"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> stories of the city stories of the streets: Ζεστή Κοιλάδα: Η συντροφιά της ομίχλης stories of the city stories of the streets: Ζεστή Κοιλάδα: Η συντροφιά της ομίχλης

stories of the city stories of the streets

Friday, November 11, 2005

Ζεστή Κοιλάδα: Η συντροφιά της ομίχλης

... βρήκαμε τα παιδιά και πήγαμε στο Πανόραμα στον ξενώνα όμορφο ελάφι. Εδώ κολλάει το μην κρίνεις το βιβλίο από το εξώφυλλο, θυμάστε που είχα γράψει σε προηγούμενο ποστ ότι δεν έλεγε τίποτα απ' έξω που το είδαμε καθώς ήταν και καφενείο και ταβέρνα και έμοιαζε με τα κλασικά ταβερνάκια με δωμάτια από πάνω... τελικά μέσα ήταν τόσο ζεστός χώρος και τα δωμάτια αν και μικρά ήταν στη σοφίτα κουκλίστικα, η δε οικοδέσποινα, η κυρία Κατερίνα ήταν ενάς πολύ γλυκός άνθρωπος που μας κέρδισε αμέσως (ήμασταν τελικά τυχεροί γιατί ο ξενώνας ήταν κλειστός πριν από λίγο καιρό γιατί έλειπε η κυρία Κατερίνα στη Σουηδία με τον άντρα της)... Αφήσαμε τα πράγματα και φύγαμε για τη Σαμαρίνα όπου ήταν το πιο ζωντανό χωριό που συναντήσαμε στα Γρεβενά, είχε μέχρι και περίπτερο!!! Κλασικά πάλι η πλακόστρωτη πλατεία με το πλάτανο στη μέση και γύρω ταβέρνες όλες γεμάτες, είχαν γιορτή λόγω 28ης Οκτωβρίου και καθότι... μάχιμο χωριό...

Image hosted by Photobucket.com

ο παππούς καθόταν καμαρωτός στον πλάτανο...
τα χάλκινα στο εν τω μεταξύ συναγωνίζονταν τη μουσική του Μπρέγκοβιτς...

Image hosted by Photobucket.com

ίσως και να τον ξεπέρναγαν... ίσως θα έπρεπε να τους ακούσει ο κ. Μπρέγκοβιτς...

φάγαμε όλα σχεδόν τα κοψίδια και άλλες τόσες πατάτες τηγανιτές... σκάσαμε... το βράδυ τη βγάλαμε στο τζάκι γνωρίσαμε και τα άλλα παιδιά που μένανε στον ξενώνα άλλα τρία ζευγάρια... φυσικά παίξαμε μπιρίμπα...
Την άλλη μέρα ξυπνήσαμε μέσα σε... ελαφρυά ομίχλη, αποφασίσαμε να πάμε στο γεφύρι του Αζίζ Αγά, με το μεγαλύτερο τόξο... ήταν λίγο πριν το χωριό Τρίκορφο...

Image hosted by Photobucket.com
κάποτε στη μέση του τόξου της γέφυρας υπήρχε ένα καμπανάκι όταν αυτό κτυπούσε σήμαινε ότι είχε αρκετό αέρα και ήταν επικίνδυνο να το διασχίσεις...
Ο καιρός για πρώτη φορά ήταν κρύος και συννεφιασμένος, τουλάχιστον εδώ δεν είχε ομίχλη... Μετά πήραμε έναν δρόμο από το Τρίκορφο χωματόδρομο, ωραία διαδρομή μέσα από δάσος βρεθήκαμε μπροστά σε λιβάδια και στο Μικρολίβαδο...

Image hosted by Photobucket.com

και τώρα το κουίζ αυτή η εικόνα τι απεικονίζει;;;

το πετύχαμε λίγο πριν από το Μικρολίβαδο, αφού διασχίσαμε μια στενή γέφυρα που με το ζόρι χώραγε ένα συμβατικό αμάξι... συναντήσαμε έναν βοσκό μια καταπληκτική φυσιογνωμία με καταγάλανα μάτια και αρκετά ευγενικό, ο οποίος μας επιβεβαίωσε ότι βρισκόμαστε στον σωστό δρόμο γιατί δεν υπήρχαν τίποτα από ενδείξεις για το πού βρισκόμασταν, αφήσαμε το Μικρολίβαδο και κατευθυνθήκαμε για το Μέτσοβο, μέσω Κρανιάς Μηλιάς ξαναπέσαμε σε λίγη ομίχλη, ευτυχώς είχαμε καλή ορατότητα...

Image hosted by Photobucket.com

Image hosted by Photobucket.com

όση γραφικότητα δεν βρήκαμε στα υπόλοιπα χωριά την είχε το Μέτσοβο, είχε όμως και απίστευτη λαοθάλασσα, μου κακοφάνηκε καθώς είχα συνηθήσει τις προηγούμενες ημέρες στη χαλαρότητα και την ηρεμία... κάναμε τη βόλτα μας στο χωριό

Image hosted by Photobucket.com

και έπειτα το ρίξαμε ξανά στο φαγητό... (ευτυχώς που είχα κάνει τα 14 χλμ. περπάτημα)... Η επιστροφή μάς επιφύλασσε και την επόμενη περιπέτεια...
Είχε σκοτεινιάσει η ομίχλη ήταν πολύ... παχυά και αν και είχαμε φώτα ομίχλης πάνω από 2 μέτρα δεν έβλεπες... Ήμασταν πρωταγωνιστές της ταινίας The fog του Κάρπεντερ...

