"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> stories of the city stories of the streets: Merry Κούλουμα stories of the city stories of the streets: Merry Κούλουμα

stories of the city stories of the streets

Monday, March 06, 2006

Merry Κούλουμα

Τη Δευτέρα το τηλέφωνο κτύπησε ήταν η Β, που μόλις το είχαμε κλείσει, με φωνή γεμάτη αγωνία μού λέει για Καθαρά Δευτέρα δεν κανονίσαμε τίποτα... Παύση, μα δεν θα έρθεις στην Κάτω Πόλη; Ναι, αλλά δεν θα πάμε πουθενά; Τι λες για Πελοπόννησο; Ααα... πολύ ωραία, μόνο που η επιστροφή της Δευτέρας δεν αντέχετε και έχω και να πάω στο γραφείο το απόγευμα, θα φάμε τα νηστήσιμα στο αμάξι και δεν έχει και ηλιοροφή να πετάξω τον χαρταετό. Τι είπα τώρα...

Image hosting by Photobucket

Θυμήθηκα τότε που περιμέναμε πώς και πώς αυτή την εποχή για να φτιάξουμε χαρταετό και ύστερα να τον πετάξουμε, να κατακτήσουμε τους ουρανούς, ήταν σαν προέκταση του εαυτού μας, σαν να πετάγαμε οι ίδιοι, όλη η διαδικασία ήταν μαγική, ψαρόκολλα, καλάμια, κόλλες χαρτί σε διάφορα χρώματα, να φτιάξουμε σωστά τα ζύγια, να φτιάξουμε μεγάλη ουρά, αλλά όσο πρέπει για να μην τον βαραίνει και μπόλικη καλούμπα. Και έπειτα στην αλάνα, που τώρα έχει γίνει πάρκινγκ για φορτηγά, ο ένας έπαιρνε φόρα, ο άλλος κράταγε την καλούμπα και ο χαρταετός κατακτούσε τον ουρανό, μόλις έφτανε στο ψηλότερο σημείο, μόλις τελείωνε η καλούμπα, ο χαρταετός τράβαγε, ζητούσε και άλλο, τότε ήταν η στιγμή της απελευθέρωσης, η πιο σημαντική στιγμή, ο χαρταετός πετούσε πλέον ελεύθερος, ίσως να πέρναγε και τη στρατόσφαιρα, ίσως να ήταν ένα μήνυμα για κάποιον πέρα από τον πλανήτη μας, η χαρά αυτή ξεπέρναγε τη λύπη τής απώλειας...
Μετά η ιδέα ήταν για Σύρο, που έχουμε φίλους και μας περιμένανε, αλλά δυστυχώς δεν μας βόλευαν τα δρομολόγια της επιστροφής, για Ύδρα ή Σπέτσες γινόταν χαμός.... Οπότε... Επίσης τα ψηλόπαιδα της Πάνω Πόλης (ο Σ και η Σ, καλά φιλαράκια) αποφάσισαν να κατέβουν προς τα μέρη μου, οπότε θα ντυνόμουν τουρίστας στην πόλη μου. Την Παρασκευή καθώς πήγαινα στη δουλειά γινόταν η επέλαση των... βαλιτσών, παντού στον δρόμο έβλεπες βαλίτσες, όλων των ειδών, με ροδίτσες και χωρίς. Στους δρόμους, στο Μετρό, στα αυτοκίνητα, παντού. Η Β ήρθε το βράδυ της Παρασκευής πεινασμένη έπειτα από 6 ώρες ταξίδι με το τρένο, πήγαμε στο γνωστό αγαπημένο μας ταβερνάκι στις Θελήσεις, σκάσαμε στο φαΐ και έπειτα σπίτι, για χαλαρές καταστάσεις. Τα ψηλόπαιδα έφτασαν το Σάββατο μαζί με τη φίλη τους τη Μ, τα συναντήσαμε το Κολωνάκι, πήγαμε για καφέ στη Σκουφά, στο Rosbud, όπου πέτυχα δύο παλιές μου φίλες από τη σχολή, είχα να τις δω μια δεκαετία, πετυχημένες και οι δύο σε καλές εταιρείες, η μία μάλιστα παντρεμένη και ήδη στον δεύτερο μήνα έγκυος. Έπειτα από κάνα δίωρο και αφού είχε πιει μισό καφέ και ο Μ, που 'χε κάνα μισάωρο στο μαγαζί, ύστερα από λαϊκή απαίτηση φύγαμε για να επισκεφθούμε το The Mall, δεν είχα συνειδητοποιήσει μέχρι κείνη την ώρα ότι το Mall θεωρείται ταξιδιωτικό ατραξιόν της Αθήνας, τι Ακρόπολη και μαλ...
