"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> stories of the city stories of the streets: Ας αρχίσουμε... stories of the city stories of the streets: Ας αρχίσουμε...

stories of the city stories of the streets

Friday, January 21, 2005

Ας αρχίσουμε...

Άνοιξε τα μάτια του, έπειτα από πολύ προσπάθεια αυτό είναι αλήθεια, ήταν πρησμένα, προσπάθησε να κουνήσει κάποιο μέλος του σωματός του, ήταν σα να είχε νεκρική ακαμψία, τα πόδια του τόσο πιασμένα λες και είχαν περπατήσει χλμ, τα χέρια του λες και είχε σηκώσει τόνους βάρη, κατάφερε να σηκώσει τον κορμό του και να ακουμπήσει στον τοίχο. Διαπίστωσε ότι δεν βρισκόταν στο κρεβάτι του, αλλά σε κάποιο στενό. Δεν θυμόταν τίποτα. Φορούσε ένα σκισμένο τζιν και μια λερωμένη μπλούζα, τα αθλητικά του παπούτσια ήταν λερωμένα με κόκκινη μπογιά... Το στενό ήταν αρκετά σκοτεινό και μόνο όταν το φεγγάρι ξέφευγε από τον στενό κλοιό των σύννεφων μπορούσε να δει. Προσπάθησε να ερευνήσει τον χώρο γύρω του με τα μάτια, καθώς το σώμα του το ένιωθε ακόμα πολύ βαρύ και ο πόνος στο κεφάλι του είχε θρονιάσει. Παρατήρησε κάτι σπασμένα μπουκάλια, κάποιες σακούλες μάλλον σκουπιδιών και κάτι άλλο λίγο πιο πέρα από τις σακούλες που δεν μπορούσε να διακρίνει τι ήταν, έπρεπε να σηκωθεί για να το δει. Χρησιμοποίησε τον τοίχο για δεκανίκι ώστε να μπορέσει να σηκωθεί όρθιος. Πλησίασε να δει τι ήταν αυτό πίσω από τις σακούλες. Του κόπηκε το αίμα, τα πόδια του δεν μπορούσαν να τον στηρίξουν όρθιο, λύγισε στα γόνατα, η ανάσα του έγινε βαριά, σχεδόν το οξυγόνο δεν έβρισκε τον δρόμο του, τα σωθηκά του στριμώχθηκαν για να βγουν από το στόμα του...
posted by street spirit at 3:03 PM

10 Comments:

Σκέφτηκε μήπως είχε παραισθήσεις... δε ήταν δυνατό..
Πώς? Δεν...Δεν καταλάβαινε...
κάποιο παιχνίδι ήταν αυτό - σίγουρα - που παιζόταν εις βάρος του.
Έτρεμε ολόκληρος. Ήθελε να σκύψει να το ακουμπήσει. Τα μάτια του βούρκωσαν. Αναρωτήθηκε μήπως ήταν ένα όνειρο. Δεν μπορούσε να θυμηθεί πως βρέθηκε εκεί...τι είχε συμβεί πριν...η τελευταία του ανάμνηση ήταν από πολλές ώρες πριν:
Ένα τηλεφώνημα, μια οικεία φωνή:
"Πρέπει να σε δω..."
αλλά μετά έχανε την εικόνα...και τη θέση της έπαιρνε ένα εκτυφλωτικό φως λευκό, σαν χιόνι...
Κοιτούσε πίσω από τις σακούλες.
Σκεφτοταν.
Ήθελε να θυμηθεί, ναι, αλλά δεν μπορούσε να χωρέσει το μυαλό του όλα αυτά.
Έτρεμε. Δεν θυμόταν το όνομα του, δεν θυμοταν τίποτα..εκτός από εκείνο το κόκκινο κουτί πίσω από τις σακούλες.
Δεν μπορούσε να θυμηθεί ακριβώς που το είχε ξαναδει...αλλά θυμόταν πως σήμαινε πολλά...πάρα πολλά...

12:31 PM  

Ήξερε ότι δεν του άνηκε.Δεν ήταν δικό του...
Προσπαθούσε να θυμηθεί.
Μα φυσικά.Ήταν δικό της.Ήταν το κουτί της.Και αν ήταν δικό της,αυτή που ήταν?Πώς βρέθηκε αυτό εκεί?
Έτσι ξαφνικά έβαλε τα κλάμματα.Για μια στιγμή ένιωσε μεγάλη ανησυχία.Γι' αυτήν.
Σκέφτηκε να το ανοίξει.Αυτή όμως θα το ήθελε?
Πλησίασε και το πήρε στα χέρια του.

