"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> stories of the city stories of the streets: Η συντροφιά του δακτυλιδιού stories of the city stories of the streets: Η συντροφιά του δακτυλιδιού

stories of the city stories of the streets

Sunday, February 20, 2005

Η συντροφιά του δακτυλιδιού

Κάπου ανάμεσα στα σκάνδαλα της εκκλησίας τη λύσσα των μαχόμενων δημοσιογράφων για την «αλήθεια»... και καθώς πάλεβα με τα τέρατα του ΙΚΑ, του ΤΕΒΕ και της Εφορίας (με διαφορά το πιο σκληροτράχυλο είναι του ΙΚΑ), έρχονται τρεις φίλοι από διαφορετικούς κύκλους που έχουν όμως το ίδιο κοινό πρόβλημα. Το πιστεύετε με προβλημάτισε περισσότερο από όλα όσα συμβαίνουν στην εκκλησία μας!!! Και οι τρεις έχουν σχέσεις περίπου 1 1/2 χρόνου και σχεδόν ταυτόχρονα σαν μία σατανική συνωμοσία να πλανάτε πάνω από τα κεφάλια τους οι κοπέλες τους αποφάσισαν να τους μιλήσουν...
Και τους μίλησαν με σχεδόν τις ίδιες λέξεις, τις ίδιες προτάσεις, τα ίδια επιχειρήματα.... και πάνω από τα κεφάλια των φίλων μου αιωρείται σαν δαμάκλειος σπάθη το δίλημμα...
Η σχέση μας είναι στάσιμη...
Είναι εκεί που ήταν και πριν από 6 μήνες....
Πρέπει να κάνουμε το επόμενο βήμα...
Πρέπει μέσα σε δύο χρόνια να κάνω παιδί... όσο είμαι νέα ακόμα (ηλικίες 26-27)
και να το ποτάμι που φουσκώνει και πλημμυρίζει με φόβο και ανασφάλεια τους φίλους μου, τα όνειρά τους χάνονται στα νερά του Έβρου και να οι δραμαμίνες, για να συνέλθουν από τη φουρτούνα που τους έτυχε, καταναλώνονται με την οκκά...
Νομίζω πως είναι η ώρα για ένα μονόπετρο δακτυλίδι...
Να γνωρίσεις και τους δικούς μου...
ο φόβος γίνεται τρόμος, το λάσο σε σφίγγει και σε τραβάει πίσω...
το άγαλμα της ελευθερίας ήταν αναπτήρας τελικά...
σου 'ρχεται η εικόνα του Λάκη από τις ελληνικές ταινίες με τα λουλούδια από τον μπαμπά... Μπορώ να στείλω τον Βαβύλη και να την σκαπουλάρω για πάντα;;;;
φαντάζεσαι τον εαυτό σου στη ζούγκλα να σου βγάζει τα άπλητα στη φόρα ο Μάκης με την κρυφή του κάμερα, ενώ οι δικοί της ακονίζουν τα μαχαίρια τους... για το γεύμα που τους φτιάχνει ο σεφ... εσένα φυσικά. Μήπως να παρατήσεις αυτοκίνητο, σπίτι, δουλειά, να βάλεις κάνα ράσο και να πας σε κανά μοναστήρι με Ουκρανές και Ρουμάνες καλόγριες;;; Μήπως με το ψήφισμα υπέρ του ευρωσυντάγματος βρεθεί κανά παραθυράκι για να μείνουνε στάσιμοι ή είναι καταδικασμένοι στο μετέωρο βήμα του ... δακτυλιδιού... Αν και συ έχεις βρεθεί στον ίδιο κυκεώνα, τότε καλωσόρισες στη συντροφιά του δακτυλιδιού...
posted by street spirit at 7:31 PM

8 Comments:

[ήθελα να πω πολλά, μα τίποτα δε βγήκε. Άναρχες σκέψεις που κι εγώ δεν πιστεύω.
Με τις ευχές ό,τι γίνει].

4:20 PM  

τελικά πώς συνεχίζονται οι τρεις ανεξάρτητες (πλην αλληλένδετες) ιστορίες των τριών φίλων μας;

και ένα tolkien-ιακό απόσπασμα για όλους τους φίλους της εν λόγω συντροφιάς του δαχτυλιδιού:
"one ring to change your mind,
one ring to save you.
one ring that you will find
wants to take control of you.
for all the middle earth you must not fail"

3:27 AM  

ttallou κάθε σου σκέψη να ξέρεις πως είναι καλοδεχούμενη επίσης αν θες μερικά ποστ πιο κάτω υπάρχει το ποστ ας αρχίσουμε όπου υπάρχει μία ιστορία που έχουμε γράψει όσοι μας άρεσε μια καλή παρέα μπροστά σ'ένα τζάκι, οι ιστορία έχει κολλήσει στο 8 και προσπαθεί να ξεμπλοκάρει με νέο αίμα... give a shot!!!

