"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> stories of the city stories of the streets: Το άλλο... ταξίδι stories of the city stories of the streets: Το άλλο... ταξίδι

stories of the city stories of the streets

Tuesday, February 14, 2006

Το άλλο... ταξίδι

Ήμουν δύο μέρες κρυωμένος με φοβερό βήχα που δεν πέρασε απαρατήρητος ούτε από τους συναδέλφους μου στο γραφείο, την τρίτη μέρα ξύπνησα το πρωί δεν μπορούσα να αναπνεύσω ούτε από τη μύτη ούτε από το στόμα, οι παλμοί της καρδιάς μου αυξήθηκαν κατακόρυφα, τα τύμπανα της καρδιάς μου πιάσανε ρυθμό τζανγκλ ήταν ο μόνος ήχος που άκουγαν τα αυτιά μου, με είχε πιάσει κάτι σαν κρίση πανικού, ένιωθα να πεθαίνω από ασφυξία, τότε άρχισα να φαντάζομαι το μπλε της θάλασσας, το δωμάτιο γέμισε με θάλασσα ήμουν στον βυθό της, αυτή η εικόνα πάντα με ηρεμεί. Ήμουν δεν ήμουν πέντε χρόνων όταν ο πατέρας μου προσπαθούσε να με μάθει κολύμπι στη θάλασσα, αν και λίγο τα κατάφερνα με το σκυλίσιο κολύμπι (όπως κολυμπάνε τα σκυλάκια την κίνηση με τα μπροστινά πόδια που κάνουν κάθετες κυκλικές κινήσεις) ήμουν δεινός υποβρύχιος κολυμβητής, με το που μου έδειξε το μακροβούτι το λάτρεψα, κίνηση σαν τα βατράχια έτσι μου είχε πει να κάνω, παίρνεις μια βαθιά εισπνοή, κρατάς τον αέρα μέσα σου, βουτάς μέσα στη θάλασσα όλος, τα χέρια τεντωμένα μπροστά να ακουμπάνε μεταξύ τους και η κίνηση να γίνεται σαν να ανοίγεις μια κουρτίνα μόνο που τα χέρια πρέπει να φτάνουν μέχρι το σώμα όπως με τα βατράχια σχηματίζεις έναν νοητό κύκλο, τα πόδια λυγισμένα να δίνουν ώθησει τεντώνοντάς τα, η κίνηση γίνεται με αρμονία, το χρώμα της θάλασσας από μέσα της ήταν μαγικό, καθώς μου τελείωνε ο αέρας που είχα μαζεμένο στα πνευμόνια μου δεν πανικοβαλλόμουν καθόλου γιατί οι διαβαθμίσεις του μπλε της θάλασσας με ηρεμούσαν, ο μπλε πλανήτης με χαλάρωνε σαν να ήταν το μέρος όπου ανήκω, σιγά σιγά έβγαινα από το νερό, για να μπω ξανά έπειτα από λίγο.

