"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> stories of the city stories of the streets: September 2005 stories of the city stories of the streets: September 2005

stories of the city stories of the streets

Friday, September 30, 2005

Σκουριασμένη πανοπλία

Το κρεβάτι μου ήταν λες και μόλις είχε βγει από την ταινία «Ο εφιάλτης στον δρόμο με τις λεύκες», με τον Φρέντι, αυτό που αν θυμάμαι καλά είναι μια κοπέλα ξαπλωμένη πάνω του και αυτό τη ρουφάει... ε, κάπως έτσι και γω ένιωθα το κρεβάτι να με ρουφάει... να με καταπίνει... το στρώμα να βρίσκεται ολόγυρά μου... βρίσκομαι εγκλωβισμένος στον ονειρικό κόσμο και... δεν με πειράζει καθόλου... μόνο που ταυτόχρονα νιώθω βαρύς, πολύ βαρύς στον παράλληλο δήθεν ρεαλιστικό κόσμο... σαν να με έχουν τσιμεντοποιήση... δεν έχω πιει και το ενεργειακό ποτό που δίνει φτερά... οπότε... τα μάτια τα κρατάω με δυσκολία ανοιχτά, θέλουν τόσο πολύ τα βλέφαρα να κλείσουν τα ρολά... οι κινήσεις μου γίνονται με δυσκολία σαν να φοράω σκουριασμένη πανοπλία... Η σκουριασμένη πανοπλία έχει συμμετοχή σε κάθε μου μικρή ή μεγάλη μάχη για αυτό έχει και τόσα σημάδια και βαθουλώματα να μαρτυρούν την ιστορία της. Με προστατεύει από κάθε κτύπημα που μπορεί να μου προξενήσει πόνο, μου παρέχει την ψευδαίσθηση της ασφάλειας, με αυτήν νιώθω άτρωτος ακόμα και να κάνω τα γιούργια μου... Έχω ξεχάσει πώς είμαι πια κάτω από αυτή... Φοβάμαι μην έχει μπει μέσα στη σάρκα μου... μην έχει γίνει σάρκα μου... Σε κάθε μου κίνηση τρίζει, σε κάθε μου βήμα ανακαλύπτω πάνω της και ένα νέο σημάδι να μου θυμίζει το παρόν. Ζω σε δύο παράλληλους κόσμους στον έναν είμαι γυμνός στο κρεβάτι και ονειρεύομαι στον άλλο κυκλοφορώ με μια σκουριασμένη πανοπλία και αναζητώ την περιπέτεια του πρώτου μου κόσμου...
Image hosted by Photobucket.com

ΥΣ: Έτσι ήταν όταν την πρωτοφόρεσα από τότε... έπαψε να λάμπει και μόνο σκούριαζε...
posted by street spirit at 12:02 AM 14 comments

Monday, September 26, 2005

O... Δράκος είναι εδώ

Image hosted by Photobucket.com


Λες και ξέφυγε μέσα από τις σελίδες των παραμυθιών των αδελφών Γκριμ... ο Δράκος φύσηξε τη φλόγα του μέσα στις καρδιές των παιδιών της εθνικής ομάδας μπάσκετ και κείνοι με περίσσιο πάθος και εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλον σαν μία καρδιά Δράκου πήρανε το Ευρωπαϊκό...

