"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> stories of the city stories of the streets: August 2005 stories of the city stories of the streets: August 2005

stories of the city stories of the streets

Wednesday, August 10, 2005

Το όνειρο ενός ονείρου είναι μονάχα...

Καλοκαίρι... για πολλούς ίσως να τελειώνει για μένα μόλις αρχίζει... Καλοκαίρι για μένα είναι εικόνες... Να τρέχει η παλιοπαρέα σ'ένα χωράφι με πεπόνια, να κόβουμε ένα δύο και να πηγαίνουμε πιο πέρα σ'ένα ξωκκλήσι να τα κόβουμε κομμάτια και να τα τρώμε... Ο βράχος στο Σαρακήνικο όταν πήρα την τρελή απόφαση να βουτήξω από κει και η Β φοβόταν... Στη Σύμη με το ιστιοφόρο Τρίτων και την ψυχή του, τον Νώντα που έπαιζε καταπληκτική μουσική ενώ μαγείρευε και υπέροχα να πηγαίνουμε στα πιο υπέροχα βράχια που έσχιζαν τη θάλασσα στη μέση, από τη μία πλευρά κύματα και από την άλλη πισίνα, με γαλαζοπράσινα νερά... Η πρώτη φορά που αντίκρυσα τους Αντιπαξούς... Image hosted by Photobucket.com

... νόμιζα ότι κατά λάθος ήμουν πρωταγωνιστής του survivor... τελείως τροπικοί... Στο καράβι όταν ήμασταν στο κατάστρωμα και βλέπαμε για μεγάλο διάστημα καμιά 10 δελφίνια να παίζουν με τα κύματα...