Η Αθήνα είναι σχεδόν παράδεισος τέτοιες μέρες γιατί κυκλοφορείς άνετα στον δρόμο, έτσι μέσα σ'ένα εικοσάλεπτο ήμασταν στον θαυμαστό κόσμο του Mall, όπου σαν παιδάκια με τα μούτρα κολλημένα στις βιτρίνες, βλέπαμε, αγγίζαμε, αλλά δεν αγοράζαμε, επιτέλους είδα τη σκεπή του, η οποία συλλέγει τις ακτίνες του ήλιου και περιστρέφεται, για να μη χάνει καμία της τον δρόμο, έπειτα τις παγιδεύει και δεν τις αφήνει να βγουν στην ατμόσφαιρα, με αποτέλεσμα περισσότερο φως και θέρμανση και οικονομία για το κτίριο. Πήγαμε για φαγητό εκεί γιατί είχαμε κλείσει ήδη πάνω από δύο ώρες στο πολυκατάστημα, η αλήθεια είναι ότι το Mall είναι κλέφτης χρόνου γιατί πραγματικά έχασα τον χρόνο μου, δεν κατάλαβα πότε πέρασε η ώρα ή πώς πέρασε... Φάγαμε στο Ruby, όπου τα λεφτά ήταν μια εκπληκτική σερβιτόρα, που δεν άφηνε τα αντρικά βλέμματα να τις ξεφύγουν, τα παγίδευε μέσα στα απίστευτα κάλη της. Πρηστήκαμε, τουμπανιάσαμε, γυρίσαμε επιτέλους σπίτι και παρότι καλεσμένοι σε πάρτι, σε Πετρέλη κ.λπ. αποφασίσαμε να περάσουμε μόνοι στο σπίτι το βράδυ, αφού ντύσαμε τους φίλους που μένουν μαζί στο σπίτι γυναίκες (πολύ γέλιο) και τις γυναίκες ασημένια και χρυσή, φύγανε για το πάρτι και επιτέλους μείναμε μόνοι. Cut.
Τα ψηλόπαιδα πήγαν τελικά Πετρέλη όπου σηκώσανε το μαγαζί στον αέρα. Την άλλη μέρα πήγαμε για καφέ στη Βουλιαγμένη, ήταν υπέροχη μέρα, ο ήλιος μας είχε τυλίξει και μεις σε κατάσταση νιρβάρνας χαζεύαμε τη θάλασσα και πειραζόμασταν, μετά βόλτα Γλυφάδα μπιφτεκούπολη και το βράδυ stand up comedy στην Αιόλου. Πήγαμε στα μέσα της παράστασης, είχε λίγο κόσμο και λίγο γέλιο. Το αστείο ήταν ότι όσοι είχαν μαζευτεί εκεί ήταν από όλη την Ελλάδα, Λάρισα, Πάτρα Θεσσαλονίκη. Μετά πήγαμε Ψυρή όπου γινόταν της τρελής κόσμος ντυμένος, τρελαμένος, ρόπαλα παντού και καλή διάθεση από όλους, κάναμε τις βόλτες μας και καταλήξαμε στο El Pecado όπου γινόταν του ζουρλομανδύα, ακούσαμε από δεκαετία '30 ώς σήμερα... ύστερα από μίνι σαρδελοποίηση βρήκαμε για γωνία καβάτζα και χορεύαμε όλοι σαν μανιασμένοι, πλην Β, σπάνια χορεύει, κατά τις 5 φύγαμε και πήγαμε για βρώμικο πλατεία Μαβίλη, το βραστό λουκάνικο είναι must delicatesen της Αθήνας. Εκεί ήρθε μια φοβερή παρέα, όλοι «ντυμένοι», λειώσαμε στο γέλιο όταν είδαμε το ένα παιδί ντυμένο κότα με κολλάν, γυναικείο φορμάκι πιασμένο στον κώλο με παραμάνα και ράμφος, μετά ήρθε ο ανάλογος κόκκορας και η μορφή, πρώην λέει παίκτης του Big Mother, με αφάνα μαλλί, βαμμένη παχυά μουστάκα, βράκα και διχτυωτό καλσόν γίναμε παρέα αμέσως. Κάποιος είπε ότι έχει έναν χαρταετό στο πορτ-μπαγκάζ για να πετάξουμε στον Άγνωστο Στρατιώτη, αλλά η ιδέα τελικά δεν πραγματοποιήθηκε. Γύρω στις 6 ήμασταν στα κρεβάτια μας όπου οριζοντιωθήκαμε με μιας. Την επομένη πήγαμε σε ένα ουζερί ήταν Καθαρά Δευτέρα, τα ψηλόπαιδα είχαν φύγει για την Πάνω Πόλη, η Β θα 'φευγε με το τρένο αργά το απόγευμα όταν θα έπιανα δουλειά. Δυστυχώς η ώρα πέρασε τόσο γρήγορα, πότε ήρθε η ώρα του αποχωρισμού ούτε που το κατάλαβα παρά μόνο όταν είδα τη θλίψη στα μάτια της Β, δεν χαιρετιόμαστε, δεν μας αρέσει, ένα φιλί μόνο και πάρε με τηλέφωνο μόλις φτάσεις, τώρα πρέπει να φτάνει, είμαι ακόμα στη δουλειά, δεν είμαστε ούτε οι μισοί, ελπίζω να φύγουμε γρήγορα, έτσι και αλλιώς δεν έχει τίποτα γι'αυτό και γράφω τώρα...
Ελπίζω να κτυπήσει σύντομα το τηλέφωνο...
posted by street spirit at 11:50 AM

