"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> stories of the city stories of the streets: Ποτέ την Κυριακή stories of the city stories of the streets: Ποτέ την Κυριακή

stories of the city stories of the streets

Sunday, March 12, 2006

Ποτέ την Κυριακή

Image hosting by Photobucket



Από παλιά η Κυριακή δεν ήταν η μέρα που συμπαθούσα. Η Κυριακή όταν ήμασταν μικρά εγώ και η Ο ήταν η μέρα των μεγάλων προσδοκιών, την περιμέναμε πάντα πώς και πώς για μια βόλτα είτε στη θάλασσα είτε στο βουνό, για το λούνα παρκ, το σινεμά, το θέατρο, μια βόλτα για τον μαγικό κόσμο και αν και κάμποσες φορές κάναμε κάτι από όλα αυτά, τις περισσότερες μέναμε με τη χαρά, τη λαχτάρα, την αγωνία (όπως έλεγε η Ο στα 5 της «έχω αγωνία») και τελικά την απογοήτευση. Αυτό που συνήθως είχαμε τις Κυριακές ήταν τσακωμούς και μαλώματα από γονείς που ενώ μας αγαπούσαν είχαμε την ατυχία να μεγαλώνουμε όλοι μαζί καθώς ήταν αυτό που λένε νέοι γονείς εργαζόμενοι. Η μέρα που σίγουρα ήμασταν όλοι μαζί στο σπίτι ήταν η Κυριακή. Οπότε ήταν και η μέρα που λύνανε όλα τους τα προβλήματα, μόνο που άθελά μας συμμετείχαμε και μεις σ'αυτά. Έτσι αν και πηγαίναμε βόλτες, θυμάμαι φωνές, αν και πηγαίναμε λούνα παρκ, θυμάμαι τσακωμούς, αν και πηγαίναμε σινεμά, θυμάμαι δάκρυα, αν και πηγαίναμε θέατρο θυμάμαι σπασμένα πράγματα, τον πατέρα να φεύγει από το σπίτι και να ξανάρχεται, θυμάμαι οργή, νεύρα, πόνο. Έπειτα ήρθε και η προετοιμασία για το σχολείο, που ποτέ δεν έκανα, αλλά πάντα έπρεπε να βρίσκω τρόπους για να τη σκαπουλάρω, γιατί ήταν η μοναδική μέρα που μπορούσαν οι δικοί μου να ασχοληθούν μαζί μου με το αν διάβασα ή όχι, έτσι π.χ. τους έλεγα το μάθημα της προηγούμενης βδομάδας και με είχαν για άριστο μαθητή, μια άλλη τεχνική που είχα ανακαλύψει ήταν διαβάζω το βιβλίο ανάποδα, έτσι όταν κράταγε κάποιος το βιβλίο ανοιχτό αντικρυστά μου εγώ μπορούσα να το διαβάσω, με αυτούς τους τρόπους κέρδιζα κάποιο χρόνο για παιχνίδι. Μόνο που οι περισσότεροι φίλοι μου ήταν εξαφανισμένοι την Κυριακή. Κάποιες φορές πηγαίναμε τις Κυριακές στο γήπεδο, ήμουν πολύ μικρός για να καταλάβω γιατί τόσες φωνές, νεύρα, ακόμα και ξύλο για ένα παιχνίδι, αργότερα χωρίς να ξέρω και γω φώναζα και έβριζα. Μια Κυριακή θυμάμαι ένα σύννεφο από αντικείμενα πάνω από τα κεφάλια μας στο γήπεδο και τον πατέρα μου να προσπαθεί να με προστατεύσει όπως μπορούσε, κάποιους να τρέχουν αιμόρφυτοι, ακόμα δεν μπορώ να τους καταλάβω... Μια Κυριακή γύρισα στο σπίτι και όλοι τους ήταν κατατρογμαμένοι, ο πανικός ήταν ζωγραφισμένος στο πρόσωπό τους, ήταν Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 1981, ο ξάδελφός μου ο Α είχε πάει στο Καραϊσκάκη να δει τον Ολυμπιακό με την ΑΕΚ, στη θύρα 7, ήταν η μέρα που 21 παλικάρια χάσανε τη ζωή τους, ευτυχώς ο ξάδελφός μου βρήκε έναν φίλο του παππού μου και για να μιλήσουν για τα νέα τους έμειναν στην εξέδρα ενώ όλοι οι άλλοι έφευγαν, η τύχη τούς είχε χαμογελάσει...
Κυριακή ήταν επίσης η μετα-πάρτι μέρα και ενώ όλα ήταν υπέροχα το Σάββατο την Κυριακή ήταν η μέρα που έπρεπε να καθαρίσουμε και να συμμαζέψουμε το χάος, γίνεται;;;
Αρκετά αργότερα Κυριακή ήταν η μέρα που βγήκαμε για τελευταία φορά με τον Π, είχαμε μια τρελή βραδιά, υπέροχη, έπειτα έφυγε Λήμνο και δεν τον ξαναείδαμε γιατί μας άφησε για τους ουρανούς σε ηλικία 21 ετών, ανακοπή καρδιάς...
Όταν ήρθε η ώρα να υπηρετήσω την παρτρίδα το μόνο που δεν ήθελα ήταν να πάω στη Λήμνο, πώς το είχε η μοίρα όμως που δεν νοιάζεται η άτιμη για τις προτιμήσεις μας και όταν ήμουν στο κέντρο αν και είχα μάθει από πηγές ότι θα πάω στη Λάρισα μού ήρθε να πάρω μετάθεση για Λήμνο, από Λ είναι και τα δύο, ήμουν τότε με τη Χ, ήταν καλοκαίρι, Αύγουστος, πήρα δυο μέρες άδεια βάζοντας πλακάκια (για πρώτη φορά στη ζωή μου) στην κουζίνα του μαγειρείου με τους φούρνους δίπλα μου ανοιχτούς να δουλεύουν στο φουλ, τα κανόνισα όλα, ταξίδι στην Ύδρα, εισιτήρια, ξενοδοχεία, περίμενα πώς και πώς εκείνη τη στιγμή και εκείνη το ίδιο, εκεί είχε διαλέξει να μου πει ότι χωρίζουμε ήταν Κυριακή, την άλλη μέρα έφευγα για Λήμνο...
Η Κυριακή ήταν η μέρα που πάντα μάς επισκεπτόταν ο παππούς για το μεσημεριανό τραπέζι, τον περιμέναμε πάντα με την αδερφή μου την Ο μέσα στην αγωνία, ακούγαμε τον Μπούμπη (τον σκύλο που μεγάλωσα μαζί του) που άρχιζε το γάβγισμα και ξέραμε ότι μόλις είχε πάρει τη στροφή ο παππούς για την τελική ευθεία. Πάντα περιποιημένος, στην τρίχα, με το καβουράκι του, πολλές φορές και με ένα βαλιτσάκι (στην ουσία είχε δύο, το ένα είχε περίεργο σχήμα και λογικό ήταν αφού μέσα του έκρυβε ένα σαξόφωνο, το άλλο ήταν λεπτό, πιο μαζεμένο και μέσα του είχε ένα βιολί) γεμάτο μουσική, πάντα με σοβαρό ύφος, περήφανος, σκληρός, ο οποίος όμως λύγιζε από δύο μικρά αυθάδη ζουζούνια που τον περιμένανε στην πόρτα να τον υποδεχθούν και να του πάρουν το καπέλο και το βαλιτσάκι και να το ζαλίζουν, να τον αγκαλιάζουν, έχετε δει βράχο να λυγίζει; Μία φόραγα εγώ το καπέλο του μία η Ο μετά της το ξανάπερνα και πάει λέγοντας, το πιο δύσκολο για τον παππού ήταν η ώρα που έφευγε και ήθελε να πάρει πίσω το καπέλο του, μιλάμε για πόλεμο...

