μας πασάρουν και αυτοβούλως αφήνουμε τους εαυτούς μας στα σαγόνια των τραπεζών σαν Ιφιγένειες έτοιμοι για την υπέρτατη θυσία. Ο μύθος του Γαλαξία ότι το φραπέ είχε ασπράδι αυγού γι' αυτό ήταν και τόσο νόστιμο και εθιστικό θα μείνει μύθος, για μένα το ασπράδι που το 'κανε τόσο νόστιμο ήταν η καλή παρέα, οι πλάκες, οι φοβερές συζητήσεις, οι ιδέες, τα όνειρα και τα σχέδια, που όλοι μας αφήσαμε να εκτροχιαστούν μαζί του και να βάλουν πλώρη ανεξέλεγκτη για το Σύμπαν...
posted by street spirit at 3:32 PM 0 comments

Sunday, December 19, 2004

Το σκοτάδι

Tο σκοτάδι με έχει καθηλώσει, δεν μ'αφήνει καν να σηκωθώ από το κρεβάτι μου, κυλάει στις φλέβες μου, μου μπλοκάρει τους νευρώνες του εγκεφάλου μου, γίνεται δέρμα στο δέρμα μου. Όσο πλησιάζουν οι γιορτές τόσο πιο έντονο γίνεται το σκοτάδι, γεμίζει κάθε κενό, κάθε στιγμή, νιώθω τη γεύση του στην άκρη της γλώσσας μου, με περικλύει, με διακατέχει, με ανατρέπει, είναι γύρω μου, είναι μέσα μου, είναι πάνω μου, είναι παντού!!! Μα πιο πολύ στην καρδιά μου... αυτές τις μέρες θυμόμαστε τα παιδιά που πεινάνε, τους κατατρεγμένους, όσους τριγυρνούν σαν σκιές ανάμεσά μας και ποτέ δεν τους βλέπουμε, γιατί;;; μήπως για να γλιτώσουμε από τις τύψεις που μας προκαλεί η ανελέητη καταναλωτική μας μανία; Ή μήπως μάς λυτρώνει από τον φόβο πως μπορεί να βρεθούμε και μεις κάποια στιγμή στη θέση τους; Βλέπω τον κόσμο να πλημμυρίζει τους δρόμους, τα μαγαζιά, δεν θέλω να βγω, το σκοτάδι ζυγίζει τόνους πάνω μου, είναι ασήκωτο... Όσα περισσότερα φώτα στους δρόμους τόσο περισσότερο σκοτάδι στην καρδιά μου... λες και μου κλέβουν όλα τα ηλεκτρόνια... λες και μου κλέβουν κάθε κτύπο της καρδιάς. Οι δρόμοι γεμίζουν σακούλες, πακέτα, κορδέλες, μικρές χαρές, βουητό... όμως τίποτα δεν με αγγίζει γιατί το σκοτάδι είναι εδώ... Όμως ένα γουργούρισμα από τον γάτο μου καθώς πήδησε στην αγκαλιά μου και οι φωνές των δικών μου που γέμισαν το σπίτι έδιωξαν το σκοτάδι. Οι δικοί μας είναι το πιο πολύτιμο δώρο των Χριστουγέννων. Απολαύστε το!!!
posted by street spirit at 9:49 PM 4 comments

Friday, December 17, 2004

Υπέροχη μέρα... τρομάρα μου

Είμαι μεταξύ πέμπτου και έκτου ονείρου γωνία μέσα στη θαλπωρή των σεντονιών μου όταν το τηλέφωνο κτύπησε... η γαλήνη, η ηρεμία δώσανε θέση στο κτυποκάρδι και στην αγωνία... απαντώ και από την άλλη πλευρά της γραμμής μια φωνή από το υπερπέραν Ν... δεν σου 'πα να 'ρθεις τάδε ώρα σήμερα... τρίχα κάγκελο... μα νόμιζα ότι είπες στις... απογειώθηκα από το κρεβάτι, ντύθηκα γρήγορα... ευτυχώς με τη μηχανή δεν θα αργήσω σκέφτηκα... ξανά το τηλέφωνο κτυπάει... ε ό,τι κακό ήταν να συμβεί... απαντώ με τρεμάμενη φωνή η Β από την Πάνω Πόλη με ενημερώνει για τον θάνατο του πατέρα ενός καλού μας φίλου... Δεν είχα προλάβει να ρίξω καν λίγο νερό στο πρόσωπο... όταν δέχθηκα το δεύτερο σοκ... Έπειτα από 5 λεπτά είμαι πάνω στη μηχανή όταν ένα κομβόι από φορτηγά εμφανίζεται μπροστά μου, το οποίο ήταν απροσπέλαστο... Τελικά τα κατάφερα να έρθω στη δουλειά μέσα σε μισή ώρα... Τώρα το χειρότερο, τι να πω στον φίλο μου;;; Τα μάτια μου ακόμα δεν λένε καλά καλά να ανοίξουν χρειάζομαι επειγόντως οδοντογλυφίδες... Υπέροχη μέρα σκέφτομαι... έπεται η συνέχεια... και αυτό με τρομάζει...
posted by street spirit at 2:23 PM 0 comments

