"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> stories of the city stories of the streets: Πες μου ποιον φόβο αγάπησες πάλι... stories of the city stories of the streets: Πες μου ποιον φόβο αγάπησες πάλι...

stories of the city stories of the streets

Tuesday, September 20, 2005

Πες μου ποιον φόβο αγάπησες πάλι...

Πριν από λίγες ημέρες βρέθηκα σε μια κοριτσο-συζήτηση (έχω αρκετές φίλες και πάντα μου αρέσει να βρίσκομαι σε κοριτσο-συζήτηση)... Μαθαίνεις πολλά πράγματα εκτός από τις προσφορές στα Hondos και τις καινούργιες κρέμες στην αγορά... Υπάρχει λέει η μόδα οι μεγάλες να τα φτιάχνουν με μικρούς, έτσι έμαθα... Μάλιστα μία σαρανταπεντάρα (με γιο γύρω στα 14) στην παρέα περηφανευόταν για το φοβερό κατόρθωμά της να τα ΄χει μ'έναν εικοσάρη... Ελικρινά προσπαθούσα να φέρω την εικόνα στο μυαλό μου και ανατρίχιαζα... Βέβαια από την άλλη ίσως να είμαι εγώ ο περίεργος... Η δικαιολογία ήταν αφού το κάνουν οι άντρες γιατί όχι και μεις... Ξανά ανατρίχιασα...
Ύστερα το έριξαν στην έλλειψη επικοινωνίας, ότι οι άντρες δεν τις πλησιάζουν πια... πολλές φορές ούτε καν κοιτάνε ή αν κοιτάνε δεν τολμάνε... έπειτα ότι δεν ξέρουν να παίζουν το παιχνίδι του φλερτ, δεν έχουν τρόπους, δεν κερνάνε πια, βαριούνται... Τους είπα ότι γενικά δεν υπάρχει επικοινωνία και γι'αυτό δεν φταίνε μόνο οι άντρες, ότι λίγο-πολύ και τα δύο φύλα είναι πολύ μπερδεμένα και δεν ξέρουν τι θέλουν. Έπειτα τις άκουσα να λένε ότι έχουν βαρεθεί το παιχνίδι... Κυρίως αυτό που παίζουν λέει οι Έλληνες και κάποιες θα προτιμούσαν παπούτσι από άλλον τόπο... Μα ύστερα από λίγο το γυρίσανε στο ότι δεν υπάρχει πια παιχνίδι. Οπότε ρώτησα θέλετε ή δεν θέλετε παιχνίδι... Εκεί μπερδεύτηκαν... Θέλουν μάλλον από ό,τι κατάλαβα αλλά με τους δικούς τους κανόνες. Μα τότε δεν υπάρχει παιχνίδι, τους είπα και σάστισαν... Βγαίνουν όλοι στα μαγαζιά για να δουν κόσμο, αλλά μόνο βλέπουν... κανείς δεν μιλάει... κρατάνε ένα ποτό στο χέρι... κανείς δεν πλησιάζει κανέναν... όλοι λίγο-πολύ φοβούνται... ίσως και μεις που επικοινωνούμε εδώ αν ήμασταν σ'ένα μαγαζί (μπαρ, κλαμπ κ.ά.) να μην πλησίαζε ο ένας τον άλλο, να μην μιλάγαμε μεταξύ μας, ίσως και μεις απλά να κρατάγαμε το ποτήρι της μοναξιάς μας... να πίναμε την απόγνωσή μας... Αλήθεια πόσα θα χάναμε... Το πήρα απόφαση θα βγω και θα πιάσω συζήτηση μ'έναν άγνωστο/η...
Αλήθεια, πες μου ποιον φόβο αγάπησες πάλι;
posted by street spirit at 6:51 PM

21 Comments:

περιμένω τα αποτελέσματα...:)

12:42 AM  

Ο φόβος της απόρριψης! Όσα προστατευτικά στρώματα και να χτίσω, πάντα σαν τον σκόρο πάει και μου τα τρώει!