Image hosting by Photobucket



Έτσι λοιπόν και 'κεινη τη στιγμή σκέφτηκα σαν μακροβούτι, να βλέπω το μπλε της θάλασσας, να ηρεμήσω... Τελικά ίσα ίσα που ανέπνεα, πήγα στη γιατρό όπου με έβαλε να κάνω σπυρομέτρηση. Σπυρομέτρηση είναι ένα καλώδιο με κάτι σαν μικρό χωνί που συνδέεται με ένα κομπιούτερ αφού δώσεις πρώτα τα στοιχεία σου στο κομπιούτερ όπως ηλικία, ύψος, κιλά, παίρνεις μια βαθιά εισπνοή και εκπνέεις με δύναμη ό,τι έχεις και δεν έχεις μέσα στα πνευμόνια σουμέσα σ'αυτό το χωνί, ζαλίστηκα, κοκκίνησα, βγήκαν γρήγορα τα αποτελέσματα, 37% ο αέρας στα πνευμόνια μου, η ηλικία τους δε 119, έπειτα με άκουσε καθώς έπαιρνα εισπνοές και εκπνοές με τα ακουστικά της τα πνευμόνια μου δίνανε συναυλία και μάλιστα με ορχήστρα από γατοπαρέα. Έτσι έφυγα για το νοσοκομείο όπου με τρυπήσανε για κορτιζόνη, για αίμα, μου βάλανε και ένα μηχανηματάκι στο δάκτυλο που μετράει το οξυγόνο στο αίμα 37%... Να οι οροί, κορτιζόνες ενέσιμες που κάνανε τα χέρια μου να μοιάζουν με του Ποπάυ, αντιβίωση σε ορό η οποία ήταν αρκετά δυνατή ώστε να σπάει τις φλέβες μου οπότε είχα και την τύχη να μου κάνουν συνολικά έξι τρύπες στα χέρια, φυσικά ήμουν συνδεδεμένος με οξυγόνο 24 ώρες το 24ωρο, αυτά τα σωληνάκια στη μύτη, τα λέγανε αυτάκια οι νοσοκόμες, είχαν γίνει μέρος του σωματός μου, κάθε 3 ώρες έκανα μάσκες, η αδελφή μου έλεγε ότι έμοιαζα με ελεφαντάκι, με φάρμακα που πηγαίνανε κατευθείαν στα πνευμόνια. Έπρεπε να πίνω γύρω στα 3 με 4 λίτρα νερό και κομμένο το αλάτι. Αυτό ήταν μεγάλο πλήγμα για μένα, τελικά έμαθα ότι μπορώ και χωρίς το αλάτι, απλά με το αλάτι η ζωή είναι πιο νόστιμη. Ήταν η παρθενική μου... εμφάνιση ως ασθενής σε νοσοκομείο, πάντα πήγαινα ως επισκέπτης και πάντα ένιωθα περίεργα, αυτή τη φορά από τη θέση του ασθενή τα πράγματα ήταν τελείως διαφορετικά. Ήμουν τυχερός που είχα ασφαλιστεί πριν από μερικούς μήνες οπότε πήγα σε καλό νοσοκομείο και δεν πλήρωσα. Είχα πολύ καλές νοσοκόμες, μια δυο ήταν νόστιμες, αλλά όλες τις έβλεπες με άλλο μάτι, σχεδόν σαν άγγελους όταν έβλεπες τι κάνανε για δουλειά, πραγματικά απίστευτο επάγγελμα, είναι οι καθημερινοί ήρωες που ποτέ δεν θα διςνα γράφουν ή να μιλούν για αυτούς. Κάθε μέρα κάνουν μικρά θαύματα, πολλές φορές ξεπερνούν τους εαυτούς τους, πρέπει να έχουν απίστευτα ψυχικά αποθέματα για να αντέχουν αυτές τις απίστευτες συνθήκες. Υπήρχαν και νοσοκόμοι το ίδιο αξιόλογοι. Σχεδόν όλα νέα παιδιά, που δείχναν να το απολαμβάνουν, έμαθα