Wednesday, December 15, 2004

Τα χειρότερα ζώα...

Μια φορά και έναν καιρό στον Εθνικό Κήπο, τότε που ήταν στα καλά του (γιατί τώρα πάσχει, δυστυχώς), ένα μικρό παιδί θαυμάζει τα άγρια ζώα που βρίσκονταν μέσα σε κλουβιά, ένας μεσήλικας στέκεται λίγο πιο κει αμίλητος... το μικρό ρωτάει «κύριε αυτό τι ζώο είναι;» εκείνος απάντησε «ελάφι» και το παιδί ξαναρωτάει «θα με φάει;», «όχι» απαντά εκείνος, ύστερα βρέθηκαν σ'ένα άλλο κλουβί με πιθηκάκια ο μικρός ξανά τα ίδια «... κύριε αυτά θα με φάνε;», «όχι» απαντά. Λίγο πιο κάτω βλέπουν ένα κριάρι και ο μικρός για άλλη μια φορά «ούτε αυτό θα με φάει;», «ούτε αυτό», απέναντί τους ένα παγώνι κάνει επίδειξη ομορφιάς καθώς ο μικρός παίρνει άλλη μια αρνητική απάντηση. Είχε πλέον σκοτεινιάσει και είχαν μείνει σχεδόν μόνοι όταν ο μεσήλικας πλησίασε τον μικρό και για πρώτη φορά χαμογέλασε. Τα δόντια του ήταν κάτασπρα, αστραφτερά και μυτερά, σκέπασε τον πιτσιρικά σαν σύννεφο και για πρώτη φορά μίλησε πρώτος... «κανένα ζώο δεν θα σε φάει γιατί θα σε φάω εγώ!!!»...
Είμαστε τα χειρότερα ζώα... Ο σημερινός κανιβαλισμός με έφερε στο αμήν...
posted by street spirit at 8:48 PM 0 comments

Monday, December 13, 2004

Το θηρίο...

Συνωμότησα με το θηρίο για ένα ταξίδι-αστραπή, με πήρε στη σιδερένια ράχη του και λαχανιάζοντας λόγω κεκτημένης ταχύτητας πάνω στις ράγες του με μετέφερε στην Πάνω Πόλη (Θεσσαλονίκη). Εκείνη με πήρε στην αγκαλιά της, με ζέστανε, με ζωντάνεψε, με ξύπνησε, με βοήθησε να ανοίξω τα μάτια, με πλάνεψε για άλλη μια φορά, μ'άφησε να τη γευτώ, μου 'δωσε πνοή για να ζήσω τη στιγμή, όμως κάθε συναλλαγή με το θηρίο έχει και το τίμημά της. Ήρθε με το φως του ήλιου, μουγκρίζοντας και στριγγλίζοντας γεμάτο οργή, ήξερε ότι ήθελα να το ξεγελάσω και να παραμείνω στην Πάνω Πόλη, με άρπαξε με τα σιδερένια του νύχια, με έβαλε στη ράχη του και πήρε τον δρόμο της επιστροφής. Εκείνο πάνω στις ράγες του να αγκομαχάει και γω για πρώτη φορά να βλέπω. Έβλεπα δέντρα και κομμάτια γης να το βάζουν στα πόδια μόλις μας αντίκρυζαν, ολόκληρες πόλεις να εξαφανίζονται, τον ήλιο να κρύβεται πίσω από τα σύννεφα, στα καθρεφτένια του πτερύγια όμως έβλεπα τη μορφή σου να μου δίνει κουράγιο, γύρναγα πάλι στον λήθαργο, σε λίγο θα 'κλειναν τα μάτια μου, θα ήμουν στο καβούκι μου και θα πέρναγα στην καθημερινότητα των ζωντανών-νεκρών. Μέχρι να βρω και πάλι τον τρόπο να πείσω το θηρίο να με ξαναπάει στην Πάνω Πόλη και κει να βρω έναν τρόπο να το ξεγελάσω και να μείνω εκεί!!! If you were here if i was there... έρχεται το σκοτάδι να με σκεπάσει σαν σεντόνι... Τα βλέφαρα βαραίνουν καθώς το θηρίο απομακρύνεται... Ώς την επόμενη φορά...
posted by street spirit at 8:17 PM 15 comments

Friday, December 10, 2004

Θετική ενέργεια!!!

