"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> stories of the city stories of the streets: November 2005 stories of the city stories of the streets: November 2005

stories of the city stories of the streets

Wednesday, November 30, 2005

Ο αυτού μεγαλειότης Αλήτης

Καθώς γύρισα χθες το βράδυ με τη μηχανή στο σπίτι, όταν την πάρκαρα στον κήπο είδα με μια έκπληξη δύο τεράστια μάτια μέσα στο σκοτάδι να με παρακολουθούν... ήταν κάποιος κλέφτης;κάποιος λωποδύτης; Πλησίασα με το φοβερό πάτημα της γάτας, που μας είχαν εκπαιδεύσει άρτια στα ελληνικά στρατά... τελικά ήταν ένας σκύλος που είχε ξαπλώσει στο κάλυμμα της μηχανής μου και δεν ήξερε αν έπρεπε να κάνει χαρές ή αν θα έπρεπε να φοβάται γι'αυτό παρακολουθούσε την κάθε μου κίνηση. Τα μάτια του ένιωθα ότι με σκανάρανε, ήταν διαπεραστικά, σαν ακτινογραφία. Ξέρετε αυτή τη ματιά που νιώθεις ευάλωτος, γυμνός, που κοιτάει μέσα στην ψυχή σου. Πήγα και του έφερα λίγο φαγητό και νερό και κείνο έκανε σαν τρελό από τη χαρά του, τον άφησα ξαπλωμένο στο κάλυμμα της μηχανής μάλλον είχε μελί χρώμα με διάφορες γραμμές πιθανόν μαύρες, έμεινα λίγο μαζί του, όποτε τον έλεγα Αλήτη με κοιτούσε στα μάτια και έκανε χαρές και νάζια, αλλά δεν ήταν όποιος και όποιος αλήτης γιατί ήθελε και ειδικό κρεβάτι (βλέπε κάλυμμα), ήταν αλήτης από σπίτι, τι σπίτι ο αυτού μεγαλειότης Αλήτης ήταν. Έπειτα από κάμποση ώρα πήγα για ύπνο, την άλλη μέρα ο Αλήτης την είχε κάνει... για νέες περιπέτειες.
Όπου και να είσαι Αλήτη ελπίζω να είσαι καλά...
Αφιερωμένο σε όλα τα τετράποδα του κόσμου

Image hosted by Photobucket.com

κάπως έτσι τον αντίκρυσα...


Image hosted by Photobucket.com
ο σκληρός... έχω πληροφορίες ότι έχει μαύρη ζώνη στο καράτε...

Image hosted by Photobucket.com

για να τα ακούει όλααα, μιλάμε για μεγάλο κουτσομπόλη...

Image hosted by Photobucket.com
γ... ουφ, άλλη μια προσπάθεια να πετάξω και πάπαλα.... μα γιατί είναι τόσο δύσκολο αφού έχω φτερά;;;

Image hosted by Photobucket.com
αλήθεια σας λέω είμαι γαλαζοαίματος!!!

Image hosted by Photobucket.com
καλέ πού είναι αυτός ο Αλήτης;; Φτιάχτηκα, στολίστηκα, έβαλα το καλό μου καπέλο, έβαψα και τα νύχια μου και αυτός με έστησε;;;;

Image hosted by Photobucket.com
αχχχ, δεν αντέχω μ'αυτά που ακούω... ταπειροκρανιώσηη!!!! ε ψεύτικο είναι καλές μου κυρίες μη φοβάστε...

Image hosted by Photobucket.com
μπορώ να πάρω μέρος στο Big Dogger; Τι ακόμα να γίνει αυτό το ριάλιτι; χμμμ γι'αυτό τα πήρε στο κρανίο ο προηγούμενος

Image hosted by Photobucket.com
κάπως έτσι φαντάζομαι τώρα τον Αλήτη (παρεμπιπτόντως ο πρώτος μοιάζει στον Άρη), αφού δεν μπορούμε να γίνουμε γουρούνια (αχ αυτά τα γουρούνια δύσκολα ξεχνιούνται), ας το διασκεδάσουμε όσο καλύτερα μπορούμε
posted by street spirit at 6:48 PM 39 comments

Friday, November 25, 2005

Special K

Image hosted by Photobucket.com
Με σάουντρακ το Special K των Placebo...

