"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> stories of the city stories of the streets: Έσπασε μύτη η... άδεια stories of the city stories of the streets: Έσπασε μύτη η... άδεια

stories of the city stories of the streets

Thursday, April 28, 2005

Έσπασε μύτη η... άδεια

Η ζωή είναι απρόβλεπτη και κτυπάει σαν τρομοκράτης εκεί που δεν το περιμένεις... θυμάστε που στο προηγούμενο ποστ έλεγα για άδεια ποια άδεια, τελικά πήρα άδεια με τον ποιο απροσδόκητο τρόπο...
Είχα βγει πριν από δύο εβδομάδες με τον κολλητό μου σ'ένα μαγαζί, η νύχτα είχε ξεκινήσει με τους καλύτερους οιωνούς, υπήρχε καλή διάθεση, το μπαράκι ήταν γνωστών μας, δούλευε μία καλή μας φίλη σερβιτόρα και ένας φίλος στην πόρτα, κάναμε πλάκα, ήπιαμε κανά δυο σφηνάκια... Κάποια στιγμή βλέπω μια φίλη τής φίλης σερβιτόρας που προσπαθεί να περάσει με έναν τύπο από πίσω μου, κάνω στην άκρη αλλά ο συνοδός της με σπρώχνει με τον αγκώνα του αντανακλαστικά κάνω μια κίνηση με το χέρι για να αποθήσω τον αγκώνα του και του λέω «Δεν είναι σωστό» με ήρεμο και φιλικό τόνο. Εκείνος μου μίλησε προκλητικά, του στυλ «τι θα κάνεις φίλε γι'αυτό;», γέλασα γιατί μου φάνηκε αστείο και του απάντησα «τίποτα», εκείνη την ώρα με πλησίασε και ένας άλλος ο οποίος μου συστήθηκε ως αδερφός του άλλου και με καθησυχαστικό ύφος μού είπε πως δεν τρέχει τίποτα και έπιασε τον αδερφό του και του είπε κάτι και έφυγε. Έτσι συνέχισαν όλα καλά και ήρεμα για άλλη μία ώρα... Ώσπου ήρθε η ώρα να φύγουμε, πήγε ο φίλος μου στην γκαρνταρόμπα να πάρει τα μπουφάν και κείνη την ώρα καθώς ήμουν μόνος με πλησιάζει ένας τύπος που δεν τον είχα προσέξει και μου μιλάει με σπαστά ελληνικά «το ξαδερφό μου πέρνει από που θέλει», τι λες ρε φίλε δεν σε καταλαβαίνω απάντησα και πριν καλά καλά καταλάβω τι πώς, ποιος, πού και γιατί, ήρθαν οι δύο προηγούμενοι από αριστερά και δεξιά και κολλήσανε πάνω μου και οι τρεις μαζί με σπρώξανε και καθώς έχανα την ισορροπία μου, άρχισαν να μου προσφέρουν τα μπουκέτα τους όλα με στόχο το πρόσωπό μου, τα γυαλιά μου αποφάσισαν έπειτα από ένα καλό χτύπημα να πάνε από το μπαρ για κάνα κοκτέιλ έτσι γίνανε ιπτάμενα, κάποια από τα χτυπήματα με βρήκαν στη μύτη, το αίμα άρχισε να τρέχει, έδωσα δουλειά και για τις καθαρίστριες, αυτοί συνέχισαν να με χτυπάνε με λύσσα αν και ήμουν πεσμένος, κάποιοι από πίσω με τραβήξανε και με σηκώσανε, τους άλλους κάποιος τους έβγαλε έξω, αργότερα έμαθα πως ήταν ο πορτιέρης, ο οποίος δεν ήξερε ποιον είχαν κτυπήσει... Με πήγαν στις τουαλέτες εκεί υπήρξε ο εξής προβληματισμός πάνω το κεφάλι ή κάτω το κεφάλι; Οι μισοί υποστήριζαν το ένα ή άλλοι το άλλο τελικά ο ΩΡΛ μού είπε ότι όλοι είχαν δίκιο και άδικο...
Έμεινα με κάτω το κεφάλι μού φέρανε και μια πετσέτα με παγάκια, το πρόσωπό μου το ένιωθα μουδιασμένο... Όλος ο κόσμος τού μαγαζιού έκανε παρέλαση στις τουαλέτες, σίγουρα όλες οι γυναίκες. Άλλες απλά από περιέργεια, άλλες κάθονταν απεναντί μου με δάκρυα στα μάτια, άλλες για να δώσουν συμβουλές και μία κοπέλα με πετσέτα με παγάκια στο πρόσωπο η οποία είχε φάει μια ξόφαλτση... Οι θύτες γίνανε Κεντέρηδες... μόλις ο πορτιέρης-φίλος έμαθε ποιον είχανε βαρέσει...
Ο φίλος μου με βρήκε στις τουαλέτες, η φίλη-σερβιτόρα μάζευε κάποιο τραπέζι όταν συνέβη το κακό, αφού της είπανε να πάρει σφουγγαρίστρα για να μαζέψει τα αίματα έμαθε τα μαντάτα... έτσι ήρθε και αυτή στις τουαλέτες...
