"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> stories of the city stories of the streets: February 2006 stories of the city stories of the streets: February 2006

stories of the city stories of the streets

Tuesday, February 28, 2006

Πού είναι ο Θέμος οέοοο;;;;

Γιατί στη θέση του μπήκε ο Ρόκι τι έγινε; Του ρινγκ;;; Να ζήσει η ελεύθερη δημοσιογραφία

Image hosting by Photobucket


Ο καλός

Image hosting by Photobucket


Ο κακός

Image hosting by Photobucket



και ο άσχημος

Image hosting by Photobucket

αφιερωμένο στη μαχόμενη δημοσιογραφία

αυτή η ιστορία μού έφερε στον νου μία ταινία

Image hosting by Photobucket

το Crash
όπου οι καλοί βγάζανε το προσωπείο τους και έδειχναν τον κακό εαυτό τους, ενώ οι φαινομενικά κακοί ανατρέπανε οι ίδιοι την εικόνα τους με τις πράξεις τους... τίποτα δεν είναι ότι φαίνεται...
Ίντριγκες, φαγομάρες, ομορφιές, ρουφιανιές, υπέροχη δημοσιογραφία!!!





posted by street spirit at 12:34 AM 9 comments

Thursday, February 23, 2006

Καλή μας μέεεεεραααα.... (πήρα μεγάλο ρίσκο;)

το πρωί άνοιξα το e-mail μου και τι να δω....


Image hosting by Photobucket

δεν ξέρω από δω και πέρα τι θα συμβεί αν θα υφίσταται αυτό το μπλογκ, μ'αρέσει να ρισκάρω τι να κάνουμε, η ζωή θέλει τα ρίσκα της...
εσείς θα γίνετε ριψοκίνδυνοι;;σας εξιτάρει ο κίνδυνος;;;;


Image hosting by Photobucket

αν τελικά ρισκάρετε βρείτε και λίγο χρόνο εκεί στο γραφείο σας γι'αυτό το παιχνιδάκι

άντε και καλά τσικνίσματα (είχα ξεχάσει ότι είναι Τσικνοπέμπτη, μόλις μου το θύμισαν)
posted by street spirit at 1:55 PM 18 comments

Tuesday, February 14, 2006

Το άλλο... ταξίδι

Ήμουν δύο μέρες κρυωμένος με φοβερό βήχα που δεν πέρασε απαρατήρητος ούτε από τους συναδέλφους μου στο γραφείο, την τρίτη μέρα ξύπνησα το πρωί δεν μπορούσα να αναπνεύσω ούτε από τη μύτη ούτε από το στόμα, οι παλμοί της καρδιάς μου αυξήθηκαν κατακόρυφα, τα τύμπανα της καρδιάς μου πιάσανε ρυθμό τζανγκλ ήταν ο μόνος ήχος που άκουγαν τα αυτιά μου, με είχε πιάσει κάτι σαν κρίση πανικού, ένιωθα να πεθαίνω από ασφυξία, τότε άρχισα να φαντάζομαι το μπλε της θάλασσας, το δωμάτιο γέμισε με θάλασσα ήμουν στον βυθό της, αυτή η εικόνα πάντα με ηρεμεί. Ήμουν δεν ήμουν πέντε χρόνων όταν ο πατέρας μου προσπαθούσε να με μάθει κολύμπι στη θάλασσα, αν και λίγο τα κατάφερνα με το σκυλίσιο κολύμπι (όπως κολυμπάνε τα σκυλάκια την κίνηση με τα μπροστινά πόδια που κάνουν κάθετες κυκλικές κινήσεις) ήμουν δεινός υποβρύχιος κολυμβητής, με το που μου έδειξε το μακροβούτι το λάτρεψα, κίνηση σαν τα βατράχια έτσι μου είχε πει να κάνω, παίρνεις μια βαθιά εισπνοή, κρατάς τον αέρα μέσα σου, βουτάς μέσα στη θάλασσα όλος, τα χέρια τεντωμένα μπροστά να ακουμπάνε μεταξύ τους και η κίνηση να γίνεται σαν να ανοίγεις μια κουρτίνα μόνο που τα χέρια πρέπει να φτάνουν μέχρι το σώμα όπως με τα βατράχια σχηματίζεις έναν νοητό κύκλο, τα πόδια λυγισμένα να δίνουν ώθησει τεντώνοντάς τα, η κίνηση γίνεται με αρμονία, το χρώμα της θάλασσας από μέσα της ήταν μαγικό, καθώς μου τελείωνε ο αέρας που είχα μαζεμένο στα πνευμόνια μου δεν πανικοβαλλόμουν καθόλου γιατί οι διαβαθμίσεις του μπλε της θάλασσας με ηρεμούσαν, ο μπλε πλανήτης με χαλάρωνε σαν να ήταν το μέρος όπου ανήκω, σιγά σιγά έβγαινα από το νερό, για να μπω ξανά έπειτα από λίγο.

