"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> stories of the city stories of the streets: June 2006 stories of the city stories of the streets: June 2006

stories of the city stories of the streets

Thursday, June 29, 2006

Χρόνια Πολλά Χοντρή μου!!!!

Photobucket - Video and Image Hosting


Η Χοντρή (η μάνα μου, με έχει πιάσει μάλλον το οικογενειακό μου) είναι ο στυλοβάτης της οικογένειας. Πόσες φορές σήκωσε και πήρε στους ώμους της ολόκληρη την οικογένεια, μάλλον αμέτρητες. Έκανε μέχρι και 3 δουλειές όταν ήταν έγκυος σε μένα για να μαζέψει λεφτά να κτίσει το σπίτι μας. Τη θυμάμαι πάντα στο προσκεφάλι μου όταν ήμουν στο κρεβάτι του πόνου, να ξενυχτάει, το ίδιο και με την αδελφή μου, μερικές φορές ένιωθα ότι δεν κοιμόταν ποτέ. Τη θυμάμαι τρελαμένη όταν βρήκα που είχε κρύψει τις οικονομίες της (στην ηλικία των 5) και τις πέταγα από το μπαλκόνι ως μεγάλος Ωνάσης και κείνη έτρεχε να τις μαζέψει. Πόσες λαχτάρες τράβηξε μαζί μου από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω. Ήμουν ανεξέλεγκτος, ερχόταν από τη δουλειά και με έβλεπε να κρέμομαι έξω από τα κάγκελα του μπαλκονιού μας (στον 2ο όροφο). Στο σχολείο ντρεπόταν να έρχεται να παίρνει τον έλεγχό μου, γιατί την αρχίζανε οι καθηγητές στις δοξασίες και τα τροπάρια, πού έχω μπλέξει κ.λπ. Παρότι ένιωθε ντροπιασμένη και ταπεινωμένη, συνέχιζε να έρχεται και πολλές φορές να αντιστέκεται σθεναρά στη λύσσα των καθηγητών. Θυμάμαι εκείνο το βράδυ που κτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν από τον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων είχαν πάρει για να την τρομοκρατήσουν και να μη με αφήσει να πάρω μέρος στην κατάληψη. Το... χέσιμο που φάγανε ακόμα το θυμούνται. Και ας ντρεπόταν μετά στο γραφείο όταν έτυχε να είμαι φωτό σε πρωτοσέλιδο εφημερίδας. Στην αδελφή μου στάθηκε δίπλα της σε όλες τις περιπέτειές της και έγινε η πιο καλή της φίλη. Ακόμα συζητάμε για εκείνον τον απαράδεκτο Παιδίατρο που είχε βγάλει πως η αδελφή μου έχει στραβή καρδιά και απορούσε πώς ζει. Ακόμα τρέχει αυτός ο γιατρός. Ακόμα και όταν η αδελφή μου έμπλεξε... αυτή εκεί δεν την παράτησε ποτέ. Ως παιδιά δεν μας περιόρισε ποτέ. Ήμασταν ελεύθερα. Πάντα τρέχει για τους άλλους. Σλόγκαν της μην αφήνεις για αύριο ό,τι μπορείς να κάνεις σήμερα. Δυναμική. Πολλές φορές ήταν και πατέρας. Η ασφάλεια αυτής της οικογένειας, ο βράχος. Καθώς ο πατέρας μου ήταν ο αέρας (και όπως όλοι ξέρουμε ο αέρας δεν πιάνεται). Έτοιμη να θυσιαστεί για την οικογένειά της. Ο βράχος που μας κρατούσε ακόμα και όταν τα κύματα ήταν μεγάλα, δεν κατάφεραν ποτέ να μας παρασύρουν.
Είναι ο σούπερμαν και ο σπάιντερμαν μαζί. Είναι η μελωδία με τον θόρυβο στη μουσική. Παρορμητική, δεν μπορεί τις πλάγιες οδούς, ό,τι είναι να στο πει θα στο πει στα ίσα. Όταν πίνει ένα ποτηράκι κρασί ή μπίρα γίνεται κόκκινη σαν παντζάρι. Το ίδιο παθαίνει και όταν θυμώνει.
Το 9 είναι ο αγαπημένος μου αριθμός, ο τυχερός μου αν θέλετε. Ακόμα και αν βρίσκεται δίπλα σε άλλον ή σε άρθροισμα.
29 Ιουνίου είναι τα γενέθλια της Χοντρής.
Μαμά σ'αγαπάμε πολύ!!!!
Και σ'ευχαριστώ για όλα
Κάθε στιγμή δίπλα σου είναι και ένα καινούργιο μάθημα για μένα.

