"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> stories of the city stories of the streets: Η Αύρα... stories of the city stories of the streets: Η Αύρα...

stories of the city stories of the streets

Friday, March 18, 2005

Η Αύρα...

... γιατί είμαι αέρας που περνά μέσα στης πόλης τα στενά
και κάνει τ'ανοιχτά παράθυρα να τρίζουν
γιατί είμαι αύρα εσπερινή
πνοή καθάρια ζωντανή
που κάνει τα γερμένα φύλλα να θροΐζουν...
Αυτό το τραγούδι με έχει σημαδέψει, με έχει συνοδέψει στις πιο περίεργες καταστάσεις που ΄χω βρεθεί, στον στρατό για χάρη του είχα «φάει» 6 μέρες φυλακή, στις διακοπές μου τα καλοκαίρια, στη μηχανή όποτε ταξιδεύω-οδηγώ το mp3 του μυαλού μου το παίζει και γω το τραγουδάω μέσα από το κράνος, αν ποτέ σταματήσεις σε κάποιο φανάρι και ακούσεις κάποιον πάνω σε μηχανή να τραγουδάει, ίσως να 'μαι εγώ... φυσικά όποιος ανεβαίνει στη μηχανή μου επιβάλλεται να τραγουδάει καθότι δεν υπάρχει ραδιόφωνο και όπως είχε πει κάποτε μία σοφή γιαγιά... αν δεν υπήρχαν ραδιόφωνα θα τραγουδάγαμε πιο πολύ!!! Ελπίζω αυτή η αύρα να φυσήξει και στα «παράθυρα» των pc σας και να σας κάνει να τραγουδήσετε!!!
posted by street spirit at 6:42 PM

7 Comments:

Αν τραγουδάμε, λέει... Επειδή έχει δύο χρόνια που χάλασε το discman μου και φυσικά ακόμη δεν αξιώθηκα να μαζέψω λεφτά για να πάρω άλλο, τραγουδάω εγώ η ίδια στο δρόμο. Περαπτώντας. Φωναχτά. Με χαμόγελο. Και καλά αν είναι τίποτα Doors. Αν όμως είναι Helloween ή Gathering, έχουμε πρόβλημα... :P

4:07 PM  

θα 'χω την επόμενη φορά τα αυτιά μου ανοιχτά μήπως και πετύχω ένα χαμογελαστό προσωπάκι να τραγουδάει doors... ή gathering και helloween... ;)

12:05 AM  

Χουμ. Κάπως δύσκολο. You see, κατά 99,99% σου πέφτω από λίγο έως πολύ μακριά:P

12:43 PM  

το ίδιο συμβαίνει και με τις φάλαινες, αν είσαι στις ίδιες συχνότητες η απόσταση είναι λεπτομέρεια...

9:13 PM  

Να και κάποιος που ξέρει την υπέροχη Αύρα του Παναγόπουλου, και που επιπλέον, δε θα με πάρει για μουρλή αν με πετύχει στο δρόμο να περπατάω, σε λεωφορείο να κάθομαι, ή σε μηχανή να οδηγώ και να τραγουδώ το συγκεκριμένο τραγούδι... Κι ακόμα καλύτερα, που δε θα κουνήσει απλώς το κεφάλι με συγκατάβαση, όταν θα του εξηγώ πως αυτό το κομμάτι μ' έχει σημαδέψει, πως το λατρεύω και με γεμίζει, και πως όχι, για μένα δεν είναι μελαγχολικό, κι αν είναι και λίγο δε με χαλάει κι εγώ το θέλω έτσι όπως είναι, και που δε θα πάθει εγκεφαλικό (το ελπίζω τουλάχιστον!)όταν θ' ακούσει να υποστηρίζω πως αυτό το κομμάτι είμαι ΕΓΩ και πως υπάρχει λόγος σοβαρός που ταιριάζει καταπληκτικά σ' όσους οδηγούν μηχανή...

Giteana

11:37 AM  

...Και μια μικρή διόρθωση...
Ο στίχος είναι "πνοή καθάρια ζωντανή, που κάνει τα γερμένα φύλλα να θροίζουν..."

Giteana

11:41 AM  

giteana πρώτα απ'όλα μόλις είδα το ποστ σου ξαφνιάστηκα, δεν έχω ιδέα πόσο καιρός πέρασε από τότε που το έγραψε όμως χαίρομαι ιδιαίτερα που υπάρχει και κάποιος άλλος που νιώθει το ίδιο... σ'ευχαριστώ και για τη διόρθωση, όντως... γερμένα είναι και θα το διορθώσω αμέσως... ;) ποιο είναι το μπλογκ σου; μη χάνεσαι... ελπίζω να μην απάντησα τόσο καθυστερημένα :(

1:22 PM  

Post a Comment

<< Home