Με πήρε ο φίλος μου και πήγαμε στο Ιπποκράτειο, που διανυκτέρευε.
Εκεί ένας γιατρός ΩΡΛ, ο οποίος έμοιαζε με τον Αρθούρο των singles, με φόρμα και παντόφλες αλλά με ποδιά γιατρού, με ανέλαβε. Ευτυχώς μαζί του ήταν και μία νοσοκόμα, αρκετά έξυπνη και γλυκιά (να 'ναι καλά). Αυτός με σπινθηροβόλο βλέμμα αγελάδας, εκείνη ευτυχώς τον καθοδηγούσε καθώς χανόταν συχνά στο μέτρημα προβάτων και με ξέχναγε. Αφού μου καθάρισαν τη μύτη από τα αίματα με στείλανε για ακτινογραφία, ο ακτινολόγος μού έκανε μια μίνι διάγνωση, ένα κάταγμα. Ο γιατρός μόλις είδε την ακτινογραφία μίλησε για ολικά κατάγματα, αλλά μετά σε συννενόηση με τη νοσοκόμα είχα τέσσερα. Έπειτα μου βάλανε βαμβάκια στη μύτη και τα φουσκώσανε με μια ένεση. Ο γιατρός προσπάθησε να φέρει τη μύτη μου στη θέση της, το κρακ ακουγόταν συνέχεια ή έτσι νόμιζα... Η νοσοκόμα τον ρώτησε πότε να ξαναπάω και κείνος έμεινε αποσβολομένος για κάνα δίλεπτο (μάλλον θα μπερδεύτηκε στο μέτρημα με τα πρόβατα), κάποια στιγμή τού λέω λοιπόν γιατρέ, γιατρέ, γιατρέ τι γίνεται; «Σκέφτομαι», μου απάντησε. Τελικά ύστερα από κάνα δίλεπτο ακόμη αποφάσισε «έλα την Τρίτη»... Η νοσοκόμα τού είπε «γιατρέ μήπως πρέπει να γράψετε και μια αναρρωτική άδεια στο παιδί;». Και έτσι εγένετω αναρρωτική... Εκείνη την ώρα μπαίνει στο ιατρείο μέσα ένας φουριόζος, αναμαλλιασμένος «καίγομαι γιατρέ, καίγομαι, είναι επείγον, είμαι ένα μήνα με μύτη βουλωμένη», πώς να μη χαζέψει ο γιατρός...
Δυστυχώς είχα επιτέλους την άδεια που τόσο πολύ ήθελα, αλλά δεν μπορούσα να πάω πλέον στην αδερφή μου. Αλλά όπως λένε όταν δεν πάει το βουνό στον Μωάμεθ πάει η Ο στην Ελλάδα... Έτσι ήρθε η αδερφή μου στην Ελλάδα για να κάνει εξετάσεις. Οπότε είχα και την ευκαιρία να δω και το υπερηχογράφημα...
Οι τύποι έμαθα ότι ήταν Αργεντινοί. Ο ένας μάλλον ποδοσφαιριστής, Γκαμπριέλ το μικρό του λοιπά στοιχεία άγνωστα... Ψάχνω να βρω στοιχεία για να τους κάνω μήνυση. Έβλεπα στις ειδήσεις όλο αυτόν τον καιρό τα αρνιά κρεμασμένα ανάποδα στα τσιγκέλια και τους φανταζόμουν στη θέση τους... ή έστω στη σούβλα...
Τέλος πάντων ο Φουστάνος έκανε καλή δουλειά λέμε για να το διασκεδάζουμε και λίγο...
Λοιπόν, η ζωή ακολουθεί πάντα τον δικό της μοναδικό δρόμο...
Τελικά έσπασε μύτη... η άδεια!!!
ΥΣ 1: Η μητέρα μου όταν με αντίκρυσε όπως μου είπε ήταν σαν να ξαναγέννησε... οι υπόλοιποι το πήραν πιο ψύχραιμα... πλην της κοπέλας μου που τρόμαξε και δάκρυσε.
ΥΣ 2: Συμβουλή για αντικοινωνικούς ή ντροπαλούς σπάστε και σεις μια μύτη μπορείτε... στον δρόμο όλοι σε προσέχουν και όλοι θέλουν να σου μιλήσουν, το ίδιο και στα μαγαζιά και στα μέσα μαζικής μεταφοράς... Τα πρόσωπα των παιδιών με γουρλωτά μάτια και ανοιχτό στόμα είναι απίθανο θέαμα...
ΥΣ 3: Την επόμενη επίσκεψη σε γιατρό την έκανα φυσικά σε άλλο γιατρό, ο οποίος μού είπε να ξαναπάω σε κάνα μήνα όταν και θα 'χει ξεπρηστεί ώστε να δούμε αν θα χρειαστεί να γίνει επέμβαση...
ΥΣ 4: Συγγνώμη για την καθυστέρηση τού ποστ, αλλά λόγω άδειας η δουλειά έμεινε πίσω...
ΥΣ 5: Όπως λέει και ένας φίλος μου μπορεί να μην είμαι πια τόσο όμορφος αλλά είμαι αρκετά γοητευτικός...
ΥΣ 6: Τα πάντα μπορεί να μας συμβούν, ο κόσμος είναι περίεργος, πρέπει να νιώθω άτυχος ή τυχερός; Μέσα στην ατυχία μου ευτυχώς πάντα βρίσκω και τύχη θα μπορούσε να 'ταν χειρότερα τα πράγματα...
ΥΣ 7: Και για να μην ξεχνιόμαστε χρόνια πολλά σε όλους ελπίζω να περάσατε καλυτερότερα αυτές τις μέρες...
posted by street spirit at 6:11 PM

