"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> stories of the city stories of the streets: March 2006 stories of the city stories of the streets: March 2006

stories of the city stories of the streets

Monday, March 27, 2006

Don't kill Bill

Image hosting by Photobucket
ήμαρτον τι φόρμα είναι αυτή, φέρτε την στο πάρτι


Image hosting by Photobucket
Bang Βang Shot You Down, Bang Bang You Hit The Ground, Bang Bang That Awefull Sound, Bang Bang I Used To Shoot You Down ...
(δυστυχώς αυτό ο υπέροχο τραγούδι δεν το έχω για να σας το προσφέρω)

Everybody cool this is a party (robbery)... 8 Απριλίου, στην Αθήνα στον Κεραμεικό και μια μέρα νωρίτερα στη Θεσσαλονίκη στο FIX Club Θεσσαλονίκης το Πάρτι Κill Bill με το βρετανικό συγκρότημα the tarantinos θα μας ταρακουνήσει και θα μας παρασύρει στο κλίμα των ταινιών του Ταραντίνο μέσα από τη μουσική τους με κομμάτια από όλες τις ταινίες του όπως Kill Bill, Reservoir Dogs, Pulp Fiction, Jackie Brown και From Dusk Till Dawn, ενώ μετά αναλαμβάνουν με τα... ρεβόλβερ-πικάπ τους οι djs. Ξεσκονίστε τα μαύρα κουστούμια σας, εξοπλιστείτε με τρέλα και κέφι _ προσοχή τα ούζι και τα ρεβόλβερ θα τα κρατήσουν στην είσοδο, οπότε όσοι μπορείτε να τα τοποθετήσετε σε καλτσοδέτες ή ζαρτιέρες έχει καλώς _ για το πιο funky party...
Σ'ένα πάρτι όπου συνυπάρχουν οι γκάνγκστερ με τα βαμπίρ, τα μαύρα κουστούμια με τις κίτρινες φόρμες και τα ούζι με τα σπαθιά αυτό που μετράει περισσότερο είναι να υπάρχει πάνω από όλα καλή διάθεση και να περάσουμε όλοι καλά...

Θα φέρω τις κέτσαπ...

Image hosting by Photobucket

α μη τι άλλο έχουν τα κατάλληλα πρόσωπα για να μας διασκεδάσουν

Image hosting by Photobucket

α, να μην ξεχάσω να φορέσω τα κατάλληλα υποδήματα


ΥΣ 1: Επειδή δεν μπορούμε να πάμε όλοι στο Καστελλόριζο όσο και αν το θέλουμε και όχι μόνο για το φαινόμενο της έκλειψης του Ήλιου 29/03/2006, υπάρχει Ηλιοπάρτι το πρωί στο Τμήματος Πληροφορικής στην Πανεπιστημιούπολη στα Ιλίσια. Η επόμενη έκλειψη Ήλιου στην Ελλάδα είναι ορατή στις 21 Απριλίου 2088, οπότε σπεύσατε όπου και αν είστε, με τα ειδικά γυαλιά φυσικά να τη δείτε έστω και αν δεν είναι 100% ορατή όπως από το Καστελλόριζο, ένα περίπου 84% μπορούμε να το απολαύσουμε, αλλιώς υπάρχει και η λύση του Διαδικτύου

ΥΣ 2: Σήμερα μού έκανε παρέα ο Οδ. Ελύτης στο Μετρό

Image hosting by Photobucket

Πάμε μαζί κι ας μας λιθοβολούν Κι ας μας φωνάζουν αεροβάτες
Φίλοι μου όσοι δεν ένιωσαν ποτέ με τι σίδερο με τι πέτρες τι αίμα
τι φωτιά χτίζουμε ονειρευόμαστε και τραγουδάμε!

για ακόμη μια υπέροχη, ζεστή, ηλιόλουστη μέρα....
posted by street spirit at 11:09 PM 24 comments

Tuesday, March 21, 2006

Στην αγκαλιά του Μορφέα

Image hosting by Photobucket

Είμαι σχεδόν μαλωμένος με τον Μορφέα ή τουλάχιστον αυτό νομίζω. Κάθε βράδυ είναι σαν να δίνω μάχη για να κοιμηθώ. Ίσως φταίει η δουλειά καθώς γυρνάω στο σπίτι αργά το βράδυ, γεμάτος ένταση. Ίσως πάλι να κοιμάμαι και να μην το γνωρίζω, οπότε όλα είναι διαφορετικά. Το σίγουρο είναι ότι πολλές φορές ξυπνάω κουρασμένος. Έτσι ξύπνησα σήμερα το πρωί, αλλά δεν σηκώθηκα αμέσως όπως συνηθίζω, έμεινα λίγο ακόμα στο κρεβάτι και χουζούρεψα.