Image hosted by Photobucket.com

Η ανατολή του ήλιου από τους 7 Μάρτυρες στη Σίφνο... Το τελευταίο σπίτι στον Δρυό στην Πάρο με θέα την Ψιλή άμμο, χωρίς ρεύμα και με νερό από το πηγάδι... Ένα μεγάλο κοχύλι που μου 'δωσε η Ε στην Κάλυμνο και άκουσα όλα τα μυστικά της θάλασσας... Το ουζάκι με τους μεζέδες του στη Σύρο και τον ήλιο να πίνει μαζί μας... Το εκκλησάκι του Αγιου Νικόλα στη βραχονησίδα κάτω από την Οία και την υπέροχη θέα του... Ο Κύκλος το καλύτερο μαγαζί σε νησί... ήταν σαν το τρίγωνο των Βερμούδων δεν το έβλεπες το άκουγες... και έπρεπε να το ανακαλύψεις... Τον σκύλο που με ξύπνησε με τη μουσούδα του σ'ένα χωράφι που βρέθηκα ένα με το χώμα και γίναμε οι καλύτεροι φίλοι στο νησί... Την παλιά τρέλα της Ίου το νησί με τα πιο αλλόκοτα... χρώματα... Στη Μυτιλήνη με κείνο τον κόλπο στον Γέρα που από την άλλη πλευρά του αυτή που κοιτάει προς Τουρκία είναι ξεχασμένο ένα τανκς αρχαίο και πηγαίναμε και παίζαμε... Έπειτα οτοστόπ με καρότσες, φορτηγά, βυτιοφόρα, στη Βατούσσα με τον Έλβις να μας τραγουδάει κάθε βράδυ και γω να διηγούμε ιστορίες τρόμου στο δάσος στο υδραγωγείο ή έξω από το νεκροταφείο... Τον Νίκο και τη κυρά-Δήμητρα στους Παξούς με τη μεγάλη τους καρδιά, οι συζητήσεις με τους νησιώτες-σκουπιδιάρηδες εθελοντές έξω από τις δημόσιες τουαλέτες στα Φηρά, τον παππού Μηνά που μας διηγούταν την έκρηξη του ηφαιστείου στη Σαντορίνη, το '56 ... σσσαν κουνουπίδι... μάς έλεγε και έκανε την κίνηση με τα χέρια του ψηλά και ανοιχτά και ζωγράφιζε νοερά το κουνουπίδι... Τα κορίτσια της ταράτσας... την τουρίστρια του υπογείου... Τη φοβερή γιαγιά μηχανικό μηχανών στη Μήλο με τις γνώσεις νοσηλευτικής. Τα κρύα νερά στις πηγές του Αχέροντα και τη διάβασή του, αληθινή εμπειρία... Στα βράχια της Χρυσοπηγής εκεί όπου γνώρισα τη Β καθώς τη βοήθησα να ανέβει από τη θάλασσα... Καλοκαίρι είναι θάλασσα, σε όλα τα χρώματα... θάλασσα απλά αγναντεύοντας, θάλασσα κολυμπώντας... να κάνω μακροβούτι... να κάνω ελεύθερη κατάδυση... να χαζεύω το μπλε χρώμα που με αγκαλιάζει... να ηρεμώ... νιώθω τη γαλήνη του... θάλασσα να με ταξιδεύει... η θάλασσα μέσα μου... γύρω μου... Και όσο σκέφτομαι ότι τον 18ο με 19ο αιώνα το θαλάσσιο μπάνιο ήταν άγνωστο. Στη θάλασσα έριχναν με το ζόρι μόνο τους αρρώστους (που έπασχαν από δερματικές παθήσεις, επιληψία, λύσσα) και όσους είχαν σεξουαλικές επιθυμίες λίαν έντονες, ώστε να υποστούν σοκ από τα κρύα νερά και να θεραπευτούν...
Οι χώρες των κυκλάδων με γεμίζουν με εικόνες... πολλές εικόνες ευτυχώς έχω μεγάλη μνήμη... Οι βουκαμβίλιες ανακατεμένες οι κόκκινες με τις λευκές... το άσπρο των σπιτιών...τα μπλε παράθυρα... η μαύρη γάτα ξαπλωμένη σ'ένα από αυτά... οι χρωματιστές πόρτες... η καλοκαιρινή μουσική... ο παφλασμός των κυμάτων... τα ξωκκλήσια... τα στενά σοκάκια... κάποια με το ζόρι περνάει ένα άτομο... Όλες οι παρέες του καλοκαιριού που αν και υπέροχες κρατάνε τόσο λίγο... Η παρέα στη Φολέγανδρο, στην Πάρο, στην Κρήτη, στη Σαντορίνη ξανά και ξανά, στη Σίφνο, στη Σύρο, ο παράξενος συνταξιδιώτης στους Παξούς, η παρέα στην Κω, στην Κάλυμνο, στη Ζάκυνθο, στην Αντίπαρο, στη Μυτιλήνη, στην Αμοργό, στην Πρέβεζα, στην Ίο, τα φοβερά παιδιά στη Σύμη που σε 'καναν να νιώθεις ότι όλο το νησί είναι μια παρέα... κρατάνε τόσο λίγο... είναι σαν να προσπαθείς να κρατήσεις την άμμο της παραλίας στις χούφτες των χεριών σου... Εικόνες κυλάνε σαν χείμαρροι από μπροστά μου...
Τις μαζεύω όλες σε μια βαλίτσα και την κάνω και γω...
Μην ξεχνάς το όνειρο ενός ονείρου είναι μονάχα...



ΥΣ: Ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα!!!
posted by street spirit at 11:57 AM 26 comments