Είκοθι δύο... αγαπημένη ατάκα της Κ. Από τότε που της εξιστόρησα το στόρι με τον τσιφούτη που δούλευα στην μπιραρία του και μας φώναζε που καθαρίζαμε τα τζάμια με χαρτοπετσέτες και καθότι ψευδός μάς γκάριζε: Είκοθι δύο δραχμέθ η πετθέτα κοθτίθει... Η Κ ανά πάσα στιγμή τσιρίζοντας οπουδήποτε Είκοθι δύο έδινε το θτίγμα μαθ... ωχ με κόλλησε... Η Κ είναι μεγάλο πειραχτήρι αλλά λογάριαζε χωρίς τον ξενοδόχο... Έτσι σε λεωφορείο που ήμασταν άρχισα το σόου με την Κ... Σας παρακαλώ κοπέλα μου μην τρίβεστε πάνω μου... μα τι κάνετε 'κεί; Η Κ κοκκίνησε την έπιασα εξ αποίνης... Εκείνη μου την έφερε αργότερα με μια γιαγιά στον δρόμο... Δεν σε θέλω πια σε βαρέθηκα, δεν το καταλαβαίνεις;... πείτε του και σεις... και η γιαγιά αμέσως πήρε το μέρος της και με άρχισε στα καντίλια... Κάπως έτσι ήμασταν σχεδόν από πάντα...
Χάρις στην Κ έκανα στίβο για να τη βοηθήσω στις εξετάσεις της στις Πανελλήνιες για να μπει στα ΤΕΕΦΑ, ευτυχώς δεν τα κατάφερε... Το γέλιο έπεφτε όταν κάναμε άλμα εις μήκος... την πείραζα με τη λακκούβα που άφηνε στο σκάμμα, είχε καλλιτεχνικές ανησυχίες και όσο αφορά τη μουσική παίζαμε κιθάρα μαζί και τραγουδάγαμε, είχαμε μαζέψει σαλάτα από τη γειτονιά για όλα τα δύσκολα χρόνια... (το άλλο μου όνομα πρέπει να 'ναι Κακοφονίξ)... Σε όποια παρέα και αν την έφερνα κατάφερνε σε ελάχιστα δευτερόλεπτα να τους κερδίσει όλους με τις ξεκαρδιστικές ιστορίες κυρίως εκείνες με τη γιαγιά της και τους γύρω από αυτήν όπως τότε που κάποιος πήρε το ποτήρι της γιαγιάς κατά λάθος και κόντευε να πιει τη μασέλα της. Σπούδαζε στη Βακαλό όταν επισκεφθήκαμε τον Μ, έχει διαφημιστικό γραφείο, και τη ρώτησε για την τετραχρωμία εκείνη την έκανε τριχρωμία... Μια μέρα μου τηλεφώνησε και με ρώτησε τι κάνω... της είπα ότι είμαι σπίτι με έναν πολύ όμορφο φίλο μου, τον Άρη, τον οποίο όλες οι γυναίκες τον ποθούν τόσο πολύ που τους έρχεται να τον αγγίξουν... έχει γκρίζους κρόταφους και πολύ ανοιχτά γαλανά μάτια... της είπα ντύσου, στολίσου και έλα αν δεν με πιστεύεις... Ύστερα από λίγη ώρα κτύπησε το κουδούνι, η Κ ήταν ντυμένη, στολισμένη, βαμμένη... άνοιξα την πόρτα και τη σύστησα αμέσως στον... Άρη, τον σκύλο μου... μετά την πρώτη ήττα, βρέθηκε με τον Άρη να γίνονται κουβάρι από τα παιχνίδια που κάνανε... Τα σχέδιά της ήταν πολύ καλά και μόλις τελείωσε τη σχολή έφυγε για μεταπτυχιακό στην Αμερική, στο Μαϊάμι... Εκεί έχει καταφέρει να γίνει μια πολύ καλή art director σε μια εταιρεία που το έχουν καταλάβει και δεν την αφήνουν με τίποτα... Έχει φτιάξει υπέροχα πράγματα που δυστυχώς δεν έχω την ευχέρια να σας τα δείξω. Έχει μάθει και ότι η τετραχρωμία αποτελείται από 4 χρώματα. Κάποια μέρα με παίρνει τηλέφωνο και μου 'πε το βασανό της... Να κάνω μια πλαστική στήθους;;;Εδώ όλες έχουν τουλάχιστον μία... Μα... καλά, της απάντησα, αφού το στήθος σου είναι μια χαρά, τι να την κάνεις;; Εκεί κόλλησε και ευτυχώς δεν έκανε... Μετά με άρχισα στο... να 'χα σουβλάκια, κοκορέτσια, γαρδούμπες... Έπειτα από λίγο καιρό έπιασε δουλειά σε σουβλατζήδικο στο Μαϊάμι για να 'χει πρόσβαση στα σουβλάκια κ.λπ... Αλλά όπως μου εξιστορούσε δεν έλεγαν μία μπροστά στα σουβλατζήδικα της Ελλάδας, άλλα κρέατα, άλλα ζαρζαβατικά...
Στο Μαϊάμι λέει ότι οι Έλληνες είναι σχεδόν όπως και στην ταινία my greek fat wedding, οι άνθρωποι είναι πολύ πίσω, έχουν μείνει σ'αυτά που ξέρανε για την ελλάδα όταν την αφήσανε πίσω... Ο θείος της που της είχε δώσει και σπίτι να μένει στο Μαϊάμι, όταν την είδε μ'έναν άντρα διαφορετικού χρώματος (μαύρο) έπαθε σοκ... Φυσικά και αυτό δεν πτόησε την Κ.
Νοίκιασε δικό της σπίτι, μάλιστα μια άλλη φορά μάζεψε στο σπίτι της έναν ρακοσυλλέκτη γιατί τον λυπήθηκε, έναν χρόνο αφού έφυγε από το σπίτι της ακόμα του στέλνει το κατιτίς του και ας έχει πάει σε άλλη πολιτεία... Γενικά η Κ είναι πολύ ευαίσθητη και λυπάται και συμπονεί εύκολα. Η Κ είναι έξω καρδιά και αυτό που τη στεναχωρεί στο Μαϊάμι είναι ότι δεν μπορεί να κάνει παρέες και φίλους. Μου φαίνεται απίστευτο γιατί εδώ όπου και να πάμε γίνετε αμέσως φίλη με όλους. Θυμάμαι τότε που ήμασταν στις Σπέτσες και πήγαμε σ'ένα κλαμπ για πρώτη φορά και κατάφερα μέσα σε ελάχιστο χρόνο να γίνουμε κολλητοί με τα παιδιά που εργάζονταν στο κλαμπ, αλλά και με αρκετό κόσμο από το μαγαζί, να πίνουμε σφηνάκια που μας κέρναγαν και να χορεύουν όλοι μαζί μας... Στο Μαϊάμι οι άνθρωποι είναι πολύ κλειστοί και ανασφαλείς και κοιτάνε μόνο τον εαυτούλη τους και τις business. Δυστυχώς κάποιες φορές αρκετές θα έλεγα αισθάνεται πολλή μόνη. Στις σχέσεις της είναι μοναδική όσο αφορά την απόλυτη χρήση του μαλακομαγνήτη... Κλείστην σ΄ένα δωμάτιο με 100 άνδρες και αυτή θα φύγει με τον πιο μαλακοπίτουρα... θα του κάνει τα απίστευτα χατίρια, θα τον περιποιηθεί όσο δεν πάει, θα του προσφέρει γη και ύδωρ, θα του δώσει ό,τι έχει και δεν έχει... θα τον έχει θεό, τι θεό ημίθεο... και ύστερα αυτός θα την αφήσει... Έτσι έγινε με διάφορους παρατρεχάμενους. Ο Κ, ο Γ, ο Χ και ο Ψ κάπως έτσι περάσανε από τη ζωή της Κ πήρανε όσα τους έδινε απλόχερα και τζουπππ αλλού για αλλού τι κάνανε από τον φόβο τους για το τι θα έπρεπε να δώσουν πίσω. Τώρα βρίσκεται με έναν τύπο στην Αμερική που λογικά καμία άλλη στον κόσμο δεν θα τον ανεχόταν. Η ζήλεια του τον οδήγησε, όταν η Κ ήρθε για λίγες μέρες στην Ελλάδα και αυτός είχε μείνει στο Μαϊάμι, να της πει ψέματα ότι έχει σύφιλη και την κόλλησε με αποτέλεσμα να τρέχει η Κ σε γιατρούς, σε εξετάσεις κ.ο.κ. Να μη βγαίνει έξω γιατί την είχε πάρει η κάτω βόλτα... Και αφού όλα βγήκαν καθαρά αυτός επέμενε ότι οι γιατροί στην ελλάδα δεν είναι καλοί... Τελικά έπειτα από καιρό της είπε ότι ο γιατρός του μάλλον είχε κάνει λάθος!!! Παρ' όλα αυτά τον συγχώρεσε και έμεινε ξανά μαζί του... να του ξυρίζει κάθε κυριακή την πλάτη και αυτός να καταναλώνει την τεστοστερόνη του. Η Κ ξέρει ότι με την ευαισθησία της πληγώνει τον εαυτό της όμως δεν τον αλλάζει και αυτό μ'αρέσει.
Η Κ βουτάει με τα μούτρα στη ζωή χωρίς δεύτερη σκέψη, πέφτει, πληγώνεται, αλλά πάντα σηκώνεται και συνεχίζει και αυτό θέλει πολύ τσαγανό, το οποίο έχει και δεν το ξέρει.
Έχω να ακούσω καιρό νέα της γιατί και οι δύο έχουμε πήξει στη δουλειά, κάτι έλεγε ότι ήταν να χωρίσει με τον ξυριζοπλάτη.
Η Κ είναι η καλύτερή μου φίλη, μου λείπει και την αγαπώ, σήμερα έχει τη γιορτή της
Κ χρόνια καλυτερότερα
Πότε θα μας επισκεφθείς;;;;;


Υ.Σ.: Χρόνια πολλά σ'όλες τις Κατερίνες ;)
Υ.Σ.2: Και για να συνδράμω στην προσπάθεια των υπέροχων φίλων μου ψάξτε για τους ληστές στο google...
posted by street spirit at 11:24 PM 39 comments

Tuesday, November 22, 2005

Παγόβουνο

Image hosted by Photobucket.com

αν ακούσατε κάτι για παγόβουνο στους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας Καλλιρρόης και της Συγγρού και σας φάνηκε ότι παρακούσατε... καλά ακούσατε γιατί έτσι είχα μεταμορφωθεί πάνω στη μηχανή από το κρύο που επικρατούσε τις πρώτες πρωινές ώρες... παρότι είχα ντυθεί καλά για μηχανή... τα χέρια ήταν το πρώτα που ξεκίνησαν τη μεταμόρφωση, σιγά σιγά έπαψαν να κινούνται όσο και να το προσπαθούσα, μετά το πρόσωπο γιατί καθώς θάμπωνε το κράνος αναγκάστηκα να το ανοίξω για να βλέπω, μούδιασε πολύ γρήγορα και πάγωσε σε δευτερόλεπτα, έπειτα τα πόδια και στη συνέχεια το υπόλοιπο σώμα... το κρύο πέρασε στις φλέβες, στις αρτηρίες μου, στο αίμα μου, στην καρδιά μου... ήμουν πλέον ένα παγόβουνο γιατί είχα μαζέψει και όλη την ψύχρα του δρόμου πάνω μου στον ωκεανό των απέραντων αυτών άδειων δρόμων (λόγω το προχωρημένο της ώρας)...
'Ημουν ένα παγόβουνο που έκανε σκι στους ωκεανόδρομους ψάχνοντας απελπισμένα λίγη ζεστασιά για να λειώσει... τελικά τα κατάφερα... ίσως γι'αυτό τώρα βρέχει έξω...