Image hosted by Photobucket.com

Βρέθηκα χθες στην Ομόνοια όπου δεν είχε τον κόσμο τού περυσινού Ευρωπαϊκού, αλλά είχε το κέφι και τη διάθεση... αν μάλιστα δεν υπήρχαν και κάποια... Xρυσά Aυγά θα ήταν υπέροχα γιατί θα αποφεύγαμε κάποια άσχημα συνθήματα... αλλά κυρίως κάποια αίσχη καθώς άκουσα ότι έγιναν κάποια μικροεπεισόδια με μετανάστες, δυστυχώς, αν αυτοί είναι Έλληνες εγώ είμαι ξένος, δεν τους είπαν ότι δεν πήραν οι ΕΛ το Ευρωπαϊκό και ότι δεν έπαιζε κανένα μυστικό φοβερό όπλο; Κατά τα άλλα είχαμε χορούς με Number One και το Πειρατικό να παίζουν στη διαπασών... αρχαίους Έλληνες, γενικά χαρούμενο κόσμο...
Ελπίζω μόνο τώρα που θα πέσει η αυλαία, όλοι όσοι κέρδισαν λίγο από την επιτυχία της εθνικής να τους φυσήξει ο Δράκος και αυτών τις καρδιές, γιατί κάποτε βρίσκαμε παντού μπασκέτες για να ρίξουμε κάνα σουτ τώρα... τις ψάχνουμε με το κιάλι και αυτό ισχύει γενικά με τον αθλητισμό... Είναι κρίμα να μη βλέπεις πια παιδιά στους δρόμους, στις γειτονιές να παίζουν, να μην υπάρχουν αθλητικά πάρκα. Να αθλούνται μόνο εικονικά μέσω playstation... Ελπίζω η φωτιά του Δράκου να εξαπλωθεί και να γεμίσουμε αθλητικούς χώρους που θα βγάλουν τα παιδιά από τα «κλουβιά» τους... και να ζωντανεύσουν οι γειτονιές με τις φωνές και την ενέργειά τους...
Να γίνει το πιο χαρούμενο παραμύθι με Δράκο... Γιατί ο Δράκος είναι εδώ...


ΥΣ: Άσχετο, αλήθεια δεν ήταν υπέροχο να ακούς από τη Γιουγκοσλαβία σε κάθε τάιμ άουτ ή ημίχρονο ελληνική μουσική;;;

ΥΣ2: Πότε θα απομονώσουν τα Κλούβια, παρά Χρυσά, Αυγά ώστε να μην μας καταστρέφουν τις γιορτές...
posted by street spirit at 7:17 PM 7 comments

Sunday, September 25, 2005

Το σηκώσαμε...

... το τιμημένο

Image hosted by Photobucket.com

Image hosted by Photobucket.com

επιστροφή στο μέλλον θυμίζοντας το φοβερό '87

Image hosted by Photobucket.com


Image hosted by Photobucket.com

το πάθος των παιδιών απίστευτο
Image hosted by Photobucket.com


δεν μπορώ να γράψω.... αλλά τα παιδιά τα... γραψαν όλα...

τα λένε και στο bbc... στην Gazzetta

φεύγω για Ομόνοια...
posted by street spirit at 11:45 PM 4 comments

Το καλάθι του... Θεού

Image hosted by Photobucket.com
αυτό ήταν το καλάθι του... Θεού... και το σκορ 67-66

Σε λίγο αρχίζει ο τελικός ειλικρινά δεν με νοιάζει τι θα κάνουμε η επιτυχία ήδη είναι απίστευτη γιατί ήρθε ενάντια σε όλες τις πιθανότητες... Όταν κάτι το θέλεις πολύ και πιστεύεις σ'αυτό... τότε θα σου συμβεί... αυτό μας υπενθύμισαν πάλι αυτά τα παιδιά... Χθες ενώ όλα μας πήγαιναν στραβά, η μπάλα δεν έμπαινε με τίποτα στο πλεκτό, ο Πάρκερ έκανε από τα καλύτερα παιχνίδια του στο Ευρωπαϊκό, ένα λεπτό πριν από το τέλος οι Γάλλοι προηγούνταν 7 πόντους, όμως κανείς δεν το 'βαλε κάτω... συνέχισαν πιστεύοντας το απίστευτο... και τα κατάφεραν... Η ελληνική ψυχή για άλλη μια φορά ξαναχτυπά!!!
Σε λίγο στο Βελιγράδι η ελληνική ψυχή θα δώσει το «παρών», δεν ξέρω αν θα πάρουμε το χρυσό αλλά ξέρω ότι αυτά τα παιδιά θα παλέψουν μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο...
Σας ευχαριστούμε!!!

