"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> stories of the city stories of the streets: April 2005 stories of the city stories of the streets: April 2005

stories of the city stories of the streets

Thursday, April 28, 2005

Έσπασε μύτη η... άδεια

Η ζωή είναι απρόβλεπτη και κτυπάει σαν τρομοκράτης εκεί που δεν το περιμένεις... θυμάστε που στο προηγούμενο ποστ έλεγα για άδεια ποια άδεια, τελικά πήρα άδεια με τον ποιο απροσδόκητο τρόπο...
Είχα βγει πριν από δύο εβδομάδες με τον κολλητό μου σ'ένα μαγαζί, η νύχτα είχε ξεκινήσει με τους καλύτερους οιωνούς, υπήρχε καλή διάθεση, το μπαράκι ήταν γνωστών μας, δούλευε μία καλή μας φίλη σερβιτόρα και ένας φίλος στην πόρτα, κάναμε πλάκα, ήπιαμε κανά δυο σφηνάκια... Κάποια στιγμή βλέπω μια φίλη τής φίλης σερβιτόρας που προσπαθεί να περάσει με έναν τύπο από πίσω μου, κάνω στην άκρη αλλά ο συνοδός της με σπρώχνει με τον αγκώνα του αντανακλαστικά κάνω μια κίνηση με το χέρι για να αποθήσω τον αγκώνα του και του λέω «Δεν είναι σωστό» με ήρεμο και φιλικό τόνο. Εκείνος μου μίλησε προκλητικά, του στυλ «τι θα κάνεις φίλε γι'αυτό;», γέλασα γιατί μου φάνηκε αστείο και του απάντησα «τίποτα», εκείνη την ώρα με πλησίασε και ένας άλλος ο οποίος μου συστήθηκε ως αδερφός του άλλου και με καθησυχαστικό ύφος μού είπε πως δεν τρέχει τίποτα και έπιασε τον αδερφό του και του είπε κάτι και έφυγε. Έτσι συνέχισαν όλα καλά και ήρεμα για άλλη μία ώρα... Ώσπου ήρθε η ώρα να φύγουμε, πήγε ο φίλος μου στην γκαρνταρόμπα να πάρει τα μπουφάν και κείνη την ώρα καθώς ήμουν μόνος με πλησιάζει ένας τύπος που δεν τον είχα προσέξει και μου μιλάει με σπαστά ελληνικά «το ξαδερφό μου πέρνει από που θέλει», τι λες ρε φίλε δεν σε καταλαβαίνω απάντησα και πριν καλά καλά καταλάβω τι πώς, ποιος, πού και γιατί, ήρθαν οι δύο προηγούμενοι από αριστερά και δεξιά και κολλήσανε πάνω μου και οι τρεις μαζί με σπρώξανε και καθώς έχανα την ισορροπία μου, άρχισαν να μου προσφέρουν τα μπουκέτα τους όλα με στόχο το πρόσωπό μου, τα γυαλιά μου αποφάσισαν έπειτα από ένα καλό χτύπημα να πάνε από το μπαρ για κάνα κοκτέιλ έτσι γίνανε ιπτάμενα, κάποια από τα χτυπήματα με βρήκαν στη μύτη, το αίμα άρχισε να τρέχει, έδωσα δουλειά και για τις καθαρίστριες, αυτοί συνέχισαν να με χτυπάνε με λύσσα