Image hosting by Photobucket



Έτσι λοιπόν και 'κεινη τη στιγμή σκέφτηκα σαν μακροβούτι, να βλέπω το μπλε της θάλασσας, να ηρεμήσω... Τελικά ίσα ίσα που ανέπνεα, πήγα στη γιατρό όπου με έβαλε να κάνω σπυρομέτρηση. Σπυρομέτρηση είναι ένα καλώδιο με κάτι σαν μικρό χωνί που συνδέεται με ένα κομπιούτερ αφού δώσεις πρώτα τα στοιχεία σου στο κομπιούτερ όπως ηλικία, ύψος, κιλά, παίρνεις μια βαθιά εισπνοή και εκπνέεις με δύναμη ό,τι έχεις και δεν έχεις μέσα στα πνευμόνια σουμέσα σ'αυτό το χωνί, ζαλίστηκα, κοκκίνησα, βγήκαν γρήγορα τα αποτελέσματα, 37% ο αέρας στα πνευμόνια μου, η ηλικία τους δε 119, έπειτα με άκουσε καθώς έπαιρνα εισπνοές και εκπνοές με τα ακουστικά της τα πνευμόνια μου δίνανε συναυλία και μάλιστα με ορχήστρα από γατοπαρέα. Έτσι έφυγα για το νοσοκομείο όπου με τρυπήσανε για κορτιζόνη, για αίμα, μου βάλανε και ένα μηχανηματάκι στο δάκτυλο που μετράει το οξυγόνο στο αίμα 37%... Να οι οροί, κορτιζόνες ενέσιμες που κάνανε τα χέρια μου να μοιάζουν με του Ποπάυ, αντιβίωση σε ορό η οποία ήταν αρκετά δυνατή ώστε να σπάει τις φλέβες μου οπότε είχα και την τύχη να μου κάνουν συνολικά έξι τρύπες στα χέρια, φυσικά ήμουν συνδεδεμένος με οξυγόνο 24 ώρες το 24ωρο, αυτά τα σωληνάκια στη μύτη, τα λέγανε αυτάκια οι νοσοκόμες, είχαν γίνει μέρος του σωματός μου, κάθε 3 ώρες έκανα μάσκες, η αδελφή μου έλεγε ότι έμοιαζα με ελεφαντάκι, με φάρμακα που πηγαίνανε κατευθείαν στα πνευμόνια. Έπρεπε να πίνω γύρω στα 3 με 4 λίτρα νερό και κομμένο το αλάτι. Αυτό ήταν μεγάλο πλήγμα για μένα, τελικά έμαθα ότι μπορώ και χωρίς το αλάτι, απλά με το αλάτι η ζωή είναι πιο νόστιμη. Ήταν η παρθενική μου... εμφάνιση ως ασθενής σε νοσοκομείο, πάντα πήγαινα ως επισκέπτης και πάντα ένιωθα περίεργα, αυτή τη φορά από τη θέση του ασθενή τα πράγματα ήταν τελείως διαφορετικά. Ήμουν τυχερός που είχα ασφαλιστεί πριν από μερικούς μήνες οπότε πήγα σε καλό νοσοκομείο και δεν πλήρωσα. Είχα πολύ καλές νοσοκόμες, μια δυο ήταν νόστιμες, αλλά όλες τις έβλεπες με άλλο μάτι, σχεδόν σαν άγγελους όταν έβλεπες τι κάνανε για δουλειά, πραγματικά απίστευτο επάγγελμα, είναι οι καθημερινοί ήρωες που ποτέ δεν θα διςνα γράφουν ή να μιλούν για αυτούς. Κάθε μέρα κάνουν μικρά θαύματα, πολλές φορές ξεπερνούν τους εαυτούς τους, πρέπει να έχουν απίστευτα ψυχικά αποθέματα για να αντέχουν αυτές τις απίστευτες συνθήκες. Υπήρχαν και νοσοκόμοι το ίδιο αξιόλογοι. Σχεδόν όλα νέα παιδιά, που δείχναν να το απολαμβάνουν, έμαθα