Λοιπόν, να σε ενημερώσω τι παίζει εδώ στα ‘ξωτερικά. Είναι καινούριο τρεντ, οι γυναίκες αυτές λέγονται Cougars. Χαρακτηριστικό και επιφανέστατο παράδειγμα η Samantha του Sex & the City, όπως και οι μακρόβιες σχέσεις των Cameron Diaz-Justin Timberlake και Demi Moore-Ashton Kutcher!
Όσο για αυτά που περιγράφεις, δίκιο έχεις. Και ισχύουν. Εμείς οι γυναίκες έχουμε χάσει τα αυγά και τα πασχάλια. Ο παραδοσιακός ρόλος δεν μας κάνει και με ειρωνεία τον απορρίπτουμε (τι, να κάτσω σπίτι με τα παιδιά και να πλέκω πουλόβερ;; Τι λες Λάκη μου! Θα γίνω Career Woman και θα ψωνίζω Γκούτσι!). Αλλά δεν ξέρουμε και τι να κάνουμε με τον υπέροχο νέο εαυτό μας! Ποιος ο ρόλος του άντρα πλέον; Μπορεί να μας ανοίγει την πόρτα (ή θα του την σπάσουμε στα μούτρα;). Μπορεί να μας πληρώνει τον λογαριασμό (ή θα του δίνει αυτό το πάτημα να μας στέλνει πίσω στον νεροχύτη!).
Μας λυπάμαι και τα δύο φύλλα. Εμάς τις γυναίκες που πλέον έχουμε ότι και οι άντρες και δεν ξέρουμε τι να τα κάνουμε, και εσάς τους άντρες που δεν ξέρεται πως να μας κάνετε καλά!
Αλλά πάλι, πότε ήταν διαφορετικά τα πράγματα ανάμεσα στα δυο φύλλα;!

12:43 AM  

Μπράβο Δέσποινα νομίζω ότι έθεσες τα πράγματα στη σωστή τουε βάση. Αλλά όχι στο σωστό μέγεθος. Νομίζω ότι η κατάσταση δεν είναι τόσο τραγική, καθώς το βάρος πέφτει στη γυναίκα. Πολλές βρίσκουν τις ισορροπίες...

Πάντως περιμένω αποτελέσματα κι εγώ! Καλό βόλι!

10:20 AM  

Εγώ θα διαφωνήσω ελαφρώς ως προς το ότι το βάρος πέφτει περισσότερο στη γυναίκα. Ένα πράγμα λέω/πιστεύω αρκετά χρόνια τώρα και δυστυχώς επιβεβαιώνομαι καθημερινά. Άντρες-γυναίκες έχουμε γίνει παρτάκηδες, κοιτάμε να περάσουμε καλά (και πώς μου τρυπάει τον εγκέφαλο κάθε φορά που τ' ακούω αυτό το πράγμα...) Αποτέλεσμα: ωραίο το παιχνίδι, υπο όρους ή μη, αλλά όταν έρθουν τα δύσκολα αρχίζει το παιχνίδι της κολοκυθιάς και του "εγώ".

Μην παρεξηγηθώ, το νούμερο ένα μίας σχέσης αν μη τί άλλο είναι να περνάμε καλά. Άλλο όμως αυτό να προέρχεται από έναν δεσμό αγάπης που ανάγει τους δύο σε έναν, και άλλο να είναι ο αυτοσκοπός δύο ανθρώπων που λειτουργούν ο καθένας ξεχωριστά σε ένα κατά τα άλλα κοινό κοινωνικό και ερωτικό πλαίσιο. Μεγάλο πράγμα οι διαχωριστικές γραμμές...

11:34 AM  

Ναι τα πράγματα δεν είναι καθόλου τόσο τραγικά στην Ελλάδα (γιατί κάποιοι παραδοσιακοί ρόλοι, μέρος της κουλτούρας μας λειτουργούν ακόμα). Στο εξωτερικό και ειδικά στις μητροπόλεις, η κατάσταση είναι πιο δύσκολη, αλλά όχι πάλι τραγική, απλά γιατί δεν αλυσοδένονται με παραδοσιακούς ρόλους και νοοτροπίες.
Τα πράγματα έχουν αλλάξει, αλλά ένα μένει σταθερό: η σχέση όπου το βάρος για τις ισορροπίες πέφτει μόνο στον ένα από τους δυο (στην γυναίκα π.χ.) δεν είναι ισορροπημένη σχέση για μένα. Όπως και η σχέση όπου ο εγωισμός του ένα ή και των δυο δεν την αφήνει να αναπνεύσει.