ΥΣ: ευτυχώς απόψε ήμουν πιο συνετός και δεν την πήρα τη μηχανή προτίμησα τις ομπρελομαχίες για το Μετρό...

ΥΣ2: αν πάντως πετύχετε στον δρόμο σας ένα παγόβουνο ψάξτε το λίγο γιατί κάτω από την επιφάνεια κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να κρύβεται
posted by street spirit at 7:19 PM 37 comments

Thursday, November 17, 2005

Γενέθλιο μπλογκ

Image hosted by Photobucket.com

Image hosted by Photobucket.com

Image hosted by Photobucket.com


Image hosted by Photobucket.com



Πέρασε ένας ολόκληρος χρόνος από τότε που έγραψα το πρώτο μου ποστ, δώδεκα μήνες από τότε που άρχισε αυτό το παράξενο ταξίδι στη θάλασσα του Ίντερνετ και μπήκα στον μαγικό κόσμο των μπλογκ... ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ!!!! και πώς κολλάει με αυτή την ιστορική μέρα... Ένας χρόνος από τη μαύρη τρύπα (η μαύρη τρύπα εκτός του ότι είναι ένα τίποτα το οποίο καταβροχθίζει τα πάντα, κάποιοι επιστήμονες λένε ότι θα μπορούσε να μας ταξιδεύει στον χωροχρόνο... Black hole sun won't you come and wash away the rain black hole sun won't you come... won't you come)... και breath in breath out και γιατί από την breathe μπήκα σ'αυτό τον κόσμο, όταν την πρωτοδιάβασα είναι βετεράνος, αλλά και λόγω των γεγονότων της συγκεκριμένης μέρας 17 Νοέμβρη, αλλά και γιατί ήταν ένας τρόπος να ανασάνω μέσα από έναν χώρο που με έπνιγε...

Πήρα το Μετρό για να πάω στη δουλειά, κατέβηκα στον Ευαγγελισμό μού 'κανε εντύπωση ότι ήταν ανοιχτός... έξω φυσικά έριχνε τουλούμια, παπάδες, πάρα πολύ βροχή, καθώς ανέβαινα τις σκάλες του Μετρό ένας πιτσιρικάς δίπλα μου κρύβει στη πλάτη του μέσα από το μπουφάν του ένα ρόπαλο του μπέιζμπολ... πήγα από τη Ριζάρη έπιασα Βασ. Σοφίας η οποία ήταν αποκλεισμένη από την Αστυνομία... έκανα πορεία μόνος μου περπατώντας στη μέση του δρόμου (μ'αρέσει αυτή η αίσθηση τού να περπατάω στη μέση του δρόμου όσο πιο κεντρικός τόσο καλύτερα), μέχρι την αμερικανική πρεσβεία ως φόρο τιμής... και έπειτα έστριψα για Μιχαλακοπούλου να πάω στη δουλειά στα στενά υπήρχαν κάποιοι πιτσιρικάδες τους οποίους όμως τους το χάλασε η βροχή... και ψάχνανε υπόστεγο για να μη βρέχονται... η πορεία μάλλον θα περάσει αργότερα και κάτι μου λέει ότι θα 'ναι η μικρότερη στην ιστορία... Έξω από το κτίριο της δουλειάς μου μία διμοιρία Αστυνομίας για να μας «προστατεύσει»... με κοιτάνε περίεργα... περνάω μέσα... δεν έχουν ιδέα αν εργάζομαι εκεί ή όχι, φοβερή προστασία... πόσο οξύμωρο τέτοια μέρα να είναι στόχος ένα μέσο το οποίο είναι μέρος της δημοκρατίας... είμαι βρεγμένος παρότι είχα ομπρέλα... κάθομαι στο γραφείο ανοίγω το κομπιούτερ και αντιλαμβάνομαι ότι σήμερα το μπλογκ μου έχει γενέθλια...
Σ'αυτό το ταξίδι συνάντησα πολλούς συνταξιδιώτες... στην πορεία κάποιοι χάθηκαν, κάποιοι ίσως άλλαξαν ρότα, αλλά και κάποιοι άλλοι εμφανίστηκαν... επίσης συναρπαστικοί και υπέροχοι...
Λοιπόν κλείσαμε έναν χρόνο πάμε για άλλα...
posted by street spirit at 8:08 PM 53 comments

Νυχτερινή παράσταση

Χθες το βράδυ μόλις σχόλασα από τη δουλειά μου, δηλαδή μετά τα μεσάνυχτα, με το που βγήκα από το κτίριο για να πάω να πάρω τη μηχανή μου ένιωσα μια περίεργη ηρεμία στην ατμόσφαιρα... υπήρχε άπνοια και ο καιρός είχε γλυκάνει υπερβολικά, ο ουρανός ήταν κατακόκκινος, ήμουν σίγουρος ότι αυτή η ηρεμία κρύβει μια μεγάλη ταραχή... με το που ξεκίνησα με τη μηχανή, λίγο πιο κάτω ο δρόμος ήταν λίγο βρεγμένος οπότε είχε αρκετή γλίτσα και έκανε τη μηχανή μου να κάνει πιρουέτες σαν να ήταν από τα μπαλέτα των μπολσόι... εκείνη την ώρα άρχισε να φυσάει και φύλλα έρχονταν από παντού σαν να ήθελαν να χορέψουν μαζί μας... σαν το φθινόπωρο να με αποχαιρετούσε με τον τρόπο του... Ήταν μια περίεργη αίσθηση καθώς σε όλη τη διαδρομή μέχρι το σπίτι μου με συντροφεύαν φύλλα τα οποία συνέχιζαν τον χορό τους με τον αέρα... Αργότερα αφού έφθασα σπίτι ακούστηκαν οι κεραυνοί και η νύχτα γινόταν κατά διαστήματα μέρα... είχε έρθει το τέλος αυτής της καταπληκτικής παράστασης...
posted by street spirit at 8:04 PM 3 comments

Tuesday, November 15, 2005

Ζεστή Κοιλάδα: Τα όνειρα δεν τελειώνουν ποτέ

... μου είχαν πει πού πας τώρα στα βουνά;; Στα Γρεβενά;;; Δεν έχουν αρχίσει ακόμα τα χιόνια... Ευτυχώς που πήγα πριν από τα χιόνια... Άσε τους άλλους να πάνε τον χειμώνα, το φθινόπωρο για μένα είναι η καλύτερη εποχή για περιηγήσεις στα βουνά... και για να το αποδείξω δείτε πιο κάτω αυτή την ποικιλία χρωμάτων πότε άλλοτε τη συναντάς;

Image hosted by Photobucket.com

Image hosted by Photobucket.com

Image hosted by Photobucket.com

Image hosted by Photobucket.com

Image hosted by Photobucket.com

Image hosted by Photobucket.com
σας έπεισα;
εσείς έχετε αντίρρηση... τα φύλλα έπεσαν... η αυλαία πέφτει και τα χρώματα θα περιμένουν υπομονετικά να ξαναβγούν την άνοιξη... ένας φόρος τιμής για το φθινόπωρο που αφήνουμε πίσω... καθώς πλησιάζει αδυσώπητος ο χειμώνας... βέβαια από μας εξαρτάται αν θα 'ναι γκρίζος ή πολύχρωμος από τα ολότελα δικά μας χρώματα (παίρνουμε τη σκυτάλη από τη μητέρα Γη).