διάφορες ιστορίες τους, μερικές τραγικές, άλλες αστείες, άλλες τραγελαφικές, κάθε μέρα έρχονται αντιμέτωποι με τον ανθρώπινο πόνο και τα βγάζουν πέρα. Θα θελα να τους ευχαριστήσω όλους μέσα από δω για τον καιρό που σταθήκανε δίπλα μου και τις στιγμές που μοιράστηκαν μαζί μου, από τις... κόντρες με το καροτσάκι μέχρι τις ιστορίες τους για τον παραδιπλανό θάλαμο όπου ήταν ο Ντέμης Ρούσσος ως βασανιστής νοσοκόμων, με τις παρεξενιές του και τις ιδιοτροπίες του να τους βασανίζει και να έρχονται να μου λένε τα παράπονά τους. Αχ, δεν έχουν μόνο τον ανθρώπινο πόνο αντίπαλο αλλά και τις παραξενιές των ανθρώπων... Αν υπήρχε κάποιο βραβείο για την-ον άγνωστη-ο νοσοκόμα-ο θα τους το 'δινα... Το χειρότερα έμαθα στα νοσοκομεία δεν είναι αυτό που τραβάς εσύ αλλά αυτά που βλέπεις. Και βλέπεις πολύ πόνο.
Ήρθε στο διπλανό μου κρεβάτι ένας άνθρωπος γύρω στα πενήντα γεμάτος ζωντάνια, χιούμορ, με είχε πεθάνει στα ανέκδοτα, θα έκανε μια εγχείρηση στον οισοφάγο και την επομένη θα έφευγε, η γυναίκα του επίσης μια ωραία καλοσυνάτη γυναίκα, στεκόταν συνέχεια στο πλευρό του, η εγχείρηση έγινε, πέτυχε είπαν, όλα πήγαιναν καλά. Το βράδυ αν και εγχειρισμένος είχε τον νου του σε μένα που ταλαιπωριόμουν με τα πηγαινέλα σε τουαλέτες κ.λπ. Ήρθε η επόμενη μέρα ήτα έτοιμος να φύγει είχε όρεξη να φάει, ο γιατρός όμως άργησε να έρθει γιατί είχε μια δύσκολη εγχείρηση. Κατά το μεσημέρι σήκωσε ξαφνικά πυρετό, μόλις είχε φάει την πρώτη του σούπα, ο πυρετός πήρε την άνοδο, μαζεύτηκαν διάφοροι γιατροί τελικά αργά το απόγευμα ήρθε ο γιατρός όπου τόνισε πως πρέπει να γίνει άμεσα νέα επέμβαση και ότι τα πράγματα είναι δύσκολα καθώς υπήρχε ρωγμή στον οισοφάγο και ίσως η σούπα που έφαγε να πήγε στα πνευμόνια. Πανικός η γυναίκα του κρατήθηκε με το ζόρι μπροστά του όταν τον πέρνανε οι νοσοκόμοι για το χειρουργείο, μόλις όμως έφυγε κατέρρευσε, προσπάθησα να την ηρεμήσω, την πήρα αγκαλιά, έκλαιγε, της έδωσα ένα φυλακτό που μου 'χε δώσει η αδελφή μου από την Αγία Αικατερίνη, μετά πήγε κάτω όπου είχαν έρθει οι δικοί της. Γύρισαν όλοι αργά το βράδυ με τον εγχειρισμένο μαζί στον θάλαμο, ήταν γύρω στις 2, τον είχαν γεμίσει σωληνάκια, ήταν μια δύσκολη νύχτα που θα μείνει χαραγμένη βαθιά μέσα μου, εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκα καθόλου. Την επομένη ήταν η σειρά μου να εκστρατεύσω όσο χιούμορ μπορούσα για να ελαφρύνω λίγο την κατάσταση, δεν κατάφερα και πολλά. Έπρεπε να κουνηθεί από το κρεβάτι