Image hosting by Photobucket


Σήμερα λένε ότι είναι η Παγκόσμια Ημέρα του Ύπνου. Βγήκα αργότερα έξω. Κυκλοφορώ στους δρόμους ως συνήθως και παρατηρώ τον κόσμο. Βλέπω άλλους να κοιμούνται σαν και μένα με ανοιχτά τα μάτια διασχίζοντας κάποιον δρόμο, άλλοι να τους έχει πάρει ο ύπνος στο τιμόνι κάνοντας παράβαση κάποιου σηματοδότη και να ξυπνάνε από το βραβείο της ανοιχτής παλάμης από τους γύρω τους, άλλοι να έχουν γείρει το κεφάλι τους στο παράθυρο του λεωφορείου και να χάνονται στην αγκαλιά του Μορφέα και στην αγαπημένη ονειροχώρα τους... Υπάρχει παντού μια υποτονικότητα σαν ολόκληρη η χώρα να κοιμάται, σαν την ωραία κοιμωμένη που περιμένει τον πρίγκιπά της για να ξυπνήσει ίσως ο πρίγκιπας να είναι τα παιδιά της... Γαλλίας, δεν ξέρω...

Image hosting by Photobucket

Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα του Ύπνου ίσως γι'αυτό να κοιμούνται οι πολιτικοί, ίσως γι'αυτό να κοιμάται η αστυνομία, ίσως γι'αυτό να κοιμόμαστε και όλοι μας. Ίσως τελικά ο θεός να μην είναι dj για να μας ξεσηκώσει. Ίσως σε λίγο να έχουμε ξεχάσει όλοι αν κοιμόμαστε ή αν είμαστε ξύπνιοι, όπως εγώ. Άλλες φορές νιώθω ότι μου λείπει η αγκαλιά του Μορφέα και άλλες φορές αναμένω την αγρύπνια. Μάλλον, γιατί κάποιες φορές θέλω να βλέπω όνειρα, ενώ κάποιες άλλες θέλω να τα ζω.
Σήμερα είναι Παγκόσμια Ημέρα του Ύπνου γιατί ζούμε σ'ένα καθεστώς μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, ίσως γιατί σε λίγο καιρό με τα χάπια της αγρύπνιας θα είναι είδος προς εξαφάνιση και μεις τα πιο ώριμα ζόμπι.
Μάλλον κάποιοι δεν θέλουν να έχουμε όνειρα, φαίνεται πως είναι επικίνδυνα, ίσως να καταγράφονται και αυτά από κάποια κάμερα ή κάποιο λογισμικό από τους κλέφτες ονείρων, τα όνειρα σύμφωνα με αυτούς είναι τρομοκρατικά διαβάλλουν την κοινωνία των βιομηχάνων-πολυεθνικών, αυτά τα όνειρα ίσως βλέπουν ότι τους κλέβουν τα παιδιά της Γαλλίας...
ίσως αυτά να δούμε και μεις όταν μας πάρουν από την αγκαλιά του Μορφέα.

Image hosting by Photobucket

Δυστυχώς, σήμερα είναι και η Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης, η ποίηση δεν ξέρω πώς τα καταφέραμε και της αφαιρέσαμε τη δύναμη που μας ασκούσε, πώς βρέθηκε στο περιθώριο, όταν όμως αντίκρυσα στίχους του Σεφέρη ή του Ελύτη σε βαγόνια του Μετρό, ένιωσα μια ενέργεια να με κατακλύζει, να με κυριεύει, έπειτα έμαθα ότι έχουν βάλει και σε στάσεις λεωφορείων, σε σταθμούς λεωφορείων και τρένων.
Περιμένω σχεδόν ανυπόμονα πότε θα ξαναμπώ στο Μετρό για να νιώσω ξανά αυτή την ενέργεια.
posted by street spirit at 7:06 PM 24 comments

Wednesday, March 15, 2006

Ας μιλήσουν οι δρόμοι...

Image hosting by Photobucket Image hosting by Photobucket


Αααα κρουαζιέρα στον Άρη θα σε πάω... γιατί σε νοιάζομαι και σε αγαπάω... αλλά και για να ξεφύγω λίγο από τη σκληρή καθημερινότητά μας.

