"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> stories of the city stories of the streets: May 2006 stories of the city stories of the streets: May 2006

stories of the city stories of the streets

Friday, May 26, 2006

Παιχνίδια Πολέμου

Photobucket - Video and Image Hosting
Χαντζόπουλος


Βίγλα, Λήμνος, μέρος που ακόμη και οι ίδιοι οι Λήμνιοι αγνοούν, βρίσκεται μετά τον σκουπιδότοπό τους, μετά τις ανεμογεννήτριές τους (με έκαναν να νιώθω ως άλλος Δον Κιχώτης), μετά από στροφές, βουνά με θάμνους και γκρεμούς, στο βάθος τέρμα προβάλλει ως ο πύργος του Δρακουμέλ, τουλάχιστον αυτό θύμιζε σε μένα, ενώ κάποιες άλλες φορές μου θύμιζε το νησί-φυλακή στην ταινία «Πεταλούδας», γύρω βράχια και γκρεμοί, από τη μία πλευρά με θάλασσα από την άλλη άλλες σειρές βουνών με θάμνους. Και μεις υπηρετούσαμε εκεί άλλοτε ως χαϊλάντερ και άλλοτε ως άνθρωποι-πουλιά (υπήρχαν στιγμές που είχε τόσο αέρα, ώστε βάζαμε στοιχήματα αν θα πετάξουμε) ατενίζαμε τον απέραντο ορίζοντα, από τον πιο ψηλό βράχο-βουνό της Λήμνου, όταν είχε καθαρό ορίζοντα από 'κεί έβλεπες από την κορυφή του Άθω ώς τη Σαμοθράκη και από την Ίμβρο και Τένεδο μέχρι τον Αϊ-Στράτη, φύλακες του εναέριου χώρου, στο ραντάρ. Η καθημερινότητά μας είχε να κάνει πάντα με το παιχνίδι της γάτας και του ποντικιού, αλλά και του τσοπανόσκυλου με τα πονηρά πρόβατα... Κάθε μέρα αναχαίτιση, κάθε μέρα briefing για τον τρόπο αναχαίτισης, μια φορά μπήκα στην αίθουσα του briefing και είδα κάποια σχεδιαγράμματα. Πραγματικά μου έδιναν την αίσθηση πως ένας τσοπάνης κάνει σχεδιαγράμματα στα τσοπανόσκυλα για να τους δείξει τι σχηματισμό πρέπει να ακολουθήσουν ώστε να οδηγήσουν τα πονηρά πρόβατα στο μαντρί και όπως πάντα, τα τσοπανόσκυλα είναι πολύ λιγότερα, αλλά ίσως πολύ πιο ικανά. Η αναλογία είχε φτάσει και 20 πονηρά τουρκικά πρόβατα με 6 ελληνικά τσοπανόσκυλα. Πολλές φορές περνάγανε και από πάνω από το ραντάρ, οπότε βγαίναμε λίγο νωρίτερα από το ραντάρ καθώς είχε πέσει σύρμα ότι θα έρθουν από Νοτιοδυτικά σε λιγότερο από μισό λεπτό. Όλοι μας θαυμάζαμε τους πιλότους, φωτογραφίες, λήψεις με βίντεο λες και ήμασταν τουρίστες και τα αεροπλάνα τουριστική ατραξιόν. Εικονικές αερομαχίες πάνω από τα κεφάλια μας και μεις σαν γιαπωνεζάκια προσπαθούσαμε να τις αποθανατίσουμε.