αν και ήμουν πεσμένος, κάποιοι από πίσω με τραβήξανε και με σηκώσανε, τους άλλους κάποιος τους έβγαλε έξω, αργότερα έμαθα πως ήταν ο πορτιέρης, ο οποίος δεν ήξερε ποιον είχαν κτυπήσει... Με πήγαν στις τουαλέτες εκεί υπήρξε ο εξής προβληματισμός πάνω το κεφάλι ή κάτω το κεφάλι; Οι μισοί υποστήριζαν το ένα ή άλλοι το άλλο τελικά ο ΩΡΛ μού είπε ότι όλοι είχαν δίκιο και άδικο...
Έμεινα με κάτω το κεφάλι μού φέρανε και μια πετσέτα με παγάκια, το πρόσωπό μου το ένιωθα μουδιασμένο... Όλος ο κόσμος τού μαγαζιού έκανε παρέλαση στις τουαλέτες, σίγουρα όλες οι γυναίκες. Άλλες απλά από περιέργεια, άλλες κάθονταν απεναντί μου με δάκρυα στα μάτια, άλλες για να δώσουν συμβουλές και μία κοπέλα με πετσέτα με παγάκια στο πρόσωπο η οποία είχε φάει μια ξόφαλτση... Οι θύτες γίνανε Κεντέρηδες... μόλις ο πορτιέρης-φίλος έμαθε ποιον είχανε βαρέσει...
Ο φίλος μου με βρήκε στις τουαλέτες, η φίλη-σερβιτόρα μάζευε κάποιο τραπέζι όταν συνέβη το κακό, αφού της είπανε να πάρει σφουγγαρίστρα για να μαζέψει τα αίματα έμαθε τα μαντάτα... έτσι ήρθε και αυτή στις τουαλέτες...
Με πήρε ο φίλος μου και πήγαμε στο Ιπποκράτειο, που διανυκτέρευε.
Εκεί ένας γιατρός ΩΡΛ, ο οποίος έμοιαζε με τον Αρθούρο των singles, με φόρμα και παντόφλες αλλά με ποδιά γιατρού, με ανέλαβε. Ευτυχώς μαζί του ήταν και μία νοσοκόμα, αρκετά έξυπνη και γλυκιά (να 'ναι καλά). Αυτός με σπινθηροβόλο βλέμμα αγελάδας, εκείνη ευτυχώς τον καθοδηγούσε καθώς χανόταν συχνά στο μέτρημα προβάτων και με ξέχναγε. Αφού μου καθάρισαν τη μύτη από τα αίματα με στείλανε για ακτινογραφία, ο ακτινολόγος μού έκανε μια μίνι διάγνωση, ένα κάταγμα. Ο γιατρός μόλις είδε την ακτινογραφία μίλησε για ολικά κατάγματα, αλλά μετά σε συννενόηση με τη νοσοκόμα είχα τέσσερα. Έπειτα μου βάλανε βαμβάκια στη μύτη και τα φουσκώσανε με μια ένεση. Ο γιατρός προσπάθησε να φέρει τη μύτη μου στη θέση της, το κρακ ακουγόταν συνέχεια ή έτσι νόμιζα... Η νοσοκόμα τον ρώτησε πότε να ξαναπάω και κείνος έμεινε αποσβολομένος για κάνα δίλεπτο (μάλλον θα μπερδεύτηκε στο μέτρημα με τα πρόβατα), κάποια στιγμή τού λέω λοιπόν γιατρέ, γιατρέ, γιατρέ τι γίνεται; «Σκέφτομαι», μου απάντησε. Τελικά ύστερα από κάνα δίλεπτο ακόμη αποφάσισε «έλα την Τρίτη»... Η νοσοκόμα τού είπε «γιατρέ μήπως πρέπει να γράψετε και μια αναρρωτική άδεια στο παιδί;». Και έτσι εγένετω αναρρωτική... Εκείνη την ώρα μπαίνει στο ιατρείο μέσα ένας φουριόζος, αναμαλλιασμένος «καίγομαι γιατρέ, καίγομαι, είναι επείγον, είμαι ένα μήνα με μύτη βουλωμένη», πώς να μη χαζέψει ο γιατρός...
