"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> stories of the city stories of the streets: January 2006 stories of the city stories of the streets: January 2006

stories of the city stories of the streets

Friday, January 20, 2006

Έχω το φως

Αυτή η εβδομάδα είχε τρελό πήξιμο ίσως να έχει και η επόμενη, γι'αυτό και έχω χαθεί. Μου ζήτησαν ένα κάρο χαρτιά για μια αίτηση, απολυτήριο λυκείου (αγνοείται από πάνω από μια δεκαετία, οπότε πρέπει να πάω από το Λύκειο, το οποίο δεν υπάρχει πια στο κτίριο που ήταν όταν μαθήτευα εγώ, έχει γίνει μια τεράστια πολυκατοικία), χαρτί στρατολογικού τύπου Α (να ήταν το ΑΑ θα ήταν πιο λογικό), πρόσφατο χαρτί ποινικού μητρώου και αρκετές επιστολές από συναδέλφους, από τον εργοδότη, από το λογιστήριο, αλλά και τον συνδικαλιστή... Και κει που πνιγόμουν στον άγριο ωκεανό της γραφειοκρατίας ντιν άναψε το λαμπάκι πάνω από το κεφάλι μου (α λα κυρ Γρανάζη), ΚΕΠ... Το ΚΕΠ τής Νέας Σμύρνης είναι ανίκανο για οτιδήποτε (δοκιμασμένο προ καιρού), αλλά του Συντάγματος είχα ακούσει τα καλύτερα γι'αυτό βρέθηκα και γω εκεί. Μάλλον με έσωσε, θα μάθω στην πραγματικότητα σε μια βδομάδα (έχει τα καλά του το δημόσιο απλά θέλει ψάξιμο). Τόσο μου είπε η πολύ εξυπηρετική κοπέλα που με ανέλαβε και η οποία κοιτώντας την ταυτότητά μου διαπίστωσε ότι είχαμε ίδια ημέρα και ίδιο μήνα γενέθλια, μόνο που εκείνη ήταν ένα χρόνο πριν από μένα... Κάποια στιγμή καθώς κοιτούσε το κομπιούτερ της μου είπε: Πώς περνάνε τα χρόνια και με ρώτησε έχεις κάνει τίποτα σημαντικό στη ζωή σου; Σαν τι; της απαντώ, εγώ π.χ. έχω κάνει ένα παιδί... Εμ, τόσο σπουδαίο όχι δεν έχω κάνει, μόνο που αυτή η απάντηση μου άφησε ένα μεγάλο κενό, το οποίο καθώς άφηνα πίσω μου το ΚΕΠ όλο και μεγάλωνε και όλο και πιο απειλητικό γινόταν. Νιώθω σαν να μην έχω κάνει τίποτα στα 33 μου... ένιωσα να καίγεται το φιλμ της ζωής μου... μήπως είμαι κομπάρσος στην ίδια μου τη ζωή;;;Θα προλάβω να κάνω κάτι σημαντικό στη ζωή μου;;; Το κενό έχει ανοίξει ένα τεράστιο στόμα και προσπαθεί να με καταπιεί... Όλα γίνονται μαύρα... σκοτεινά... μήπως βρίσκομαι ήδη μέσα στο στόμα του κενού;;; Και τότε εμφανίζεται μια ακίδα φωτός και ύστερα γίνονται περισσότερες, εμφανίζονται από παντού τρυπώντας κάνοντας διάτρυτο σαν σουρωτήρι το μαύρο πέπλο... Έχω τους φίλους μου, που πάντα βρίσκονται δίπλα μου όποτε τους χρειάζομαι, είναι λίγοι αλλά εκλεκτοί, διαλεγμένοι από τα καλύτερα αποστάγματα της ανθρωπότητας, δοκιμασμένοι στις πιο δύσκολες καταστάσεις, έχω τους δικούς μου με όλα τα στραβά τους με αγαπάνε και ας μην ξέρουν μερικές φορές πώς να το δείξουν είναι και αυτοί πάντα εκεί, δίπλα μου, έχω τη Β που μου έχει δώσει όλο το είναι της και με έχει κάνει να νιώθω ατρόμητος (ιωνικός 1-0), με αγκάλιασε με τόσα πολλά αισθήματα που νιώθω τέτοια ζεστασιά, προστατευμένος σχεδόν όπως ένα μωρό στην αγκαλιά της μάνας του. Και επίσης υπάρχει αυτό το μπλογκ στο οποίο γνωρίζω τον εαυτό μου καλύτερα, έστω και αν κάποιες φορές τον βρίσκω και αντίπαλο, και ακόμα καλύτερα υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που αν και «ξένοι», έχουμε βρει κάποιο κοινό σημείο επαφής, κάτι που σε κάνει να νιώθεις ότι δεν είσαι μόνος όταν νιώθεις μόνος, που στέκονται δίπλα σου ενώ δεν σε ξέρουν, που αντέχουν την γκρίνια σου ή ακόμα και τη βλακεία σου, που δεν φοβούνται να σε... κοιτάξουν, όπου δίνουν ανιδιοτελώς τη συμπαράσταση ή συμπάθειά τους, αυτούς τους «ξένους» εγώ τους ονομάζω φίλους... Έγινε μια μεγάλη έκρηξη, το σκοτάδι διαλύθηκε τελείως δεν έμεινε ούτε δείγμα, τίποτα, το φως είναι παντού...
Ξέρω πως έχω κάνει κάτι σημαντικό στη ζωή μου... έχω όλους εσάς, έχω το φως...





