"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> stories of the city stories of the streets: February 2005 stories of the city stories of the streets: February 2005

stories of the city stories of the streets

Sunday, February 27, 2005

Προσωπικός Ονειροκρίτης

Από τη φίλη Mandy εμπνεύστηκα για να γράψω αυτό το ποστ . Ελπίζω να είναι μια καλή βοήθεια... Κάθε πρωινό στο τραπέζι όταν ήταν και η αδερφή μου εδώ, πάντα συζητάγαμε για τα όνειρα που είδαμε το προηγούμενο βράδυ, εγώ δεν πολυέδινα σημασία, αλλά η αδερφή μου και η μάνα μου πάντα δίνανε μεγάλη σημασία και ψάχνανε να βρουν τι σημαίνει κάθετι που βλέπανε στα όνειρα (π.χ. σκατά σημαίνει ότι θα λάβεις πολλά λεφτά), είχε γέλιο και η μάνα μου πάντα έβλεπε όνειρα-ταινίες, μιλάμε ολόκληρα σενάρια που έτσι και τα έγραφε θα 'ταν πιο πετυχημένη και από τον Φώσκολο, η αδερφή μου πάλι επηρεαζόταν πολύ, καθώς ρώταγε τι σημαίνει αυτό ή εκείνο (π.χ. ψάρι μεγάλι λαχτάρα) και ζούσε την ημέρα της με ό,τι πίστευε ότι σήμαινε το όνειρό της, π.χ. όταν έβλεπε ψάρι περίμενε τη λαχτάρα της ημέρας, εμένα μου φαινόταν λίγο παράξενο ότι τα ίδια πράγματα σημαίνουν τα ίδια για όλους (π.χ. όποτε έβλεπα δελφίνι στο όνειρό μου ξύπναγα με μια ευχάριστη διάθεση που με ακολουθούσε όλη την ημέρα).Έτυχε στη σχολή που ήμουν να γνωρίσω μια καταπληκτική καθηγήτρια Ψυχολογίας, η οποία είχε ασχοληθεί και με την Παραψυχολογία, μας μίλαγε για ατελείωτες ώρες για την εμπειρία της στην Παραψυχολογική Κλινική που είχε πάει στις ΗΠΑ. Για τηλεκίνηση, τηλεπάθεια, για τα πειράματα με τα δύο δωμάτια, στο ένα είναι ο άνθρωπος με την ιδιαίτερη ικανότητα και στο άλλο οι ερευνητές με διάφορες κάρτες που απλά τις κοιτάνε και το άλλο άτομο από το άλλο δωμάτιο τις περιγράφει... Όταν λοιπόν φτάσαμε στο κεφάλαιο Όνειρα στην Ψυχολογία, μιλήσαμε φυσικά για τον Γιουνγκ, για τον Φρόιντ κ.λπ., μας έθεσε μία εργασία εθελοντική, όποιος ήθελε για τους επόμενους 3 μήνες να κράταγε ένα ημερολόγιο με μία διαφορά, να χώριζε τη σελίδα στα δύο, από τη μία πλευρά να έγραφε ό,τι του συνέβαινε την ημέρα και στην άλλη πλευρά να κατέγραφε το όνειρο ή τα όνειρα που θυμάται (λέω θυμάται γιατί πάντα βλέπουμε όνειρα, απλά πολλές φορές δεν τα θυμόμαστε ή θυμόμαστε τα πιο πρόσφατα). Μάλιστα για να πετύχει το «ημερολόγιο» αυτό θα 'πρεπε να το 'χουμε κοντά στο κρεβάτι μ' ένα στυλό, έτσι ώστε μόλις ξυπνάγαμε να γράφαμε αμέσως ό,τι θυμόμασταν από τα όνειρα... Έπειτα από 3 μήνες τα συμπεράσματα ήταν καταπληκτικά, τα όνειρα έχουν διάφορα σύμβολα τα οποία ανάλογα με τις καταστάσεις που έζησε ο καθένας μας ταίριαζε και ένα διαφορετικό σύμβολο π.χ. η θάλασσα ένα συχνό στοιχείο στα όνειρά μου είχε να κάνει με τις ημέρες που περνάγανε ευχάριστα, είτε η θάλασσα ήταν καθαρή είτε θωλή είτε τρικυμιώδης, σε ένα άλλο παιδί θυμάμαι ότι όποτε έβλεπε να του πέφτουν δόντια ήταν μέρες κατά τις οποίες τον κατέβαλε το άγχος, σε μένα πάλι όποτε είχα καταγράψει στο «ημερολόγιο» χάσιμο δοντιών, δίπλα στη σελίδα είχα μια συνάντηση είτε με κάποιο παλιό φίλο, φίλη είτε γνωριμία με κάποιον νέο φίλο ή φίλη... Επίσης πολλά σύμβολα επαναλαμβάνονταν πολύ συχνά (π.χ. θάλασσα). Δεν ξέρω αν θα θέλατε να το δοκιμάσετε, πάντως από προσωπική εμπειρία αξίζει τον κόπο, άσε που θα θυμάστε όλο και περισσότερα όνειρα. Έτσι θα έχετε τον προσωπικό σας Ονειροκρίτη...
posted by street spirit at 9:06 PM 3 comments