διάφορες ιστορίες τους, μερικές τραγικές, άλλες αστείες, άλλες τραγελαφικές, κάθε μέρα έρχονται αντιμέτωποι με τον ανθρώπινο πόνο και τα βγάζουν πέρα. Θα θελα να τους ευχαριστήσω όλους μέσα από δω για τον καιρό που σταθήκανε δίπλα μου και τις στιγμές που μοιράστηκαν μαζί μου, από τις... κόντρες με το καροτσάκι μέχρι τις ιστορίες τους για τον παραδιπλανό θάλαμο όπου ήταν ο Ντέμης Ρούσσος ως βασανιστής νοσοκόμων, με τις παρεξενιές του και τις ιδιοτροπίες του να τους βασανίζει και να έρχονται να μου λένε τα παράπονά τους. Αχ, δεν έχουν μόνο τον ανθρώπινο πόνο αντίπαλο αλλά και τις παραξενιές των ανθρώπων... Αν υπήρχε κάποιο βραβείο για την-ον άγνωστη-ο νοσοκόμα-ο θα τους το 'δινα... Το χειρότερα έμαθα στα νοσοκομεία δεν είναι αυτό που τραβάς εσύ αλλά αυτά που βλέπεις. Και βλέπεις πολύ πόνο.
Ήρθε στο διπλανό μου κρεβάτι ένας άνθρωπος γύρω στα πενήντα γεμάτος ζωντάνια, χιούμορ, με είχε πεθάνει στα ανέκδοτα, θα έκανε μια εγχείρηση στον οισοφάγο και την επομένη θα έφευγε, η γυναίκα του επίσης μια ωραία καλοσυνάτη γυναίκα, στεκόταν συνέχεια στο πλευρό του, η εγχείρηση έγινε, πέτυχε είπαν, όλα πήγαιναν καλά. Το βράδυ αν και εγχειρισμένος είχε τον νου του σε μένα που ταλαιπωριόμουν με τα πηγαινέλα σε τουαλέτες κ.λπ. Ήρθε η επόμενη μέρα ήτα έτοιμος να φύγει είχε όρεξη να φάει, ο γιατρός όμως άργησε να έρθει γιατί είχε μια δύσκολη εγχείρηση. Κατά το μεσημέρι σήκωσε ξαφνικά πυρετό, μόλις είχε φάει την πρώτη του σούπα, ο πυρετός πήρε την άνοδο, μαζεύτηκαν διάφοροι γιατροί τελικά αργά το απόγευμα ήρθε ο γιατρός όπου τόνισε πως πρέπει να γίνει άμεσα νέα επέμβαση και ότι τα πράγματα είναι δύσκολα καθώς υπήρχε ρωγμή στον οισοφάγο και ίσως η σούπα που έφαγε να πήγε στα πνευμόνια. Πανικός η γυναίκα του κρατήθηκε με το ζόρι μπροστά του όταν τον πέρνανε οι νοσοκόμοι για το χειρουργείο, μόλις όμως έφυγε κατέρρευσε, προσπάθησα να την ηρεμήσω, την πήρα αγκαλιά, έκλαιγε, της έδωσα ένα φυλακτό που μου 'χε δώσει η αδελφή μου από την Αγία Αικατερίνη, μετά πήγε κάτω όπου είχαν έρθει οι δικοί της. Γύρισαν όλοι αργά το βράδυ με τον εγχειρισμένο μαζί στον θάλαμο, ήταν γύρω στις 2, τον είχαν γεμίσει σωληνάκια, ήταν μια δύσκολη νύχτα που θα μείνει χαραγμένη βαθιά μέσα μου, εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκα καθόλου. Την επομένη ήταν η σειρά μου να εκστρατεύσω όσο χιούμορ μπορούσα για να ελαφρύνω λίγο την κατάσταση, δεν κατάφερα και πολλά. Έπρεπε να κουνηθεί από το