Την τελευταία μέρα αφού χαιρετήσαμε την κ. Κατερίνα και την ιστορία της, που αναγκάστηκε η οικογένειά της λόγω του Εμφυλίου να εγκαταλείψει το χωριό και αργότερα μετά τον Εμφύλιο να ξαναεπιστρέψει...

Image hosted by Photobucket.com

η κ. Κατερίνα μωρό...

Image hosted by Photobucket.com

και οι αμαρτωλοί όπου περίτρανα μού λεγε η κ. Κατερίνα ότι ο μουσάτος της φωτό ήταν από το χωριό τους...

Οι κάτοικοι του χωριού το 1912

Image hosted by Photobucket.com

Αφήσαμε το Πανόραμα και πήγαμε στη Σμίξη...

Image hosted by Photobucket.com

να ένας πλάτανος!!!! Η Σμίξη μέχρι και κλαμπ είχε, είναι βλέπετε κοντά στο Χιονοδρομικό Κέντρο, στη Βασιλίτσα...

βρήκαμε και ένα μονοπάτι

Image hosted by Photobucket.com

περπατήσαμε μέσα στο κιτρονοπορτοκαλί μονοπάτι, είχαμε μεταφερθεί στα παραμύθια των αδελφών Γκριμ... ανάμεσα στη Χιονάτη και τους 7 νάνους, την Κοκκινοσκουφίτσα... και τον κακό λύκο...
Όμως ήρθε η ώρα της επιστροφής στην πραγματικότητα σύντομα...
Και εκεί που όλα τελείωναν ήρθε στον δρόμο μας η πιο ωραία εικόνα...
για να μας θυμίζει ότι τα όνειρα δεν τελειώνουν ποτέ...

Image hosted by Photobucket.com

... ενώ σαν φίδι ο δρόμος της επιστροφής καραδοκεί και μας περιμένει για να μας σφιχταγκαλιάσει και να δώσει ένα τέλος στην αναζήτηση... έως την επόμενη φορά...

Image hosted by Photobucket.com

Συνεχίζεται...

(καλά πλάκα κάνω... επιτέλους τελείωσε οεό!!!)...
posted by street spirit at 6:10 PM 21 comments

Friday, November 11, 2005

Ζεστή Κοιλάδα: Η συντροφιά της ομίχλης

... βρήκαμε τα παιδιά και πήγαμε στο Πανόραμα στον ξενώνα όμορφο ελάφι. Εδώ κολλάει το μην κρίνεις το βιβλίο από το εξώφυλλο, θυμάστε που είχα γράψει σε προηγούμενο ποστ ότι δεν έλεγε τίποτα απ' έξω που το είδαμε καθώς ήταν και καφενείο και ταβέρνα και έμοιαζε με τα κλασικά ταβερνάκια με δωμάτια από πάνω... τελικά μέσα ήταν τόσο ζεστός χώρος και τα δωμάτια αν και μικρά ήταν στη σοφίτα κουκλίστικα, η δε οικοδέσποινα, η κυρία Κατερίνα ήταν ενάς πολύ γλυκός άνθρωπος που μας κέρδισε αμέσως (ήμασταν τελικά τυχεροί γιατί ο ξενώνας ήταν κλειστός πριν από λίγο καιρό γιατί έλειπε η κυρία Κατερίνα στη Σουηδία με τον άντρα της)... Αφήσαμε τα πράγματα και φύγαμε για τη Σαμαρίνα όπου ήταν το πιο ζωντανό χωριό που συναντήσαμε στα Γρεβενά, είχε μέχρι και περίπτερο!!! Κλασικά πάλι η πλακόστρωτη πλατεία με το πλάτανο στη μέση και γύρω ταβέρνες όλες γεμάτες, είχαν γιορτή λόγω 28ης Οκτωβρίου και καθότι... μάχιμο χωριό...

Image hosted by Photobucket.com

ο παππούς καθόταν καμαρωτός στον πλάτανο...
τα χάλκινα στο εν τω μεταξύ συναγωνίζονταν τη μουσική του Μπρέγκοβιτς...

Image hosted by Photobucket.com

ίσως και να τον ξεπέρναγαν... ίσως θα έπρεπε να τους ακούσει ο κ. Μπρέγκοβιτς...

φάγαμε όλα σχεδόν τα κοψίδια και άλλες τόσες πατάτες τηγανιτές... σκάσαμε... το βράδυ τη βγάλαμε στο τζάκι γνωρίσαμε και τα άλλα παιδιά που μένανε στον ξενώνα άλλα τρία ζευγάρια... φυσικά παίξαμε μπιρίμπα...
Την άλλη μέρα ξυπνήσαμε μέσα σε... ελαφρυά ομίχλη, αποφασίσαμε να πάμε στο γεφύρι του Αζίζ Αγά, με το μεγαλύτερο τόξο... ήταν λίγο πριν το χωριό Τρίκορφο...

Image hosted by Photobucket.com
κάποτε στη μέση του τόξου της γέφυρας υπήρχε ένα καμπανάκι όταν αυτό κτυπούσε σήμαινε ότι είχε αρκετό αέρα και ήταν επικίνδυνο να το διασχίσεις...
Ο καιρός για πρώτη φορά ήταν κρύος και συννεφιασμένος, τουλάχιστον εδώ δεν είχε ομίχλη... Μετά πήραμε έναν δρόμο από το Τρίκορφο χωματόδρομο, ωραία διαδρομή μέσα από δάσος βρεθήκαμε μπροστά σε λιβάδια και στο Μικρολίβαδο...

Image hosted by Photobucket.com

και τώρα το κουίζ αυτή η εικόνα τι απεικονίζει;;;

το πετύχαμε λίγο πριν από το Μικρολίβαδο, αφού διασχίσαμε μια στενή γέφυρα που με το ζόρι χώραγε ένα συμβατικό αμάξι... συναντήσαμε έναν βοσκό μια καταπληκτική φυσιογνωμία με καταγάλανα μάτια και αρκετά ευγενικό, ο οποίος μας επιβεβαίωσε ότι βρισκόμαστε στον σωστό δρόμο γιατί δεν υπήρχαν τίποτα από ενδείξεις για το πού βρισκόμασταν, αφήσαμε το Μικρολίβαδο και κατευθυνθήκαμε για το Μέτσοβο, μέσω Κρανιάς Μηλιάς ξαναπέσαμε σε λίγη ομίχλη, ευτυχώς είχαμε καλή ορατότητα...

Image hosted by Photobucket.com

Image hosted by Photobucket.com

όση γραφικότητα δεν βρήκαμε στα υπόλοιπα χωριά την είχε το Μέτσοβο, είχε όμως και απίστευτη λαοθάλασσα, μου κακοφάνηκε καθώς είχα συνηθήσει τις προηγούμενες ημέρες στη χαλαρότητα και την ηρεμία... κάναμε τη βόλτα μας στο χωριό

Image hosted by Photobucket.com

και έπειτα το ρίξαμε ξανά στο φαγητό... (ευτυχώς που είχα κάνει τα 14 χλμ. περπάτημα)... Η επιστροφή μάς επιφύλασσε και την επόμενη περιπέτεια...
Είχε σκοτεινιάσει η ομίχλη ήταν πολύ... παχυά και αν και είχαμε φώτα ομίχλης πάνω από 2 μέτρα δεν έβλεπες... Ήμασταν πρωταγωνιστές της ταινίας The fog του Κάρπεντερ...