Sunday, February 20, 2005

Η συντροφιά του δακτυλιδιού

Κάπου ανάμεσα στα σκάνδαλα της εκκλησίας τη λύσσα των μαχόμενων δημοσιογράφων για την «αλήθεια»... και καθώς πάλεβα με τα τέρατα του ΙΚΑ, του ΤΕΒΕ και της Εφορίας (με διαφορά το πιο σκληροτράχυλο είναι του ΙΚΑ), έρχονται τρεις φίλοι από διαφορετικούς κύκλους που έχουν όμως το ίδιο κοινό πρόβλημα. Το πιστεύετε με προβλημάτισε περισσότερο από όλα όσα συμβαίνουν στην εκκλησία μας!!! Και οι τρεις έχουν σχέσεις περίπου 1 1/2 χρόνου και σχεδόν ταυτόχρονα σαν μία σατανική συνωμοσία να πλανάτε πάνω από τα κεφάλια τους οι κοπέλες τους αποφάσισαν να τους μιλήσουν...
Και τους μίλησαν με σχεδόν τις ίδιες λέξεις, τις ίδιες προτάσεις, τα ίδια επιχειρήματα.... και πάνω από τα κεφάλια των φίλων μου αιωρείται σαν δαμάκλειος σπάθη το δίλημμα...
Η σχέση μας είναι στάσιμη...
Είναι εκεί που ήταν και πριν από 6 μήνες....
Πρέπει να κάνουμε το επόμενο βήμα...
Πρέπει μέσα σε δύο χρόνια να κάνω παιδί... όσο είμαι νέα ακόμα (ηλικίες 26-27)
και να το ποτάμι που φουσκώνει και πλημμυρίζει με φόβο και ανασφάλεια τους φίλους μου, τα όνειρά τους χάνονται στα νερά του Έβρου και να οι δραμαμίνες, για να συνέλθουν από τη φουρτούνα που τους έτυχε, καταναλώνονται με την οκκά...
Νομίζω πως είναι η ώρα για ένα μονόπετρο δακτυλίδι...
Να γνωρίσεις και τους δικούς μου...
ο φόβος γίνεται τρόμος, το λάσο σε σφίγγει και σε τραβάει πίσω...
το άγαλμα της ελευθερίας ήταν αναπτήρας τελικά...
σου 'ρχεται η εικόνα του Λάκη από τις ελληνικές ταινίες με τα λουλούδια από τον μπαμπά... Μπορώ να στείλω τον Βαβύλη και να την σκαπουλάρω για πάντα;;;;
φαντάζεσαι τον εαυτό σου στη ζούγκλα να σου βγάζει τα άπλητα στη φόρα ο Μάκης με την κρυφή του κάμερα, ενώ οι δικοί της ακονίζουν τα μαχαίρια τους... για το γεύμα που τους φτιάχνει ο σεφ... εσένα φυσικά. Μήπως να παρατήσεις αυτοκίνητο, σπίτι, δουλειά, να βάλεις κάνα ράσο και να πας σε κανά μοναστήρι με Ουκρανές και Ρουμάνες καλόγριες;;; Μήπως με το ψήφισμα υπέρ του ευρωσυντάγματος βρεθεί κανά παραθυράκι για να μείνουνε στάσιμοι ή είναι καταδικασμένοι στο μετέωρο βήμα του ... δακτυλιδιού... Αν και συ έχεις βρεθεί στον ίδιο κυκεώνα, τότε καλωσόρισες στη συντροφιά του δακτυλιδιού...
posted by street spirit at 7:31 PM 8 comments