ΥΣ: Πειράζει που ακούω το «Final countdown»;

ΥΣ2: Ραντεβού στην Ομόνοια... Λευκό Πύργο κ.λπ.
posted by street spirit at 8:49 PM 0 comments

Tuesday, September 20, 2005

Πες μου ποιον φόβο αγάπησες πάλι...

Πριν από λίγες ημέρες βρέθηκα σε μια κοριτσο-συζήτηση (έχω αρκετές φίλες και πάντα μου αρέσει να βρίσκομαι σε κοριτσο-συζήτηση)... Μαθαίνεις πολλά πράγματα εκτός από τις προσφορές στα Hondos και τις καινούργιες κρέμες στην αγορά... Υπάρχει λέει η μόδα οι μεγάλες να τα φτιάχνουν με μικρούς, έτσι έμαθα... Μάλιστα μία σαρανταπεντάρα (με γιο γύρω στα 14) στην παρέα περηφανευόταν για το φοβερό κατόρθωμά της να τα ΄χει μ'έναν εικοσάρη... Ελικρινά προσπαθούσα να φέρω την εικόνα στο μυαλό μου και ανατρίχιαζα... Βέβαια από την άλλη ίσως να είμαι εγώ ο περίεργος... Η δικαιολογία ήταν αφού το κάνουν οι άντρες γιατί όχι και μεις... Ξανά ανατρίχιασα...
Ύστερα το έριξαν στην έλλειψη επικοινωνίας, ότι οι άντρες δεν τις πλησιάζουν πια... πολλές φορές ούτε καν κοιτάνε ή αν κοιτάνε δεν τολμάνε... έπειτα ότι δεν ξέρουν να παίζουν το παιχνίδι του φλερτ, δεν έχουν τρόπους, δεν κερνάνε πια, βαριούνται... Τους είπα ότι γενικά δεν υπάρχει επικοινωνία και γι'αυτό δεν φταίνε μόνο οι άντρες, ότι λίγο-πολύ και τα δύο φύλα είναι πολύ μπερδεμένα και δεν ξέρουν τι θέλουν. Έπειτα τις άκουσα να λένε ότι έχουν βαρεθεί το παιχνίδι... Κυρίως αυτό που παίζουν λέει οι Έλληνες και κάποιες θα προτιμούσαν παπούτσι από άλλον τόπο... Μα ύστερα από λίγο το γυρίσανε στο ότι δεν υπάρχει πια παιχνίδι. Οπότε ρώτησα θέλετε ή δεν θέλετε παιχνίδι... Εκεί μπερδεύτηκαν... Θέλουν μάλλον από ό,τι κατάλαβα αλλά με τους δικούς τους κανόνες. Μα τότε δεν υπάρχει παιχνίδι, τους είπα και σάστισαν... Βγαίνουν όλοι στα μαγαζιά για να δουν κόσμο, αλλά μόνο βλέπουν... κανείς δεν μιλάει... κρατάνε ένα ποτό στο χέρι... κανείς δεν πλησιάζει κανέναν... όλοι λίγο-πολύ φοβούνται... ίσως και μεις που επικοινωνούμε εδώ αν ήμασταν σ'ένα μαγαζί (μπαρ, κλαμπ κ.ά.) να μην πλησίαζε ο ένας τον άλλο, να μην μιλάγαμε μεταξύ μας, ίσως και μεις απλά να κρατάγαμε το ποτήρι της μοναξιάς μας... να πίναμε την απόγνωσή μας... Αλήθεια πόσα θα χάναμε... Το πήρα απόφαση θα βγω και θα πιάσω συζήτηση μ'έναν άγνωστο/η...
Αλήθεια, πες μου ποιον φόβο αγάπησες πάλι;
posted by street spirit at 6:51 PM 21 comments

Friday, September 16, 2005

Μόλις πέρασε η ημέρα της γιορτής μου... (12.15 μεσάνυκτα Πέμπτης)

βάλτε κάτω τα απαραίτητα, μοιρογνωμόνια, χάρτες, ημερολόγια, πλανήτες, άστρα... sudoku κ.λπ. και ...


ιδού η αποκάλυψις...