8:09 PM  

καλώς ήρθες φακίρη έχεις συμβουλές για το πώς κάθονται πάνω στα καρφιά, πώς σαγηνεύουν μία κόμπρα, έστω κάποιο τέχνασμα ή μαγικό για το... δακτυλίδι;;; η ιστορία επειδή βρίσκεται σε εξέλιξη είναι to be continued... ελπίζω όμως πως σύντομα θα υπάρξει συνέχεια... πάντως ίσως κάποιες από τις τεχνικές σου να βοηθήσουν σε μια φανταστική ιστορία που γράφεται από μπλόκερς και έχει κολλήσει στο 8ο ποστ, είναι μερικά ποστ πιο κάτω και ονομάζεται Ας αρχίσουμε... μάζεψε τις δυνάμεις του δακτυλιδιού και δώσε το στίγμα σου...

8:42 PM  

η αλήθεια είναι πως το δαχτυλίδι έχει αποδειχθεί πιο δυνατό από εμένα.. έτσι ξεκίνησε και πορεία μου ως φακίρης άλλωστε. τα φακιρικά τεχνάσματα είναι ακριβώς η έσχατη λύση: μαθαίνεις να υπομένεις ή/και να αποδέχεσαι αυτό που δε μπορείς να επηρεάσεις. τώρα θα μου πεις, οι φακίρηδες σαγηνεύουν και κόμπρες, κάνουν σκοινιά να πετάνε κτλ, αλλά τι να πω, το δαχτυλίδι παίζει σε άλλη κατηγορία. δε βλέπεις τι ζημιά έπαθε το gollum; :]

σχετικά με την ιστοριούλα, ευχαριστώ για την πρόσκληση, θα προσπαθήσω να κάνω καμιά μια πτήση προς το σπεντ και την παρέα του :]

8:38 AM  

keep the faith in you!!! τα φακίρικα κόλπα δεν σε καταστρέφουν όπως το δακτυλίδι αν φυσικά τα χρησιμοποιείς για καλό σκοπό... σε περιμένουν χαμηλές πτήσεις...