Image hosting by Photobucket

Ο Έβρος (α λα Ορλεάνη είπαν κάποιοι, είδες τι κάνει η παγκοσμιοποίηση)πάλι ξεχύλισε σε πείσμα του να αποδείξει ότι τα αντιπλημμυρικά έργα είναι αστεία και ενώ πλημμύρισαν τα γύρω χωριά, χάνονται ολόκληρες περιουσίες απλών ανθρώπων, οι κυβερνήσεις ως συνήθως αδιαφορούν ή ακόμα καλύτερα αδρανούν... Είδατε πόσα κοινά τελικά έχουμε με τους γείτονές μας Τούρκους;;;

Image hosting by Photobucket

Στη Γαλλία οι πιτσιρικάδες ξεσηκώθηκαν μπρος στον νέο νόμο του Βιλπέν περί απασχόλησης των νέων κάτω των 26 ετών - ο οποίος δίνει στους εργοδότες την ευχέρεια να κάνουν απολύσεις μετά την παρέλευση διετίας αναιτιολόγητα και χωρίς καταβολή αποζημιώσεων - βλέποντας να χάνουν τα κεκτημένα τους

Image hosting by Photobucket

τα φοβισμένα ανδρείκελα ή οι εξαθλιωμένοι υπαλλήλοι που έχουν υπομείνει τόσα ώστε έγιναν πια αδιάφοροι εξεγείρονται για το δικαίωμα προσδοκίας που έχουν στην εργασία και δεν νοιάζονται για το καλό των επιχειρήσεων ή για την καλή οικονομική κατάσταση της χώρας ... στην Ελλαδίτσα μας αρκετός κόσμος βγήκε στον δρόμο για να αντισταθεί στην ακρίβεια και στις ορέξεις των «μεγάλων» που θέλουν να γίνουν μεγαλύτεροι εις βάρος μας...

Image hosting by Photobucket

Και όπως γίνεται συνήθως στις πορείες τον τελευταίο καιρό κάποιοι καλοί άνθρωποι με μπλε στολή πάντα σε άμυνα αγγίξανε λίγο παρά πάνω κάποιους συνταξιούχους στην πορεία (είδατε τι είναι η παγκοσμιοποίηση περίπου τα ίδια γίνονται και στη Γαλλία μόνο που εκεί «χαϊδεύουν» πιτσιρίκια)

Image hosting by Photobucket

ενώ οι γνωστοί-άγνωστοι (σαν μυθικά πρόσωπα ακούγονται) τα κάνανε λαμπόγυαλο χωρίς οι καλοί άνθρωποι με τις μπλε στολές _ ενίοτε και χακί _ να μπορέσουν να αντιδράσουν. Τι κρίμα... Από την άλλη, οι καλοί βιομήχανοι που πασχίζουν για το καλό του τόπου και της οικονομίας θέλουν λέει να υοθετήσουν τη γραμμή της Γαλλίας, ναι αυτή που έγραψα λίγο νωρίτερα...
Ο νόμος Βιλπέν, δηλαδή, λειτουργεί σαν τη γρίπη των πτηνών, τώρα δεν έχω καταλάβει αν εμείς ανήκουμε στους σκύλους ή στις γάτες.