Image hosted by Photobucket.com

Image hosted by Photobucket.com

είχαμε κρεμαστεί όλοι από τα παράθυρα του αυτοκινήτου σαν τσαμπιά από σταφύλι ως ιχνιλάτες για να βλέπουμε, ακολουθούσαμε τη διαχωριστική γραμμή, όμως όλοι αναρωτιόμασταν αν υπήρχε διαχωριστική γραμμή στον δρόμο τού Πανοράματος, άσε που έπρεπε να δούμε και την πινακίδα για να στρίψουμε... οδηγούσαμε στο άγνωστο ήρθε και ένας ανόητος από πίσω μας με προβολείς και μας τύφλωνε λόγω της ανάκλασης της ομίχλης... Τελικά με ταχύτητα που έφτανε 15-20 χλμ/ώρα καταφέραμε να φτάσουμε στον ξενώνα, ευτυχώς υπήρχε διαχωριστική γραμμή... Η κ. Κατερίνα μάς περίμενε με ζεστό γαλλικό καφέ, ο οποίος εκείνη την ώρα έμοιαζε με θείο δώρο όπως και το αναμμένο τζάκι... Υπήρχε ένα παιδί 12 χρόνων το μοναδικό του χωριού ήταν Αλβανάκι, πολύ συμπαθητικό παιδί και πήγαινε σχολείο με ταξί που έστελνε η νομαρχία στο χωριό για να τον παραλάβει και να τον πάει στο σχολείο ενός άλλου πιο μεγάλου χωριού όπου φοιτούν 5 παιδιά από ηλικία 7-12 χρόνων αυτός ήταν ο μεγαλύτερος, ήμασταν ό,τι καλύτερο για αυτόν...

Συνεχίζεται... (ξέρω πλέον ότι αυτό μοιάζει περισσότερο πλέον σαν απειλή)


Υ.Σ.1: Απάντηση του κουίζ, είναι μια καλύβα καλυμμένη από φυτά...

Υ.Σ.2: Ελπίζω να μην παίζω με την αντοχή σας, άλλο ένα έμεινε... αυτό θα πει σίκουελ...
posted by street spirit at 8:36 PM 10 comments

Wednesday, November 09, 2005

Born dead...

Image hosted by Photobucket.com
(νόμιζα ότι τέτοιες εικόνες ανήκαν στο παρελθόν, πόσο ανόητος ήμουν)...


Η επικαιρότητα είναι αδυσώπητη και δεν με αφήνει να σας... βασανίσω-τσιγκλήσω με περισσότερες φωτό από την αναζήτησή μου _ προς το παρόν _, δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια, τα αυτιά, το στόμα σε ό,τι γίνεται γύρω μου, μου είναι αδύνατον, πείτε το αδυναμία μου, από μικρός την έχω τι να κάνω κανείς δεν είναι τέλειος...
Πώς να κλείσω τα μάτια λοιπόν σ'αυτή την ανείπωτη σφαγή στη Φαλούτζα, όπου χρησιμοποιήθηκαν χημικά όπλα (άλλος είχε το όνομα και άλλος τη χάρη); Δείτε στο RAI το βίντεο για την επίθεση στη Φαλούτζα των Αμερικανών σάς προκαλώ... και για όσους έχουν γερό στομάχι δείτε εδώ...
Μέρες τώρα με τον κολλητό μου τον Μ συζητάμε για τα γεγονότα στη Γαλλία... Φανταστείτε πόσο εύκολο είναι και δω όπως και παντού να γίνει κάτι παρόμοιο... Ας πούμε στο Λαύριο να αρχίσουν να καίνε αυτοκίνητα και να τα σπάνε γενικά (πόσους λαθρομετανάστες έχουμε στείλει εκεί;)... Στην Ομόνοια επεισόδια, εκεί αν είναι εύκολο να γίνουν για πάτε μια βόλτα από κει να την περπατήσετε και τα γύρω στενά... Ώς πότε θα κλείνουμε τα μάτια;Γιατί να μη δώσουμε ευκαιρία σε όλους αυτούς τους ανθρώπους να έχουν τα ίδια δικαιώματα με μας; Επειδή απλά έτυχε να γεννηθούμε στην Ελλάδα; Μα και να γεννηθούν εδώ γιατί δεν γίνονται Έλληνες; Θυμάμαι πριν από λίγο καιρό που πανηγυρίζαμε στην Ομόνοια για το κύπελλο που κατακτήσαμε... Δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ... Αλβανέεε... (είδες πόσο κοντά είναι όλα αυτά ε; ναι εσύ που δεν αφήνεις τα παιδιά σου να παίζουν με το αλβανάκι;ή να κάνουν παρέα με το... μαυράκι... εσένα που ο υπουργός σου της Οικονομίας δήλωσε βγάλτε τον μαύρο να βάλουμε κάνα άνθρωπο... και συ παππού στο λεωφορείο που μόλις έκατσε δίπλα σου ένας άνθρωπος που τυχαίνει το χρώμα του να είναι μαύρο σηκώθηκες από τη θέση σου... γιατί σου μύριζε... όπως είπες... άσχετα αν ο άνθρωπος ήταν καλοντυμένος... και συ θεία που μας έκοψες και την καλημέρα επειδή κάνουμε παρέα με Αλβανούς... μάλλον κάναμε μεγάλο έγκλημα). Γιατί τους έχουμε αποκλεισμένους; Γιατί τους φοβόμαστε; Ό,τι δεν γνωρίζουμε μάς τρομάζει, αντί να μας τρώει η περιέργεια να το γνωρίσουμε...
Και όμως κάντε ένα πείραμα βάλτε σ'έναν χώρο μικρά παιδιά από διαφορετικές φυλές, όλα τα χρώματα... Μέσα σε λίγα λεπτά θα τα δεις να παίζουν μαζί, να συννενοούνται, να γελάνε μαζί... Αλήθεια τα παιδιά γιατί δεν βρίσκουν τις... διαφορές τόσο τρομακτικές;
Η Γαλλία ισορροπεί σε ένα τεντωμένο σκοινί που πάει να λασκάρει... το θέμα είναι ότι από κάτω δεν υπάρχει δίχτυ... Η απαγόρευση της κυκλοφορίας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην ελεύθερη πτώση...
Μετά τις συλλήψεις μπλόγκερ Ιρανών τώρα έχουμε και στη Γαλλία συλλήψεις μπλόγκερ...
Οι ελεύθεροι πολιορκημένοι της Γαλλίας αν και είμαι κατά κάθε είδους βίας έχουν τη συμπάθειά μου...
posted by street spirit at 9:21 PM 12 comments

Sunday, November 06, 2005

Ζεστή Κοιλάδα ΙΙ (Πορτίτσα)...

... Βγήκαμε στο ξέφωτο,

Image hosted by Photobucket.com


ήμασταν πλέον στην κοιλάδα... από αριστερά μας είδαμε μια καλύβα σε ένα λιβάδι η εικόνα αυτή μας θύμισε το Μικρό σπίτι στο λιβάδι, από την άλλη κάποια τζιπ σταματημένα και στο λιβάδι οι κάτοχοί τους κάνανε πικ νικ. Μας είχαν πει να περάσουμε το ρέμα και έπειτα να το ακολουθήσουμε... είδαμε και μια ταμπέλα όπου έλεγε Προς Αρκουδόρεμα, Λίμνες Φλέγκα. Ωραία ήμασταν στον σωστό δρόμο, το νερό του ρέματος από κει που το διασχίσαμε ήταν ελάχιστο, σχεδόν σαν κάποιος απλά να είχε ποτίσει και να είχαν μείνει τα απόνερα, όμως όσο προχωράγαμε παράλληλα με το ρέμα τόσο μεγάλωνε και τόσο πιο δυνατό γινόταν, ήμασταν στο Αρκουδόρεμα.