Image hosting by Photobucket
posted by street spirit at 3:20 PM 38 comments

Monday, January 09, 2006

Ήρθε το τέλος!!! Ήρθε το τέλος;;;

Image hosted by Photobucket.com


Του μέλλοντος οι μέρες στέκοντ' εμπροστά μας
σα μια σειρά κεράκια αναμμένα -
χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.
Η περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων·
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά, λειωμένα, και κυρτά.
Δεν θέλω να τα βλέπω·
με λυπεί η μορφή των,
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.
Εμπρός κοιτάζω τ' αναμμένα μου κεριά.
Δεν θέλω να γυρίσω να μη δω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβηστά κεριά πληθαίνουν

Κ.Π. Καβάφης

Image hosted by Photobucket.com

«Life is an opportunity, not an obligation»

Αυτή η φωνή του τύπου με το πλακάτ στη διαφήμιση, όπου είναι άδεια, ερειπωμένη η πόλη, με στοιχειώνει Ήρθε το τέλος!!!! Μια μέρα ήμουν στο τρένο της επιστροφής από την Πάνω Πόλη κάποιος άλλος κύριος κοστουμαρισμένος, κάποιας ηλικίας, με ένα βιβλίο στο χέρι κραδάζοντάς το φώναζε Ήρθε το τέλος, μετανοείται... Ήρθε το τέλος;;;;;
Δεν ξέρω αν ήρθε το τέλος αλλά σίγουρα ήρθαν τα 33 χρονάκια και μου κόλλησαν στην πλάτη... Το πίστεψα μόνο όταν είδα τα κεράκια πάνω στην τούρτα

33 ή όπως τους ζήτησα να τα βάλουν αντικρυστά οπότε θα σχημάτιζαν ένα 8 περίπου

Image hosted by Photobucket.com

Image hosted by Photobucket.com




Δεν νιώθω πιο μεγάλος ούτε πιο σοφός η αλήθεια είναι ότι αν δεν μου το λέγανε οι άλλοι πως μεγάλωσα ούτε που θα το είχα καταλάβει. Δεν το είχα γράψει νωρίτερα... γιατί ήθελα να τιμήσω την πραγματικά ηρωική προσπάθεια του φίλου μου του Η

Λοιπόν η 9η Ιανουαρίου ήταν η μέρα μου!!!!

Η ζωή όμως είναι ένα γλυκόπικρο ταξίδι, όπου η χαρά και η λύπη εναλλάσσονται διαρκώς.
Σήμερα 10 Ιανουαρίου με ρώτησαν αν θα πάω στην κηδεία ενός σπουδαίου ανθρώπου (πριν από μερικά χρόνια είχε γίνει ακριβώς το ίδιο για ένα από τα πιο αγαπημένα μου πρόσωπα, τη γιαγιά μου, έπειτα από δυο μέρες από την κηδεία της είχα γενέθλια) δεν είχα το κουράγιο να περάσω ξανά μια τέτοια κατάσταση και τώρα το γραφείο είναι άδειο καθώς όλοι έχουν πάει στην κηδεία τού Ένας αλλά Λέων... δεν τον είχα γνωρίσει προσωπικά αλλά ξέρω τους γύρω του και άλλους που τον έζησαν και μόνο τα καλύτερα λόγια έχω ακούσει γι'αυτόν τον δάσκαλο... Θα ΄θελα να είχα και γω αυτή την τύχη να τον γνωρίσω.
Θα 'θελα λοιπόν να τον χαιρετίσω από εδώ

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ!!!!!

