"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> stories of the city stories of the streets: Παράπλευρες απώλειες stories of the city stories of the streets: Παράπλευρες απώλειες

stories of the city stories of the streets

Tuesday, May 02, 2006

Παράπλευρες απώλειες

Έλειψα λίγο λόγω υποχρεώσεων αλλά και τριημέρων
είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να γράψω, όμως με πρόλαβε αυτό το γράμμα που έλαβε η αδελφή μου πριν από λίγες ημέρες από την Αίγυπτο για το βομβιστικό κτύπημα που έγινε στο Ντάχαμπ:

With this letter, I would like to tell the world of my experiences and feelings
regarding the recent terrorist events in Dahab, Egypt, from the perspective of
omeone who lived everything from a very close distance.

Now, after the event, we have the incredible realization of being alive, of having
survived, and the need to celebrate the joy and beauty of life.
A never-ending celebration, which perhaps no one -not directly experiencing
the event- can understand.
At the same time, there is bitterness and anger. Feelings not resulting from a
naivety at the existence of a small minority of sick individuals, - whose goal i
s to ruin the lives of innocent, hard working people, - but anger and disappointment
with media coverage of the event.
The macabre desire to focus only on the carnage and destruction of the bombs,
and to lose sight of the message, that life for the local people of Dahab, carries on.
That the message of their courage, strength and fortitude in condemning these hideous
acts, and the immediate focus on the rebuilding of their city, was lost in the sensationalism
of the moment.
The world is already painfully aware that terrorist attacks do not accomplish anything positive,
and only serve to condemn the terrorists, and their twisted ideologies, to the ranks of histories losers.

Dahab is a message of hope.
No person or organization, no matter how evil, could ever boast of having changed the mutual aim of
cultural exchange, dialogue and peace.
The European media suggests tourists avoid the Dahab area, as if in some simplistic way, we should hide,
cease to enjoy our lives in freedom, and let the enemy win. That then, everything will be alright.
Nothing could be further from the truth, Life is to be lived now. The beautiful nature of this place
doesn’t deserve to be poisoned by the stupid games of madmen. The sea is bigger than this, the desert
more vast, our lagoon is still blue and filled with natures bounty, and the incredible stars in the night
sky, still breathtaking. The horrible, deranged acts of few, pale in comparison to all of this…

Then, there is from my side unlimited admiration, in observing the incredible speed at which the local
people recovered from this event to begin the rebuilding process. Not even 24 hours after the fact,
the exploded bridge, the broken windows, destroyed shops and restaurants, were being cleaned up
and repaired.
Friends were lending each other the money they didn’t have for themselves, to begin repairs, with a look
of determination in their eyes that sometimes made me shiver – and being a part of this common reconstruction
is extremely flattering.

The terrorists have given us, in few seconds, world-wide notoriety and for the first time everybody
knows the name DAHAB. We never wanted or imagined that it would have happened like this, but it did.
We must now go forward in a positive way, using this moment to promote the good and wonderful side
of Dahab.
As a European I realize that everywhere in the world we are on the same ship. Terrorist activities are
a fact of life around the world, and I am personally tired of hiding my head in the sand of our
“comfortable western world”, thinking every day that poverty and terrorism only exist in a world
separate to ours.

As any human body after a wound, the scar remains, but in that point the skin gets thicker, and it prepare
itself to experience the world with a bigger resistance. Not to demonstrate hate or rage towards anybody,
ever, but exclusively for love, to themselves and to all the rest of the human genre, even with all its
imperfections and dystrophies.

Dahab family has overcome, undamaged, its baptism by fire, and now it can truly be called a family.
We will be here to welcome you with open arms. The sea is waiting for us. The wind of the desert is
ready to give you all the legendary African nostalgia that you will know when you return. Don’t focus
on fear and destruction. Focus on the moment of rebirth and the rise of the Arabic Phoenix.

All of the European Community of Dahab has decided to stay.

We hug you and go on with our work of promotion of Beduin, Egyptian and international culture.
After the winter of meanness now comes the spring of the start up towards the standards of the
best exotic destinations, or better said, towards the bottom of the Red Sea… J

Dahab remains a safe, fun and exotic destination for travelers from all parts of the world…|
Come and join us and make Dahab better than ever !!!

On Wednesday we offered dives for everybody in remembrance of our victims.
See web-site: www.redsea-rangers.com
A warm hug to everybody.

Red Sea Rangers Family,

bye Sonia-Aicha-Serravalli

Photobucket - Video and Image Hosting

Στις 26 Απριλίου 1986 οι δείκτες του ρολογιού σταμάτησαν, ο κόσμος μένει αποσβολωμένος... 20 χρόνια μετά ο κόσμος εξακολουθεί να νιώθει αμήχανος, ενώ ο καρκίνος θερίζει

Photobucket - Video and Image Hosting

Photobucket - Video and Image Hosting

Μια έκθεση 000358 που αξίζει να επισκεφθούμε για να πάψουμε να είμαστε αμήχανοι μπρος σ'αυτή την καταστροφή που έπειτα από 20 χρόνια εξακολουθεί να υφίσταται.