Image hosting by Photobucket

Εγγύηση στην ασφάλεια των τηλεπικοινωνιών ακόμα προκαλεί τα γέλια, έχουμε φοβερή αίσθηση του χιούμορ σ'αυτή τη χώρα, καθώς η κυβέρνηση, λέει, για την «πληρέστερη και ουσιαστικότερη» κατοχύρωση του απορρήτου των ηλεκτρονικών επικοινωνιών ετοιμάζεται να καταθέσει σχέδιο νόμου στη Βουλή... άσε που το έχουνε καταλάβει και οι... άλλοι και παίζουν και αυτοί μαζί μας έτσι γιατί μας αρέσει, να μην ξεχνάμε και το σλόγκαν που μεγάλωσε γενιές και γενιές, αλλά the truth is out there και οι παραγωγοί των X-files αποφασίσανε να γυρίσουν κάποια επεισόδια με αυτό το θέμα, δηλαδή το φυτεμένο από κανέναν λογισμικό. Οι εξωγήινοι πρέπει να έχουν κάνει τη δουλειά, ποιοι Αμερικανοί και πράσινα άλογα, αυτοί πάνε μόνο με τον σταυρό και είναι και βαρύς. Το ξέρει καλά αυτό η έγκυρη δημοσιογράφος Τατιάνα που σήκωσε όλα τα λάβαρα κατά του τραγουδιού που θα αντιπροσωπεύσει την Ελλάδα και ασχολήθηκε μαζί του ως το θέμα της χρονιάς, πια φτώχεια, πια ανεργία, πια αυτοκτονία πενηντάχρονου που ζούσε με συμβάσεις τής μιας ημέρας στον ΟΠΑΠ, Βίσση Γιουροβίζιον και ξερό ψωμί.
Το τελειωτικό, όμως, κτύπημα ήταν οι μαγικοί αριθμοί της κυβέρνησης, που κατάφερε ενώ όλα τα εργοστάσια και οι βιομηχανίες σαν τα αποδημητικά πουλιά μάς αφήνουν για το ανατολικό μπλοκ, τα μαγαζιά κλείνουν κάθε μέρα όπως και πόσες άλλες μικροεπιχειρήσεις, μέχρι και κερδοφόρες επιχειρήσεις απολύουν κόσμο (βλέπε Coca-Cola), που λένε ότι η ανεργία υποχώρησε κάτω του 10%. Οι συνταξιούχοι πλέουν σε πελάγη απόλυτης ευτυχίας μετά τη γενναιόδωρη αύξηση των συντάξεών τους (0,50 ευρώ την ημέρα), ώστε ετοιμάζονται για πορεία-τάμα στην Τήνο, έγκυρες πηγές μιλάνε για τυπάκια περίεργα με μαύρα κοστούμια (μάλλον της κυβέρνησης) να τριγυρνάνε στις καφετέριες, μαζεύοντας τα φιλοδωρήματα που άφηναν οι πελάτες στα τραπέζια. Αχ, αυτή η πλαγιά γεμάτη μαρμελάδα που κυλάμε είναι υπέροχη, μόνο που δεν βλέπω το τέλος της.
Ας μιλήσουν οι δρόμοι...
posted by street spirit at 11:59 PM 16 comments