23 Comments:

Ντριννν!

:)

Ωραίο, γεμάτο τριήμερο!

Στο Ρόουζμπαντ ε;

3:40 AM  

πολύ όμορφα street spirit,
πολύ όμορφα....

πιο πολύ όμως αυτή η σκηνή του αποχωρισμού με άγγιξε.

"γέλα ψυχή μου,
τα τραίνα περνούν,
τα μάτια αρπάζουν
και μόνο έτσι ζουν..."

πάντα έτσι όμορφα να περνάς,
με φίλους, αγαπημένους, και πολλά πολλά γέλια.

:)))



(τι γλυκός ο ήχος του τηλεφώνου οταν τελικά χτυπάει ε?)

11:54 AM  

Έφυγε κι αυτό το τριήμερο λοιπόν κι άφησε πίσω του εικόνες πολλές και καρδιές ζεστές. Το τηλέφωνο θα έχει χτυπήσει άπειρες φορές μέχρι τώρα, εγώ είμαι σίγουρη.
Πολλά φιλιά Street Spirit. :-)

12:13 PM  

Καλή και η Σαρακοστή φίλε μου!
Πάντα θα βρεθεί η ευκαιρία της συνάντησης!
Μerry ΄Ανοιξη, θα έλεγα!

2:14 PM  

Πόσο όμορφο, γλυκό, ζεστό και τρυφερό ήταν αυτό το ποστ, ευχαριστώ που το μοιράστηκες μαζί μας!

6:13 PM  

Όλο το ποστ το διάβασα με ένα χαμόγελο - που έγινε πιο πλατύ στο "δεν χαιρετιόμαστε"..;)
Καλά τηλεφωνήματα, ως την επόμενη φορά που θα βρεθείτε, Street Spirit!

7:12 PM  

maiandre, πραγματικά ήταν ωραίο τριήμερο, το δικό σου πώς ήταν;

12:14 AM  

jojo, υπέροχος είναι ο ήχος του τηλεφώνου, μόνο που δεν κάνει ντριν όπως έκανε πριν ο μαίανδρος, αλλά το hung up της μαντόνα, αν δεν σε πειράζει το συνεχίζω το τραγούδι...

Γέλα ψυχή μου και βγες να σε δουν
σαν σβήνει η μέρα χαρές θες να 'ρθουν
γέλα κυλάει ο καιρός

Μη με προδώσεις δεν έχω μιλιά
μη μου φορτώσεις σκισμένα πανιά
σημάδια είν' όλα το ξέρω καλά
σημάδια οι σκέψεις άγρια πουλιά

Γέλα ψυχή μου και κοίτα ψηλά
σαν έρθει η ώρα θα έρθει απλά
γέλα κυλάει ο καιρός

Γέλα ψυχή μου και πες δυνατά
δεν ήμουν μόνη σε βρήκα ξανά
γέλα κυλάει ο καιρός

Μη με προδώσεις δεν έχω μιλιά
μη μου φορτώσεις σκισμένα πανιά
σημάδια είν' όλα το ξέρω καλά
σημάδια οι σκέψεις άγρια πουλιά
να 'σαι καλά, σ'ευχαριστώ για το χαμόγελο που μοιράστηκες μαζί μας, πάντα να χαμογελάς ;)

12:20 AM  

mindstripper, το τηλέφωνο έχει κτυπήσει κάμποσες φορές, κανένα παράπονο, πολλά φιλιά και σε σένα ;)

12:22 AM  

katerina, merry άνοιξη λοιπόν ;)