Δυστυχώς είχα επιτέλους την άδεια που τόσο πολύ ήθελα, αλλά δεν μπορούσα να πάω πλέον στην αδερφή μου. Αλλά όπως λένε όταν δεν πάει το βουνό στον Μωάμεθ πάει η Ο στην Ελλάδα... Έτσι ήρθε η αδερφή μου στην Ελλάδα για να κάνει εξετάσεις. Οπότε είχα και την ευκαιρία να δω και το υπερηχογράφημα...
Οι τύποι έμαθα ότι ήταν Αργεντινοί. Ο ένας μάλλον ποδοσφαιριστής, Γκαμπριέλ το μικρό του λοιπά στοιχεία άγνωστα... Ψάχνω να βρω στοιχεία για να τους κάνω μήνυση. Έβλεπα στις ειδήσεις όλο αυτόν τον καιρό τα αρνιά κρεμασμένα ανάποδα στα τσιγκέλια και τους φανταζόμουν στη θέση τους... ή έστω στη σούβλα...
Τέλος πάντων ο Φουστάνος έκανε καλή δουλειά λέμε για να το διασκεδάζουμε και λίγο...
Λοιπόν, η ζωή ακολουθεί πάντα τον δικό της μοναδικό δρόμο...
Τελικά έσπασε μύτη... η άδεια!!!
ΥΣ 1: Η μητέρα μου όταν με αντίκρυσε όπως μου είπε ήταν σαν να ξαναγέννησε... οι υπόλοιποι το πήραν πιο ψύχραιμα... πλην της κοπέλας μου που τρόμαξε και δάκρυσε.
ΥΣ 2: Συμβουλή για αντικοινωνικούς ή ντροπαλούς σπάστε και σεις μια μύτη μπορείτε... στον δρόμο όλοι σε προσέχουν και όλοι θέλουν να σου μιλήσουν, το ίδιο και στα μαγαζιά και στα μέσα μαζικής μεταφοράς... Τα πρόσωπα των παιδιών με γουρλωτά μάτια και ανοιχτό στόμα είναι απίθανο θέαμα...
ΥΣ 3: Την επόμενη επίσκεψη σε γιατρό την έκανα φυσικά σε άλλο γιατρό, ο οποίος μού είπε να ξαναπάω σε κάνα μήνα όταν και θα 'χει ξεπρηστεί ώστε να δούμε αν θα χρειαστεί να γίνει επέμβαση...
ΥΣ 4: Συγγνώμη για την καθυστέρηση τού ποστ, αλλά λόγω άδειας η δουλειά έμεινε πίσω...
ΥΣ 5: Όπως λέει και ένας φίλος μου μπορεί να μην είμαι πια τόσο όμορφος αλλά είμαι αρκετά γοητευτικός...
ΥΣ 6: Τα πάντα μπορεί να μας συμβούν, ο κόσμος είναι περίεργος, πρέπει να νιώθω άτυχος ή τυχερός; Μέσα στην ατυχία μου ευτυχώς πάντα βρίσκω και τύχη θα μπορούσε να 'ταν χειρότερα τα πράγματα...
ΥΣ 7: Και για να μην ξεχνιόμαστε χρόνια πολλά σε όλους ελπίζω να περάσατε καλυτερότερα αυτές τις μέρες...
posted by street spirit at 6:11 PM 15 comments