κρεβάτι αλλά με όλους τους σωλήνες _ μα τι τους θέλουν τόσους σωλήνες, όπως έλεγε, του είπα ότι υπάρχει και σε τραγούδι από τους φοβερούς τύπους lost bodies αλλιώς χαμένα κορμιά _ δεν μπορούσε, δεν είχε την ψυχολογία, τον είχε πάρει από κάτω, έπρεπε τώρα να μείνει σίγουρα άλλη μία εβδομάδα μέσα. Του είπα πως δεν πρόκειται να φύγω αν δεν τον δω να περπατάει. Τελικά την άλλη μέρα μού έκανε το χατίρι, ήταν η μέρα που θα έφευγα από το νοσοκομείο αν η σπυρομέτρηση έδειχνε καλά νούμερα και έδειξε πως είχα φτάσει το 60%, θα συνέχιζα την ίδια νοσυλευτική αγωγή στο σπίτι, με νεφελωτή για να κάνω τις μάσκες, το ελεφαντάκι δηλαδή, δεν έπρεπε να βγω από το σπίτι για 10 μέρες γιατί ήμουν αρκετά ευάλωτος.
Στο νοσοκομείο ήρθαν οι φίλοι που θεωρώ κολλητοί μου μόνο (είπα είναι διαλεγμένοι), οι γνωστοί πήραν ένα τηλέφωνο και αυτό, ήρθε και η Β κατευθείαν από τη θεσσαλονίκη με το τρένο στο νοσοκομείο, έμεινε το βράδυ η καημένη κοιμήθηκε σε μια καρέκλα, όσο κοιμήθηκε, την επομένη έμεινε μέχρι την ώρα που έπρεπε να πάρει το τρένο για να γυρίσει και πάλι στη θεσσαλονίκη γιατί δούλευε, το επόμενο Σαββατοκύριακο ήταν πάλι κάτω ήρθε μαζί με τον κολλητό μου από την Πάνω Πόλη, ήταν το καλύτερό μου φάρμακο, το σπίτι έγινε κέντρο διερχομένων για μέρες. Αυτές τις μέρες είχα την πολυτέλεια να αναθεωρήσω πολλά πράγματα, να σκεφτώ και άλλα τόσα. Πρώτα κατάλαβα τι εστί οικογένεια. Στάθηκαν δίπλα μου, τρέξανε για κάποιες δουλειές μου που είχα αφήσει μισοτελειωμένες και μου τις τελειώσαν, η αδελφή μου ως βετεράνα των νοσοκομείων μου φερνε ό,τι χρειαζόμουν χωρίς καν να της το ζητήσω, ήταν από τις λίγες στιγμές που ένιωσα τόσο κοντά μου την οικογένειά μου, την αγάπη της και δύναμη, την ενέργεια που εκπέμπει στις δύσκολες στιγμές. Αχ ρε μάνα νομίζεις ότι δεν έβλεπα την αγωνία στα μάτια σου όσο και αν την έκρυβες...
Αλήθεια μου λείψατε εσείς οι μπλογκοφίλοι μου, πολύ μάλιστα, άκουσα κάτι φωνές στο νοσοκομείο που μου λεγαν περαστικάάααααα, πείραζα αλλά λίγο τις νοσοκόμες, εξάλλου και αυτές με πείραζαν και μου ζητήσαν να μείνω μερικές ακόμα μέρες μια και περνάγαμε καλά, χεχεχε σάς ευχαριστώ όλους μέσα από την καρδιά μου. Τελικά σ'αυτό το... ταξίδι ανακάλυψα πολλά καινούργια πράγματα, αλλά κυρίως ότι το φως δεν είναι μια απλή φωτοβολίδα ή ένα πεφταστέρι, είναι ακόμα εκεί να με ζεσταίνει, να με αγκαλιάζει και γι'αυτό μόνο ευγνωμοσύνη και τύχη μπορώ να νιώθω.
posted by street spirit at 2:54 PM