Image hosted by Photobucket.com

Νερά κατέβαιναν από διάφορα σημεία των βουνών προς το ρέμα έτσι ώστε και το παράλληλο μονοπάτι με το ρέμα να είναι μια μικρή λίμνη μακρόστενη, τα δέντρα όλο ένα και ξαναπυκνώνανε, περπατάγαμε μέσα στις λάσπες, αυτή η πλευρά μας φάνηκε πιο άγρια και πιο απάτητη, δεν πετύχαμε κανέναν για σχεδόν μία ώρα, φυσικά ούτε ένα τζιπ, κάπου στο ρέμα είδαμε μία ξύλινη γέφυρα ξεχασμένη, ριμαγμένη από τα στοιχεία της φύσης, κατέβηκα πήγα να δω αν είναι εφικτή η πρόσβαση από τη γέφυρα, έτριζε, κάποια κομμάτια της έλειπαν, ήταν πολύ επικίνδυνο, δεν την περπάτησα ούτε μέχρι τη μέση της. Η ώρα πέρναγε και ούτε λίμνες βλέπαμε ούτε καταρράκτες... Δεν θέλαμε να μας πιάσει και νύχτα στον δρυμό, η Β έδειχνε κάπως ανήσυχη καθώς δεν ήμασταν σίγουροι για το πού πηγαίνουμε... Τελικά έπειτα από περίπου μισή ώρα πετύχαμε μια ταμπέλα που έγραφε για Περιβόλι 18 χλμ και έδειχνε έναν ανηφορικό στεγνό χωματόδρομο δεξιά μας. Μας είχαν πει για αυτό τον χωματόδρομο ότι είναι γύρω στα 7 χλμ. μέχρι τον Σταυρό αν φυσικά ήταν αυτός... Το δίλημμα ευθεία ή δεξιά δεν κράτησε πολύ γιατί όπως και να'χε αν στρίβαμε έστω και λάθος να πηγαίναμε κάποια στιγμή θα φθάναμε στο χωριό...
Έτσι άρχισε η ανάβαση... Τα τεράστια πεύκα ήταν ολόγυρά μας...

Image hosted by Photobucket.com

κάποια στιγμή ένα βουναλάκι λάσπης... χμ... λάθος ήταν μια τεράστια κουράδα, τότε θυμήθηκα ότι στον δρυμό κυκλοφορούν αρκούδες, λύκοι, μέχρι και αγριόγατες που είναι υπό εξαφάνιση... Αγελάδες στον δρυμό δεν νομίζω να βοσκούν οπότε πιο άλλο ζώο θα έκανε τόσο, μα τόσο μεγάλη;;; Φυσικά και δεν είπα τίποτα στη Β για να μην την τρομάξω... Τουλάχιστον αν σκοτεινιάσει θα βρούμε μια ζεστή αγκαλιά... όλες οι ταινίες με τις κακιές αρκούδες περνάνε σαν βιντεοκλίπ από το μυαλό μου... μα καλά θα επηρεαστώ από τις χαζομάρες τους, οι αρκούδες είναι τόσο γλυκά πλάσματα... Ένας ήχος έσκισε τη σιωπή και πάγωσε το αίμα μου με έκανε να κολλήσω... τελικά ήταν ένα αμάξι το οποίο όμως μας προσπέρασε γρήγορα... Λίγο πιο κάτω η Β αναρωτήθηκε πού είναι τα μανιτάρια που της έλεγα, της είπα ότι απλά δεν τα έχει προσέξει και τότε μπροστά μας εμφανίστηκε ένα μεγάλο
Image hosted by Photobucket.com


, λίγο πιο κάτω πετύχαμε ολόκληρη αποικία από πιο μικρά και ολοστρόγγυλα μανιτάρια, πολύ περίεργα... Η σκιά άρχισε να μεγαλώνει, το ίδιο και η κούραση, άλλο ένα αυτοκίνητο... σταμάτησε... μας χαιρετήσανε... μας είπαν ότι είχαμε δρόμο ακόμα, αλλά τουλάχιστον πηγαίναμε προς τη σωστή κατεύθυνση... μας είπαν για κάνα εικοσάλεπτο ακόμη... μόνο άλλα 4 χλμ. Κόμπιασα, η Β δεν πήρε γραμμή τα άλλα 4 χλμ αλλά μόνο τα 20 λεπτά, μάλλον γιατί αυτό ήθελε να ακούσει. Τελικά ο οδηγός ήταν ο δασοφύλακας τον ρώτησα για τις λίμνες, τον καταρράκτη μού είπαν ότι από το Αρκουδόρεμα είναι άλλες 3 ώρες περπάτημα, έπρεπε να διασχίσουμε το ρέμα από τις πέτρες γιατί η γέφυρα ήταν χαλασμένη και ύστερα να ανέβουμε το βουνό Φλέγγα και από την πίσω πλευρά του θα βρίσκαμε τις λίμνες... Γκλουπππ ε... καλά άσε τις λίμνες για άλλη φορά... Εδώ κολλάει και η ατάκα από κλασική ελληνική ταινία... να οργανωθούμε παιδιά, να οργανωθούμε... τελικά μόνο από φωτογραφία τις είδαμε...
Είδαμε όμως ένα δέντρο που το ΄χε σκίσει ένας κεραυνός

Image hosted by Photobucket.com


Τελικά φτάσαμε στο αυτοκίνητο έπειτα από 1 ώρα. Η πείνα μάς είχε καταβάλει, είχαμε δει μία ταμπέλα στον δρόμο που μας είχε κινήσει το ενδιαφέρον Αετοφωλιά. Η Αετοφωλιά ήταν η πιο ξύλινη ταβέρνα που έχω δει τα πάντα ήταν από ξύλο, αλλού τελείως ακατέργαστο και αλλού περίτεχνα διακοσμημένο, το πιο υπέροχο ήταν η τουαλέτα που η είσοδό της καλυπτόταν από έναν τεράστιο κούφιο κορμό και είχες την ψευδαίσθηση ότι έμπαινες μέσα του για να πας τουαλέτα. Φυσικά τα βουνίσια μέρη θυμίζονται για τα κρεατικά τους, οπότε και μεις το ρίξαμε σ'αυτά. Το χοιρινό με πράσο και διάφορα μυρωδικά ακόμα το θυμάμαι...
Επιστρέψαμε αργά το απόγευμα και δεχθήκαμε στον ξενώνα υποδοχή ηρώων. Είχε πλέον γεμίσει και σχεδόν όλος ο κόσμος ήταν στο σαλόνι με την εντυπωσιακή είσοδο και το ακόμα πιο εντυπωσιακό τζάκι. Όλοι ήθελαν να μας μιλήσουν για την περιπέτειά μας, κάποιοι ήθελαν να πάρουν πληροφορίες γιατί την επομένη θα πηγαίνανε στη Βάλια Κάλντα, φυσικά με τζιπ. Θα περπατάγανε λίγο στην κοιλάδα... Τα παιδιά ήταν από μια εκδρομή που είχε οργανώσει το Ράδιο Θεσσαλονίκη, κάναμε καλή παρέα και η αλήθεια είναι ότι ξεχαστήκαμε τόσο ώστε η κούραση έβγαλε φτερά και πέταξε μακριά, καθώς η καλή παρέα και το κρασί που ευφραίνει την καρδιά μάς ξελόγιασαν και το ξενυχτήσαμε...
Την άλλη μέρα πήγαμε στο Σπήλαιο, λίγο πριν από το χωριό η διαδρομή είναι φοβερή αφού... παίζει ο δρόμος μ'έναν τεράστιο βράχο από δεξιά του που σχεδόν τον αγκαλιάζει... το χωριό είχε κόσμο, περάσαμε μια συμπαθητική πλατεία με ωραία καφενεία και από κει πάλι σε χωματόδρομο για το Φαράγγι Πορτίτσα... στον χωματόδρομο μού κανε εντύπωση αυτή η τόσο ερωτική εικόνα

Image hosted by Photobucket.com

δεν μοιάζει με αγκαλιά;;;;

και πιο κάτω είδαμε αυτά τα περίεργα φυτά...