Photobucket - Video and Image Hosting

ΥΣ: Ευχαριστώ τον Ζήση για τις φωτό
posted by street spirit at 10:06 PM 27 comments

Σκάλα σκάλα τον καημό μου

Photobucket - Video and Image Hosting


Εδώ και μιάμιση βδομάδα ο Χοντρός (χαϊδευτικό για τον πατέρα μου, για να τον κρατάει σε εγρήγορση) με γυμνάζει για να φύγει ένα ίχνος κοιλιάς που έκανα τον χειμώνα, με τη μετακόμιση του γραφείου του. Η ατάκα του φυσικά είναι αμαρτίες γονέων παιδεύουσιν τέκνα. Τα πόσα πράγματα είχε μαζεμένα σ'ένα γραφείο, ούτε του Δημοσίου να ήταν, το απίστευτο χαρτομάνι και το ήθελε όλο. Καλά όχι και όλο κάνα τόνο χαρτί το στείλαμε για ανακύκλωση. Αλλά σχεδόν άλλον έναν τον μεταφέραμε. Και να υπήρχε ένα ανσασέρ ή κάτι τέτοιο. Μπα ούτε στο ένα κτίριο ούτε στο άλλο. Τουτέστιν ένας όροφος στο ένα κτίριο (καλό), τέσσερις στο άλλο (κακό).
Σκάλα σκάλα τον καημό μου λοιπόν μετρούσα και η ζέστη έπαιζε περίεργα παιχνίδια με την ψυχολογία μου, αλλά και τα νεύρα μου, έλειωνα στην κυριολεξία, τι χαμάμ και αηδίες ανέβα φορτομένος πράγματα 4 ορόφους με τα πόδια σε 39°C και τα λέμε. Ίσως να είναι η εξελιγμένη μέθοδος των Πρινού τι να πω;;;;
Αχ και αυτά τα γραφεία ευτυχώς που τα κάναμε κομμάτια πρώτα αλλιώς δεν χωράγανε, αλλά παρ' όλα αυτά είναι ασήκωτα. Κάθε σκαλί που ανέβαινα, έσταζε από το μέτωπό μου μια καταιγίδα σκέψεων, λίγο αλμυρή λόγω ιδρώτα. Ο Χοντρός είχε ένα διαφημιστικό γραφείο, τα πήγαινε σχετικά καλά για μικρό γραφείο. Και άλλο σκαλί. Κάποια στιγμή από πρόπερσι άρχισαν να αποχωρούν κάποιοι καλοί πελάτες. Κάποιοι γιατί πίστεψαν ότι μπορούν να τα κάνουν όλα μόνοι τους. Διαφημιστικά έντυπα, φωτογράφιση, όλα. Άλλοι γιατί κάποιοι τους παραμυθιάσανε ότι με το τάδε μοντέλο θα κάνουν σούπερ φωτό. Πήγανε αύτανδροι. Άλλοι θέλανε γκλάμουρ. Άλλους δεν τους κυνήγησε ίσως. Και άλλοι γιατί η εποχή είναι δύσκολη, οικονομικά. Οι πιστωτικές του κάρτες φτάνανε τις 14. Κάθε φορά που τον πέρνανε τηλέφωνο και του προσφέρνανε καινούργια κάρτα, αυτός την έπαιρνε, νόμιζε ότι