Sunday, March 12, 2006

Ποτέ την Κυριακή

Image hosting by Photobucket



Από παλιά η Κυριακή δεν ήταν η μέρα που συμπαθούσα. Η Κυριακή όταν ήμασταν μικρά εγώ και η Ο ήταν η μέρα των μεγάλων προσδοκιών, την περιμέναμε πάντα πώς και πώς για μια βόλτα είτε στη θάλασσα είτε στο βουνό, για το λούνα παρκ, το σινεμά, το θέατρο, μια βόλτα για τον μαγικό κόσμο και αν και κάμποσες φορές κάναμε κάτι από όλα αυτά, τις περισσότερες μέναμε με τη χαρά, τη λαχτάρα, την αγωνία (όπως έλεγε η Ο στα 5 της «έχω αγωνία») και τελικά την απογοήτευση. Αυτό που συνήθως είχαμε τις Κυριακές ήταν τσακωμούς και μαλώματα από γονείς που ενώ μας αγαπούσαν είχαμε την ατυχία να μεγαλώνουμε όλοι μαζί καθώς ήταν αυτό που λένε νέοι γονείς εργαζόμενοι. Η μέρα που σίγουρα ήμασταν όλοι μαζί στο σπίτι ήταν η Κυριακή. Οπότε ήταν και η μέρα που λύνανε όλα τους τα προβλήματα, μόνο που άθελά μας συμμετείχαμε και μεις σ'αυτά. Έτσι αν και πηγαίναμε βόλτες, θυμάμαι φωνές, αν και πηγαίναμε λούνα παρκ, θυμάμαι τσακωμούς, αν και πηγαίναμε σινεμά, θυμάμαι δάκρυα, αν και πηγαίναμε θέατρο θυμάμαι σπασμένα πράγματα, τον πατέρα να φεύγει από το σπίτι και να ξανάρχεται, θυμάμαι οργή, νεύρα, πόνο. Έπειτα ήρθε και η προετοιμασία για το σχολείο, που ποτέ δεν έκανα, αλλά πάντα έπρεπε να βρίσκω τρόπους για να τη σκαπουλάρω, γιατί ήταν η μοναδική μέρα που μπορούσαν οι δικοί μου να ασχοληθούν μαζί μου με το αν διάβασα ή όχι, έτσι π.χ. τους έλεγα το μάθημα της προηγούμενης βδομάδας και με είχαν για άριστο μαθητή, μια άλλη τεχνική που είχα ανακαλύψει ήταν διαβάζω το βιβλίο ανάποδα, έτσι όταν κράταγε κάποιος το βιβλίο ανοιχτό αντικρυστά μου εγώ μπορούσα να το διαβάσω, με αυτούς τους τρόπους κέρδιζα κάποιο χρόνο για παιχνίδι. Μόνο που οι περισσότεροι φίλοι μου ήταν εξαφανισμένοι την Κυριακή. Κάποιες φορές πηγαίναμε τις Κυριακές στο γήπεδο, ήμουν πολύ μικρός για να καταλάβω γιατί τόσες φωνές, νεύρα, ακόμα και ξύλο για ένα παιχνίδι, αργότερα χωρίς να ξέρω και γω φώναζα και έβριζα. Μια Κυριακή θυμάμαι ένα σύννεφο από αντικείμενα πάνω από τα κεφάλια μας στο γήπεδο και τον πατέρα μου να προσπαθεί να με προστατεύσει όπως μπορούσε, κάποιους να τρέχουν αιμόρφυτοι, ακόμα δεν μπορώ να τους καταλάβω... Μια Κυριακή γύρισα στο σπίτι και όλοι τους ήταν κατατρογμαμένοι, ο πανικός ήταν ζωγραφισμένος στο πρόσωπό τους, ήταν Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 1981, ο ξάδελφός μου ο Α είχε πάει στο Καραϊσκάκη να δει τον Ολυμπιακό με την ΑΕΚ, στη θύρα 7, ήταν η μέρα που 21 παλικάρια χάσανε τη ζωή τους, ευτυχώς ο ξάδελφός μου βρήκε έναν φίλο του παππού μου και για να μιλήσουν για τα νέα τους έμειναν στην εξέδρα ενώ όλοι οι άλλοι έφευγαν, η τύχη τούς είχε χαμογελάσει...
Κυριακή ήταν επίσης η μετα-πάρτι μέρα και ενώ όλα ήταν υπέροχα το Σάββατο την Κυριακή ήταν η μέρα που έπρεπε να καθαρίσουμε και να συμμαζέψουμε το χάος, γίνεται;;;
Αρκετά αργότερα Κυριακή ήταν η μέρα που βγήκαμε για τελευταία φορά με τον Π, είχαμε μια τρελή βραδιά, υπέροχη, έπειτα έφυγε Λήμνο και δεν τον ξαναείδαμε γιατί μας άφησε για τους ουρανούς σε ηλικία 21 ετών, ανακοπή καρδιάς...
Όταν ήρθε η ώρα να υπηρετήσω την παρτρίδα το μόνο που δεν ήθελα ήταν να πάω στη Λήμνο, πώς το είχε η μοίρα όμως που δεν νοιάζεται η άτιμη για τις προτιμήσεις μας και όταν ήμουν στο κέντρο αν και είχα μάθει από πηγές ότι θα πάω στη Λάρισα μού ήρθε να πάρω μετάθεση για Λήμνο, από Λ είναι και τα δύο, ήμουν τότε με τη Χ, ήταν καλοκαίρι, Αύγουστος, πήρα δυο μέρες άδεια βάζοντας πλακάκια (για πρώτη φορά στη ζωή μου) στην κουζίνα του μαγειρείου με τους φούρνους δίπλα μου ανοιχτούς να δουλεύουν στο φουλ, τα κανόνισα όλα, ταξίδι στην Ύδρα, εισιτήρια, ξενοδοχεία, περίμενα πώς και πώς εκείνη τη στιγμή και εκείνη το ίδιο, εκεί είχε διαλέξει να μου πει ότι χωρίζουμε ήταν Κυριακή, την άλλη μέρα έφευγα για Λήμνο...
Η Κυριακή ήταν η μέρα που πάντα μάς επισκεπτόταν ο παππούς για το μεσημεριανό τραπέζι, τον περιμέναμε πάντα με την αδερφή μου την Ο μέσα στην αγωνία, ακούγαμε τον Μπούμπη (τον σκύλο που μεγάλωσα μαζί του) που άρχιζε το γάβγισμα και ξέραμε ότι μόλις είχε πάρει τη στροφή ο παππούς για την τελική ευθεία. Πάντα περιποιημένος, στην τρίχα, με το καβουράκι του, πολλές φορές και με ένα βαλιτσάκι (στην ουσία είχε δύο, το ένα είχε περίεργο σχήμα και λογικό ήταν αφού μέσα του έκρυβε ένα σαξόφωνο, το άλλο ήταν λεπτό, πιο μαζεμένο και μέσα του είχε ένα βιολί) γεμάτο μουσική, πάντα με σοβαρό ύφος, περήφανος, σκληρός, ο οποίος όμως λύγιζε από δύο μικρά αυθάδη ζουζούνια που τον περιμένανε στην πόρτα να τον υποδεχθούν και να του πάρουν το καπέλο και το βαλιτσάκι και να το ζαλίζουν, να τον αγκαλιάζουν, έχετε δει βράχο να λυγίζει; Μία φόραγα εγώ το καπέλο του μία η Ο μετά της το ξανάπερνα και πάει λέγοντας, το πιο δύσκολο για τον παππού ήταν η ώρα που έφευγε και ήθελε να πάρει πίσω το καπέλο του, μιλάμε για πόλεμο...