Image hosted by Photobucket.com

το λιονταράκι άντεξε όλες τις αντιξοότητες του χωματόδρομου και της μεγάλης κατηφόρας... και φτάσαμε στο τέλος του... με ανοιχτό στόμα... από δέος

Image hosted by Photobucket.com

κάποιοι θαρραλέοι το περπάτησαν, όμως τα νερά ήταν πολύ κρύα δεν το τολμήσαμε...
πήγαμε στη γέφυρα Πορτίτσας που είναι μπροστά στο Φαράγγι

Image hosted by Photobucket.com

το όλο σκηνικό μού θύμιζε δεν ξέρω γιατί εικόνα από τον Άρχοντα των δαχτυλιδιών... ήταν τόσο μαγική...
Στην επιστροφή μας πήραμε μαζί μας ένα ζευγάρι που μας έκανε ωτοστόπ, είχαν αφήσει το αυτοκίνητο εκεί που άρχιζε η κατηφόρα...
Μετά είχαμε συνάντηση με την παρέα που μόλις είχε έρθει από Θεσσαλονίκη...

Συνεχίζεται...
posted by street spirit at 8:04 PM 27 comments

Friday, November 04, 2005

Ζεστή Κοιλάδα

Ανέβηκα στην Πάνω Πόλη για να δω φίλους αγαπημένους και τη Β φυσικά, από 'κεί πέσανε οι χάρτες στο τραπέζι και άρχισαν τα πλάνα της αναζήτησης... όλα έδειχναν να πηγαίνουν καλά μέχρι που μια παρεξήγηση με τον ξενοδόχο από το Καστράκι μάς άφησε με δύο μέρες μόνο κλεισμένες (Τετάρτη 26 και Πέμπτη 27) και τις υπόλοιπες όπου ήταν και το τριήμερο της 28ης ξεκρέμαστους... Ο... ευγενής ξενοδόχος είχε την εντύπωση πως είχε να κάνει με Αμερικανάκια... δυστυχώς γι' αυτόν όχι μόνο δεν ήμασταν αλλά προτιμούσαμε να μείνουμε στην Πάνω Πόλη παρά να μας δουλεύει ο καθένας...
Ξεκινήσαμε νωρίς το πρωί και μέσα σε 2 ώρες, η Εγνατία είναι υπέροχη, πόσα τούνελ περάσαμε δεν θυμάμαι... φτάσαμε στα Γρεβενά και από ΄κεί ακολουθήσαμε τις πινακίδες για Ιωάννινα και Χιονοδρομικό Κέντρο, μέχρι που βρεθήκαμε σε μια διασταύρωση και πήραμε τον δρόμο για το Περιβόλι. Από 'κεί αρχίζει ένα μαγικό ταξίδι όπου η γη γίνεται παλέτα πολύχρωμη... το πράσινο χορεύει με το πορτοκαλί ταγκό και το κίτρινο απολαμβάνει το θέαμα με το κόκκινο να χειροκροτά... Κάπως έτσι ήταν τα βουνά που διασχίζαμε... οι εναλλαγές του πράσινου των πεύκων με το πορτοκαλί της οξυάς και το κίτρινο της λεύκας και κάποια κόκκινα δέντρα ήταν απίστευτη... ένιωθα ό,τι μπήκαμε σ'έναν παράλληλο κόσμο, σε μια ονειροχώρα... όπου στους δρόμους η άσφαλτος χανόταν κάτω από τα στρώματα των φύλλων που είχαν πέσει από αυτά τα δέντρα και είχαν συνθέσει τα πιο υπέροχα πολύχρωμα χαλιά που έχω ποτέ δει... (τύφλα να 'χουν τα περσικά ή ινδικά)...
Image hosted by Photobucket.com

Image hosted by Photobucket.com

Το λιονταράκι μας έτρωγε λαίμαργα τα χλμ. και μόνο κάποια στιγμή σταμάτησε γιατί κάτι αναρχικές αγελάδες αποφάσισαν να κάνουν σουλατσάδα στη μέση του δρόμου...

Image hosted by Photobucket.com


δεν ξέρω αν ήταν για διαμαρτυρία ή απλά μια ρομαντική βόλτα...
Περάσαμε μια στενή γέφυρα και φτάσαμε στο Περιβόλι το οποίο ήταν ένα μεγαλούτσικο χωριό, στα 1.400 μ. υψόμετρα από τα πιο ορεινά χωριά, όπου τα σπίτια δυστυχώς για μας, ευτυχώς για τους ιδιοκτήτες τους είχαν μεταλλικές οροφές αντί για κεραμύδια (γιατί είναι πιο ανθεκτικά στο βάρος του χιονιού από τα κεραμύδια, το χιόνι εκεί μπορεί να φτάσει και τα 3 μέτρα!). Το ξενοδοχείο ήταν στην άκρη του χωριού όπου ακριβώς από πίσω του ξεκίναγε το δάσος, δηλαδή με δύο ελαφρά πηδηματάκια από το ξενοδοχείο τσουπππ στο δάσος... από το ξενοδοχείο είχαμε πανοραμική θέα του χωριού