Μια μηχανόβια κοπέλα η Gamma Girl αλλιώς Έλενα, κάνει βόλτες στο Τσερνόμπιλ με τη μηχανή της και φωτογραφίζει την πόλη φάντασμα

κάποιοι την αμφισβητούν και ίσως να έχουν και δίκιο, το bbc έχει το δικό του αφιέρωμα στην πόλη φάντασμα
Το Τσερνόμπιλ έχει γίνει πλέον τουριστική ατραξιόν
Ο κ. Δ., πατέρας της Β., έλεγε ότι η γυναίκα του πέθανε εξαιτίας του Τσερνόμπιλ. Το ραδιενεργό νέφος ήρθε μέχρι και τη Βόρεια Ελλάδα, στις 29 Απριλίου του 1986, εκείνη τη μέρα έβρεξε στη Θεσσαλονίκη, και η γυναίκα του κ. Δ. δεν είχε πάρει ομπρέλα μαζί της και ήταν μέσα στη βροχή συνέχεια.
Έπειτα από κάποιο καιρό έπαθε καρκίνο του γαστρεντερικού συστήματος. Ύστερα από πολλές περιπέτειες για όλη την οικογένεια, η γυναίκα τελικά έχασε αυτή την άνιση μάχη. Αυτό έφταιγε σύμφωνα με τον κ. Δ.
Ο κ. Δ. είχε εν μέρει δίκιο, όντως έφταιγε η βροχή, αλλά όχι γιατί έπεσε πάνω της αλλά γιατί απλά έπεσε στη γη, στα φυτά, στα φρούτα, στο νερό, τα οποία αργότερα καταναλώσαμε, έτσι η ραδιενεργή βροχή ήταν η αιτία εκδήλωσης ραγδαία εξελισσόμενου καρκίνου στο γαστρεντερικό σύστημα.
Επομένως το Τσερνόμπιλ εξακολουθεί να σκοτώνει, έστω και 20 χρόνια μετά και όπως λένε τα ραδιενεργά κατάλοιπα της βροχής, μεταξύ των οποίων και το καίσιο _ βασική αιτία του καρκίνου στο γαστρεντερικό σύστημα _, θα εξακολουθούν να υπάρχουν στη γη για τουλάχιστον άλλα 15 χρόνια.

Λένε ότι γινόμαστε σοφότεροι από τα παθήματά μας, ας είναι το τελευταίο λοιπόν.

Ας μην ξεχνάμε και εμείς και οι... μεγάλοι ότι τη γη απλά την έχουμε δανειστεί από τα παιδιά.

Όμως η επόμενη μέρα απλά μοιάζει με την προηγούμενη...

Photobucket - Video and Image Hosting
posted by street spirit at 9:25 PM


Θυμάμαι εκείνον τον Μάϊο τους γονείς να λείπουν. Βρέθηκαν πιο κοντά στην πηγή του κακού από ό,τι εμείς, που επιπόλαια τρεφόμασταν την 1 εβδομάδα του home alone με φράουλες, τις οποίες πουλούσαν με τα τελάρα τζάμπα, λόγω του Τσέρνομπιλ. Μετά φάγαμε μούσμουλα από τα δένδρα μας. Κάποια καθηγήτριά μου σχολίασε ότι δεν έπρεπε να τρώμε φρούτα, γιατί ήταν γεμάτα ραδιενέργεια. Ο μπαμπάς τελικά εδώ και χρόνια ταλαιπωρείται από μυελοδυσπλαστικό σύνδρομο που εξελίσσεται πλέον σε λευχαιμία, πέρασε και από καρκίνο εντέρου. Εμείς ακόμα βαστάμε. Αλλά για πόσο;
Έτυχε να γνωρίσω αρκετές Πολωνέζες γύρω στα 60-65 χρόνια, που ζούσαν κοντά στο Τσέρνομπιλ. 3 στις 5 νόσησαν από λευχαιμία, αλλά βρισκόντουσαν στην Ελλάδα και μάζευαν χρήματα για να στέλνουν στα παιδιά και στα εγγόνια τους. Δεν ξέρω που βρίσκονται σήμερα.
Η επόμενη μέρα τελικά είναι τόσο διαφορετική.

12:41 AM  

juanita, σ'ευχαριστώ πολύ που μοιράστηκες μαζί μου αυτή την οδυνηρή σου εμπειρία.
Η επόμενη μέρα είναι δυστυχώς ίδια (ίσως και χειρότερη) γιατί σε κάποιο άλλο σημείο του πλανήτη ανοίγει ένα πυρηνικό εργοστάσιο και όχι μόνο αυτό αλλά και κάποιοι στο όνομα της ελευθερίας είναι πρόθυμοι να χρησιμοποιήσουν πυρηνικά όπλα για να το κλείσουν...

8:59 PM  

Μπράβο για τα ωραία λινκς σου και την παρουσίαση, street!

Αυτό με τις φράουλες το θυμάμαι κι εγώ. Ίσως γι'αυτό όταν μου λεν για "βιολογικής καλλιέργειας" κι άλλα παρόμοια γελάω απο μεσα μου..