Tuesday, August 02, 2005

Σινέ Αρίκα

Πρωτή φορά είχε γίνει κάτι σαν πορεία, σαν μικρή εξέργεση για καλοκαιρινό σινεμά... για το σινεμά Αρίκα... άνθρωποι της γειτονιάς, μικροί, μεγάλοι, όλοι ήταν εκεί... αλλά τελικά το σινεμά Αρίκα έγινε πολυκατοικία... Η οικογένεια Αρίκα και το σινεμά Αρίκα ήταν σαν ένα σώμα... όταν χάθηκε αυτό χάθηκε και η οικογένεια...
Σινεμά Αρίκα εκεί είδα την πρώτη μου ταινία στο σινεμά σε ηλικία 6 ετών... «Τα σαγόνια του καρχαρία» (Jaws), καλοί οι δικοί μου... έτρεμα τη θάλασσα για κάνα μήνα και όταν το πήρα απόφαση να ξαναμπώ στη θάλασσα... σε απόσταση μερικών μέτρων πετάχτηκε ένα παιχνιδιάρικο δελφίνι έξω από το νερό... σχεδόν έγινα Χριστός καθώς έτρεξα πάνω στο νερό... μου πήρε κάνα εξάμηνο να ξεχωρίσω το δελφίνι από τον καρχαρία... και τελικά να αποκτήσω μια ιδιαίτερη έλξη για το συγκεκριμένο θηλαστικό...
Όλες τις ταινίες του Μπρους Λη, του Τζάκι Τσαν, πριν γίνει σταρ του Χόλιγουντ, είδα στο σινεμά Αρίκα, είχα μαύρη ζώνη στις ταινίες καράτε... μάζευα το χαρτζιλίκι μου όλη την εβδομάδα για να πάω στο σινεμά Αρίκα να δω ταινία καράτε... επίσης όλες τις ταινίες της σειράς Γρανίτα από λεμόνι και τα Πόρκις... και από την άλλη Οδύσσεια του Διαστήματος 2001 του Κιούμπρικ...
Το σινεμά Αρίκα το είχε η οικογένεια Αρίκα (ο μπαμπάς Αρίκας, με τη βιβλική μορφή του, αν και μάλλον πιο πολύ έφερνε προς τον Κρίστοφερ Λι με άσπρο παχύ μουστάκι και άσπρα μαλλιά κολλημένα πίσω με μπριγιαντίνι, η μάνα Αρίκα γεματούλα, στρογγυλή σαν μπάλα, η μόνη που δεν μιλούσε ποτέ, πάντα σιωπηλή, ο γιος Αρίκας με μαλλί φράντζα να καλύπτει το ένα μάτι, λιγδιασμένο και το σπινθηροβόλο βλέμμα της αγελάδος, ίδιος ο Ανέστης Βλάχος και η ατίθαση κόρη Αρίκα ψηλή, νταρντάνα, έφηβη, ψεύδιζε λίγο και έτοιμη για όλα)... Φυσικά, υπήρχε και ο κινηματογραφιστής ο οποίος ήταν ο μεγάλος αδελφός ενός φίλου μου, ήταν μεταλάς και ραδιοπειρατής, φορούσε πάντα τις κλασικές μαύρες μπλούζες των iron maden και ελαστικό παντελόνι... και μαλλί αφάνα...
Το σινεμά Αρίκα είχε ένα μόνο ηχείο, όπου πριν από την ταινία ή στο διάλειμμα άκουγες εναλλαγές του Πάριου με τους iron maden, τη μουσική την έβαζε ο αδελφός του φίλου μου, ο πατέρας Αρίκας τού ζητούσε να παίζει Πάριο και αυτός έπαιζε με σφήνες από μέταλ...
Υπήρχε μια μπανανιά στο σινέ που τα φύλλα της έπεφταν στην οθόνη και κάλυπταν την κάτω δεξιά γωνία της οθόνης... ποτέ κανείς δεν την πείραξε ή δεν διαμαρτυρήθηκε γι'αυτήν ήταν και αυτή μέρος της μαγείας... είχε φυσικά και γιασεμί για το γνωστό άρωμα του καλοκαιρινού σινεμά. Το πάτωμα ήταν από χαλίκια και οι καρέκλες ήταν με πανιά... Από αριστερά το σινέ συνόρευε με ένα εργαστήριο ξυλουργίας και από δεξιά με το σπίτι των Αρίκα...