Image hosting by Photobucket


Δυστυχώς, μια Κυριακή που γύρισα από το στρατόπεδο, καθώς υπηρετούσα ακόμα τη μαμά παρτίδα, ο παππούς δεν ήρθε σπίτι. Η θέση του στο τραπέζι έμεινε για καιρό αδειανή, ο παππούς πρέπει να παίζει τώρα τη μουσική του στους ουρανούς, είχα όμως το βαλιτσάκι του με το βιολί (το άλλο δυστυχώς όταν έλειπα το πούλησε γιατί φοβόταν μη γίνω και γω σαξοφωνίστας) και ας μην ξέρω πώς να το κρατήσω ή πώς να το κάνω να κελαηδάει όπως το έκανε ο παππούς (όπως έλεγε το σαξόφωνο τού έδινε ψωμί αλλά ο έρωτάς του ήταν το βιολί) και φυσικά το θρυλικό του καβουράκι, το οποίο το βρήκα στο σπίτι του παρατημένο, τσαλακωμένο και ενώ η μητέρα μου ετοιμαζόταν να το πετάξει.
Δεν θα ξεχάσω και την πρόσφατη Κυριακή που πρωινιάτικα κτύπησε το τηλέφωνο της Β, ήταν η φίλη της το ψηλόπαιδο και είχε τα πιο άσχημα νέα, έχασε τη μητέρα της σε αυτοκινητικό δυστύχημα.
Κάθε Κυριακή βράδυ εργάζομαι εδώ και επτά χρόνια, έτσι δεν έχω αυτή την πολυτέλεια που έχουν οι περισσότεροι τις Κυριακές να χαλαρώνω. Τις Κυριακές εδώ και τέσσερα χρόνια χωρίζουν οι δρόμοι μας με τη Β. Βλέπετε ο ένας είναι στην Πάνω Πόλη και ο άλλος στην Κάτω. Όποτε συναντιώμαστε οι δρόμοι μας χωρίζουν τις Κυριακές.
Αυτή την Κυριακή δεν ήμουν στην Πάνω Πόλη για να χωρίσουν οι δρόμοι μας για άλλη μια φορά.
Αλλά ελπίζω να είναι η επόμενη.
posted by street spirit at 11:09 PM

19 Comments:

Είναι "κάπως" οι Κυριακές.Μελαγχολικές από τη φύση τους :-) Επειδή συνήθως είναι μέρες χαλάρωσης σκέφτεσαι...τι έχεις, τι δεν έχεις, τι θα ήθελες να είχες για να περάσεις πιο όμορφα την Κυριακή σου.
Από την άλλη τις Κυριακές μπορείς να σκεφτείς τι θες να αλλάξεις "από Δευτέρα" :-)

1:42 AM  

βρε spirit, πως τα καταφέρνεις τελευταία και με συγκινείς τόσο με αυτά που γράφεις?
ίσως γιατί και γω κάπως έτσι τα βλέπω τα πράγματα....