Photobucket - Video and Image Hosting


Ήταν κάτι σαν παιχνίδια πολέμου.
Παιχνίδια πολέμου που μερικές φορές όμως καταλήγουν σε τραγωδία.
Κάπως έτσι έγινε με το παλικάρι μας Κώστα Ηλιάκη που χάθηκε στην Κάρπαθο. Το καλύτερο το άκουσα από έναν απόστρατο υποπτέραρχο: Οι ηλίθιοι πιλότοι είναι επικίνδυνοι στον εικονικό πόλεμο, αλλά στον κανονικό είναι ο πιο εύκολος στόχος. Δυστυχώς ο δικός μας δεν ήταν ηλίθιος, αλλά ήταν ο Τούρκος.
Το χειρότερο με αυτά τα παιχνίδια πολέμου είναι ότι μοιάζουν με το παιχνίδι του φλερτ, όπου οι ισορροπίες είναι λεπτές και η διαχωριστική γραμμή μεταξύ του όχι και του ναι είναι σχεδόν δισδιάκριτη. Ακόμα πιο τρομακτικά γίνονται τα πράγματα όταν ανάμεσα στους δύο μπαίνει τρίτος, τέταρτος και ούτω καθεξής, γιατί τότε και οι δύο στην ουσία είναι χαμένοι.
Όσο θα βράζει το καζάνι του Αιγαίου τόσο Αμερικανοί, Γάλλοι, Πορτογάλοι θα τρίβουν τα χέρια τους, καθώς θα χαλάμε τους προϋπολογισμούς μας σε εξοπλισμό και οι μεν και οι δε. Λεφτά τα οποία θα μπορούσαν να πάνε σε καλύτερα κτίρια, βιβλία, γενικά στην Παιδεία, στην έρευνα, στον πολιτισμό, στην υγεία και για τις δύο χώρες που τόσο ανάγκη τα έχουν.
Η Ελλάδα με την Τουρκία μερικές φορές μου θυμίζουν τον Γιώργο με τον Γιαννάκη στο Δημοτικό, που ευέξαπτα και νευρικά παιδιά καθώς ήταν, δεν ήταν δύσκολο να τα φυτιλιάσουμε για να πλακώνονται στα διαλείμματα και να ψυχαγωγούν εμάς, κάπως έτσι ψυχαγωγούμε και μεις τις πολυεθνικές εταιρείες με το στέρημα του μεροκαματιάρη και εις βάρος των χωρών μας.
Βέβαια δεν είμαι παρά ένα πνεύμα του δρόμου, ίσως εκείνοι να ξέρουν καλύτερα. Ίσως η Χάγη να είναι η λύση. Πάντως την επόμενη φορά που θα αγοράσουν όπλα τουλάχιστον ας έχουν δει αυτή την ταινία
posted by street spirit at 1:59 PM 6 comments

Wednesday, May 17, 2006

Κώδικας Da Σιγά τα αυγά(ντσι)

Photobucket - Video and Image Hosting

Xαντζόπουλος


Από μικρός είχα ένα πρόβλημα με το μάθημα των Θρησκευτικών, μα πιο πολύ με τους θεολόγους. Το χειρότερο όμως ήταν ότι και αυτοί είχαν πρόβλημα μαζί μου. Όσο δεν κατανοούσαν τους προβληματισμούς μου και φυσικά το χιούμορ μου τόσο τους πήγαινα κόντρα. Με αποτέλεσμα να διεκδικώ ακόμα θέση στα ρεκόρ του Βιβλίου Γκίνες, καθώς έγινα ο πρώτος μαθητής Γυμνασίου που έμεινε στο μάθημα των Θρησκευτικών (με τα τρίμηνα 10-10-8, ευτυχώς που πέρασα από τον μέσο όρο την τάξη). Από τότε έμαθα ότι δεν πρέπει να τα βάζεις με τα θεία. Στο Λύκειο όταν αντίκρυσα τον καθηγητή των Θρησκευτικών, ήμουν σίγουρος ότι θα γινόταν σύρραξη, ο καθηγητής ήταν παππάς! Τελικά ο πατέρας Δ είχε φοβερή αίσθηση του χιούμορ και αρκετά ανοιχτό μυαλό ώστε οι φοβίες μου εξανεμίστηκαν. Οι μεταφυσικές μου ανησυχίες βρήκαν επιτέλους έναν άξιο καπετάνιο για να τις κατευνάσει καθώς ήταν πάντα έτοιμος με τα ερωτήματά μας να λοξοδρομήσει από το μάθημα και να εστιάσει στις όποιες ανησυχίες μας. Το αγαπημένο μου θέμα εκείνο το καιρό οι Μασόνοι, για τους οποίους είχε αρκετές πληροφορίες. Ποτέ πριν δεν πίστευα ότι θα ήταν αγαπημένος μου καθηγητής ένας καθηγητής Θεολογίας και δη παππάς. Τα περιοδικά Ανεξήγητο και Τρίτο Μάτι τότε ήταν τα αγαπημένα μου με θέματα για το Γκράαλ, τη Σινδόνη, θέματα που γίνονταν συζητήσεις στο μάθημα των Θρησκευτικών και πέρναγε ευχάριστα η ώρα σε ένα ανιαρό μάθημα. Όταν διάβασα τον Τελευταίο Πειρασμό είχα ενθουσιαστεί πάρα πολύ με αυτό το βιβλίο που όταν αργότερα έγινε ταινία και είχαμε τα φοβερά έκτροπα που τα θυμάμαι σαν χθες, ένιωσα ότι ζούμε στον Μεσαίωνα.
Έπειτα από τόσα χρόνια άλλο ένα βιβλίο (καμία σχέση όμως με τον Τελευταίο Πειρασμό, μη τρελαθούμε κιόλας) ήρθε να ταράξει την ηρεμία της εκκλησίας και να σηκώσει φουρτούνες με την ταινία του.