Παιδιά ένα μεγάλο ευχαριστώ από μένα και τον Άρη (με ουουου) όπως συνήθως κάνει όταν χαίρεται. Χθες το βράδυ έκανε χειρουργική επέμβαση, του αφαιρέσανε κάτι ογκίδια και τους όρχεις, γιατί είπαν ότι από εκεί ξεκινάει το κακό... ορμονικό πρόβλημα... Τον βλέπω που ΄χει αυτό το λυπημένο ύφος και τις νωχελικές του κινήσεις και μου κάνει την καρδιά κομμάτια... Όμως καθότι και γω και ο Άρης παιδιά της θετικής ενέργειας είμαι σίγουρος ότι σύντομα θα τον δω πάλι να κάνει τις σκανταλιές του και να πηγαίνουμε για τρέξιμο που του αρέσει πολύ...
posted by street spirit at 12:46 PM 6 comments

Wednesday, December 08, 2004

Άρη θα πάμε βόλτα στο φεγγάρι

Άρης, βίος και πολιτεία... Τον πήγα σήμερα για πλύσιμο και μαζί του πλύθηκα εγώ, η κοπέλα που προσπαθούσε να τον πλύνει και η μητέρα μου που ΄χε έρθει για συμπαράσταση... πολλοί μπήκαν στο μαγαζί από περιέργεια να δουν ποιος κακοποιεί το ζώο... όλοι αντίκρυσαν 3 ανθρώπους μες στις σαπουνάδες και έναν μεγαλόσωμο σκύλο... να ουρλιάζει όποτε έπεφτε το νερό πάνω του... Ο Άρης που πριν από μερικά χρόνια έριξε κάτω το χριστουγεννιάτικο δέντρο (ανταγωνιστής του, μάλλον), έφαγε όλες τις χριστουγεννιάτικες μπάλες, μπερδεύτηκε και με κάποια άλλα στολίδια και όταν τον αντικρύσαμε ήταν τόσο αστείος είχε κόκκινο χρώμα στη μουσούδα και στα πόδια του από τις μπάλες που 'φαγε, είχε και τα στολίδια ρίξαμε τέτοιο γέλιο ώστε σχεδόν ξεχάσαμε την καταστροφή που είχε κάνει... Φυσικά έχει πλούσιο ρεπερτόριο στις καταστροφές παπούτσια, γλάστρες, στρώμα, πάπλωμα, τουμπελέκια κ.ά. Από τα κορυφαία, πάντως, ήταν όταν είχαμε στον φούρνο κοτόπουλο ρολό με πατάτες και μόλις είχε γίνει και είχαμε αφήσει λίγο ανοιχτή την πόρτα του φούρνου να κρυώσει, ώσπου λίγο αργότερα ανακαλύψαμε ότι το κοτόπουλο είχε κάνει φτερά, ενώ η πόρτα του φούρνου ήταν σχεδόν κλειστεί... έπειτα από ώρες βρέθηκε μόνο το διχτάκι του ρολού στην ταράτσα... Άλλο επίσης κορυφαίο ήταν όταν πρωτομπήκε ο Άρης στην οικογένεια και έπεισα τη φίλη μου Κ να φτιαχτεί και να 'ρθει σπίτι μου για να γνωρίσει έναν φίλο μου με γκρίζους κρόταφους, γαλάζια μάτια, γοητευτικό, τον οποίο όσες τον έχουν δει θέλουν έστω να τον αγγίξουν τόση πέραση είχε και κείνη βάφτηκε, στολίστηκε και ήρθε να γνωρίσει τον μυστηριώδη τύπο. Όταν τον γνώρισε... μετά το πρώτο σοκ... άρχισε να τον χαϊδεύει και να παίζει μαζί του...
Τώρα ο Άρης θα με περιμένει το βράδυ για τη νυχτερινή του βόλτα... Άρη θα πάμε βόλτα στο φεγγάρι. Ο Άρης ίσως έχει πρησμένους αδένες, ίσως έχει καρκίνο... όλοι ελπίζουμε απλά να ΄ναι πρησμένοι οι αδένες... το άγχος με τρώει...
posted by street spirit at 8:59 PM 7 comments

Sunday, December 05, 2004

Συννεφιασμένη Κυριακή...