40 Comments:

Street τα χασα με το post σου.Περαστικα σου, περαστικα σου, περαστικα σου και μπραβο σου.

Σιδερενιος!Εύχομαι όλα καλά

7:12 PM  

Σιδερένιος και καλωσήρθες!

2:15 AM  

Σε ευχαριστώ beep beep, καλώς σας βρήκα πάλι ;)

12:10 PM  

vanessa ελπίζω και ατσαλένιος ;) καλώς σας βρήκα

12:11 PM  

Να είσαι καλά, Περαστικά!
Πώς την πάτησες τόσο άσχημα; Δεν το πήρες χαμπάρι έγκαιρα να πάρεις τα κατάλληλα φάρμακα;
Τέλος καλό όλα καλά! Να προσέχεις!

1:57 PM  

juanita σ'ευχαριστώ, δεν φαντάστηκα ότι ένα κρύωμα θα μου γύρναγε σε όλη αυτή την ιστορία, τέλος καλό όλα καλά θα μαι σίγουρος τη δευτέρα ;)

2:03 PM  

΄Ολα καλά αφού τέλος καλό!
Ωραία φωτό!

Σιδερένιος

2:25 PM  

κατερίνα να ΄σαι καλά, χαίρομαι που σας ξαναβρίσκω πάλι όλους ;)

2:43 PM  

This comment has been removed by a blog administrator.

3:31 PM  

Πολυ βγηκε το προηγουμενο σχολιο...
Στο στελνω καλυτερα με email
Περαστικα και να μην τα ξαναζησεις :-)

3:34 PM  

Περαστικά street και αγύριστα!
Πράγματι οι νοσοκόμες/οι είναι ήρωες, και ειδικά αυτοί στα έκτακτα.Στις συνθήκες που επικρατούν στα νοσοκομεία μάλιστα. Και τουλάχιστον το ευχαριστώ μας το αξίζουν.

Εύχομαι να μείνουν μόνο τα καλά από αυτήν την εμπειρία, όπως τα άτομα που ήταν κοντά σου, και τα άλλα να τα ξεχάσεις το συντομότερο:)
(Και μάλλον κι εγώ τα υπόλοιπα με μαίηλ!)

5:09 PM  

Έμαθα λοιπόν πως το λένε το lung function test (σπυρομέτρηση!) στα Ελληνικά λοιπόν. Βλέπεις, το κάνω και εγώ συχνά-πυκνά!

Περάστικα Street, χαίρομαι που γύρισες κοντά μας. Δεν ήταν το ίδιο χωρίς εσένα, το post σου χτυπάει ίσια στη καρδιά... Μην μας ξαναφύγεις για τόσο, ε;

5:35 PM  

Περαστικά πνεύμα του δρόμου, προφανώς έκανε η υγεία σου πολύ δρόμο για να σε αφήσει να ξαναγυρίσεις κοντά μας..

Οταν είμαστε σε νοσοκομείο και νοιώθουμε ευάλωτοι το να υπάρχουν πρόσχαρες και ικανές νοσοκόμες είναι δώρο απο τον ουρανό. Η αρρώστεια δεν φαίνεται τόσο βαριά και οι άνθρωποι αποκτούν στοργή ο ένας για τον άλλο. Ησουνα τυχερός, δεν είναι όλες οι νοσοκόμες έτσι.
Περαστικά πουλάκι μου, να είσαι καλά!

6:57 PM  

Περαστικά σου καλέ μου!
Να προσέχεις τον εαυτό σου και τους ανθρώπους που απ'ότι περιγράφεις σε λατρεύουν!!!

Με τον κυριούλη τι έγινε; Έμαθες;

Ελπίζω να του ήρθαν και εκείνου τα πράγματα καλύτερα!

Μπράβο σου για το κουράγιο που έδωσες στην γυναίκα του. Αυτές τις στιγμές η στοργή που παίρνουμε από αγνώστους είναι ίσως το δυνατότερο φάρμακο.

Φιλιά από παθών και μαθών!

10:47 PM  

Περαστικά σου!! Να'ναι η πρώτη και τελευταία φορά που χρειάστηκε να μπεις στο νοσοκομείο.
Καλώς σε ξαναβρήκαμε!
Και πάλι περαστικά ταξιδιάρα ψυχή ;)


ΥΓ: Καθώς έκανα scroll περίμενα να δω στη φώτο το μωράκι από το Nevermind :) It smells like street spirit και πάλι στη μπλογκόσφαιρα.

2:41 AM  

Άντε βρε...
"Ατσαλένιος..."