Image hosted by Photobucket.com
posted by street spirit at 4:18 PM 39 comments

Saturday, January 07, 2006

Ηtrix

Image hosted by Photobucket.com


O H είναι στα άντα, ζει μια ήσυχη, ήρεμη ζωή, δουλειά σπίτι, δουλειά... ζει με τους δικούς του, είναι εργένης, δεν ξέρει όμως αν είναι δική του επιλογή γιατί βρίσκεται στο Ηtrix...
O H εδώ και δεκαετία σχεδόν ζει ανάμεσα στη δουλειά και το σπίτι, άντε με μερικά διαλείμματα για κάνα σινεμά. Οι φίλοι του χάθηκαν, προφανώς παντρεύτηκαν, έκαναν οικογένεια, εκείνος δεν έβλεπε πέρα από το γραφείο ή το δωμάτιό του... Τα όποια όνειρα είχε κάνει εξανεμίστηκαν με την πρώτη φορτούνα. Συμβιβάστηκε σε μια δουλειά που τον έβαλαν οι δικοί του, αφού εκείνος δεν μπόρεσε να εργαστεί ως δάσκαλος πιάνου, έτσι η αγάπη του για το πιάνο πέρασε σε δεύτερη μοίρα μέχρι που και αυτή ξεχάστηκε... Άρχισε να δένεται με τη δουλειά του παρά τους εξευτελισμούς που δεχόταν τα λεφτά ήταν καλά ακόμα και για τον... Άρη, ενώ υπήρχε μια σιγουριά... αυτό που δεν ήξερε ήταν ότι μόλις είχε εισβάλει στο Ηtrix.
Το Htrix δεν χαρίζεται σε κανέναν, κολλάει πάνω σου, καλώδια εισέρχονται σε κάθε σου νευρώνιο, έτσι ώστε να σε παραλύσει τελείως και να ελέγχει τις σκέψεις σου, τις κινήσεις σου, βρίσκεσαι σε μια υπνωτική κατάσταση, ο χρόνος χάνεται, δεν υπάρχει, ο χώρος που κινείσαι γίνεται συγκεκριμένος δεν έχεις ανάγκη για τα ταξίδια, για νέα μέρη, για εμπειρίες. Όλα στα προσφέρει το Htrix...
Ο Η είχε αφεθεί στο Htrix, παρατημένο το σώμα του στις ορέξεις του Htrix δεχόταν όλα τα χτυπήματα χωρίς αντίσταση, είχε παραμορφωθεί καταβροχθίζοντας τα πάντα για να έχει ενέργεια το Htrix και να τον ελέγχει... τα ρούχα του πλέον δεν του κάνανε όμως εκείνος δεν είχε την αίσθηση να το καταλάβει, το Htrix δεν ήθελε να καταλαβαίνει, να αντιδράει...
Όμως μια μέρα μάλλον κάποιο καλώδιο βραχυκύκλωσε ίσως από τη ματιά μιας όμορφης κοπέλας, ίσως κάτι στο πίσω μέρος του μυαλού να ζωντάνεψε, ίσως απλά συνέβη και ο Η ένιωσε ότι κάτι του λείπει...
Το Htrix άρχισε να αισθάνεται αδύναμο καθώς κάθε μέρα που πέρναγε ο Η ένιωθε αυτή την αίσθηση όλο και πιο έντονα. Κάθε μέρα το Htrix έχανε και ένα καλώδιο ώσπου πλέον ήταν αδύναμο τελείως...
Ο Η ήθελε πολλά πράγματα να δει, να ζήσει, να γευτεί, να μυρίσει, να αισθανθεί, να φέρει το σώμα του στην αρχική του μορφή, πρόσεχε τι έτρωγε, άρχισε τη γυμναστική, αντιστεκόταν και δεν δεχόταν εξευτελισμούς πλέον στη δουλειά του, την οποία την έβλεπε μόνο ως μια δουλειά δεν την έπαιρνε μαζί του.
Άνοιξε λοιπόν τα φτερά του και πέταξε πέρα από το Htrix