Wednesday, February 09, 2005

σ' ευχαριστώ street spirit

Ήταν γύρω στις 2 το πρωί όταν έμεινα από βενζίνη με τη μηχανή, είχε πολύ κρύο, το βαρέθηκα, έριχνε χιονόνερο, και αυτό το βαρέθηκα, και το χειρότερο όλων ήμουν σε ανηφόρα κοντά σε στροφή... βαριά, πολύ βαριά η μηχανή, γύρω στα 240 κιλά, έπρεπε να περάσω τη στροφή τσουλώντας την στην ανηφόρα, μετά κόπων και βασάνων τα κατάφερα, ίδρωσα απίστευτο, και ενώ ήμουν έτοιμος να την παρατήσω κάπου μετά τη στροφή, σταμάτησε ένα αυτοκίνητο μ'έναν πιτσιρικά με ζωγραφισμένη την αγωνία στο πρόσωπό του να με ρωτάει αν είμαι καλά, αν χρειάζομαι καμιά βοήθεια... Με ξάφνιασε φυσικά ευχάριστα, με προσπεράσανε καμιά δεκαριά αυτοκίνητα, στη στροφή δύο παραλίγο να με πατήσουν και τελικά βρέθηκε άνθρωπος και δη πιτσιρικάς να σταματήσει για βοήθεια...
Μπήκα ξαφνιασμένος και αμήχανος στο αυτοκίνητο και οργώσαμε τη γύρω περιοχή, μέχρι να βρούμε βενζινάδικο... σίγουρα ήταν ένα street spirit δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς... ποιος δεν θα φοβόταν να πάρει έναν άγνωστο στο αυτοκίνητό του στις 2 το βράδυ και ποιος θα 'χε την όρεξη να γυρνάει στους δρόμους για μισή ώρα, ενώ σε δυο λεπτά θα μπορούσε να ήταν στη θαλπωρή του σπιτιού του... Φυσικά μόνο ένας street spirit, σ' ευχαριστώ, υπάρχει ελπίδα...
posted by street spirit at 11:10 PM 5 comments

Saturday, February 05, 2005

Πλανήτης Ζ

Παρασκευή βράδυ, έξω ψόφος, ρίχνει χιονόνερο, βγήκα χωρίς τη μηχανή, να πιω και γω λίγο παραπάνω και όταν βγαίνω χωρίς τη μηχανή ο καλύτερός μου φίλος είναι αυτός της κίτρινης φυλής, σταμάτησε μπροστά μου χωρίς να του κάνω σήμα. «Θα 'ρθεις;», «Ναι» του απαντώ, «μπήκα μέσα, καλά με τηλεπάθεια λειτουργείς;», μου λέει, του χαμογελώ. Είναι γύρω στα πενήντα φεύγα, αξύριστος, με περίεργα μάτια, «πού πάμε;», στη ΝΣ του απαντώ, «είδες καιρός;», με ρωτάει...
-ναι, κρύο πολύ...
-Εμείς το κάνουμε...
-Εμείς;;;;
-Ναι εμείς οι εξωγήινοι!!!!
Μήπως ήπια πολύ, μήπως τελικά τα ποτά ήταν μπόμπα, πειραγμένα και μου προκαλούν παραισθήσεις;
-Δεν πιστεύω να σε τρόμαξα...
-Ε, όχι... λέω με χαμόγελο αμηχανίας... ας μπω λοιπόν στο παιχνίδι... Από ποιον πλανήτη είσαι;
-Από τον Ζ έναν πολύ μακρινό πλανήτη...
- Και τι ήρθατε να κάνετε εδώ;
-Να σας παρατηρήσουμε...
-Τι καλό έχει ο πλανήτης σας;
-Πολλές γυναίκες... πρόθυμες για όλα...
-Καλά και τι κάνεις εδώ πέρα, αφού είναι τόσο καλά στον πλανήτη σας;
-Έρευνα, έχετε καλύτερη ατμόσφαιρα...
-Πού είπες είναι ο πλανήτης σας;
-Μη σε νοιάζει θα σε πάω μόλις περάσουμε από τη γέφυρα θα φύγουμε για τον πλανήτη μου...
Ουπς, τώρα αυτό πώς να το πάρω, καθότι έχω γαλουχηθεί με όλα τα θρίλερ του κόσμου, ως απειλή, μήπως δεν κάνει πλάκα και είναι κάνας ψυχοπαθής, να πανικοβληθώ, να κρατήσω ψυχραιμία, μήπως θα δω τα ραδίκια ανάποδα, το μυαλό δημιουργεί περίεργα παιχνίδια, παίζει όλα τα πιθανά σενάρια, μέχρι και το σενάριο του σίριαλ κίλερ, αρχίζω να χαμογελώ και του λέω και πώς θα επιζήσω εκεί χωρίς ειδική στολή τι ατμόσφαιρα έχετε;
κολλάει για λίγο...
γελάει, «Όπως είναι απόψε, έχει κόκκινο ουρανό και οξυγόνο που προκαλεί γέλιο, δεν φαίνεται;»...
Περάσαμε τη γέφυρα, κράτησε σταθερή πορεία, φτάναμε και ο φόβος δεν υπήρχε πια... Καλός ο πλανήτης σου μοιάζει πολύ με τον δικό μου... κάτι κορίτσια τρέχουν να περάσουν τον δρόμο για να μπουν σ'ένα μπαράκι...
Έχετε και ωραία κορίτσια... μου φαίνεται ότι θα κατέβω εδώ στον πλανήτη σου για μερικά χρόνια μ'αρέσει, να εδώ είναι μια χαρά... ευχαριστώ... Τώρα πρέπει να σε πληρώσω αφού είσαι εξωγήινος δεν τα χρειάζεσαι τα λεφτά...
-Κανείς δεν τα χρειάζεται πραγματικά, αλλά καθώς κάνω έρευνα θέλω να δω τις επιπτώσεις της ασθένειας του χρήματος για να μην πάθουμε και μεις τα ίδια στον πλανήτη μου, εξάλλου στον πλανήτη μου σου είναι άχρηστα...
-Καλά αν είναι έτσι κράτα και τα ρέστα... και καλή έρευνα...
Άλλη μία ενδιαφέρον νύχτα πέρασε... στον πλανήτη Ζ...