Το να πας στο σινεμά Αρίκα ήταν για μας τελετουργία είτε ήμασταν μεγάλη παρέα είτε ήμουν με κάποιον φίλο... Επειδή τις περισσότερες φορές δεν είχαμε χρήματα έπρεπε να βρούμε κάποιο τρόπο για να μπούμε... Πολλές φορές πηγαίναμε στο ξυλουργείο που ήταν κλειστό μπαίναμε από μια τρύπα που ΄χε στον σιδερένιο φράχτη, σκαρφαλώναμε τη μάντρα που χώριζε το Αρίκα από το ξυλουργείο και παρακολουθούσαμε το έργο... Δυστυχώς ο μπαμπάς Αρίκας μάς πήρε χαμπάρι και σε μια παράσταση ήρθε χωρίς να τον πάρουμε χαμπάρι και τράβηξε το πόδι του Τ έπεσε κάτω έπεσα και γω πάνω στον μπαμπά Αρίκα και πάνω στον πανικό μες στο σκοτάδι καταφέραμε να το σκάσουμε... Το άλλο κόλπο είχε να κάνει με τον γιο Αρίκα... Του άρεσαν τα αυτοκινητάκια, είχε μάλλον κάποιο κόλλημα με αυτά, οπότε φτιάχναμε αυτοκινητάκια χαλασμένα (σίγα μην του δίναμε τα καλά μας) τα κολλάγαμε, τα βάφαμε και του τα πηγαίναμε και κείνος κρυφά από τον πατέρα του μας έβαζε... Αυτό πάλι δεν έπιανε πάντα γιατί έπρεπε να 'ταν κάπως απομακρυσμένος από το ταμείο ο πατέρας Αρίκας... Το άλλο κόλπο και τελευταίο πηγαίναμε νωρίτερα από την πρώτη παράσταση που ήταν ακόμα μέρα, την είχαμε στημένη από έξω, όπου ο γιος Αρίκας ήταν μόνος του, καθώς αυτός πάντα το άνοιγε, μόλις έφευγε από το ταμείο για να πάει να κάνει στα κρυφά τσιγάρο στις τουαλέτες του σινεμά τζουπ τρυπώναμε εγώ και ο Τ στα μουλωχτά στο σινέ και κρυβόμασταν πίσω από τις τελευταίες καρέκλες που είχε σαν αποθήκη για να βάζει και άλλες καρέκλες... Δυστυχώς μια μέρα ο μπαμπάς Αρίκας ανακάλυψε το πακέτο τσιγάρα που 'κρυβε ο γιος Αρίκας πάνω από το καζανάκι (ήταν από αυτά τα παλιά που είναι ψηλά σχεδόν στο ταβάνι)... και αφού πέσανε κάποιες φάπες ενώ έπαιζε κάποια ταινία... και είχαμε λειώσει στο γέλιο... χάσαμε και αυτή την καβάτζα... ο Τ όμως στεναχωρήθηκε διπλά γιατί συχνά-πυκνά «δανειζόνταν» κάνα τσιγαράκι από τα κρυμμένα του γιου Αρίκα...
Όταν πήγαινε όλη η παλιοπαρέα... τότε γινόταν χαμός... πλάκες, γέλια, μπαλόνια προφυλακτικά στο διάλειμμα, χαλικοπόλεμος... Υπήρχαν κάποιοι «κλασικοί» γέροι του σινέ Αρίκα, λες και πηγαίνανε πακέτο με το σινεμά, λες και είχανε ριζώσει, όποτε και να πηγαίναμε ήταν εκεί... αντί για τον καφενέ είχαν το καλοκαιρινό σινέ Αρίκα... όπου πηγαίνανε να κουτσομπολεύσουν και να κράξουν παρά να δουν ταινία, όπως δεν θα ξεχάσω έναν από αυτούς όταν στο τέλος της ταινίας αναφώνησε... «15 χρόνια σ'αυτό το σινεμά ολάκερη ταινία δεν έχω ματαδεί»... Ε, βασικά είχε κάποιο δίκιο... Καμιά ταινία δεν παιζόταν ολόκληρη, ίσως ποτέ να μην είδα ολόκληρη ταινία στο σινέ Αρίκα... εκεί που οι πρωταγωνιστές βγάζανε τα ρούχα τους... τα ξαναβάζανε... μια φορά μία ταινία τελείωσε σε 50 λεπτά καθώς βιαζόταν ο μεγάλος αδελφός του φίλου μου, είχε να πάει σε πάρτι... Έτσι το «χασάπη!!!!» έπεφτε σύννεφο...
Ο ένας προβολέας που φώτιζε το σινεμά πρέπει να ήταν από το σπίτι των Αρίκα γιατί κάποιες φορές άρχιζε η ταινία και στο πανί έβλεπες τη σκιά της μητέρας Αρίκα να απλώνει τα ρούχα τους...
Ο αδελφός Αρίκα καθόταν πάντα στο ταμείο και στο διάλειμμα κρατούσε το κυλικείο όπου έψηναν και σουβλάκια, φυσικά η γνωστή ιστορία για τις εξαφανίσεις ζώων να σχετίζονται με τα σουβλάκια έπαιζε και δω...