Image hosted by Photobucket.com
posted by street spirit at 12:13 AM 22 comments

Tuesday, September 13, 2005

Γεια σου γίγαντα... (Για το καλό μου...)

Eίδα ένα κόσμο να γκρεμίζεται μπροστά μου
είδα να γίνεται γιατί η γειτονιά μου για το καλό μου
Eίδα τα δέντρα που σκαρφάλωναν κομμένα
σε φορτηγό τα όνειρά μου φορτωμένα
για το καλό μου...


Image hosted by Photobucket.com

Το πρωί ξύπνησα από έναν σαματά... πριόνια άνοιγαν σχεδόν το κρανίο μου και κλέβανε τα όνειρά μου... σηκώθηκα από το κρεβάτι και βγήκα στο μπαλκόνι για να δω από που προέρχεται αυτός ο θόρυβος...
Ξαφνικά το σοκ που δέχθηκα ήταν μεγάλο... είδα το δέντρο απέναντι από το σπίτι μου το οποίο ήταν γύρω στα 4 μέτρα ύψος, ίσως μουριά όπως μου είπαν, με τεράστια κλαδιά που σχεδόν αγκαλιάζανε 3 ορόφους, κομμένο... ο γίγαντας που με καλημέριζε κάθε μέρα κοίτονταν σε κομμάτια... αργότερα ήρθε ένα φορτηγό και πήρε τον γίγαντα σε κομμάτια... Το έκαναν λέει γιατί είχε σηκώσει το κράσπεδο και κινδύνευε η πολυκατοικία, οπότε είχαν το δικαίωμα όπως μας είπαν στο ΥΠΕΧΩΔΕ... Μεγάλωσα με αυτόν τον γίγαντα... με ήξερε από μικρό παιδί... εκεί έπαιζα κρυφτό, αμπάριζα (τι ωραίο παιχνίδι που ήταν), πόλεμο, φυσοκαλαμοπόλεμο... τον χειμώνα μάς στοίχειωνε με τα άδεια του κλαδιά, όμως την άνοιξη έδινε χρώμα στη γειτονιά... Ένιωθες ότι την αγκάλιαζε... Ήξερε όλα τα μυστικά των γύρω διαμερισμάτων καθώς μπορούσε να κρυφοκοιτάξει σχεδόν σε όλα... Είδε μεγάλους έρωτες... Τα πρώτα μας φιλιά... Χωρισμούς...Ήταν αυτό που έκανε τη γειτονιά να ξεχωρίζει, ήταν σημείο αναφοράς...
Η γειτονιά δεν θα 'ναι ποτέ πια η ίδια...

Για το καλό μου για το καλό μου
ώσπου δεν άντεξε στο τέλος το μυαλό μου
πήρε ανάποδες στροφές για το καλό μου
και είμαι στον θάλαμο εννιά για το καλό μου
στην ηρεμία για να βρω τον εαυτό μου
Για το καλό μου για το καλό μου
έχει μουδιάσει το κορμί και το μυαλό μου
ενέσεις χάπια ηλεκτροσόκ για το καλό μου
σήμερα πήρανε νεκρό τον διπλανό μου
ενώ παλεύω για να βρω τον εαυτό μου
κι έχω κρυμμένο τον σουγιά για το καλό μου...
posted by street spirit at 10:54 PM 9 comments

Wednesday, September 07, 2005

Wake me up when September ends...