Δυστυχώς μυαλο δε βάζουμε. Εμείς εδώ πάνω εχουμε στα -κοντινότατα- βόρεια σύνορά μας, την μόνιμη απειλή του Κοζλοντούι.
Κατά τα άλλα, κάποιοι άλλοι βρήκαν ευκαιρία να διοργανώσουν ταξίδια για ..περιπετειώδεις τύπους.

7:58 PM  

This comment has been removed by a blog administrator.

4:02 PM  

citronella, σ'ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, στα λινκ αυτά, ακόμα και αυτό του gamma girl, υπάρχουν απίστευτες φωτό και είναι ένα βοήθημα για ένα «ταξίδι», αχ αυτές οι φράουλες... και αυτά τα «βιολογικά» Το Κοζλοντούι λειτουργεί σαν δαμόκλειος σπάθη πάνω από το κεφάλι μας

11:38 PM  

Πάσχα στα Δερβενοχώρια, θυμάμαι σαν τώρα μια "τσανάκα" γιαούρτι που μας δώρησαν βοσκοί της περιοχής και δεν τη φάγαμε, φοβισμένοι απο το στρόντιο και το καίσιο -θυμάστε άραγε τους όρους;- των ραδιενεργών κατάλοιπων..

(Αλήθεια str.Sp. μου, γιατί εσένα βγαίνουν τα λινκ σου όταν καλείς το original post στα σχόλια, ενώ εμένα δεν βγαίνουν; Τι κάνω λάθος;)

12:36 AM  

καλημέρα street spirit, να σαι καλα

8:07 AM  

katerina, κρίμα την τσανάκα, όσο για τα λινκ δεν κάνω κάτι περίεργο ή διαφορετικό, πώς μπορώ να σε βοηθήσω, τι κάνεις συνήθως για να βάλεις ένα λινκ;

8:24 PM  

blogarismenh, καλησπέρα και συ να 'σαι καλυτερότερα, έχεις πάει καθόλου τελευταία από την αγαπημένη μας πιτσαρία willy's;;;)

8:28 PM  

Δες εδώ που ζητώ να φαίνεται το οριτζιναλ πόστ, ότι δεν φαίνεται το λινκ που στο κείμενο έδωσα (και εκεί φαίνεται)

(Δεν μπορώ απο τον μπλόγκερ να σου γράψω στο σημείο αυτό να σου δείξω αυτό που έγραψα στο κείμενο γιατί έχει εντολή target που is not allowed! αν είχες ένα εμαίηλ θα σου έδειχνα πως το είχα γράψει)

2:12 PM  

Street spirit,προχτες ήμουν εκεί, μα τι σαγκρία είναι αυτή που φτιάχνουν οι άνθρωποι;;;;

φιλιά πολλά

8:19 AM  

Απίστευτο το γράμμα...
Συγκλονίστηκα με τη φράση με το δέρμα που σκληραίνει μόλις κλείσει το τραύμα...

Απλά, ανατριχιαστικά, φοβερό...

9:48 AM  

Τι να σχολιασω για το post και γι'αυτα που γινονται γυρω μας...

Ηρθα -βασικα- να πω ενα γεια γιατι τοσο καιρο χωρις blog (βλ. αναβαθμιση blogs.gr) χαθηκα. Πλεον ανοιξα στο blogspot, οποτε θα τα λεμε.

4:06 PM  

katerina, αν θέλεις να στείλεις email τότε στείλε μου στο satikin@yahoo.com, αν και μου φαίνεται ότι το έχεις λύσει το πρόβλημά σου ;)

8:13 PM  

blogarismenh, τυχερούλα!!! ;)

9:39 PM  

μικρούλι, το δέρμα γίνεται πιο ανθεκτικό αλλά όχι για να επιδείξει μίσος και οργή αλλά για αγάπη προς τους εαυτούς μας αλλά και προς όλους παρ όλα τα στραβά που μπορεί να έχουν (σε πολύ ελεύθερη μετάφραση) ;)

12:08 AM  

dcd, χαθήκαμε αλλά ευκαιρία να ξαναβρεθούμε ;)

12:09 AM  

Μας έγινε η ψυχή περίβολος, στριτ...

Παρόλα αυτά, καλώς ήρθες και να 'σαι καλά :)

2:11 AM  

Ξέρεις, μετά τη βομβιστική επίθεση στο μετρό του Λονδίνου, οι φίλοι μου γράψαν παρόμοια γράμματα. Ποτέ δεν θαύμασα τους Άγγλους περισσότερο από τότε.

Αργότερα κατάλαβα, πως δεν ήταν τυπική Αγγλική αντίδραση. Είναι ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ αντίδραση.

7:54 PM  

νυχτερινέ τύπε, πού είχες χαθεί;;καλώς σε βρήκα

8:50 PM  

despoina, ανθρώπινη αντίδραση, έτσι είναι πέρα από τα σύνορα, τις σημαίες, το χρώμα μας, μέσα σε όλους μας κυλάει το ίδιο αίμα

9:49 PM  

Post a Comment

<< Home