Image hosting by Photobucket


Δυστυχώς, μια Κυριακή που γύρισα από το στρατόπεδο, καθώς υπηρετούσα ακόμα τη μαμά παρτίδα, ο παππούς δεν ήρθε σπίτι. Η θέση του στο τραπέζι έμεινε για καιρό αδειανή, ο παππούς πρέπει να παίζει τώρα τη μουσική του στους ουρανούς, είχα όμως το βαλιτσάκι του με το βιολί (το άλλο δυστυχώς όταν έλειπα το πούλησε γιατί φοβόταν μη γίνω και γω σαξοφωνίστας) και ας μην ξέρω πώς να το κρατήσω ή πώς να το κάνω να κελαηδάει όπως το έκανε ο παππούς (όπως έλεγε το σαξόφωνο τού έδινε ψωμί αλλά ο έρωτάς του ήταν το βιολί) και φυσικά το θρυλικό του καβουράκι, το οποίο το βρήκα στο σπίτι του παρατημένο, τσαλακωμένο και ενώ η μητέρα μου ετοιμαζόταν να το πετάξει.
Δεν θα ξεχάσω και την πρόσφατη Κυριακή που πρωινιάτικα κτύπησε το τηλέφωνο της Β, ήταν η φίλη της το ψηλόπαιδο και είχε τα πιο άσχημα νέα, έχασε τη μητέρα της σε αυτοκινητικό δυστύχημα.
Κάθε Κυριακή βράδυ εργάζομαι εδώ και επτά χρόνια, έτσι δεν έχω αυτή την πολυτέλεια που έχουν οι περισσότεροι τις Κυριακές να χαλαρώνω. Τις Κυριακές εδώ και τέσσερα χρόνια χωρίζουν οι δρόμοι μας με τη Β. Βλέπετε ο ένας είναι στην Πάνω Πόλη και ο άλλος στην Κάτω. Όποτε συναντιώμαστε οι δρόμοι μας χωρίζουν τις Κυριακές.
Αυτή την Κυριακή δεν ήμουν στην Πάνω Πόλη για να χωρίσουν οι δρόμοι μας για άλλη μια φορά.
Αλλά ελπίζω να είναι η επόμενη.
posted by street spirit at 11:09 PM 19 comments

Monday, March 06, 2006

Merry Κούλουμα

Τη Δευτέρα το τηλέφωνο κτύπησε ήταν η Β, που μόλις το είχαμε κλείσει, με φωνή γεμάτη αγωνία μού λέει για Καθαρά Δευτέρα δεν κανονίσαμε τίποτα... Παύση, μα δεν θα έρθεις στην Κάτω Πόλη; Ναι, αλλά δεν θα πάμε πουθενά; Τι λες για Πελοπόννησο; Ααα... πολύ ωραία, μόνο που η επιστροφή της Δευτέρας δεν αντέχετε και έχω και να πάω στο γραφείο το απόγευμα, θα φάμε τα νηστήσιμα στο αμάξι και δεν έχει και ηλιοροφή να πετάξω τον χαρταετό. Τι είπα τώρα...