15 Comments:

Perimena kai perimena, na ma8w ki egw to mustiko tou pws na pairneis adeies kai molis diabasa gia ta aimata kontepsa na lupo8hmisw! Perastika polla Street Spirit kai kalh anarwsh. Kai trust me, kai to prh3imo na fugei, h gohteia ths spasmenhs muths 8a meinei :)

PS. Toso en8ermous Argentinous den exw gnwrisei, autoi pou h3era me ta bias xoreuan kai kanena tango...

12:58 AM  

Life is a bitch and then someone breaks your nose, περαστικά και γρήγορα...

3:19 AM  

Ma einai dynaton? Ehei gemisei o kosmos anegefalous! Perastika, ti na po. An hreiasteis boitheia gia na breis kalo giatro kai heiroyrgo, pes mou na se enimeroso giati ego eho egxeiristei stin myti gia spasimo ki eho mathei oloys toys giatroys tis Athinas - toys kaloys, toys kakous kai toys ashimous :)

1:52 PM  

σ'ευχαριστώ mia ou, τόσο σπλάτερ ήταν; Όσο για τη γοητεία της μύτης δεν μπορείς να πεις την κέρδισα... ;)

8:04 PM  

σ'ευχαριστώ nickthecreek θα προτιμούσα όμως το life is a beach... έχει και μια ζέστη ό,τι πρέπει για παραλία... ;)

8:40 PM  

Σ'ευχαριστώ mandy, βλέπω ξέρεις από σπασμένη μύτη και ΩΡΛ, περίεργη φάρα... να 'σαι καλά ;)

10:40 PM  

ουαου!και άουτς!κοίτα τι κυκλοφορεί βρε παιδί μου...τστστστσ
Περαστικά!Σιδερένιος!
(και μην ακούω για Φουστάνο!Ο μεγαλύτερος ανταγωνιστής του είναι θείος μου.Και φυσικά είμαστε καλύτεροι!αν χρειαστείς πες μου να σου δώσω στοιχεία)

1:32 AM  

σ'ευχαριστώ vanessa αν το σκεφτείς όμως κάνω αντιδιαφήμιση στον Φουστάνο με τη μύτη που 'χω... η αλήθεια τώρα είναι ότι έχει ξεπρηστεί σχεδόν τελείως μόνο ένα καρουμπαλάκι έχει μείνει ψηλά στη μύτη, ελπίζω να φύγει και αυτό... πού θα πάει;;;;

5:25 PM  

Argk... Perastika. Kai siderenios!

12:56 AM  

This comment has been removed by a blog administrator.

1:28 PM  

Περαστικά και από εμένα!! Την έχω σπάσει και εγώ κάποια στιγμή την μύτη μου οπότε καταλαβαίνω τι τραβάς. Υπομονη

1:30 PM  

!...! Περαστικά σου! Σιδερένια η μύτη!
Δώσε μας τις περιγραφές τους να ψάχνουμε κι εμείς.:)
Μέσα σ' όλα είδες τουλάχιστον την Ο και το υπερηχογράφημα!

1:38 PM  

σ'ευχαριστώ pooka ;)

8:07 PM  

σ'ευχαριστώ blogarismenh πόσο καιρό σου πήρε για να γίνει καλά, έγινε τελείως καλά; ;)

9:41 PM  

σ'ευχαριστώ wisdom πού θα πάει δεν θα τους βρω... Είναι γύρω στο 1,70 κάτι εκτός από τον έναν που είναι γύρω στο 1,78-1,80, έχουν κλασικό στυλ λατίνου, αμάνικο μπλουζάκι, συχνάζουν σε λάτιν μαγαζιά σίγουρα... κοντά μαλλιά και οι τρεις οι δύο καρφάκια, ο ένας ή ήταν αξύριστος ή είχε ελαφρώς μουσάκι γύρω από το στόμα, επίσης ο ένας με τα καρφάκια είχε και σκούρο δέρμα... μα τι σας λέω τώρα, έχω βάλει τα λαγωνικά μου πού θα πάει... ;)

11:43 PM  

Post a Comment

<< Home