[Άργησα και είπα να κάνω την διαφορά ;)]

12:16 PM  

Δεν θα σου πω περαστικά αφού θα είναι έτσι κι αλλιώς ,ούτε σιδερένιος αφού αποδείχθηκες ατσάλινος! Σου λέω να ζήσεις! Να περνάς καλά και σε εχουμε εδώ όπως ακριβώς είσαι...γερός και δυνατός... πάντα!

7:19 PM  

Καλά σοβαρολογείς πέρασες τέτοιο πράγμα;;; Είμαι πολύ γαϊδούρα διότι τώρα μπήκα στο blog σου!!!! Περαστικά σου και σου εύχομαι να μην σου ξανασυμβεί τέτοια εμπειρία!!!!!
Να είσαι πάντα καλά!!!!

3:41 PM  

Άντε ντε και είχα αρχίσει να ανησυχώ... Όλα καλά λοιπόν. Χαίρομαι. Μας έλειψες Street Spirit. Και η ιστορία σου πολύ συγκινητική, πάρα πολύ... Ελπίζω κι εγώ ο κύριος εκείνος να είναι μια χαρά.

Καλώς μας ήρθες! :-)

10:56 PM  

Α να χαθείς βλαμμένο που πήγες κι αρρώστησες...

Λέω κι εγώ που χάθηκε μετά από κείνο το ποστ με το φως...

Σιδερένιος και στο σώμα, πνεύμα!

9:37 AM  

καλή ανάρρωση...:)
και νόμιζα πως είχες πάει ταξίδι...

2:08 PM  

Όλα αυτά είναι περαστικά spirit. Μια μικρή πετρούλα που ταράζει για λίγο τα νερά. Εύχομαι να μην ξαναζήσεις τέτοια περιπέτεια και πάντα να έχεις κοντά σου τα άτομα που θέλεις και σε αγαπούν.

Χαίρομαι που γύρισες :) Μου είχε λείψει να σε διαβάζω.

Καλή και γρήγορη ανάρρωση!

2:33 PM  

τέτοια ταξίδια να μην ξαναπάς street spirit...

στεναχωρήθηκα πολύ που έμαθα όλα όσα τράβηξες,
αλλά και χάρηκα που το ξεπέρασες και τώρα είσαι καλά.

εύχομαι απο δω και στο εξής, άλλο κακό να μη σου τύχει και η ζωή σου να χει μόνο όμορφα ταξίδια.

μας έλειψες όλους! :)

10:50 AM  

sorry, αλλά ακόμα δεν έχω εύκολη πρόσβαση στο Ίντερνετ, καλώς σε βρήκα vista ακόμα δεν διάβασα το email σου θα το κάνω όμως τώρα ;)

1:52 PM  

snowflake συνήθως αυτό γίνεται μένουν μόνο τα καλά, είναι ένα είδος αυτοάμυνας ;)

1:58 PM  

despoina είααι να κάνουμε το κλαμπ της σπυρομέτρησης, μόλις πριν από λίγο γύρισα, έπιασα 92% σκίσαμε και μένα μου λείψατε, μόνο για ωραία ταξίδια ελπίζω να λείπω ;)

2:00 PM  

μαρίνα μου όλα είναι δρόμος, όλα μια περιπέτεια, πάντα έχω να λέω ότι είμαι τυχερός μέσα στην ατυχία μου, προσπαθώ πάντα να βρίσκω το φως στο σκοτάδι ;)

2:05 PM  

μικρούλι παθών και μαθών;; για λέγε... τον επισκεφθηκα μια μέρα πρωτού πάρει το εξιτήριο στο νοσοκομείο, ήταν σε αρκετά καλή κατάσταση, σήμερα λέω να τηλ. να δω τι κάνει έξω από το νοσοκομείο ;)

2:08 PM  

wisdom, και γω χαίρομαι που σας ξαναβρήκα, καλό πολύ καλό το υστερόγραφο ;)

2:10 PM  

darthiir, πάντα κάνεις τη διαφορά ;)