(τέσσερα χρόνια ε??? πω, πω.. χαρά στο κουράγιο σας βρε παιδιά!σας χαίρομαι...)

12:33 PM  

Σχερικά με τις Κυριακές προτείνω το argent de poche, που ακούγεται και σχετικό τραγούδι.
Κι εύχομαι την επόμενη Δευτέρα, να μας ποστάρεις με τίτλο vivement Dimanche:)

(Όσο για τον βιολιστή παππού..σ' ευχαριστούμε που τον ακούσαμε λίγο κι εμείς!)

4:55 PM  

ποτε την κυριακη λοιπον.

και η εβδομαδα ας ειναι πιο μικρη!

"sunday bloody sunday"οπως λεει και το τραγουδι

7:21 PM  

vanessa, δεν έχω την πολυτέλεια τής Κυριακής και αυτό θέλω να αλλάξω ;)

7:25 PM  

jojo, είναι ωραίο το αίσθημα τού να υπάρχει και άλλος που να νιώθει περίπου το ίδιο, αισθάνεσαι ότι δεν είσαι μόνος. Αχ και να 'θελε μόνο κουράγιο, είναι πραγματικό τεστ αντοχών ;)

7:31 PM  

snowflake, δεν το ξέρω το argent de poche, για στείλτο να το μάθουμε και εμείς, ελπίζω σύντομα να λέμε vivement Dimanche ;)

7:39 PM  

laid back, ξαναχτύπησες ψηλόπαιδο... sunday bloody sunday ;)

7:42 PM  

Ρε παιδί μου, πολύ πίκρα αυτές οι Κυριακές...

9:55 AM  

Street, μήπως τελικά βρίσκεσαι σε λάθος πόλη;

4:43 PM  

maiandre, άστα ;)

7:25 PM  

juanita, είμαι ανάμεσα σίγουρα σε δύο πόλεις, με την Πάνω Πόλη τώρα τελευταία να με κερδίζει και το δίλημμά μου να μεγαλώνει ;)

8:16 PM  

Ειναι που ειναι μια μελαγχολικη μερα η Κυριακη (για μενα)... τωρα με αποτελειωσες!

9:55 AM  

Για την ταινία, εδώ περισσότερα.
Το τραγουδάκι δεν το έχω πρόχειρο Street, το λέει ο Charles Trenet νομίζω, και ξεκινά
"Les enfants s'ennuient le dimanche"

Η ταινία σκέτη γλύκα πάντως!

12:48 PM  

Όλες οι Κυριακές της αγάπης, της συνήθειας, της απορίας, του φόβου, του πόνου, της απώλειας, της αναζήτησης...
και της συγκίνησης!
Μια αγκαλιά από μένα!

6:45 PM  

dcd, joint the club, δεν είδα σκοπό, πάντως, να σε αποτελειώσω

7:31 PM  

snowflake, κρίμα που δεν το έχεις αλλά δεν πειράζει ;)

9:36 PM  

despoina, με λίγα λόγια οι Κυριακές της ζωής, ουπππς θα με λειώσσειςςςςς ;) ωραία η αγκαλιά ανταποδίδω

11:10 PM  

成人遊戲,成人電影,成人論壇,成人,做愛,aio,情色小說,ut聊天室,ut聊天室,豆豆聊天室,聊天室,尋夢園聊天室,080視訊聊天室,免費視訊聊天,哈啦聊天室,視訊聊天,080聊天室,080苗栗人聊天室,6k聊天室,視訊聊天室,成人聊天室,中部人聊天室,免費視訊,視訊交友,視訊美女,視訊做愛,正妹牆,美女交友,玩美女人,美女,美女寫真,美女遊戲,hi5,hilive,hi5 tv,a383,微風論壇,微風,伊莉,伊莉討論區,伊莉論壇,sogo論壇,台灣論壇,plus論壇,plus,痴漢論壇,維克斯論壇,情色論壇,性愛,性感影片,校園正妹牆,正妹,AV,AV女優,SEX,走光,a片,a片免費看,A漫,h漫,成人漫畫,免費A片,色情網站,色情遊戲,情色文學,麗的色遊戲,色情,色情影片,同志色教館,色色網,色遊戲,自拍,本土自拍,kk俱樂部,後宮電影院,後宮電影,85cc免費影城,85cc免費影片,免費影片,免費小遊戲,免費遊戲,小遊戲,遊戲,好玩遊戲

8:46 PM  

Post a Comment

<< Home