Image hosted by Photobucket.com


Βγήκε και ένιωσε τον αέρα για πρώτη φορά να τον γεμίζει οξυγόνο, να τον ξυπνάει, γεύτηκε το χώμα, τη βροχή σαν να ήταν η πρώτη φορά, έτρεξε στη μέση του δρόμου, όλα τα βάρη μείνανε πίσω, ήταν ανάλαφρος, ελεύθερος, μετά τη δουλειά δεν πήγε στο σπίτι αλλά στα μπαρ και κλαμπ, διασκέδασε, φλέρταρε, μέθυσε, σύρθηκε, ξέρασε, έχασε το μέτρο, γιατί όλα του είχαν λείψει τόσο πολύ...
Νιώθει την ανάγκη να ταξιδέψει, να γνωρίσει νέα πράγματα, έθιμα, ανθρώπους. Παρ' όλα αυτά, έπεσε σε κενά αέρος, ταρακουνήθηκε...
Νιώθει μοναξιά, χρειάζεται τη στοργή μιας γυναίκας μόνο που δεν ξέρει πώς να την αποκτήσει, πώς να τη διεκδικήσει... βλέπεται τόσα χρόνια στην απομόνωση του Htrix, έχασε την ... επαφή με το άλλο φύλο, έγινε άγαρμπος, αισθάνεται σαν λύκος που φυλάει πρόβατα, μόνο που τα πρόβατα είναι έξυπνα και τον αποφεύγουν... Του πρότεινα να μην το κυνηγάει, να κάνει υπομονή, ότι θα έρθει από μόνο του, να μην κολλάει, να προχωράει πάντα και απλά να είναι ο εαυτός του (είχε κάποιες τάσεις μιμητισμού, λόγω της ανασφάλειας που χρόνια τού έθρεφε το Htrix), να έχει ευαίσθητες τις κεραίες του για να πιάνει τα μηνύματα και να μάθει να ακούει και όχι μόνο να μιλάει (λόγω του Htrix που για μια δεκαετία δεν μιλούσε, τώρα έχει γίνει χείμαρρος) και να μείνει μακριά από το Htrix...
Για όλους μας παραμονεύει ένα Htrix, στο χέρι μας είναι είτε να το αποφύγουμε είτε να ξυπνήσουμε από αυτό και με ένα απλό τίναγμα των φτερών μας να φύγουμε μακριά του...
posted by street spirit at 11:57 PM 8 comments

Monday, January 02, 2006

Κλέφτης χαμόγελων ή Κατεβάστε ολόκληρο το νάυλον της Άννας...