Image hosted by Photobucket.com

Image hosted by Photobucket.com

είχαμε κρεμαστεί όλοι από τα παράθυρα του αυτοκινήτου σαν τσαμπιά από σταφύλι ως ιχνιλάτες για να βλέπουμε, ακολουθούσαμε τη διαχωριστική γραμμή, όμως όλοι αναρωτιόμασταν αν υπήρχε διαχωριστική γραμμή στον δρόμο τού Πανοράματος, άσε που έπρεπε να δούμε και την πινακίδα για να στρίψουμε... οδηγούσαμε στο άγνωστο ήρθε και ένας ανόητος από πίσω μας με προβολείς και μας τύφλωνε λόγω της ανάκλασης της ομίχλης... Τελικά με ταχύτητα που έφτανε 15-20 χλμ/ώρα καταφέραμε να φτάσουμε στον ξενώνα, ευτυχώς υπήρχε διαχωριστική γραμμή... Η κ. Κατερίνα μάς περίμενε με ζεστό γαλλικό καφέ, ο οποίος εκείνη την ώρα έμοιαζε με θείο δώρο όπως και το αναμμένο τζάκι... Υπήρχε ένα παιδί 12 χρόνων το μοναδικό του χωριού ήταν Αλβανάκι, πολύ συμπαθητικό παιδί και πήγαινε σχολείο με ταξί που έστελνε η νομαρχία στο χωριό για να τον παραλάβει και να τον πάει στο σχολείο ενός άλλου πιο μεγάλου χωριού όπου φοιτούν 5 παιδιά από ηλικία 7-12 χρόνων αυτός ήταν ο μεγαλύτερος, ήμασταν ό,τι καλύτερο για αυτόν...

Συνεχίζεται... (ξέρω πλέον ότι αυτό μοιάζει περισσότερο πλέον σαν απειλή)


Υ.Σ.1: Απάντηση του κουίζ, είναι μια καλύβα καλυμμένη από φυτά...

Υ.Σ.2: Ελπίζω να μην παίζω με την αντοχή σας, άλλο ένα έμεινε... αυτό θα πει σίκουελ...
posted by street spirit at 8:36 PM

10 Comments:

Η ομιχλη τελικα ειναι πολυ ενδιαφερουσα ετσι, απο τότε που μενω εδω το συνειδητοποιησα. Σου λεει, αμα σε βασταει βρες το δρομο σου, εγω μονον υγρασια ειμαι, αλλα δες τι δυναμη εχω να καταπινω το φως. Τι λες, 25 μετρα μπροστα σου ειναι ο δρομος ακομα ευθης, η υπαρχει στροφη;

Δεν παιζεις με την αντοχη μας, συνεχισε σε παρακαλώ.

10:46 PM  

Κι'αλλο,κι'αλλο,κι'αλλο!

2:45 AM  

Καλύβα με φυτά; Αν έμεινα εγώ με ανοιχτό το στόμα βλέποντας την φωτογραφία, φαντάζομαι πως νοιώσατε εσείς που απολαύσατε το θέαμα από κοντά!

2:00 PM  

vista κάποτε έζησα για 7 μήνες στην κορυφή ενός βουνού (ως φαντάρος στη Λήμνο) κάθε μέρα ξυπνάγαμε και κοιμόμασταν αγκαλιά με την ομίχλη... δεν τη συνήθησα ποτέ... ώστε δεν παίζω με την αντοχή σαςεπομένως δεν φταίω που συνεχίζω... ;)

7:30 PM  

archive σε λίγο και το άλλο... θα 'ναι το τελειωτικό χτύπημα με αρκετές φωτό ;)

7:31 PM  

juanita ήμασταν σχεδόν μονίμως με ανοιχτό στόμα με όσα είδαμε... όσο και αν αυτό καταντάει κάπου επικίνδυνο ;)

7:32 PM  

Βέβαια! Τόσα ιπτάμενα, ανοιχτό και χωρίς σίτα; ΧΑΧΑ! Περιμένουμε τη συνέχεια. Καλημέρα!

10:33 AM  

τι όμορφα που περάσατε!

το τσαρούχι του παπού όνειρο,
το Μέτσοβο υπέροχο,
η τελευταία φωτογραφία έχει μέσα της τόσο μυστήριο που μοιάζει ναναι απο ταινία τρόμου!

δώσε κιαλλο!

10:37 AM  

jojo είχα πάθει πλάκα με τον παππού... φοβερός τύπος καμαρωτός, περήφανος, με τα τσαρούχια του απολαμβάνει τη γιορτή της 28ης Οκτωβρίου... κάπως έτσι νιώσαμε κείνη τη μέρα πρωταγωνιστές του θρίλερ του Κάρπεντερ Η ομίχλη... ;)

7:14 PM  

Juanita πάρα πολλά ιπτάμενα... ;)

7:14 PM  

Post a Comment

<< Home