3:17 PM  

χαίρομαι που όλοι λίγο πολύ είμαστε προβληματισμένοι με το θέμα ανδρών - γυναικών, θυμάμαι κάποτε που διάβασε το βιβλίο Άνδρες από τον Άρη Γυναίκες από την Αφροδίτη... του Τζον Γκρέι, ναι είμαστε διαφορετικοί, λειτουργούμε διαφορετικά, τελικά το θέμα είναι να το κατανοήσουμε και να... προχωρήσουμε γιατί ό,τι μας χωρίζει μάς ενώνει... Το βάρος πέφτει πάντα και στους δύο... Όλοι λίγο-πολύ είμαστε καλοπερασάκηδες αλλά όπως λένε στα δύσκολα φαίνονται οι καλοί φίλοι, οι καλοί σύντροφοι αλλιώς όλοι είμαστε καλοί... Μια σχέση αν θέλει να υπάρχει δεν χωράει εγωισμούς... γιατί για να προχωρήσει μια σχέση πρέπει να υπάρχουν συνεχώς υποχωρήσεις και από τους δύο... ΤΟ πιο δύσκολο όμως πράγμα αυτή τη στιγμή είναι γενικά η επικοινωνία... Ο φόβος που μας διακατέχει όλους, η απομόνωση... τα τείχη που έχουμε όλοι κτίσει γύρω μας... οι άμυνες μας, ίσως το χειρότερο να είναι ότι έχουμε εκπαιδευτεί από την κοινωνία να είμαστε έτσι και αυτό με τρομάζει περισσότερο... Κανείς δεν απάντησε στην ερώτηση ποιον φόβο αγάπησες πάλι...

6:01 PM  

This comment has been removed by a blog administrator.

6:13 PM  

Για ρίξε μια ματιά στο πρώτο comment που σου έγραψα. Εκεί πάνω πάνω!

9:45 PM  

Όλους και κανέναν

10:46 PM  

Γιατι εγώ μπερδεύτηκα τώρα? Μήπως τα πραγματα είναι πολύ πιο απλά από ότι νομίζουμε? Σαν πολύ δεν το ψάχνουμε? Πάντα υπάρχει δρόμος αρκεί να ξέρεις να περπατάς...εστω και με πατερίτσες!

9:50 AM  

Της απορριψης κυριως αλλα πλεον και να μην πληγωθω η να μην πληγωσω
Οκ πολυ μελουρα - αλλα καμια φορα αν καποιος μας πληγωσει γινομαστε κυνικοι, μας βγαινει στην επομενη σχεση.Αυτος που πληγωσαμε πληγωνει την επομενη του σχεση και ουτω καθεξης.Και καποια στιγμη γυρναει ολο αυτο μπουμερανγκ και δεν ξερουμε απο που μας ηρθε. Και ετσι δημιουργειται ενας φαυλος κυκλος- και πληγωνουμε ο ενας τον αλλον επ'απειρον.Και καπου εδω καλε μου Street Spirit μπαινουν και τα γιουργια που λεγαμε την προηγουμενη φορα.

4:43 AM  

αγαπητή μου despoina έχεις δίκιο και ελπίζω να με συγχωρέσεις αλλά έκανα το λάθος και σε διάβασα από τη δεύτερη παράγραφο ... ο φόβος της απόρριψης... νομίζω ότι καλύτερο είναι να κάνεις κάτι σαν bungee jumping... αντί να κτίζεις προστατευτικά στρώματα... Το χειρότερο είναι όταν φοβόμαστε τον εαυτό μας greekguylolita...
storyteller υπάρχει πάντα δρόμος αρκεί να μη φοβάσαι να τον ακολουθήσεις...ποιον φόβο αγάπησες;
Beep beep να μην πληγώσω αχ αυτό το 'χω πάθει και γω και ύστερα χρειάστηκαν τα γιούργια... το να μην πληγωθούμε το θεωρώ ουτοπία... ;)

8:12 PM  

Τον φόβο των κριτηρίων.

Εχουν αλλάξει τα κριτήρια των Ελληνίδων για τι θέλουν απο τους άνδρες σε τέτοιο βαθμό ..που τελικά ούτε οι ίδιες δεν είναι ευχαριστημένες. Τα κριτήρια που τόσο έύκολα επέλεξαν δεν κάνουν το σωστό "παιχνίδι", με αποτέλεσμα όλο και περισσότερες γυναίκες να μένουν μόνες.