... παίζεις με την καρδιά μου... όπως και να ΄ναι αυτή η Κυριακή με ρίχνει... και δεν ισχύει ότι αρχίζει η εβδομάδα και αύριο πιάνω δουλειά, γιατί ήδη δουλεύω. Αυτό όμως το ψιλοβρόχι που κάνει τους δρόμους πίστες πατινάζ, που γίνεται κινέζικο μαρτύριο καθώς σταγόνα σταγόνα σκάει στο πρόσωπο αργά αργά και βασανιστικά με εκνευρίζει. Ίσως πάλι να φταίει ότι έξω στον δρόμο όλοι έχουν το πρόσωπο που μόλις ξύπνησε από τη χθεσινή κρεπάλη ή έχουν στην όψη τους ακόμη την ανάμνηση της χθεσινής νύχτας και ονειροβατούν σχεδόν πάντα την κυριακή... άλλοι απλά περιμένουν να περάσει νωχελικά κλεισμένοι στο καβούκι τους, ενώ άλλοι το ρίχνουν στις κοινωνικές τους υποχρεώσεις ή θυμούνται τους ξεχασμένους τους γονείς... και πάνε για μια «ξεπέτα». Ανήκω σ'αυτούς που έχουν καθιερώσει την τελετουργία του μεσημεριανού φαγητού με όλη την οικογένεια... Η μοναδική μέρα που ο πατέρας παίρνει το... όπλο του (όλα τα μπαχάρια του κόσμου) και με μεράκι μεγάλου καλλιτέχνη ζωγραφίζει πάνω στον καμβά της κουζίνας. Πάντα μας εκπλήσσει γιατί πάντα θα φτιάξει κάτι διαφορετικό. Θα φτιάξει τα πιο πρωτότυπα, τα πιο περίεργα, τα πιο διαφορετικά πιάτα. Κάτι άλλο... Ακόμα και το πιο απλό φαγητό στα χέρια του παίρνει μια μαγική, καινούργια όψη... Οι υπόλοιποι ετοιμάζουμε το τραπέζι, καθόμαστε πάντα σε συγκεκριμένες θέσεις λες και είναι γραμμένο πάνω το όνομά μας, πάντα τελευταίος έρχεται και κάθεται ο σεφ αφού όλο και κάτι θα θέλει να φέρει εξτρά για να κάνει το τραπέζι πιο εντυπωσιακό... Εκεί μιλάμε για όσα δεν μιλήσαμε σχεδόν όλη την εβδομάδα... και γω αρέσκομαι στο να πειράζω τη μικρή μου αδερφή... Μόνο που εδώ και δύο χρόνια η θέση της είναι άδεια καθώς λείπει για... δουλειές... Μικρό μού λείπεις!!!
posted by street spirit at 8:47 PM 1 comments