2:10 PM  

storyteller, σ'ευχαριστώ για τις ευχές σου, κάτι μου λέει ότι πιάνουν κιόλας ;)

2:13 PM  

chrisa, καλύτερα που μπήκες τώρα τόσο καιρό έλειπα, σ'ευχαριστώ chrisa και μόνο το χαμογελό σου στη φωτό μού αρκεί για να μου φτιάξει τη μέρα πάντα να χαμογελάς γιατί σου πάει εξάλλου ;)

2:18 PM  

mindstripper, δεν ήθελα να σε ανησυχήσω, καλώς σε ξαναβρήκα, την τελευταία φορά που τον είδα ήταν σε πολύ καλή κατάσταση, την επόμενη μέρα έβγαινε, σήμερα θα του τηλ. να δω τι κάνει στον έξω κόσμο ;)

2:20 PM  

maiandros, λες να με ματιάσανε δηλαδή έπειτα από κείνο το ποστ;να με ζήλεψαν που είμαι τόσο τυχερός;;) είδες τι βλαμμένο είμαι τελικά;;; με βλέπω iron man σε λίγο και με όλη αυτή την ντόπα που μου χουν δώσει οι γιατροί άστα...

2:23 PM  

παπαρούνα μου ήταν ένα διαφορετικό ταξίδι, ευτυχώς με αίσιο τέλος ;)

2:24 PM  

sikelia, ίσως να ήταν πολύ ήρεμα τα νερά, τι να πω, ευτυχώς σας ξαναβρήκα γιατί έπειτα από τόσο καιρό φοβήθηκα ότι θα σας έχανα ;)

2:26 PM  

jojo, ακόμα και από τέτοια ταξίδια χρειάζονται γιατί μαθαίνεις πολλά πράγματα που είτε είναι μπροστά σου και δεν μπορείς να τα δεις είτε γιατί τα αγνοείς και σε αυτό το άλλο ταξίδι έμαθα πολλά πρώτα από όλα για τον ίδιο μου τον εαυτό και έπειτα για τους άλλους, και μένα μου λείψατε ;)

2:31 PM  

Περαστικα φιλε! Ολες αυτες οι περιπετειες μας κανουν να βλεπουμε τη ζωη λιγο διαφορετικα. Μεγαλη υποθεση οι φιλοι κι η οικογενεια. Εισαι τυχερος. Ευχομαι να πανε ολα καλα απο'δω και περα...

11:49 AM  

dcd, σ'ευχαριστώ φίλε, η αλήθεια είναι ότι βλέπεις τη ζωή πολύ διαφορετικά, ήδη έχω πάρει κάποιες αποφάσεις που πιο παλιά είχα δίλημμα. Νιώθω τυχερός δεν το κρύβω ;)

12:06 AM  

美女交友,玩美女人,美女,美女寫真,美女遊戲,hi5,hilive,hi5 tv,a383,微風論壇,微風,伊莉,伊莉討論區,伊莉論壇,sogo論壇,台灣論壇,plus論壇,plus,痴漢論壇,維克斯論壇,情色論壇,性愛,性感影片,校園正妹牆,正妹,AV,AV女優,SEX,走光,a片,a片免費看,A漫,h漫,成人漫畫,免費A片,色情網站,色情遊戲,情色文學,麗的色遊戲,色情,色情影片,同志色教館,色色網,色遊戲,自拍,本土自拍,kk俱樂部,後宮電影院,後宮電影,85cc免費影城,85cc免費影片,免費影片,免費小遊戲,免費遊戲,小遊戲,遊戲,好玩遊戲,好玩遊戲區,A片,情趣用品,遊戲區,史萊姆好玩遊戲,史萊姆,遊戲基地,線上遊戲,色情遊戲,遊戲口袋,我的遊戲口袋,小遊戲區,手機遊戲,貼圖

8:46 PM  

Post a Comment

<< Home