1:21 PM  

"Ψιτ... κύριος!", ακούστηκε μια σιγανή φωνή.
Πετάχτηκε ολόκληρος.
"Ε, ψιτ, είσαι καλά; Τα είδα όλα".
Συγκεντρώθηκε στην σκοτεινή φιγούρα που εμφανίστηκε μέσα από το σκοτάδι. Σαν να ξεκόλλησε απ'τον τοίχο. Πλησίασε δύο βήματα κοντύτερα και τότε τον είδε στο φως του φεγγαριού. Ένα αγόρι, 10-11 ετών. Ανήσυχο, έριχνε συνεχώς ματιές προς τα πίσω.
"Πρέπει να φύγουμε από δω, μπορεί να ξανάρθουν".
"Να ξανάρθουν; Ποιοί;"
"Την κυρία την πήραν μαζί τους. Σηκωτή. Χτυπιόταν σαν χταπόδι και φώναζε, αλλά σε αυτή τη γειτονιά κανείς δεν ασχολείται. Έκλαιγε, μπορεί να νόμιζε ότι πέθανες".
Αντανακλαστικά έβαλε το χέρι του στο κεφάλι του, στην πίσω πλευρά του κεφαλιού που πονούσε. Αίμα. Πρέπει να τον χτύπησαν.
"Τι έγινε εδώ; Ποιός είσαι εσύ; Τι διάολο συμβαίνει; Πρέπει να μου τα πεις....όλα!"
"Ηρέμησε βρε κύριος! Θα στα πω αλλά πάμε να φύγουμε από εδώ... τώρα!".
Μάζεψε το κόκκινο κουτί και βρέθηκε να ακολουθεί τον πιτσιρίκο.
"Μα τι κάνω;", σκέφτηκε. "Ακούω ένα μικρό παιδί; Κι αν είναι δόλωμα και τον έχουν βάλει ΑΥΤΟΙ... και ποιοί είναι ΑΥΤΟΙ...".
Απομακρύνθηκαν με γοργά βήματα...

1:50 PM  

Καθώς έτρεχαν μέσα στα στενά, αριστερά και μετά δεξιά και μετά πάλι δεξιά (τά'χε πλέον εντελώς χαμένα), ο μικρός ξαφνικά τον άρπαξε από το χέρι και τον τράβηξε.
Μπήκαν μέσα σε μια παλιά αποθήκη -έτσι του φάνηκε- και ο μικρός του έκανε νόημα να κάνει ησυχία. Αφουγκραζόταν:
"Εντάξει, δεν μας ακολουθεί κανείς".
"Τί έγινε; Πές μου, τί είδες; Που είναι η κοπέλα; Ποιός την πήρε;"
"Στάσου ρε φίλε, έχω και εγώ ερωτήσεις, αλλά δεν κάνω έτσι" είπε ο μικρός. "Και για να έχουμε καλό ρώτημα, τί σκατά έχει μέσα το κουτί που κρατάς;"
Το κοίταξε και εκείνος σαν να το έβλεπε πρώτη φορά και ψιθύρισε: "Δεν ξέρω".
"Άσε ρε μεγάλε, αλλού αυτά! Γι'αυτό δεν έφαγες το σκατόξυλο; Άνοιξέ το τουλάχιστον να δούμε!"
Μηχανικά σχεδόν, υπακούοντας στο μικρομέγαλο αγόρι, το άνοιξε.
Είχε μέσα ένα πολύ μικρό κλειδί περασμένο σε αλυσίδα, ένα πλαστικό παπούτσι κούκλας, ένα υφασμάτινο μωβ λουλούδι και ένα μεγάλο μαύρο βότσαλο..
"Για αυτά έφαγες τέτοιο ξύλο ρε φίλε;"

Ιφιμέδεια

10:05 PM  

Αγνόησε το πείραγμα του μικρού, η αποθήκη σκοτείνιασε γύρω του: η ματιά του είχε καρφωθεί στα τέσσερα παράταιρα, εκ πρώτης όψεως, αντικείμενα, θαρρείς και το μυαλό του προσπαθούσε να αποκρυσταλλώσει το gestalt που κρύβονταν ανάμεσά τους. Το κλειδί ήταν μικρό και κυλινδρικό, σαν αυτά που χρησιμοποιούνταν στις θυρίδες φύλαξης των σιδηροδρομικών σταθμών' όμως η επιφάνειά του ήταν λεία, χωρίς "δόντια". Στη θέση του κωδικού, βρίσκονταν μόνο ο αριθμός μηδέν, χαραγμένος με το χέρι.

Το δικό της χέρι, άραγε;

Ξανακοιτώντας την αλυσίδα, συνειδητοποίησε πως αποτελούνταν από ένα λεπτό, λείο μεταλλικό έλασμα χωρίς εμφανή σημείο συγκόλλησης. Ακολούθησε αφηρημένα με τα δάχτυλα την μία από τις δύο επιφάνειες. Μιά ξενική λέξη από το φοιτητικό παρελθόν ήρθε στο νου του: Moebius. Οι δύο επιφάνειες ενώνονταν σε μία.