Image hosting by Photobucket

Θυμήθηκα τότε που περιμέναμε πώς και πώς αυτή την εποχή για να φτιάξουμε χαρταετό και ύστερα να τον πετάξουμε, να κατακτήσουμε τους ουρανούς, ήταν σαν προέκταση του εαυτού μας, σαν να πετάγαμε οι ίδιοι, όλη η διαδικασία ήταν μαγική, ψαρόκολλα, καλάμια, κόλλες χαρτί σε διάφορα χρώματα, να φτιάξουμε σωστά τα ζύγια, να φτιάξουμε μεγάλη ουρά, αλλά όσο πρέπει για να μην τον βαραίνει και μπόλικη καλούμπα. Και έπειτα στην αλάνα, που τώρα έχει γίνει πάρκινγκ για φορτηγά, ο ένας έπαιρνε φόρα, ο άλλος κράταγε την καλούμπα και ο χαρταετός κατακτούσε τον ουρανό, μόλις έφτανε στο ψηλότερο σημείο, μόλις τελείωνε η καλούμπα, ο χαρταετός τράβαγε, ζητούσε και άλλο, τότε ήταν η στιγμή της απελευθέρωσης, η πιο σημαντική στιγμή, ο χαρταετός πετούσε πλέον ελεύθερος, ίσως να πέρναγε και τη στρατόσφαιρα, ίσως να ήταν ένα μήνυμα για κάποιον πέρα από τον πλανήτη μας, η χαρά αυτή ξεπέρναγε τη λύπη τής απώλειας...
Μετά η ιδέα ήταν για Σύρο, που έχουμε φίλους και μας περιμένανε, αλλά δυστυχώς δεν μας βόλευαν τα δρομολόγια της επιστροφής, για Ύδρα ή Σπέτσες γινόταν χαμός.... Οπότε... Επίσης τα ψηλόπαιδα της Πάνω Πόλης (ο Σ και η Σ, καλά φιλαράκια) αποφάσισαν να κατέβουν προς τα μέρη μου, οπότε θα ντυνόμουν τουρίστας στην πόλη μου. Την Παρασκευή καθώς πήγαινα στη δουλειά γινόταν η επέλαση των... βαλιτσών, παντού στον δρόμο έβλεπες βαλίτσες, όλων των ειδών, με ροδίτσες και χωρίς. Στους δρόμους, στο Μετρό, στα αυτοκίνητα, παντού. Η Β ήρθε το βράδυ της Παρασκευής πεινασμένη έπειτα από 6 ώρες ταξίδι με το τρένο, πήγαμε στο γνωστό αγαπημένο μας ταβερνάκι στις Θελήσεις, σκάσαμε στο φαΐ και έπειτα σπίτι, για χαλαρές καταστάσεις. Τα ψηλόπαιδα έφτασαν το Σάββατο μαζί με τη φίλη τους τη Μ, τα συναντήσαμε το Κολωνάκι, πήγαμε για καφέ στη Σκουφά, στο Rosbud, όπου πέτυχα δύο παλιές μου φίλες από τη σχολή, είχα να τις δω μια δεκαετία, πετυχημένες και οι δύο σε καλές εταιρείες, η μία μάλιστα παντρεμένη και ήδη στον δεύτερο μήνα έγκυος. Έπειτα από κάνα δίωρο και αφού είχε πιει μισό καφέ και ο Μ, που 'χε κάνα μισάωρο στο μαγαζί, ύστερα από λαϊκή απαίτηση φύγαμε για να επισκεφθούμε το The Mall, δεν είχα συνειδητοποιήσει μέχρι κείνη την ώρα ότι το Mall θεωρείται ταξιδιωτικό ατραξιόν της Αθήνας, τι Ακρόπολη και μαλ...
Η Αθήνα είναι σχεδόν παράδεισος τέτοιες μέρες γιατί κυκλοφορείς άνετα στον δρόμο, έτσι μέσα σ'ένα εικοσάλεπτο ήμασταν στον θαυμαστό κόσμο του Mall, όπου σαν παιδάκια με τα μούτρα κολλημένα στις βιτρίνες, βλέπαμε, αγγίζαμε, αλλά δεν αγοράζαμε, επιτέλους είδα τη σκεπή του, η οποία συλλέγει τις ακτίνες του ήλιου και περιστρέφεται, για να μη χάνει καμία της τον δρόμο, έπειτα τις παγιδεύει και δεν τις αφήνει να βγουν στην ατμόσφαιρα, με αποτέλεσμα περισσότερο φως και θέρμανση και οικονομία για το κτίριο. Πήγαμε για φαγητό εκεί