Photobucket - Video and Image Hosting
τα θυμιατά τα κάναμε και μεις πριν από το μάθημα των Θρησκευτικών γιατί έτσι σπάγαμε τα νεύρα του Θεολόγου

Ευτυχώς τα δικαστήρια απέρριψαν την προσφυγή που κατατέθηκε για να απαγορευθεί η προβολή της ταινίας «Κώδικας Ντα Βίντσι». Όμως η διαφήμιση που ήδη απλόχερα είχε προσφέρει η εκκλησία ήταν αρκετή. Κόσμος ξετρελαμένος με το βιβλίο του Νταν Μπράουν Κώδικας Ντα Βίντσι έτοιμος να κάνει επέλαση στις αίθουσες για να δει ό,τι έχει φανταστεί με το βιβλίο στο πανί και άλλοι που μπορεί να βαριόνταν να το διαβάσουν βρήκαν ευκαιρία και αυτοί να πάνε να το δουν στη μεγάλη οθόνη. Πάρτε δύο δόσεις από το Τρίτο μάτι και τρεις δόσεις από το ανεξήγητο, βάλε μια πρέζα από θεωρίες συνωμοσίας (τώρα και χούφτα ολόκληρη να βάλεις δεν πειράζει), μερικά δάκτυλα από μυστικιστικές οργανώσεις, βάλε και όσα μπορείς από μύθους, άντε και λίγη στοιχειώδη τέχνη και έχεις ένα βιβλίο που μπορεί να διαβάζεται εύκολα, εύπεπτα, καλό για συντροφιά για ταξίδι (έτσι το διάβασα και γω). Άλλη μια μεγάλη επιτυχία του σωστού μάρκετινγκ. 100.000 εισιτήρια προπωλήθηκαν λέει, ακατάλληλη για ανηλίκους κάτω τα 17 γιατί θα βρεθούν σε σύγχυση (άλλο αστείο). Τώρα ποιος νέος δεν θα πάει να το δει;
Από τους 150κάτι κινηματογράφους οι 140 το προβάλλουν.
Ρε παιδιά, Σιγά τα αυγά!!!

Photobucket - Video and Image Hosting




ΥΣ: Ευτυχώς που υπάρχουν και αυτές οι μορφές να κάνουν κάτι που μοιάζει τόσο επικίνδυνο, τουλάχιστον αστείο και γραφικό


Photobucket - Video and Image Hosting


ΥΣ2: Για όσους είναι κολλημένοι και με την Άννα και τον... θεσμό της Γιουροβίζιον. Προσοχή κυκλοφορεί σε περιορισμένα αντίτυπα!!!

Photobucket - Video and Image Hosting
posted by street spirit at 12:26 AM 23 comments

Thursday, May 11, 2006

Πατ-ράδεισος

Photobucket - Video and Image Hosting



Ήμουν έτοιμος, προετοιμασμένος σήμερα να γράψω ένα αστείο ποστ εξαιτίας ενός email που έλαβα χθες το βράδυ, δυστυχώς όμως η ζωή είναι απρόβλεπτη το ίδιο και ο θάνατος.
Καθώς ερχόμουν στο γραφείο, έξω από την είσοδο του κτιρίου είδα με την άκρη του ματιού ένα χαρτί κολλημένο στην κολόνα (κηδειόχαρτο), αυτό που μου τράβηξε την προσοχή ήταν το επώνυμο που έγραφε, ήταν ενός φίλου, συναδέλφου, συμπαίκτη, νόμιζα ότι θα ήταν για κάποιον συγγενή του, όταν διάβασα και το όνομα ακόμα δεν το πίστευα, όταν όμως είδα και την ηλικία (31) κατάλαβα, ανατρίχιασα, τα 'χασα. Ξημερώματα Πέμπτης στην Παραλιακή ο Πατ πήγε με τη μηχανή του μια βόλτα στον παράδεισο. Εκεί θα βάζει καλάθια στον Άγιο Πέτρο. Θα τα πίνει με τους αγγέλους και θα τους κοροϊδεύει με το παιχνίδι που του είχα μάθει, Πίνω στην υγειά του στρατηγού Πατ και κουρούμπελο όλοι οι αγγέλοι, άσε που κάτι μου λέει ότι θα τους προσηλυτίσει όλους στον βάζελο.
Ήθελα φίλε από προχθές να σε ρωτήσω πότε θα κάνεις το επόμενό σου πάρτι και πού. Τώρα ξέρω πως θα παίζεις μουσική στο κλαμπ του Παραδείσου.