Αισθάνθηκε το βότσαλο να απωθείται, και στη συνέχεια να έλκεται απειροελάχιστα από το έλασμα, σάμπως να αφουγκράζονταν αβέβαια το μέταλλό του. Τα δάχτυλα που κρατούσαν το βότσαλο, ξαφνικά κατέγραψαν την εγκοπή στην κάτω του πλευρά. Γυρνώντας το ανάποδα, αντίκρισε ένα λιτό βέλος, χαραγμένο με μηχανικό τρόπο στη μέση ακριβώς της αλλόκοτης μαγνητόπετρας. Για κάποιο λόγο, ήταν σίγουρος πως αν την έβαζε να επιπλεύσει σε υγρό, δεν θα έδειχνε προς τον μαγνητικό βορρά.

2:19 AM  

... γύρισε ανάποδα το παπούτσι ψάχνοντας να βρει κάποιο στοιχείο, δεν υπήρχε τίποτα μέσα του για να πέσει, όμως στη σόλα του είχε κολλημένο ένα χαρτάκι με μια λέξη πρόχειρα γραμμένη: ναζοαρέου, την ξέρει τη λέξη και ας μην ήταν στη γλώσσα του, δεν ξέρει πώς, ήταν γιαπωνέζικη και είχε διπλή σημασία: υποκατάσταση από κάτι άλλο, αλλά και εξορκισμός του κακού, στο μυαλό του αμέσως περάσανε διάφορες εικόνες, τόσες πολλές και τόσο γρήγορα...

8:54 PM  

«Πρέπει να σε δω…», του είχε πει μερικές ώρες πριν που του είχε τηλεφωνήσει.
«Μπα, πως μας θυμήθηκες; Νόμιζα ότι δεν ήθελες να με ξαναδείς».
«Πρόκειται για κάτι σοβαρό»
«Νόμιζα πως για σένα ήταν όλα αστεία»
«Κινδυνεύει η ζωή μου»
«…»
«Στη μία, στο γνωστό Cafe, ναι;»
«…»
«Σε παρακαλώ…»
Στη μία παρά τέταρτο καθόταν ήδη στο Cafe. Στο τραπέζι που ήταν κάποτε το αγαπημένο τους, κολλημένο στη γωνία, δίπλα στην τζαμαρία. Συνήθιζαν να κάθονται εκεί για να χαζεύουν τον κόσμο που περνούσε. Εντόπιζαν κάποιο πρόσωπο που τους έκανε εντύπωση και μετά ξεκινούσαν να πλάθουν την «ιστορία» του… προσπαθούσαν να φανταστούν από πού προέρχεται, τι κάνει στη ζωή του, αν είναι ερωτευμένο, πως ήταν το πρωινό του ξύπνημα, που πήγαινε…. Ώρες – ώρες χανόταν μέσα στα λόγια της…. Βυθιζόταν μέσα στα μάτια και το χαμόγελό της. Δεν μπορούσε ποτέ να πιστέψει ότι μια κοπέλα τόσο όμορφη και ενδιαφέρουσα όσο αυτή θα γύρναγε να τον κοιτάξει. Είχε ακόμη τη μυρωδιά των καστανοκόκκινων μαλλιών της επάνω του, τη γεύση των χειλιών στα δικά του….