Wednesday, April 13, 2005

Μια άδεια, μα ποια άδεια;

Άδεια δεν μου δίνουν, διότι προηγούνται λέει οι παλιοί και είμαι ήδη εφτά χρόνια στη δουλεία (!) και τώρα πρέπει να δουλεύω με τον ήλιο έξω να μου φωνάζει να κλείσω το pc και να την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια έξω για να του κάνω παρέα και να πείσω τη θάλασσα να δέχεται τις ηλιαχτίδες του ως χάδι και να πάψει να μουρμουράει ότι δεν της δίνει σημασία... Μα τι λέω;;;;; ΘΘΘΘέλλλλωωωωω άδειααααααααα!!!!!! Λέτε να την πάρω ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!!!!! Λέτε ο Κούγιας να 'ταν η θεία φώτιση για μένα;;; Μήπως πρέπει και γω να αντιδράσω έτσι;;; Να μπουκάρω στο γραφείο του διευθυντή και να αρχίσω τις κινήσεις Κούγια Fu (ξέρετε αυτό το πηδηματάκι με την μπουνιά), αυτά τα κόλπα τα μαθαίνουν μόνο όσοι κάνουν χρόνια εξάσκηση στα γνωστά «παράθυρα», οπότε πρέπει να 'χει και κάμποσα παραθυντάν ... Έτσι για να παίρνουν καλό μάθημα και τα παιδιά... με έπιασε το παιδαγωγικό μου καθότι γίνομαι θείος ή είμαι ήδη θείος;;; Περιμένω τις προτάσεις σας, τις ιδέες σας, για το πώς να πάρω αυτή την άδεια... έστω τη θετική σας ενέργεια...

ΥΣ: Μήπως να του πάω μουσακά; (Αυτό το κόλπο κάνανε οι συμφοιτήτριές μου για να καλοπιάσουν καθηγητή για καλύτερους βαθμούς)
posted by street spirit at 1:10 PM 11 comments

Saturday, April 02, 2005

Ο θείος!!!!!