Image hosted by Photobucket.com


Δυστυχώς πάει και αυτή η περιπλάνηση, ευτυχώς γέμισαν οι μπαταρίες... Γιατί πάντα τα καλά μοιάζουν να τελειώνουν τόσο σύντομα; Μα φυσικά γιατί είναι καλά... Επιστροφή λοιπόν στα καβούκια μας... Γέμισα με ηρεμία και θάλασσα για να αντέξω τον χειμώνα που έρχεται... Τελικά βρέθηκα στο Αιγαίο στη Σέριφο, σχεδόν όλη μέρα στη θάλασσα, αλλά και το βράδυ δίπλα της... είδα τα πεφταστέρια ξαπλωμένος σε μια ξαπλώστρα στην αμμουδιά... τέλεια... Το τελειότερο daquriri με φυσικό χυμό μπανάνας το ήπια στη Χώρα στο Αερινό, όνομα και πράγμα, και είχε το πιο ευγενικό και γλυκό σέρβις... η θέα από τη Χώρα σου κόβει την ανάσα... όσο για τις παραλίες Βαγιά, Γάνεμα, Λια, Άγιος Σώστης, Ψιλή Άμμο, Συκαμιά πια να διαλέξω δεν ξέρω, αυτό βέβαια που παντού με πληγώνει στην ελλαδίτσα είναι αυτή η μανία που έχουμε όλοι μας να κτίσουμε όπου μας αρέσει έτσι είδα παραλίες που ήταν παρθένες πριν από 6 χρόνια, με εγκαταλελειμένους χωματόδρομους και τώρα έχουν φυτρώσει μερικά σπιτάκια... μόνο ένα κατάφεραν να σταματήσουν τη κατασκευή του και να μείνει ο σκελετός του να στοιχειώνει μία από τις ομορφότερες παραλίες του νησιού τη Βαγιά... Ο φοβερός Γιώργος που μας νοίκιασε το δωμάτιο... Τέτοια θέα δεν θα βρείτε πουθενά... μας είπε καθώς άνοιξε την μπαλκονόπορτα και είδαμε μπροστά μας τη θάλασσα και αριστερά μας κρεμασμένη από πάνω μας τη χώρα... Και από καθαριότητα... κάθε ημέρα αλλάζουμε πετσέτες και κάθε δύο σεντόνια... μύριζε καθαριότητα όλο το οίκισμα είναι αλήθεια πρέπει να είχε κάποιο κόλλημα...
Λίγο νωρίτερα είχαμε βρεθεί για διήμερο στη Σύρο για να δούμε ένα φιλικό ζευγάρι, το οποίο μας φιλοξένησε σε ένα υπέροχο σπίτι, με ωραία θέα... αλλά πιο ωραία ήταν από το χωριό Σαν Μιχάλη... τα νεοκλασικά σπίτια υπέροχα ακόμα και απ' έξω έβλεπες τοιχογραφίες, τα ταβάνια διακοσμημένα. Το νησί Πιπέρι σε σχήμα τεράστιου φτερού καρχαρία μάς... απειλούσε... Έπειτα βρέθηκα για διήμερο στις Σπέτσες προσπαθώντας να πετύχουμε τον Η, δυστυχώς μάς την έκανε, παρόλα αυτά ήταν πολύ καλά και σε αυτό βοήθησε η φοβερή γιαγιά Μαρία που μας νοίκιαζε το σπίτι... Αλλιώς σούπερ γιαγιά καθόμασταν το απόγευμα μαζί της και συζητάγαμε πίνοντας τον ελληνικό που μας έφτιαχνε... Ξέρω γω ... ξέρω γω... μάς έλεγε με ένα καταπληκτικό σκέρτσο πίσω από τα τεράστια γυαλιά κρύβονταν δύο σπινθυροβόλα μάτια γεμάτα ζωντάνια... Τα βράδια θα πάτε στα μαγαζιά για γκομενάκια ... χεχεχε ξέρω γω ξέρω γω... και κούναγε και το κεφάλι της... να δω έχω την τηλεόραση για παρέα εεε... το βράδυ βλέπω και τις τσόντες χεχεχε ξέρω γω ξέρω γω... Καπετάνισσα με τη βάρκα τού συγχωρεμένου άντρα της (της είπε ότι θα την περιμένει αμόλυντη) πήγαινε για ψάρεμα, μια φορά τη σταμάτησε το λιμενικό και της ζήτησε να γυρίσει πίσω και αυτή τους απάντησε ξέρω να κολυμπώ πολύ καλά ακόμα και τη βάρκα μπορώ να τραβήξω κολυμπώντας... τους κούφανε με τα σκέρτσα της και τα νάζια της και τελικά την αφήσανε... Είναι σχεδόν ολομόναχη, έχει κάτι ανίψια αλλά την έχουν ξεχασμένη... της ζήτησα να τη βγάλω μια φωτογραφία καθώς με εξιστορούσε με τον δικό της ιδιαίτερο τρόπο της ιστορίες της αλλά αρνήθηκε... θέλει να ναι αμόλυντη για τον άντρα της μου είπε... έτσι τη φωτογράφισα με το μυαλό μου όπως και τις ομορφότερες εικόνες που έχω δει στη ζωή μου...