3:02 PM  

"Ε, Ψιτ... κύριος!", ακούστηκε πάλι ο μικρός άγνωτος.
"Το χτύπημα σε πείραξε ή πάντα έτσι είσαι στον κόσμο σου;"
"Ε; Δε.. δε ξέρω"
Επιασε πάλι το κεφάλι του. Ο πονοκέφαλος ήταν δυνατός. Τον ένιωθε σαν κάποιος να καρφώνει ένα λεπτό αλλά μακρύ καρφί στο πίσω μέρος του κεφαλιού του.
"Εσύ ποιος είσαι;" αποφάσισε να μάθει για τον πιτσιρικά, πριν συνεχίσει την κουβέντα μαζί του.
"Με λένε Σπεντ. Μπορεί να φαίνομαι μικρός αλλά δεν είμαι. Αυτά αρκούν για την ώρα. Το όνομά σου;"
"...." Πήγε να απαντήσει αλλά προτίμησε να πει ψέματα. Αυτός ο Σπεντ ή όπως αλλιώς τον λένε δεν εμπνέει εμπιστοσύνη.
"Δήμος. Από το Δημοσθένης. Δεν ξέρω πόσο δείχνω αλλά είμαι 34. Δεν ξέρω πως φαίνομαι αλλά είμαι μπερδεμένος και δεν με νοιάζει πως βρέθηκες εκεί, αλλά θέλω να μου πεις τα πάντα!"
"Ok. Ελα μέσα."
Ο Σπέντ έκανε μερικά βήματα και πλησίασε κάτι που έμοιαζε παλιά κουβέρτα πεταμένη στο πάτωμα. Τράβηξε την κουβέρτα και φανέρωσε μια σειρά από σκάλες που οδηγούσαν σε ένα υπόγειο.
"Ελα! Δεν ακούς;", άκουσε τον μικρό και τον είδε να χάνεται στο τέρμα της σκάλας.
"Περίμενε, έρχομαι", είπε και κρατώντας γερά το κουτί ακολούθησε τον Σπέντ.
Κατέβηκε ως κάτω, προσπαθώντας στο μισοσκόταδο να μη στραβοπατήσει και πέσει. Φτάνοντας στο τελευταίο σκαλί, ένοιωσε να τον τυφλώνει ένα δυνατό φως. Ο Σπέντ είχε ανάψει 2 μεγάλες λάμπες που κρέμονταν από το ταβάνι. Καθώς τα μάτια του συνήθιζαν το έντονο φως, έριξε μια γρήγορη ματιά στο χώρο.
"Fuck!", έκανε έκπληκτος.
"Τι έπαθες; Εδώ μένω. Αραξε."

3:21 PM  

Ωχ ακόμα δεν έχω συνέλθει, ζαλίζομαι τα βλέπω όλα περίεργα... είναι σαν όλα γύρω μου να... πώς να στο πω Σπεντ είναι όλα θωλά, σαν να 'ναι μέσα σε μια υγρή ουσία...
- Άραξε δεν φταις εσύ είσαι ακόμα στο πρώτο στάδιο, πρέπει να ηρεμίσεις για να περάσεις στο επόμενο στάδιο οπότε να μπορέσω να σε βοηθήσω...
Μα τι λες Σπεντ, δεν καταλαβαίνω και αυτός ο πόνος στο κεφάλι με τρελαίνει... άπλωσε το χέρι του σ'ένα τοίχωμα, μόνο που δεν βρήκε αντίσταση, το χέρι του σαν να βούτηξε μέσα στο τοίχωμα, αυτό άλλαξε εξαφανίστηκε έγινε ουρανός και θάλασσα σαν να πέταγαν και να μην πέταγαν, σαν να ήταν θαλασσοπούλια πάνω από τη θάλασσα και παράλληλα, σαν να ήταν οι μεσολαβητές της προσπάθειας να τα βρουν ο ουρανός με τη θάλασσα (παλιά η κόντρα τους βλέπετε, από τότε που έφυγε ένα αστέρι από τον ουρανό και έπεσε στη θάλασσα είναι στα μαχαίρια)... Σκοτείνιασαν όλα... Άνοιξε τα βλέφαρα με δυσκολία... Είδε τον Σπεντ απέναντί του να κάνει κάτι χορευτικές παράξενες φιγούρες, περίμενε να τελειώσει και μετά του μίλησε...
Πόση ώρα είμαι έτσι;
- 5 λεπτά...
Καλά είδα ένα παράξενο όνειρο...
Ένα πονηρό μειδίαμα εμφανίστηκε στο πρόσωπο του Σπεντ...

7:18 PM  

ut聊天室,豆豆聊天室,聊天室,尋夢園聊天室,080視訊聊天室,免費視訊聊天,哈啦聊天室,視訊聊天,080聊天室,080苗栗人聊天室,6k聊天室,視訊聊天室,成人聊天室,中部人聊天室,免費視訊,視訊交友,視訊美女,視訊做愛,正妹牆,美女交友,玩美女人,美女,美女寫真,美女遊戲,hi5,hilive,hi5 tv,a383,微風論壇,微風,伊莉,伊莉討論區,伊莉論壇,sogo論壇,台灣論壇,plus論壇,plus,痴漢論壇,維克斯論壇,情色論壇,性愛,性感影片,校園正妹牆,正妹,AV,AV女優,SEX,走光,a片,a片免費看,A漫,h漫,成人漫畫,免費A片,色情網站,色情遊戲,情色文學,麗的色遊戲,色情,色情影片,同志色教館,色色網,色遊戲,自拍,本土自拍,kk俱樂部,後宮電影院,後宮電影,85cc免費影城,85cc免費影片,免費影片,免費小遊戲,免費遊戲,小遊戲,遊戲,好玩遊戲,好玩遊戲區,A片,情趣用品,遊戲區,史萊姆好玩遊戲,史萊姆,遊戲基地,線上遊戲

8:51 PM  

Post a Comment

<< Home