Η φοβερή ατάκα του αδελφού Αρίκα που έμεινε στην ιστορία είχε να κάνει όταν πήγε ο Κ να βγάλει εισιτήριο και του έδωσε 150 δρχ ενώ είχε 130 το εισιτήριο... ο αδελφός Αρίκα ρωτάει «Ένα;» τού κάνει πλάκα ο Κ «όχι δύο», «δύο δεν φτάνουν», απαντάει ο αδελφός Αρίκα...
Η αδελφή Αρίκα έδινε το πρόγραμμα, ένα χαρτάκι με μπλε μελάνι που έγραφε την υπόθεση του έργου που πολλές φορές ήταν και λάθος... Επειδή πληρωνόταν γι'αυτό και μάλλον της δίνανε κάποιο χαρτζιλίκι από αυτή την υπόθεση είχε πάρει πολύ σοβαρά τον ρόλο της, ζητώντας πολλές φορές επίμονα να πάρεις πρόγραμμα... «Πάε πόαμμα!!!! Πάε πόαμμα!!!», ενώ πολλές φορές σε τράβαγε και από το χέρι... μια φορά πήγε ο Μ και καθότι είναι λίγο εριστικός την απέφυγε λίγο άσχημα και αυτή από την τσαντίλα της καθώς τον είχε πιάσει από το χέρι τού το δάγκωσε...
Αν καθόσουν περίεργα στην καρέκλα ή αν έβαζες τα πόδια σου στην μπροστινή ο μπαμπάς Αρίκας ήταν εκεί να στην πει και να σου εξηγήσει ότι τα πανιά της καρέκλας είναι πανάκριβα καθώς είχαν 1.000δρχ το ένα!!!!
Μια φορά περνάγαμε έξω από το σινέ Αρίκα και είχε ταινία πρώτης προβολής, σπάνιο φαινόμενο, ήταν το Αριζόνα Τζούνιορ, η προβολή άρχιζε στις 11.00 και ήταν 11.30 οπότε λέμε κρίμα το χάσαμε, βγαίνει όμως ο επιβλητικός μπαμπάς Αρίκας και μας προτρέπει να μπούμε γιατί... μόλις τώρα θα αρχίσει προλαβαίνετε... ήμασταν 10 άτομα... Μπήκαμε, μέσα ήταν ένα ζευγάρι μάλλον για χαμούρεμα παρά για έργο και ένας από τους κλασικούς γέρους, το έργο άρχισε 11.40 και τέλειωσε 12.20 έπειτα από χρόνια ανακάλυψα πόσες σκηνές είχα χάσει στο έργο...
Τον πρώτο μου έρωτα την Κ εκεί την πήγα στο πρώτο μας ραντεβού και κει της έδωσα το πρώτο φιλί, καθώς λίγο πιο κει οι κλασικοί γέροι παίζανε χαλικοπόλεμο...
Πάντα περιμέναμε την έναρξη του σινέ Αρίκα με λαχτάρα γιατί έβαζε δύο ταινίες στην τιμή της μίας και η πρώτη ήταν πάντα Αστερίξ...
Μια μέρα το σινέ Αρίκα έμεινε κλειστό... Ακούστηκε ότι ο μπαμπάς Αρίκας αρρώστησε... Την επομένη ακούστηκε ότι θα δωθεί προς αντιπαροχή, θα γινόταν πολυκατοικία!!!!
Βγήκανε πανό διαμαρτυρίας... κάποιος κάλεσε σε συγκέντρωση τον κόσμο για να δείξουν το ενδιαφέρον τους για το σινεμά... μαζεύτηκε όλη η γειτονιά... για πρώτη φορά ένιωσα περήφανος για τη γειτονιά μου, μικροί μεγάλοι, γέροι, παιδιά, μέχρι και άνθρωποι που δεν είχα πετύχει ποτέ στο σινέ Αρίκα, όλοι ήταν εκεί... Έπειτα από λιγότερο από έναν μήνα το σινέ Αρίκα χάθηκε, η οικογένεια Αρίκα επίσης κανείς δεν έμαθε τι έγιναν, αν ο μπαμπάς Αρίκας ήταν καλά, όμως κάτα κάποια σατανική συνωμοσία... είχε μείνει η πρόσοψή του για να μας το θυμίζει, είχε μείνει και η νέον ταμπέλα του, αλλά πλέον ήταν κλειστή, παρέμεναν εκεί για χρόνια...
Πέρναγα συχνά από κει για να θυμάμαι και να νοσταλγώ τα χρόνια του καλοκαιρινού σινεμά...
Πέρασα έπειτα από κάμποσο καιρό χθες, η πρόσοψη του σινέ Αρίκα χάθηκε, έγινε και αυτή πολυκατοικία...
posted by street spirit at 10:41 AM 15 comments