γιατί είχαμε κλείσει ήδη πάνω από δύο ώρες στο πολυκατάστημα, η αλήθεια είναι ότι το Mall είναι κλέφτης χρόνου γιατί πραγματικά έχασα τον χρόνο μου, δεν κατάλαβα πότε πέρασε η ώρα ή πώς πέρασε... Φάγαμε στο Ruby, όπου τα λεφτά ήταν μια εκπληκτική σερβιτόρα, που δεν άφηνε τα αντρικά βλέμματα να τις ξεφύγουν, τα παγίδευε μέσα στα απίστευτα κάλη της. Πρηστήκαμε, τουμπανιάσαμε, γυρίσαμε επιτέλους σπίτι και παρότι καλεσμένοι σε πάρτι, σε Πετρέλη κ.λπ. αποφασίσαμε να περάσουμε μόνοι στο σπίτι το βράδυ, αφού ντύσαμε τους φίλους που μένουν μαζί στο σπίτι γυναίκες (πολύ γέλιο) και τις γυναίκες ασημένια και χρυσή, φύγανε για το πάρτι και επιτέλους μείναμε μόνοι. Cut.
Τα ψηλόπαιδα πήγαν τελικά Πετρέλη όπου σηκώσανε το μαγαζί στον αέρα. Την άλλη μέρα πήγαμε για καφέ στη Βουλιαγμένη, ήταν υπέροχη μέρα, ο ήλιος μας είχε τυλίξει και μεις σε κατάσταση νιρβάρνας χαζεύαμε τη θάλασσα και πειραζόμασταν, μετά βόλτα Γλυφάδα μπιφτεκούπολη και το βράδυ stand up comedy στην Αιόλου. Πήγαμε στα μέσα της παράστασης, είχε λίγο κόσμο και λίγο γέλιο. Το αστείο ήταν ότι όσοι είχαν μαζευτεί εκεί ήταν από όλη την Ελλάδα, Λάρισα, Πάτρα Θεσσαλονίκη. Μετά πήγαμε Ψυρή όπου γινόταν της τρελής κόσμος ντυμένος, τρελαμένος, ρόπαλα παντού και καλή διάθεση από όλους, κάναμε τις βόλτες μας και καταλήξαμε στο El Pecado όπου γινόταν του ζουρλομανδύα, ακούσαμε από δεκαετία '30 ώς σήμερα... ύστερα από μίνι σαρδελοποίηση βρήκαμε για γωνία καβάτζα και χορεύαμε όλοι σαν μανιασμένοι, πλην Β, σπάνια χορεύει, κατά τις 5 φύγαμε και πήγαμε για βρώμικο πλατεία Μαβίλη, το βραστό λουκάνικο είναι must delicatesen της Αθήνας. Εκεί ήρθε μια φοβερή παρέα, όλοι «ντυμένοι», λειώσαμε στο γέλιο όταν είδαμε το ένα παιδί ντυμένο κότα με κολλάν, γυναικείο φορμάκι πιασμένο στον κώλο με παραμάνα και ράμφος, μετά ήρθε ο ανάλογος κόκκορας και η μορφή, πρώην λέει παίκτης του Big Mother, με αφάνα μαλλί, βαμμένη παχυά μουστάκα, βράκα και διχτυωτό καλσόν γίναμε παρέα αμέσως. Κάποιος είπε ότι έχει έναν χαρταετό στο πορτ-μπαγκάζ για να πετάξουμε στον Άγνωστο Στρατιώτη, αλλά η ιδέα τελικά δεν πραγματοποιήθηκε. Γύρω στις 6 ήμασταν στα κρεβάτια μας όπου οριζοντιωθήκαμε με μιας. Την επομένη πήγαμε σε ένα ουζερί ήταν Καθαρά Δευτέρα, τα ψηλόπαιδα είχαν φύγει για την Πάνω Πόλη, η Β θα 'φευγε με το τρένο αργά το απόγευμα όταν θα έπιανα δουλειά. Δυστυχώς η ώρα πέρασε τόσο γρήγορα, πότε ήρθε η ώρα του αποχωρισμού ούτε που το κατάλαβα παρά μόνο όταν είδα τη θλίψη στα μάτια της Β, δεν χαιρετιόμαστε, δεν μας αρέσει, ένα φιλί μόνο και πάρε με τηλέφωνο μόλις φτάσεις, τώρα πρέπει να φτάνει, είμαι ακόμα στη δουλειά, δεν είμαστε ούτε οι μισοί, ελπίζω να φύγουμε γρήγορα, έτσι και αλλιώς δεν έχει τίποτα γι'αυτό και γράφω τώρα...
Ελπίζω να κτυπήσει σύντομα το τηλέφωνο...
posted by street spirit at 11:50 AM 23 comments