Κάπως καλύτερα σήμερα άρχισα να συνέρχομαι από την κρεπάλη της Παραμονής, χθες στη δουλειά ήμουν ένα ζόμπι, που περίμενε πώς και πώς να περάσει η ώρα να πάω σπίτι μ0υ...
Αχ, τι παραμονή και αυτή, γυρίσαμε γύρω στις 10.30 το πρωί. Είχαν έρθει οι φίλοι της Πάνω Πόλης και η Β (δεν τη σταμάτησε ούτε ο Σπερχιός που είχε φουσκώσει και δεν άφηνε τα τρένα να περάσουν). Βγήκαμε και Κυριακή βράδυ αλλά όχι για πολύ γιατί όλοι είχαμε... γονατίσει. Καλά τα ταξίδια αλλά πιο καλά όταν περνάς τέτοιες ημέρες με αγαπημένους φίλους και συγγενείς. Είδα φίλους που είχα να δω καιρό, πέρασα ώρα με τα μωράκια τους (τον Δ 5 μηνών, τον Σ 2,5 ετών), ο Δ είναι ένας Πίτερ Παν... κάθε φορά που τον ανέβαζα ψηλά, άπλωνε χέρια και πόδια λες και έπαιρνε θέση να πετάξει και το χαμόγελο αυτού του μωρού όποτε πετάγαμε ψηλά έχει μείνει κολλημένο σαν τσίχλα στο μυαλό μου και είναι σαν να μου λέει «με κατάλαβες ότι μου αρέσει να πετάω», ίσως όλα τα μωρά να πετάνε, ίσως όταν ήμασταν και μεις μωρά να πετάγαμε, ο Σ προτιμούσε το κρεβάτι των δικών του από το δικό του και με μάτια φτιαγμένα από θάλασσα μας κοιτούσε με απορία... Μετά το γεύμα με τους δικούς μου, το φλουρί δεν το βρήκε κανείς (χεχε, το βρήκα σήμερα, μετράει;;;), πήγαμε γκρουπ στον Χρήστο Άχρηστο. Κέρδισα 20 φιστίκια στα χαρτιά (μεγάλη ρέντα) και μετά βγήκαμε, γύρω στις 5 έτσι αποφύγαμε τη λαοθάλασσα και κατά τις 8, που βρήκαμε την έξοδο του Camel μάς υποδέχθηκε ο ήλιος τού 2006, τα πρόσωπα όλων μας έλαμψαν, κανείς μας δεν ένιωθε κουρασμένος, είχαμε τόσο καιρό να βγούμε όλη η παρέα μαζί, οπότε και αποφασίσαμε να πάμε για πρωινό όπου γινόταν ένας χαμός, ένα χαλί από χαρτοπετσέτες και σπασμένα γυαλιά μάς υποδέχθηκε στο Verde, νωρίτερα θα είχε γίνει ένας χαμός, όλα τα τραπέζια γεμάτα, απλά ήμασταν τυχεροί και βρήκαμε γρήγορα να κάτσουμε, τα πιάτα του πρωινού ήρθανε από ψηλά σαν ιπτάμενοι δίσκοι, κάθε γεύμα πρωινού αποτελούνταν από 2 μεγάλα πιάτα, ένα με γλυκά και ένα με αλμυρά, νομίζω πως όλοι πρηστήκαμε ως σαν τον ιπποπόταμο... στις 10.30 ήμασταν σπίτι, πήρα αγκαλιά τη Β και μας πήρε και τους δυο αγκαλιά ο Μορφέας...
Το βράδυ της Κυριακής βγήκαμε στο Κέντρο, το καρουσέλ το είχανε σκεπάσει με ένα τεράστιο πανί, η ζαχαρούπολη είχε κλείσει, μόνο οι πλανόδιοι πωλητές είχαν μείνει, στο Ζάππειο μία από τα ίδια... αυτό μας έφερε μια μικρή μελαγχολία, πήγαμε για ποτό στο ΗRC και κει παραλίγο να μας σφουγγάριζαν στο πάτωμα γιατί ξαφνικά όλοι μας καταρρεύσαμε και λειώσαμε και το μόνο που σκεφτόμασταν ήταν το πόσο υπέροχο είναι το κρεβάτι μας... Δευτέρα πρωί τα παιδιά αφήναν την Κάτω Πόλη για την Πάνω... εγώ έπειτα από πολύ καιρό πήγαινα στη δουλειά πρωί, προσπαθώντας να συναρμολογήσω τα κομμάτια μου...
Ευτυχώς στην μπλογκόσφαιρα κυκλοφορούσε ένα πολύ θετικό ρεύμα το οποίο ακολούθησα και κατάφερα να δραπετεύσω γρήγορα από τους δείκτες του ρολογιού και τον ασφυκτικό κλοιό του γραφείου...
Σήμερα καθώς ήμουν σταματημένος λίγο στην άκρη του δρόμου με τη μηχανή μια γιαγιά με πλησιάζει, θέλει να περάσει, αλλά αντ'αυτού κάθεται ακίνητη και με κοιτάει με οργή. Περάσανε κάποια δευτερόλεπτα και μου λέει γεμάτη ένταση, νεύρα και με απίστευτη τσαντίλα: «Θα περάσεις ή θα περάσω;;;». Την κοίταξα, χαμογέλασα και της απάντησα: Πρώτον, καλή χρονιά. Δεύτερον, δεν υπάρχει λόγος να ταράζεστε, δεν θα πέρναγα αν δεν περνάγατε εσείς πρώτα... Η οργή στο πρόσωπό της την εγκατέλειψε και στη θέση της φύτρωσε ένα χαμόγελο, «αχ, αγόρι μου συγγνώμη, έχει χαθεί η ευγένεια στον κόσμο, πρώτη φορά συναντάω ευγενή άνθρωπο στον δρόμο»... Κάτι τόσο αυτονόητο σε μένα γιατί μοιάζει τόσο απίστευτο στους άλλους, δεν γνωρίζω.

Image hosted by Photobucket.com

Γι' αυτό λοιπόν προτείνω σε όσους κυκλοφορούν σήμερα στον δρόμο, δώστε προτεραιότητα στον άλλο και μάλιστα με ένα χαμόγελο και γράψτε μου γι' αυτό...
Στην Καλλιρρόης σταμάτησα στο φανάρι όπου περνούσε το τραμ διακοσμημένο με τη διαφήμιση του CosmOΤΕ, τώρα μπορείτε να κατεβάσετε ολόκληρο το νάυλον της Άννας Βίσση, με έπιασε τέτοιο γέλιο που οι διπλανοί σταματημένοι μηχανάκηδες με κοιτάζανε σαστισμένοι...
Πώς γίνεται κάποιοι άνθρωποι να ξεκινάνε ανάποδα;;; Πώς από Κουγιουμτζή κατέληξε στα νάυλον αυτή η μεγαλοκοπέλα δεν το πιάνω... Ελπίζω μόνο αυτή η χρονιά να μην είναι από νάυλον.

Image hosted by Photobucket.com


ΥΣ: Μια επιστολή-μαχαιριά σε ό,τι συμβαίνει αυτές τις μέρες έλαβε ο κ. Καπλάνι
posted by street spirit at 5:42 PM 23 comments