Η Ο από μικρή ξεχώριζε, είχε την ικανότητα να μπει μέσα σ'ένα γεμάτο πούλμαν και μέσα σε λίγα λεπτά να γίνει το επίκεντρο όλου του πούλμαν, τους είχε γνωρίσει όλους και τους είχε ξεσηκώσει, σε ηλικία μόλις πέντε ετών. Στο μικρό της κεφαλάκι ξεχώριζαν δύο μεγάλα πολύ εκφραστικά μάτια και το πεταχτό της τσαχπινιάρικο αυτί... Το ένα εκφραστικό της μάτι κόντευα να της το βγάλω με δύο τρόπους: την πρώτη φορά με κυνήγαγε και της έκλεισα την πόρτα στη μούρη με αποτέλεσμα το πόμολο να της μπει στο μάτι, τη δεύτερη φορά είχα μία σφεντόνα με βέλος (!) και τη δοκίμασα, η Ο βρέθηκε στη πορεία του βέλους, έτσι της χάρισα τα μαύρα μάτια... Σε ηλικία γύρω στα 5 η Ο τούς είχε τρελάνει όλους όταν έλεγε την ατάκα «Έχω άγχος» ή επίσης όταν προσπαθούσε να καταλάβει τη διαφορά ανηφόρας και κατηφόρας, πάντα στο αυτοκίνητο στον δρόμο αναρωτιόταν δυνατά «Τώρα τι είναι; Ανηφόρα ή κατηφόρα;»... Στα 6 της ανακαλύψαμε άλλο ένα ταλέντο της Ο το ταλέντο της hyper-revengers κρυψίνους, είχε για καποιο λόγω τσαντιστεί με τη φαμίλια και ... Ψάχναμε όλοι το πορτοφόλι της Σ δεν το βρίσκαμε πουθενά, πώς έκατσε και κάποιος ρώτησε την Ο μήπως το είδε, τα μάτια της αμέσως μιλήσανε και όλοι καταλάβανε ότι το είχε δει... «Πού είναι το πορτοφόλι Ο;», ξαναρωτήσαμε τότε πήγε σ'ένα ντιβάνι που 'χε πολλά υποστρώματα, τα σήκωσε όλα, μιλάμε για ολόκληρο βουνό μπροστά της, και κάτω από όλα αυτά έβγαλε το πορτοφόλι που είχε κρύψει... Ως έφηβη η Ο είχε πολλές ευαισθησίες, είχε γίνει χορτοφάγος, έγινε εθελόντρια στην greenpeace, έδινε εθελοντικά αίμα μέχρι που λιποθύμησε στον δρόμο λόγω χαμηλού αιματοκρίτη, ευαισθητοποίησε τους συμμαθητές της με μια φοβερή έκθεση που οργάνωσε στο σχολείο της για τα παιδιά του τρίτου κόσμου, πειραματίστηκε σε διάφορες καταστάσεις καλές και κακές βγήκε πιο δυνατή, πάντα με ρώταγε για τους φίλους της πάντα της έλεγα την άποψή μου, ποτέ δεν την ακολουθούσε και πάντα μετά από κάποιο καιρό ερχόταν και με επιβεβαίωνε ως το πόσο δίκιο είχα και πόσο λάθος είχε, ποτέ δεν την εμπόδιζα γιατί από τα λάθη μαθαίνεις... Έκανε παρέα πάντα με τη δικιά μου παρέα τουτέστιν όλοι άντρες μεγαλύτεροί της, ήταν αγοροκόριτσο, ήταν το ραντάρ μας όποτε πέρναγε κάτι ενδιαφέρον πχ με μεγάλο μπούστο «κοίτα ένα μπούστο!!! πώπω τι βυζιά μεγάλα που έχει αυτή!!!» και γύρναγε το κεφάλι της όπως όλοι μας για να το δει σ'όλη τη φάση του καρέ-καρέ. Έπειτα από καιρό έφυγε για 4 μήνες Ιταλία μ'έναν φίλος της έκανε συλλογή εμπειριών, γύρισε με καλλιτεχνικές ανησυχίες, είχε έφεση στη φωτογραφία, σπούδασε εικονολήπτρια, κατέληξε στυλίστρια... Ξέχασα ότι μία ακόμη φοβερή ικανότητά της είναι να τρελαίνει τους πωλητές, να τους βγάζει από τα ρούχα τους. Μπαίνει σ'ένα μαγαζί και ξεχνάει να βγει, πρέπει να τα δει όλα, να τα δοκιμάσει όλα και φυσικά να αποφασίσει. Το να αποφασίσει τι θα πάρει για να το εξηγήσω την όλη διαδικασία χρειάζομαι μερικούς τόμους ανάλυσης. Έχω δει πωλητές να τρέμουν από τα νεύρα τους... Ξεπέρασε κάποιες σχέσεις με περίσσια δύναμη και μια μέρα με ξυπνάει και μου λέει: «Ξύπνα η αδερφή σου παντρεύεται», αυτό αν ήταν σφαλιάρα, σαν να μου πετάξανε έναν κουβά με παγάκια για να με ξυπνήσουν, όταν συνήλθα έφαγα και το υπόλοιπο πακέτο στη μάπα, «θα παντρευτώ και θα φύγω στην Αίγυπτο»...
Έτσι λοιπόν την πάντρεψα και έφυγε για Αίγυπτο στο Σαρμ Ελ Σεΐχ, έναν καλοκαιρινό παράδεισο. Πέρασαν 3 χρόνια ακόμα προσπαθώ να πάω και ακόμα εδώ είμαι... Χθες με πήρε τηλέφωνο... «... έχω μια αδιαθεσία, πονάω στην κοιλιά», τώρα θα μου πεις ότι είσαι και έγκυος, «χεχε θα γίνεις θείος» και γέλαγε συνέχεια νόμιζα ότι έκανε πλάκα, αλλά αφού κλείσαμε το τηλέφωνο μού ήρθε ένα μήνυμα στο κινητό «Όντως θα γίνεις θείος»... Α ρε Ο πάλι κουβά με παγάκια μου 'ριξες, ευχάριστος δεν λέω... Τώρα προσπαθώ να φορέσω αυτή τη λέξη Θείος... προσπαθώ να φανταστώ την Ο μητέρα... Μόνο που όποτε το κάνω μου 'ρχεται η εικόνα εκείνου του μικροσκοπικού κοριτσιού με τα μεγάλα εκφραστικά μάτια και το πεταχτό αυτί...
posted by street spirit at 12:29 PM 16 comments