Ο πήχυς των κριτηρίων είναι ψηλά.
Οι άνδρες είναι πάντα οι ίδιοι. Αλλά δεν θα κάτσουνε να φάνε και παντόφλα..για την κυρία, σιγά!

Κατά την γνώμη μου χρειάζεται ο πήχυς να χαμηλώσει και οι γυναίκες να ξαναπατήσουν στη γή. Και καρριερα αλλά και μητρότητα. Και ελευθερία αλλά και συντροφικότητα..
Και τα χειροποίητα πουλόβερ είναι υπέροχα..
Οπως και η επικοινωνία μεταξύ των ερωτευμένων..

10:01 PM  

o φόβος των κριτηρίων... σωστή σε βρίσκω Μαρίνα... δυστυχώς με την πλύση εγκεφάλου που έχουμε πάθει όλοι μας από περιοδικά τύπου λάιφσταϊλ, τηλεόραση κ.λπ. έχουμε χάσει την... μπάλα... πιστεύω ότι και μεις οι άντρες έχουμε το δικό μας μερίδιο της ευθύνης γιατί ίσως μας βόλεψε η γυναίκα καριερίστας και νοικοκυρά και μάνα... Πάρα πολύ κόσμος μένει πια μόνος... γιατί ίσως φοβάται τον άλλον... ίσως και τα κριτήριά του...

11:41 AM  

This comment has been removed by a blog administrator.

8:40 PM  

...αλλα καμια φορα αν καποιος μας πληγωσει γινομαστε κυνικοι, μας βγαινει στην επομενη σχεση.Αυτος που πληγωσαμε πληγωνει την επομενη του σχεση και ουτω καθεξης..

Εχω την εντύπωση ότι εαν πληγωθουμε πολύ, αναρωτιώμαστε τον λόγο και ίσως αξιολογούμε τότε τη συμπεριφορά των άλλων και την επισημαίνουμε για να μη πληγώσουμε εμείς στο μέλλον. Ούτε έτσι όπως μας πλήγωσαν, ούτε έτσι που προκαλέσαμε τον αλλο με την συμπεριφορά μας.

Πες μου ποιον φόβο αγάπησες πάλι...
Το φόβο της αλλαγής των πραγματων; Ίσως να θέλουν την παρεα, την συντροφικότητα, την επικοινωνία αλλά φοβούνται τις αλλαγες. Ειναι βολικό να ζείς στα ίδια πάνω κάτω, στο καβούκι σου, να μην χρειαστεί να κάνεις συμβιβασμούς, να κρατήσεις το τρόπο ζωής σου οπως τον έχεις τώρα. Το σκέφτηκες και αυτό το ενδεχόμενο;

8:42 PM  

οι αλλαγές πάντα φοβίζουν... το να ζεις στο καβούκι σου δεν είναι συμβιβασμός... τελικά τι είναι πιο δύσκολο να συμβιβάζεσαι ή να μη συμβιβάζεσαι;

8:15 PM  

Το δυσκολοτερο και συναμα το ευκολοτερο απο ολα ειναι να ζεις με βαση την καρδια σου. Ανεξαρτητα αν αυτο σημαινει να συμβιβαζεσαι με τα αλφα (με τα λαθη του αλλου) ή τα βητα (του φοβου της αλλαγης) .
Δυσκολο γιατι δε μας εχουν μαθει να καταλαβαινουμε τη γλωσσα της καρδιας
Ευκολο εαν την μιλάμε,. Τοτε ειναι ολα ξεκαθαρα και χωρις εναλλακτικες λυσεις.

2:59 AM  

δυστυχώς δεν ξέρω αν τι μιλάω αλλά σίγουρα την πράττω, μόνο που ενώ παλιά ένιωθα ατρόμητος τώρα το σκέφτομαι διπλά γιατί τώρα ξέρω πως δεν είμαι... είναι κάτι σαν τις μέλισσες άμα μαθαίνανε ότι κανονικά δεν θα έπρεπε να πετούν λόγω ανατομίας σώματος... θα πέταγαν;

9:29 PM  

Δε θα πεταγανε ολες. Αυτες ομως που θα το επιθυμουσαν με ολη τους τη ψυχή θα τα καταφερνανε να ξεπερασουν τους φοβους τους, και ναι θα πετουσαν.

9:47 PM  

η δύναμη της ψυχής τα ξεπερνάει όλα... συμφωνώ ;)

9:40 PM  

Post a Comment

<< Home