Φίλε είμαι σίγουρος ότι και κει ψηλά με το χαμόγελό σου θα τους κερδίσεις όλους όπως και δω
posted by street spirit at 6:54 PM 29 comments

Tuesday, May 02, 2006

Παράπλευρες απώλειες

Έλειψα λίγο λόγω υποχρεώσεων αλλά και τριημέρων
είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να γράψω, όμως με πρόλαβε αυτό το γράμμα που έλαβε η αδελφή μου πριν από λίγες ημέρες από την Αίγυπτο για το βομβιστικό κτύπημα που έγινε στο Ντάχαμπ:

With this letter, I would like to tell the world of my experiences and feelings
regarding the recent terrorist events in Dahab, Egypt, from the perspective of
omeone who lived everything from a very close distance.

Now, after the event, we have the incredible realization of being alive, of having
survived, and the need to celebrate the joy and beauty of life.
A never-ending celebration, which perhaps no one -not directly experiencing
the event- can understand.
At the same time, there is bitterness and anger. Feelings not resulting from a
naivety at the existence of a small minority of sick individuals, - whose goal i
s to ruin the lives of innocent, hard working people, - but anger and disappointment
with media coverage of the event.
The macabre desire to focus only on the carnage and destruction of the bombs,
and to lose sight of the message, that life for the local people of Dahab, carries on.
That the message of their courage, strength and fortitude in condemning these hideous
acts, and the immediate focus on the rebuilding of their city, was lost in the sensationalism
of the moment.
The world is already painfully aware that terrorist attacks do not accomplish anything positive,
and only serve to condemn the terrorists, and their twisted ideologies, to the ranks of histories losers.

Dahab is a message of hope.
No person or organization, no matter how evil, could ever boast of having changed the mutual aim of
cultural exchange, dialogue and peace.
The European media suggests tourists avoid the Dahab area, as if in some simplistic way, we should hide,
cease to enjoy our lives in freedom, and let the enemy win. That then, everything will be alright.
Nothing could be further from the truth, Life is to be lived now. The beautiful nature of this place
doesn’t deserve to be poisoned by the stupid games of madmen. The sea is bigger than this, the desert
more vast, our lagoon is still blue and filled with natures bounty, and the incredible stars in the night
sky, still breathtaking. The horrible, deranged acts of few, pale in comparison to all of this…

Then, there is from my side unlimited admiration, in observing the incredible speed at which the local
people recovered from this event to begin the rebuilding process. Not even 24 hours after the fact,
the exploded bridge, the broken windows, destroyed shops and restaurants, were being cleaned up
and repaired.
Friends were lending each other the money they didn’t have for themselves, to begin repairs, with a look
of determination in their eyes that sometimes made me shiver – and being a part of this common reconstruction
is extremely flattering.

The terrorists have given us, in few seconds, world-wide notoriety and for the first time everybody
knows the name DAHAB. We never wanted or imagined that it would have happened like this, but it did.
We must now go forward in a positive way, using this moment to promote the good and wonderful side
of Dahab.
As a European I realize that everywhere in the world we are on the same ship. Terrorist activities are
a fact of life around the world, and I am personally tired of hiding my head in the sand of our
“comfortable western world”, thinking every day that poverty and terrorism only exist in a world
separate to ours.

As any human body after a wound, the scar remains, but in that point the skin gets thicker, and it prepare
itself to experience the world with a bigger resistance. Not to demonstrate hate or rage towards anybody,
ever, but exclusively for love, to themselves and to all the rest of the human genre, even with all its
imperfections and dystrophies.