τον ανταμείβανε επειδή ήταν καλός πελάτης, νόμιζε ότι αυτό του έδινε κύρος. Ωχ, έσκασε μια μεγάλη σταγόνα στο μάτι και με τύφλωσε. Και άλλα δύο δάνεια, που χρειάστηκε να πάρει για να κάνει κάποιες αγορές. Τα πόδια άρχισαν να τρέμουν από το πάνω-κάτω με τόσα βάρη. Κάποια στιγμή έφτασαν όλα στο όριο. Εκείνος περίμενε ότι κάτι θα αλλάξει. Ίσως κάποιο θαύμα. Εκείνος τα κρατούσε όλα μέσα του, αντί να τα συζητήσει μαζί μας, να βοηθήσουμε, να βρούμε κάποια λύση έτσι αντί για τον εύθυμο Χοντρό, γεμάτο όρεξη για συζήτηση που ξέραμε όλοι, είχαμε έναν μουτζούφλη, αμίλητο, χαμένο στις σκέψεις του, οπότε κάτι δεν πήγαινε καλά, αλλά δεν μας έλεγε τίποτα. Μέχρι που ήρθανε οι κακοί αγγελιοφόροι, οι δικαστικοί κλητήρες. Τότε μου ήρθε μια αναλαμπή πριν από περίπου 20 χρόνια είχαν ξαναέρθει, είχαν μπει σπίτι, απειλούσαν ότι θα τα σηκώσουν όλα και θα φύγουν και γω έβαζα τέρμα τη μουσική και χόρευα μπροστά τους μαζί με την αδελφή μου σαν τρελοί και πέφταμε πάνω τους κατά λάθος. Τότε είχε γίνει κάτι σαν θαύμα και σωθήκαμε, τώρα μετακομίζουμε για να σωθούμε.
Ο Χοντρός είναι χαμένος και ενώ έδειχνε μικρότερος από την ηλικία του, από τότε που άρχισε αυτή η ιστορία φαίνεται σαν να μεγάλωσε καμιά δεκαριά χρόνια. Δείχνει χαμένος, βλέπει μπροστά του όλη του η ζωή να γκρεμίζεται και νιώθει ανήμπορος, δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να τη σταματήσει, παρά να ελπίζει στο θαύμα. Του λέω ότι πρέπει να πάψει να είναι μοιρολάτρης και να ελιχθεί. Να ξαναγεννηθεί από τις στάχτες του.
Μα τι τις θέλουν τόσες σκάλες;;;
Τα τηλέφωνα έχουν σπάσει από τις τράπεζες και τις εταιρείες που έχουν αναλάβει τις υποθέσεις τους, ο τειρεσίας είναι η δαμόκλειο σπάθη τους πάνω από το κεφάλι του Χοντρού.
Ποιος όμως κυνηγάει αυτές τις εταιρείες που σε παίρνουν τηλέφωνο και σου προσφέρουν... απλόχερα πιστωτικές κάρτες και δάνεια. Που σου στέλνουν έτοιμες πιστωτικές κάρτες στο σπίτι μέσω ταχυδρομείου;;;
Αυτοί που θα πάει δεν θα ανέβουν τις σκάλες με βάρη;;;