posted by street spirit at 1:03 PM 6 comments

Thursday, February 03, 2005

Στο μάτι ενός μικρού κυκλώνα

Δεν ήταν το κρύο χθες βράδυ πάνω στη μηχανή που με τάραξε... και ας έριχνε χιονόνερο και ας είχαν κοκαλώσει τα χέρια μου στο τιμόνι και ας είχε πάρει η μύτη μου χρώμα καρωτή έμοιαζε με του χιονάνθρωπου με κράνος φυσικά, αυτό που με πάγωσε σαν καρέ σε ταινία που χάλασε ή που σταμάτησες για να δεις κάτι ήταν όταν σε κεντρικό δρόμο της Αθήνας μετά τα μεσάνυχτα αντίκρυσα ένα μπατσικό με το καρούμπαλο αναμμένο σταματημένο στη μέση του δρόμου, μία σκουπιδιάρα σταματημένη στην άκρη δεξιά, με τον οδηγό να κρέμεται από την πόρτα για να δει, ένα μηχανάκι παπάκι σωριασμένο και έναν άνθρωπο ξαπλωμένο μπρούμυτα στη μέση του δρόμου, ακίνητος... Όλοι μας αμήχανοι, δεν πρέπει να τον κουνήσουμε γιατί δεν ξέρουμε τι μπορεί να έχει πάθει, ευτυχώς ήρθε γρήγορα το ασθενοφόρο και τον πήρε... Ήμασταν δυο-τρεις που περιμέναμε μαζί με τους μπάτσους...
Ντεζαβού... το 'χω ξαναζήσει... ναι ήμουν στα δεκαπέντε στις πρώτες μου διακοπές μόνος (χωρίς γονείς, με φίλους), σε μια ερημιά όπου έπρεπε να περπατήσουμε καμιά δεκαριά χιλιόμετρα βραδιάτικα μες στο σκοτάδι για να φύγουμε από ένα κλαμπ και να πάμε στο εξοχικό... όταν στον δρόμο βρήκαμε μια μηχανή πεσμένη στον δρόμο και μερικούς τσιμεντόλιθους και λίγο πιο κει έναν νεαρό ξαπλωμένο μπρούμυτα στον δρόμο μέσα σ'ένα ποτάμι από αίμα στο κεφάλι του. Σοκαριστήκαμε όλοι, περπάτησα 4 χλμ πίσω για να βρω κάποιο τηλ. ή κάποιον να ειδοποιήσω για ασθενοφόρο βρήκα κάποιους που όταν τους είπα τι και πώς με γράψανε κανονικά και με παράτησαν τελικά βρήκα τηλ. Γύρισα πίσω όση ώρα περιμέναμε φάνηκε αιώνας το παιδί δεν μας έδειχνε κανένα σημείο ζωής, τελικά ανέπνεε, πέρασε καμιά ώρα για να 'ρθει το ασθενοφόρο, θυμήθηκα που είχαμε όλοι τότε ορκιστεί ότι δεν θα ανέβουμε σε μηχανή ποτέ...
Τώρα κλείνω το pc και παίρνω τη μηχανή μου για να γυρίσω σπίτι. Η ΕΜΥ μιλάει για μικρό μάτι κυκλώνα πάνω από την Ελλάδα. Δεν έχει άδικο... Απόψε θα οδηγήσω στο μάτι ενός μικρού κυκλώνα...
posted by street spirit at 12:26 AM 1 comments