Dahab family has overcome, undamaged, its baptism by fire, and now it can truly be called a family.
We will be here to welcome you with open arms. The sea is waiting for us. The wind of the desert is
ready to give you all the legendary African nostalgia that you will know when you return. Don’t focus
on fear and destruction. Focus on the moment of rebirth and the rise of the Arabic Phoenix.

All of the European Community of Dahab has decided to stay.

We hug you and go on with our work of promotion of Beduin, Egyptian and international culture.
After the winter of meanness now comes the spring of the start up towards the standards of the
best exotic destinations, or better said, towards the bottom of the Red Sea… J

Dahab remains a safe, fun and exotic destination for travelers from all parts of the world…|
Come and join us and make Dahab better than ever !!!

On Wednesday we offered dives for everybody in remembrance of our victims.
See web-site: www.redsea-rangers.com
A warm hug to everybody.

Red Sea Rangers Family,

bye Sonia-Aicha-Serravalli


Photobucket - Video and Image Hosting


Στις 26 Απριλίου 1986 οι δείκτες του ρολογιού σταμάτησαν, ο κόσμος μένει αποσβολωμένος... 20 χρόνια μετά ο κόσμος εξακολουθεί να νιώθει αμήχανος, ενώ ο καρκίνος θερίζει

Photobucket - Video and Image Hosting



Photobucket - Video and Image Hosting

Μια έκθεση 000358 που αξίζει να επισκεφθούμε για να πάψουμε να είμαστε αμήχανοι μπρος σ'αυτή την καταστροφή που έπειτα από 20 χρόνια εξακολουθεί να υφίσταται.

Μια μηχανόβια κοπέλα η Gamma Girl αλλιώς Έλενα, κάνει βόλτες στο Τσερνόμπιλ με τη μηχανή της και φωτογραφίζει την πόλη φάντασμα

κάποιοι την αμφισβητούν και ίσως να έχουν και δίκιο, το bbc έχει το δικό του αφιέρωμα στην πόλη φάντασμα
Το Τσερνόμπιλ έχει γίνει πλέον τουριστική ατραξιόν
Ο κ. Δ., πατέρας της Β., έλεγε ότι η γυναίκα του πέθανε εξαιτίας του Τσερνόμπιλ. Το ραδιενεργό νέφος ήρθε μέχρι και τη Βόρεια Ελλάδα, στις 29 Απριλίου του 1986, εκείνη τη μέρα έβρεξε στη Θεσσαλονίκη, και η γυναίκα του κ. Δ. δεν είχε πάρει ομπρέλα μαζί της και ήταν μέσα στη βροχή συνέχεια.
Έπειτα από κάποιο καιρό έπαθε καρκίνο του γαστρεντερικού συστήματος. Ύστερα από πολλές περιπέτειες για όλη την οικογένεια, η γυναίκα τελικά έχασε αυτή την άνιση μάχη. Αυτό έφταιγε σύμφωνα με τον κ. Δ.
Ο κ. Δ. είχε εν μέρει δίκιο, όντως έφταιγε η βροχή, αλλά όχι γιατί έπεσε πάνω της αλλά γιατί απλά έπεσε στη γη, στα φυτά, στα φρούτα, στο νερό, τα οποία αργότερα καταναλώσαμε, έτσι η ραδιενεργή βροχή ήταν η αιτία εκδήλωσης ραγδαία εξελισσόμενου καρκίνου στο γαστρεντερικό σύστημα.
Επομένως το Τσερνόμπιλ εξακολουθεί να σκοτώνει, έστω και 20 χρόνια μετά και όπως λένε τα ραδιενεργά κατάλοιπα της βροχής, μεταξύ των οποίων και το καίσιο _ βασική αιτία του καρκίνου στο γαστρεντερικό σύστημα _, θα εξακολουθούν να υπάρχουν στη γη για τουλάχιστον άλλα 15 χρόνια.

Λένε ότι γινόμαστε σοφότεροι από τα παθήματά μας, ας είναι το τελευταίο λοιπόν.

Ας μην ξεχνάμε και εμείς και οι... μεγάλοι ότι τη γη απλά την έχουμε δανειστεί από τα παιδιά.

Όμως η επόμενη μέρα απλά μοιάζει με την προηγούμενη...


Photobucket - Video and Image Hosting
posted by street spirit at 9:25 PM 21 comments