Photobucket - Video and Image Hosting
posted by street spirit at 12:07 AM 4 comments

Sunday, June 25, 2006

Planet Mundial (the phenomenon)

Photobucket - Video and Image Hosting

Photobucket - Video and Image Hosting

Photobucket - Video and Image Hosting

Από τις 9 Ιουνίου υπάρχει ένα φαινόμενο, το οποίο θα διαρκέσει έναν μήνα, δηλαδή μέχρι τις 9 Ιουλίου και εξελλίσεται στη Γερμανία. Μια σφαίρα κάνει περιστροφή γύρω από μια άλλη σφαίρα, τώρα αυτό που με προβληματίζει είναι πια από τις δύο κάνει την περιστροφή, η μπάλα γύρω από τη Γη ή η Γη γύρω από την μπάλα;
Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται Mundial.
Και αν κάποιοι υποστηρίζουν ότι αυτό το φαινόμενο είναι αντρική υπόθεση μάλλον κάνουν λάθος.

Photobucket - Video and Image Hosting

Photobucket - Video and Image Hosting

Photobucket - Video and Image Hosting


Photobucket - Video and Image Hosting


Photobucket - Video and Image Hosting

Photobucket - Video and Image Hosting

Photobucket - Video and Image Hosting

Photobucket - Video and Image Hosting

Photobucket - Video and Image Hosting

Photobucket - Video and Image Hosting

ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ

Photobucket - Video and Image Hosting

Photobucket - Video and Image Hosting


Το φαινόμενο αυτό έχει καταφέρει να μετατρέψει μία σχετικά βαριά, μονόχρωμη χώρα σ'ένα πολύχρωμο ψηφιδωτό, γεμάτο ζωντάνια και κέφι.
Το πιο υπέροχο και συνάμα παράξενο είναι να βλέπεις φιλάθλους διαφορετικών ομάδων στις ίδιες εξέδρες να κάθεται ο ένας δίπλα στον άλλο με τα χρώματα της ομάδας του και να πανηγυρίζουν για την ομάδα τους, χωρίς το παραμικρό επεισόδιο. Πόσο υπέροχο και παράδοξο είναι να βλέπεις ανθρώπους να υποστηρίζουν την εθνικότητά τους, χωρίς όμως να είναι εθνικιστές.

Photobucket - Video and Image Hosting

σ'αυτόν τον αγώνα όποιος κέρδιζε πέρναγε στον β' γύρο

Photobucket - Video and Image Hosting

Photobucket - Video and Image Hosting

Photobucket - Video and Image Hosting

Photobucket - Video and Image Hosting

Photobucket - Video and Image Hosting

Photobucket - Video and Image Hosting

Photobucket - Video and Image Hosting

Το πιο εντυπωσιακό και ελπιδοφόρο ταυτόχρονα είναι η εξέλιξη των αφρικανικών ομάδων (Γκάνα, Ακτή του Ελεφαντοστού, Αγκόλα, Τόγκο, Τυνησία). Ομάδες που διψάνε για να αποδείξουν ότι αξίζουν, που πλέον δεν είναι ομάδες που απλά έχουν φυσική κατάσταση, έχουν και ταλέντο, ενώ προσπαθούν να είναι λιγότερο επιπόλαιες από παλιά, πιο πειθαρχημένες, πιο σύνολο, πιο ομάδα. Και αυτά τα παιδιά αξίζουν να φανούν, γιατί είναι παιδιά που έχουν ξεχωρίσει μέσα από χιλιάδες άλλα παιδιά, τα οποία μέσα σε συνθήκες σχεδόν σκλαβοπάζαρου, κατάφεραν να σηκώσουν ανάστημα και να ξεχωρίσουν.
Την Τρίτη παίζει η Βραζιλία με την Γκάνα και όσο και να συμπαθώ τη Βραζιλία είμαι με τη Βραζιλία της Αφρικής, τα αφρικανικά διαμάντια, την Γκάνα.