12:29 AM  

despoina, εγώ σε ευχαριστώ πρώτα απ'όλα που το διάβασες και δεύτερο για τα καλά σου λόγια τι να πω;;)

12:31 AM  

snowflake, αν τα κατάφερα να σε κάνω να αισθανθείς έτσι με κάνεις πολύ ευτυχισμένο ;)

12:33 AM  

Εμάς γιατί δεν μας έβαλαν στο Pecado το Σάββατο; Σνιφ! Αν και 10:30 παρά, μας είπαν ότι ήταν γεμάτο. Μάλλον μας πέρασαν για λέτσους ε; Αν και γέροι άνθρωποι. ΧΑΧΑ! Πάντως, τους "χαιρετήσαμε" στα Ισπανικά και πήγαμε σε μπαράκι που θυμίζει πολύ Βαρκελώνη στη διακόσμηση. Από μουσική βέβαια... χμ...
Σύντομα να μην χρειάζεστε ντριν εύχομαι Street!

11:22 AM  

juanita, κρίμα και μεις «λέτσοι» ήμασταν, παίζανε όλες οι ηλικίες μέσα, εμείς πήγαμε γύρω στη 1 με 1.30, ήταν πάλι γεμάτο, ο πορτιέρης συγκεκριμένα μού είπε δώσε μου λίγο χρόνο, οι άλλοι είχαν πάει πιο κει και περιμένανε από μένα να βγάλω το φίδι από την τρύπα, όταν τελικά απηύδησα και είπα δυνατά στους άλλους να φύγουμε, τότε μάς είπε ο πορτιέρο να πάμε μέσα αλλά πάνω, πάνω-κάτω τι νόημα έχει, μια χαρά ήταν, είχε πάρα πολύ κόσμο, βρήκαμε όμως ένα καλό σημείο για να βολευτούμε
Αυτή η ευχή juanita ήταν η καλύτερη ;)

8:23 PM  

Street spirit πέρασες πολύ ωραία!!!! Πολύ γεμάτο τριήμερο!!! Πολύ χαίρομαι που είσαι ερωτευμένος!!!!

2:28 PM  

This comment has been removed by a blog administrator.

10:39 PM  

hello streetspirit ειμαι το ψηλοπαιδο απο την πανω πολη.ελπιζω να περασατε και εσεις το ιδιο καλα οπως και εμεις.ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ ΣΕ ΟΛΟΙ ΤΗΝ BLOGΠΑΡΕΑ.Θα τα λεμε πιο συχνα ελπιζω.

10:44 PM  

chrisa, δεν ξέρω αν αυτό που νιώθω είναι έρωτας, γιατί κρατάει χρόνια και ο έρωτας δεν έχει διάρκεια, ενώ η αγάπη... βέβαια όλα είναι σχετικά, αν έχω βρει το ελιξήριο του έρωτα χωρίς να το έχω πάρει χαμπάρι είναι ένα υπέροχο νέο ;) και συ το τριήμερο έφαγες πάντως καλά, πολύ καλά

11:29 PM  

laid back, καλώς ήρθες στην μπλογκογειτονιά, στο 'λεγα είναι εύκολο, πέρασα πολύ καλά ψηλόπαιδο, νομίζω ότι πάντα περνάμε καλά, έτσι δεν είναι;;)

11:32 PM  

Ήλθα απο τη γειτονιά σας χωρίς πρόσκληση κι έμεινα κάμποση ώρα.

Χάρηκα τα γραπτά σας.

Με αγάπη

Παράγραφος

10:45 AM  

Αυτό με το stand up comedy στην Αιόλου με χάλασε ρε street! Καλύτερα να πηγαίνατε στο athens comedy club στο Γκάζι! ήταν ανάγκη να πάτε στους καθυστερημένους; Αντε επειδή εισαι καλό παιδί θα το ξεπεράσω!!

10:54 AM  

paragrafos, καλός ήλθες και ας πρόσεχες... πλάκα κάνω, μ'αρέσει να έρχονται απρόσκλητοι και να μένουν όσο θέλουν στα ποστ αρκεί να γράφουν καλά λόγια ;) ελπίζω να τα λέμε από 'δω και πέρα συχνά

6:04 PM  

storyteller, δεν κατέχω το άθλημα και τα ψηλόπαιδα μού ζητήσανε να τους πάω εκεί, δεν μπορούσα να τους χαλάσω το χατίρι, το μόνο comedy που ήξερα ήταν στη Θεμιστοκλέους δεν ξέρω καν αν υπάρχει ακόμα, αυτό στο Γκάζι είναι καλό να τους πάω την επόμενη φορά;;;)

6:16 PM  

Post a Comment

<< Home