Image hosted by Photobucket.com


ενώ απέναντι από το χωριό μία πλαγιά ήταν τελείως πορτοκαλιά... γεμάτη από οξυές... το ξενοδοχείο από έξω δεν έλεγε τίποτα κλασικό κτίριο της δεκαετίας του '70, όμως ο χώρος υποδοχής ήταν πολύ καλύτερος, αρκετά ζεστός, με ένα τζάκι να αγκαλιάζει τους θαμώνες των τριγύρω καναπέδων... Το χωριό Περιβόλι έμοιαζε έρημο... δεν βρήκαμε σχεδόν κανένα σημάδι ζωής, τα περισσότερα σπίτια ήταν κλειστά, ενώ είχε υπέροχο καιρό, φοβερή λιακάδα όλα τα πατζούρια ήταν κλειστά, άλλα είχαν και τσίγκο μπροστά στα παράθυρα και στις πόρτες να τα κλείνει... Δυο μαγαζιά εντοπίσαμε και αυτά κλειστά, σαν να είχαμε εισέλθει σε κάποιο σκηνικό από ταινία θρίλερ.... Πήγαμε να βρούμε την πλατεία του χωριού. Κλασική με τον πλάτανο, την πηγή της με νερό από το βουνό, πλακόστρωτη και δύο καφενεδάκια, όπου οι σερβιτόροι ήταν δύο παππούδες άνω των 70 χρόνων και να πειράζει ο ένας τον άλλον... Πόσα χρόνια έχω να σε δω να σερβίρεις;; Δεν χάνεται το χάρισμα απαντά ο άλλος... Δεν υπήρχε ούτε φούρνος, ένα φορτηγάκι ερχόταν κάποιες μέρες την εβδομάδα και έφερνε ψωμί από τα Γρεβενά. Υπήρχαν δύο μόνο παρέες και αυτοί τουρίστες. Καθήσαμε στους παππούδες για τον πρωινό μας καφέ και για να δούμε τι θα κάνουμε για τις υπόλοιπες μέρες, είχα φέρει μαζί μου μια τεράστια λίστα από ξενώνες που είχα κατεβάσει από το Ίντερνετ... Τα πρώτα τηλέφωνα ήταν τελείως απογοητευτικά... οι περισσότεροι μάς λέγανε πως αν είχαν και άλλα δωμάτια και αυτά θα ήταν γεμάτα... Ξαφνικά κοίταξα στη λίστα μου έναν ξενώνα με ένα περίεργο όνομα «Το όμορφο ελάφι» κάτι μου 'λεγε να δοκιμάσω σ'αυτόν και έτσι έγινε... Όταν μας είπαν ότι υπήρχε δωμάτιο και μάλιστα και δεύτερο ελεύθερο για να κλείσουμε και για τους φίλους μας δεν το πιστεύαμε... μετά μας μπήκαν οι ψύλλοι και αποφασίσαμε να πάμε να βρούμε το χωριό και να κάνουμε μια αυτοψία του ξενώνα, όπου βρισκόταν τελείως από την άλλη πλευρά του βουνού... Έτσι φύγαμε για την αναζήτηση του χωριού Πανοράματος, υπήρχαν δύο διαδρομές μία από άσφαλτο και μεγάλο κύκλο και μία άλλη από χωματόδρομο... Μας είπαν ότι είναι ήπιος ότι... περπατιέται... Από το Περιβόλι με χωματόδρομο έτσι και έτσι αλλά καταπληκτική διαδρομή μέσα στο δάσος φτάσαμε στα Αβδέλλα αλλά πριν από αυτά το πρώτο σημάδι πολιτισμού ήταν ένα γήπεδο ποδοσφαίρου και αυτή η ταμπέλα...
Image hosted by Photobucket.com
Τα Αβδέλλα, επίσης βλαχοχώρι, είναι το χωριό των πρωτοπόρων του ελληνικού ντοκιμαντέρ των αδελφών Μανάκια, που το γυρίσανε γύρω στο 1914 και συγχρόνως οι πρώτοι κινηματογραφιστές των Βαλκανίων, καθώς κάναμε τον γύρω τις πλατεούλας του χωριού ρωτήσαμε κάτι ντόπιους εκεί για τον δρόμο προς το Πανόραμα μάς είπε ένας τύπος με σοβαρό ύφος ενώ οι υπόλοιποι μάς σκανάρανε... γύρω στο 15λεπτο απόσταση, «περπατιέται»... έτσι και συνεχίσαμε έλα όμως δεν «περπατιώταν», τουλάχιστον όχι με συμβατικό και να γλιστράει και από κάτω γκρεμός και να περνάει η ώρα και ενώ στην αρχή απολαμβάναμε το υπέροχο τοπίο, το δάσος, μετά κοιτάζαμε την ώρα που πέρναγε και ήμασταν στο πουθενά, δεν υπήρχε κανείς, το κινητό δεν έπιανε, σταυροδρόμι πιο χωματόδρομο να ακολουθήσουμε τον πάνω ή τον κάτω... πήραμε τον κάτω... είχε περάσει σχεδόν μία ώρα με το άγχος να μας έχει καταβάλει σαν άγριο θηρίο... τελικά πετύχαμε μια ταμπέλα στο πουθενά Λάβδα, έπειτα ένα μοντέρνο ξενοδοχείο, ρωτήσαμε, μας είπαν στη διασταύρωση θα δείτε την ταμπέλα, δυστυχώς καμία ταμπέλα δεν υπήρχε, τελικά ένα αμάξι σταμάτησε και μας είπαν η ταμπέλα ήταν τοποθετημένη ανάποδα... Το βρήκαμε το Πανόραμα, ένα μικρό χωριουδάκι χωρίς ίχνος ζωής... τελικά πετύχαμε έναν παππού και μια υποτυπώδη πλατεία με τον ξενώνα να μοιάζει κλειστός, ένας άντρας πιο κει έκοβε ξύλα και μας είπε ότι είναι ανοιχτός... ο ξενώνας ήταν το καφενείο και η ταβέρνα του χωριού, αλλά αυτή την εποχή λειτουργούσε μόνο ο ξενώνας.
Τελικά το Πανόραμα ήταν κοντά σε πολυσύχναστο δρόμο γιατί από 'κει έχεις πρόσβαση για τη Σμίξη και το χιονοδρομικό κέντρο αλλά και τη Σαμαρίνα... Έτσι σκεφθήκαμε ότι με καλή παρέα θα ήταν μια χαρά στο Πανόραμα... Φυσικά, γυρίσαμε από τον ασφαλτοστρωμένο δρόμο και ας ήταν γύρος...
Το βράδυ κάναμε μια βόλτα στο Περιβόλι υπήρχαν συνολικά 4 αυτοκίνητα και όμως μας είπαν ότι από την επόμενη μέρα θα αρχίζει να γεμίζει κόσμο... πετύχαμε μία ταβέρνα η οποία μόλις είχε ανοίξει, το πρωί ήταν κλειστή, λεγόταν Φάγκου Βίμτου (αέρας οξυάς ή όπως μου λέγανε όξυνος αέρας στα βλάχικα), γίναμε παρέα με τη μαγαζάτορα και ένα παλικάρι του χωριού όπου μας έδωσε πληροφορίες για το χωριό και για τη Βάλια Κάλντα (Ζεστή Κοιλάδα) που είναι κοντά στο χωριό. Το χωριό είναι ένα από τα βλαχοχώρια της περιοχής (Σμίξη, Σαμαρίνα, τα Αβδέλλα τα άλλα), δεν κατοικείται τον χειμώνα από σχεδόν πάντα μάς εξήγησε ότι τα παλιά χρόνια οι κτηνοτρόφοι το εγκατέλειπαν για να πάνε σε πιο χαμηλές περιοχές για τα ζώα, οι υλοτόμοι ζούσαν στα δάση μέσα τον χειμώνα, η οικογένειά του ήταν οικογένεια υλοτόμων, μάλιστα είχε χάσει και δύο από τις αντίξοες συνθήκες αυτής της πολύ δύσκολης δουλειάς, μας εξήγησε ότι υπήρχαν τα πριόνια, όπου σε κάθε ένα από αυτά δούλευαν γύρω στους 20-25 υλοτόμους κάτι σαν μικρές βιοτεχνίες... Έτσι πέρασε η νύχτα παρέα με ντόπιους οι οποίοι όμως μένουν στα Γρεβενά και έρχονται κυρίως τα Σαββατοκύριακα εκεί.
Την άλλη μέρα στο ξενοδοχείο είχε αρχίσει να μαζεύεται κόσμος, μετά το πρωινό ξεκινήσαμε για Βάλια Κάλντα.
Μας είχαν πει ποιο χωματόδρομο να ακολουθήσουμε και πως θα μας πάρει γύρω στις 4 ώρες περπάτημα...
Αφού περιγιηθήκαμε κάμποσο με το αμάξι πάλι σε χωματόδρομο, ένα κονβόι από τζιπ μάς έδειξε τον δρόμο και βρεθήκαμε στον Σταυρό, όπως το λένε, όπου μια ταμπέλα μάς καλωσόριζε στον εθνικό δρυμό Βάλια Κάλντα, από κει ξεκίναγαν 3 χωματόδρομοι, εμείς είχαμε συλλέξει τις οδηγίες μας, αφήσαμε το λιονταράκι στην ταμπέλα και αρχίσαμε το περπάτημα για τη Βάλια Κάλντα, η κατηφόρα ήταν ευχάριστη, ήταν γύρω στα 5 χλμ., τζιπ σταματάγανε μάς χαιρετούσαν, μας ζήλευαν αλλά συνέχιζαν με τα τζιπ τους. Η διαδρομή ήταν γεμάτη με θεώρατα πεύκα όπου τα κλαδιά τους ήταν στην κορφή τους
Image hosted by Photobucket.com

Image hosted by Photobucket.com

ήταν υπέροχα άκουγα διάφορα κελαηδίσματα αλλά δεν είδα πτηνά, όμως ήξερα ότι ήταν κάπου κει, γενικά ακούς διάφορους ήχους που φυσικά το βράδυ θα είναι αρκετά πιο τρομακτικοί...

Φτάσαμε στα κόκκινα πεύκα...

Image hosted by Photobucket.com

Image hosted by Photobucket.com

Image hosted by Photobucket.com

Άξιζαν τα 5 χλμ. περπάτημα ... προχωρήσαμε ... πιο πέρα στην κοιλάδα... Είδαμε τα βουνά γύρω από την κοιλάδα που αγκαλιάζουν και προστατεύουν την κοιλάδα...

Όμως δεν ξέραμε τι μας περίμενε...


Συνεχίζεται...
posted by street spirit at 12:21 AM 18 comments