αλλά με όλους τους σωλήνες _ μα τι τους θέλουν τόσους σωλήνες, όπως έλεγε, του είπα ότι υπάρχει και σε τραγούδι από τους φοβερούς τύπους lost bodies αλλιώς χαμένα κορμιά _ δεν μπορούσε, δεν είχε την ψυχολογία, τον είχε πάρει από κάτω, έπρεπε τώρα να μείνει σίγουρα άλλη μία εβδομάδα μέσα. Του είπα πως δεν πρόκειται να φύγω αν δεν τον δω να περπατάει. Τελικά την άλλη μέρα μού έκανε το χατίρι, ήταν η μέρα που θα έφευγα από το νοσοκομείο αν η σπυρομέτρηση έδειχνε καλά νούμερα και έδειξε πως είχα φτάσει το 60%, θα συνέχιζα την ίδια νοσυλευτική αγωγή στο σπίτι, με νεφελωτή για να κάνω τις μάσκες, το ελεφαντάκι δηλαδή, δεν έπρεπε να βγω από το σπίτι για 10 μέρες γιατί ήμουν αρκετά ευάλωτος.
Στο νοσοκομείο ήρθαν οι φίλοι που θεωρώ κολλητοί μου μόνο (είπα είναι διαλεγμένοι), οι γνωστοί πήραν ένα τηλέφωνο και αυτό, ήρθε και η Β κατευθείαν από τη θεσσαλονίκη με το τρένο στο νοσοκομείο, έμεινε το βράδυ η καημένη κοιμήθηκε σε μια καρέκλα, όσο κοιμήθηκε, την επομένη έμεινε μέχρι την ώρα που έπρεπε να πάρει το τρένο για να γυρίσει και πάλι στη θεσσαλονίκη γιατί δούλευε, το επόμενο Σαββατοκύριακο ήταν πάλι κάτω ήρθε μαζί με τον κολλητό μου από την Πάνω Πόλη, ήταν το καλύτερό μου φάρμακο, το σπίτι έγινε κέντρο διερχομένων για μέρες. Αυτές τις μέρες είχα την πολυτέλεια να αναθεωρήσω πολλά πράγματα, να σκεφτώ και άλλα τόσα. Πρώτα κατάλαβα τι εστί οικογένεια. Στάθηκαν δίπλα μου, τρέξανε για κάποιες δουλειές μου που είχα αφήσει μισοτελειωμένες και μου τις τελειώσαν, η αδελφή μου ως βετεράνα των νοσοκομείων μου φερνε ό,τι χρειαζόμουν χωρίς καν να της το ζητήσω, ήταν από τις λίγες στιγμές που ένιωσα τόσο κοντά μου την οικογένειά μου, την αγάπη της και δύναμη, την ενέργεια που εκπέμπει στις δύσκολες στιγμές. Αχ ρε μάνα νομίζεις ότι δεν έβλεπα την αγωνία στα μάτια σου όσο και αν την έκρυβες...
Αλήθεια μου λείψατε εσείς οι μπλογκοφίλοι μου, πολύ μάλιστα, άκουσα κάτι φωνές στο νοσοκομείο που μου λεγαν περαστικάάααααα, πείραζα αλλά λίγο τις νοσοκόμες, εξάλλου και αυτές με πείραζαν και μου ζητήσαν να μείνω μερικές ακόμα μέρες μια και περνάγαμε καλά, χεχεχε σάς ευχαριστώ όλους μέσα από την καρδιά μου. Τελικά σ'αυτό το... ταξίδι ανακάλυψα πολλά καινούργια πράγματα, αλλά κυρίως ότι το φως δεν είναι μια απλή φωτοβολίδα ή ένα πεφταστέρι, είναι ακόμα εκεί να με ζεσταίνει, να με αγκαλιάζει και γι'αυτό μόνο ευγνωμοσύνη και τύχη μπορώ να νιώθω.
posted by street spirit at 2:54 PM 40 comments