Friday, December 03, 2004

Παγκόσμια ημέρα των street spirits

Όχι δεν είναι κάποια στιγμή έπαρσης για μένα. Street spirits είναι όλοι αυτοί οι ιδιαίτεροι άνθρωποι που συναντάς στον δρόμο, που μπορεί και να τους προσπεράσεις αλλά αποκλείεται να τους ξεχάσεις... Όπως εκείνη η γριούλα, που η μορφή της μοιάζει να βγήκε από κάποιο παραμύθι από αυτά που σου εξιστορούσε η γιαγιά για να μην κάνεις σκανταλιές, στη Σταδίου όπου έχει ανοίξει πόλεμο με τα αυτοκίνητα και τι δεν τους κατεβάζει... όλων των ειδών τα καντίλια... Ο διάσημος Μητσάρας που σαν άλλοτε αρχαίος σόφος μοιράζεται τις απόψεις του στους δρόμους, στις καφετέριες, στα μέσα μαζικής μεταφοράς, ναι Μητσάρα για όλα φταίνε οι γιατροί και οι δικηγόροι... Ναι τον έχεις συναντήσει αν όχι στον δρόμο στο χαζοκούτι που παρακολουθείς, είναι αυτός δίπλα ή πίσω από τον συνεντευξιαζόμενο. Κάποτε κάποιος τον ρώτησε γιατί δεν κάνει και αυτός ένα κανάλι, μόλις είχε εμφανιστεί ο Λεβέντης στην tv με τον φραπέ, εκείνος στωικά απάντησε «Μα εγώ εκπέμπω σε όλα τα κανάλια ταυτόχρονα». Λέγετε ότι για να προλαβαίνει ο Μητσάρας τα γεγονότα της tv πρέπει να 'χει μια χρονομηχανή... Επίσης, θυμάμαι που σύχναζε ένας ευτραφούλης κύριος μεσήλικας στη γραμμή 136 Αν. Νέας Σμύρνης ο οποίος πηγαινοερχόταν συνέχεια μέσα σε αυτό και έβριζε συνέχεια λέγοντας τη φοβερή ατάκα «Όλοι τους είναι πούστηδοι και ρουφιάνοι. Και άφησα τελευταίο τον αγαπημένο μου τον Μονορούφη, έτσι τον αποκαλούσαμε όλοι... Έμοιαζε με ξεχασμένο φοιτητή της δεκαετίας του '60 παντελόνι καμπάνα, πουκάμισο πεταλούδα, ημίμακρα ατημέλητα μαλλιά, μουσάκι φοιτητικό και το γυαλί της εποχής ρέιμπαν στυλ. Ερχόταν πάντα στην καφετέρια που σύχναζα. Καθόταν πάντα στην ίδια θέση, στο ίδιο τραπέζι, παράγγελνε πάντα δύο φραπέδες και δύο νερά, άναβε πάντα δύο τσιγάρα. Τον έχω χρονομετρήσει μέσα σε δύο λεπτά είχε πιει δύο φραπέ, δύο νερά και είχε κάνει δύο τσιγάρα, ενώ είχε ανάψει άλλα δύο τα οποία τα είχε τιμωρήσει να καίγονται μόνα τους στο τασάκι. Η ιστορία του ίσως να την έχετε ακούσει και για άλλους ίσως είναι μύθος ίσως και πραγματικότητα ποιος αλήθεια ξέρει...
Ήταν λαμπρό μυαλό, άριστος μαθητής της Παντείου, ο οποίος από το πολύ το διάβασμα σάλεψε... Το βλέμμα του είχε πάντα μια μελαγχολία... Πριν από δύο χρόνια ρώτησα τον σερβιτόρο που συνήθιζε να τον σερβίρει πού έχει χαθεί ο Μονορούφης... εκείνος στενάχωρος μου 'πε ότι έπεσε από τον τέταρτο!!! Μάλλον αυτοκτονία... Ήταν μια μέρα σαν σήμερα... Γι'αυτό και του την αφιερώνω....
posted by street spirit at 5:32 PM 3 comments

Thursday, December 02, 2004

Πειράζει;

Σας έχει τύχει να 'στε στη δουλειά αλλά μόνο ως σώμα, το μυαλό, η καρδιά, το είναι μου όλο είναι αλλού... όχι κάπου συγκεκριμένα κάθε φορά έχει και κάποιον άλλον προορισμό... ταξιδεύω στον χωροχρόνο με το ανοιγόκλεισμα των βλεφάρων μου... στο προηγούμενο ΠΣΚ που πέρασα υπέροχα με την κοπέλα μου την οποία είχα να δω σχεδόν ένα μήνα (αυτό είναι μια μεγάλη ιστορία) ώς κάποιες ανέμελες παιδικές στιγμές ξεγνοιασιάς με την τρελοπαρέα της γειτονιάς... και από την Πράγα (αλλιώς παραμυθούπολη για μένα) ώς το Sharm El Sheih (ο διακαής μου πόθος εδώ και δύο χρόνια που έχει πάει η αδερφή μου αλλά οι κακοί άνθρωποι στη δουλειά μου δεν μου δίνουν δύο βδομάδες άδεια που χρειάζομαι). Και έχει κολλήσει και αυτό το τραγούδι στο μυαλό μου σαν βρεγμένη μπλούζα All i need is everything αν θέλετε μπορείτε να το ακούσετε εδώ http://www.overtherhine.com/music/mp3attic/index.html και μια καλή ερώτηση πώς το κάνετε το εδώ που σε στέλνει κατευθείαν στο site που έχετε διαλέξει;;; somebody help me please?
posted by street spirit at 9:12 PM 5 comments

Wednesday, December 01, 2004

Καλό μήνα

Πώς περνάνε οι μέρες, οι μήνες, οι βδομάδες; Ήρθε ο Δεκέμβριος και ούτε που το κατάλαβα... Μόνο τα στολίδια στους δρόμους και στα μαγαζιά μού το 'δωσαν να το καταλάβω... Καλό μήνα λοιπόν... Τώρα αν είναι καλό ή κακό που περνάνε τόσο γρήγορα οι μέρες... μόνο ο χρόνος ξέρει...
posted by street spirit at 9:14 PM 2 comments