11:18 PM  

Η μεγάλη ανατροπή ή αλλοιώς οι ευτυχισμένες μέρες

Μεγάλωσα στην Αθήνα και κουβαλούσα από μικρή τη συνταγή της επιτυχίας,ή τουλάχιστον έτσι διέρεε στους κύκλους του μικροσκοπικού μου πλανήτη. Ολες οι δορυφόρες δυνάμεις μου έστελναν τη θετική τους κατα βάσην ενέργεια κι έτσι κι εγώ έβρισκα αυτονόητο να μετατρέπω τα μειονεκτήματά μου σε αφορμές δημιουργικής αναζήτησης και τα προτερήματα σε πηγές προσφοράς, προόδου αλλά και θρασύτητας.
Μεγαλώνοντας πραγματοποίησα, άλλοτε με σωστό timing και άλλοτε με χρονοκαθυστέρηση, τη συντριπτική πλειοψηφία των προσωπικών αλλά και της έξοθεν καλής μαρτυρίας απαραίτητων, επιθυμιών. Κοινώς σπούδασα, έζησα μιαν ανεξάρτητη φοιτητική ζωή σ'ένα δικό μου διαμέρισμα, σύναψα σχέσεις εφήμερες μα και μακροχρόνιες, ερωτεύτηκα λίγο αλλά και τρελά, ταξίδεψα στην ημετέρα πατρίδα μα και στην αλλοδαπή, έζησα και δούλεψα στο εξωτερικό και .... ξαφνικά.................
η αδερφή μου παντρεύτηκε!!!!
Η αλλαγή αυτή ήταν αναπάντεχη για το μικρόκοσμό μου,αποτέλεσε (συμπτωματικά;) όμως την απαρχή μιας καταιγιστικής σειράς γεγονότων με την αυτή κατάληξη........
το γάμο!!!
Ως εκεί η επιροή της νέας πραγματικότητας στην ψυχοσύνθεσή μου υπήρξε υποσυνείδητη.Ακολούθησαν όμως εξελίξεις που μου επέβαλαν με έναν ύπουλο τρόπο τη συνειδητότητα!!! Η αδερφή μου απέκτησε έναν μικρό θυσαυρό, ένα τόσο τρυφερό και ακατάληπτα γλυκό πλασματάκι που τρύπωσε στις ζωές όλων μας και δεν άφησε περιθώρια αντίστασης.
Και έτσι ξαφνικά, άκουσα για πρώτη φορά τις παραινέσεις της μητέρας μου, τις προτροπές των φιλενάδων μου και τη "φωνή της λογικής" που θέριεψε μέσα μου. Ταυτόχρονα όμως, φευ,διέκρινα και την ανησυχία στο βλέμμα του συντρόφου μου που έχοντας αποκρυπτογαφήσει τα σημάδια άρχισε να φοβάται για το μέλλον του!!! Και ήταν λογικό, γιατί αυτός βάδιζε ακόμη στο δικό μας μονοπάτι. Εκεί όπου υπήρχε χρόνος για όλα , που οι απαιτήσεις της "καριέρας" προείχαν και η οικογενειακή ευτυχία που επαγγέλονται οι διαφημίσεις του Βιτάμ ακολουθούσε με την πρέπουσα χρονοκαθυστέρηση.
Εγώ όμως; Εγώ μάθαινα πως ο χρόνος δεν ήταν πλέον σύμμαχος. Όλα γύρω μου συνηγορούσαν στο ότι θα έπρεπε ν'αλλάξω τη ζωή μου. Αντί όμως να κάτσω, ως νοήμον ον, να σκεφτώ: είναι πραγματικά αυτό που θέλω; καταλήφθηκα από την αγωνία της διαφαινόμενης αποτυχίας εκπλήρωσης του νεοαποκτηθέντος στόχου(!!!), φέρνοντας για πρώτη φορά τον εαυτό μου στη θέση να αποδεχτεί έναν καθολικά μειονεκτικό ρόλο!!!
Η πλήρης διάψευση των παιδικών προσδοκιών!!! Εγώ που μεγάλωσα με πίστη τόσο στο ατομικό μου δυναμικό όσο και στην περηφάνεια μου (τι μεγαλείο!!!), έπρεπε να αποδεχτώ πως η εκπλήρωση των νέων μου στόχων περνούσε από τα χέρια ενός άλλου ανθρώπου, με διαφορετικές προσδοκίες και χρονοδιαγράμματα, και πως εγώ θα έπρεπε να συμβιβαστώ σε ένα ρόλο που ένιωθα πως δεν με "κολάκευε"!!! Ο συντροφός μου, μου έδειχνε με όλη του την αγάπη, πως το μόνο που ζητούσε ήταν λίγος χρόνος, κι εγώ δεν είχα τίποτα περισσότερο να κάνω από το να περιμένω ....... να με παντρευτεί!!!!
Την εξαίσια αυτή εξέλιξη της κοινής πορείας της ζωής και της προσωπικότητάς μου, δεν την είχα προβλέψει.I didn't see that coming που λένε, but it actually DID!!!
And now what?? Ποιο ρόλο έπρεπε να αναδείξω και ποιόν να προδώσω; Πως να διαχωρίσω τα όρια ανάμεσα στο θέλω και στο κοινωνικό πρέπει; Πως να αποδεχτώ τα με όλη τους την αγάπη περιπαιχτικά jokes της εκάστοτε αντροπαρέας!! Γιατί αν λέμε πως οι άντρες έχουν χάσει το ρόλο τους, οι γυναίκες ως φαίνεται δεν έχουν ενίοτε τη συμπαράσταση να αναπτύξουν τη νέα εκδοχή του δικού τους.
Και τελικά................Ως επίσης φαίνεται, θα παντρευτώ κι εγώ όπως και τόσες άλλες και καμμια ανεπανόρθωτη βλάβη δεν θα υποστεί ο καλοαναθρεμένος (διαφυλικός πλέον) εγωισμός μου, ούτε η περηφάνεια μου θα πληγεί, και όλα θα ξεχαστούν.
Μόνο κάποια καλοκαιρινά βράδυα, καθώς τα παιδιά θα κοιμούναι, κι εμείς θα τα πίνουμε στη βεράντα, θα μου λες γελώντας: «έκανες τα πάντα για να με τυλίξεις», κι εγώ θα χαμογελώ και θα σου σφίγγω τρυφερά το χέρι.

10:41 PM  

Αυτή είναι η καταληλλότερη ιστορία της... άλλης πλευράς σ'ευχαριστώ που τη μοιράστηκες μαζί μας... ;)

1:14 PM  

Post a Comment

<< Home