Τα μπαράκια των Σπετσών σφίζαν από ζωή όλα τα πιτσιρίκια 15-20 χρόνων είχαν βγει παγανιά... Μου φαίνεται πως τους κλέψαμε από τα νιάτα τους γιατί το τέλος της νύχτας μάς βρήκε εμείς να χοροπηδάμε σαν 16χρονα και τα 16χρονα να κάθονται κατάκοπα...
Έπειτα γύρισα Αθήνα και ξανάφυγα με το τρένο για Θεσσαλονίκη... Δίπλα μου συνταξίδευε μια τραν φαν της Αλίκης... είχε walkman με κασέτα τα Αγαπημένα της Αλίκης, έτσι ταξιδέψαμε ακούγοντας στη διαπασών όλα τα τραγούδια της Αλίκης... Έφτασα Θεσσαλονίκη όπου είδα αγαπημένους φίλους και φυσικά τη Β. Έπειτα από δύο μέρες φύγαμε για Χαλκιδική με τα απαραίτητα για camping πήγαμε στην άκρη του δεύτερου ποδιού στο Καλαμίτσι, πιο πριν ήταν το Τρικερίτσι... Υπέροχο!!!Η θάλασσα άγρια αλλά με γαλαζοπράσινο χρώμα, η παραλία με χοντρή άμμο και απότομη κλίση, πίσω από την παραλία παντού πράσινο... Το βράδυ το ρίχναμε σε μπιρίμπα... μέχρι τη νύχτα που στα ξάφνικα όλα γίναν μπλε γίναν ροζ καθώς μας επισκέπτηκαν οι Xaxakes για μια unplugged συναυλία, πάνω στην παραλία, έπειτα ξανασυνεχίσαμε την μπιρίμπα... Έπειτα από 3 μέρες περάσαμε από το Πόρτο Κουφό και πήγαμε στην Τριστινίκα, στο Έθνικ (απίστευτα αυτές οι ονομασίες!!! πού τις βρίσκουν;;;) και επιστροφή στη Θεσσαλονίκη... Έμεινα άλλη μια εβδομάδα στη Θεσσαλονίκη, πόσο την απολαμβάνω αυτή την πόλη... Ακόμη και μόνος που πήγα για καφέ δεν ένιωσα μόνος...
Λοιπόν γύρισα και η δουλειά μοιάζει με ανάβαση στα Ιμαλάια... Ακούω green day το τραγούδι που με αντιπροσωπεύει τέλεια αυτή τη στιγμή
Wake Me Up When September Ends

Summer has come and passed
The innocent can never last
wake me up when september ends
like my fathers come to passseven years has gone
so fastwake me up when september ends
here comes the rain again
falling from the stars
drenched in my pain again
becoming who we areas my memory rests
but never forgets what I lost
wake me up when september ends
summer has come and passed
the innocent can never last
wake me up when september end
sring out the bells again
like we did when spring began
wake me up when september ends
here comes the rain again
falling from the stars
drenched in my pain again
becoming who we areas my memory rests
but never forgets what I lost
wake me up when september ends
Summer has come and passed
The innocent can never last
wake me up when september ends
like my father's come to pass
twenty years has gone so fast
wake me up when september ends
wake me up when september ends
wake me up when september ends
posted by street spirit at 1:49 PM 14 comments

Tuesday, September 06, 2005

Ανοίξαμε και σας περιμένουμε...

Το ραντεβού τον Σεπτέμβρη ήρθε... οπότε καλώς σας βρήκα... όσο και να ακούγεται περίεργο μού λείψατε!!!!!


Image hosted by Photobucket.com
posted by street spirit at 6:48 PM 6 comments