Δείτε εδώ πώς πανηγυρίζουν οι Γκανέζοι τη νίκη τους επί των ΗΠΑ

Μικρός με τους φίλους μου ζούσαμε και αναπνέαμε με μια μπάλα στα πόδια, πρωί, μεσημέρι, ακόμα και όταν νύχτωνε με τα φώτα των δρόμων εκεί παίζαμε μπάλα, σε αλάνες (τυχεροί ήμασταν τότε, υπήρχαν στην Αθήνα αλάνες), αλλά και στους δρόμους, με τα μπουφάν μας για δοκάρια ή μεγάλες πέτρες, μου το θύμισε η διαφήμιση της adidas nothing is impossible, who would you like to pick. Αλλά και στο σχολείο, δεν θα ξεχάσω ποτέ τον δάσκαλο Γ που μας είχε καθιερώσει την τελευταία ώρα της ημέρας στο ποδόσφαιρο, εμείς χωρισμένοι σε δύο ομάδες και κείνος διαιτητής, έπαθλο το οποίο κέρδιζε η ομάδα με τις περισσότερες νίκες δύο μεγάλα μπουκάλια σεβέν απ, τα οποία λειτουργούσαν σαν τις σαμπάνιες των οδηγών της Φόρμουλα 1 όταν βραβεύονται. Κοντράραμε μεγαλύτερους, παιδιά από πλούσιες γειτονιές, ήμασταν πολύ δυνατή ομάδα, που δυστυχώς μετά κάποιοι άκουσαν τις σειρήνες και πήγαν σε ομάδες για να κυνηγήσουν το όνειρο και χάθηκαν στα χαρτιά και τα παιχνίδια των ερασιτεχνικών ομάδων για να παίρνουν τις επιδοτήσεις. Ο κολλητός μου Τ έπαιζε χρόνια τερματοφύλακας χωρίς γάντια, με φαγωμένα γόνατα από τις βουτιές και μώλωπες σε όλο το σώμα, η ερασιτεχνική ομάδα του ποτέ δεν του πήρε γάντια, πάρα κάποια στιγμή κάποιο παιδί που τον λυπήθηκε τού χάρισε ένα ζευγάρι από τα δικά του, είχε τρία. Το παιδί αυτό το ζήτησε ομάδα από την Α' Κατηγορία και ή ερασιτεχνική δεν τον έδινε μη χάσει την επιδότηση. Στα χωμάτινα γήπεδα σπάγανε πόδια, φανατισμένοι γονείς πλακώνονταν και τα όνειρα σβήνανε στο χώμα του γηπέδου. Οι αλάνες τώρα έχουν χαθεί, οι δρόμοι έχουν γεμίσει αυτοκίνητα, τα παιδιά παίζουν Playstation και οι γονείς φοβούνται να τα αφήσουν έξω στη γειτονιά μόνα τους. Ευτυχώς υπάρχουν τα 5χ5 γηπεδάκια. Ευτυχώς υπάρχει το Μουντιάλ να μας θυμίζει ότι το ποδόσφαιρο είναι μια μεγάλη γιορτή και τίποτα άλλο.

Το ποδόσφαιρο ξεφεύγει απλά από την έννοια του παιχνιδιού και γίνεται τέχνη, ακροβατικά, ζογκλέρ, χορός με μοναδικές φιγούρες που θα ζήλευε ακόμα και ο Νουρέγιεφ, αν δεν με πιστεύετε απλά δείτε αυτό και αυτό

Photobucket - Video and Image Hosting

Photobucket - Video and Image Hosting

Οι New York Times έχουν φτιάξει μπλογκ για τους ποδοσφαιρόφιλους, αλλά και το yahoo!

Δεν ξέρω κατά πόσο το ποδόσφαιρο είναι το όπιον του λαού ή κάποια άλλη ουσία

Photobucket - Video and Image Hosting



Αλλά όσοι δεν έχετε αφεθεί στη μαγεία της στρογγυλής θεάς ούτε και για χρηματικούς λόγους, βλέπε εδώ το καλό στοίχημα ούτε έπειτα από την προσπάθειά μου μήπως σας μεταπείσω...

ε ποτέ δεν είναι αργά



ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΠΡΟΤΙΜΩ ΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ

Photobucket - Video and Image Hosting

μετά την Γκάνα, φυσικά


ΥΣ: Ένας φίλος μού έστειλε φωτό για το πώς παρακολουθούν τα παιχνίδια του Μουντιάλ στη Φρανκφούρτη

Photobucket - Video and Image Hosting
posted by street spirit at 8:26 PM 24 comments

Monday, June 19, 2006

MP3

Photobucket - Video and Image Hosting

Σήμερα το πρωί, μόλις βγήκα από το σπίτι, φόρεσα τα ακουστικά μου και αμέσως μεταφέρθηκα στον κόσμο μου, μπήκα στο τραμ, οι μισοί τουλάχιστον φόραγαν επίσης ακουστικά, απομονώνονται _ ή τουλάχιστον έτσι νομίζουν _, ακούνε τη μουσική τους, τα MP3 τους. Ακούω και γω MP3 αλλά του μυαλού τους. Ναι ακούω τις σκέψεις τους, όπως αυτής της πιτσιρίκας που μόλις γύρισε από την παραλία και σκέφτεται τον πιτσιρικά που της την έπεσε, όταν της ζήτησε το αντηλιακό της. Ένας πενηντάρης πιο κει, αναρωτιέται αν τελικά θα γίνει η συναυλία των rolling stones.
_ Επόμενη στάση Νέος Κόσμος, σύνδεσει με Μετρό.

Να πάρει πρέπει να κατέβω.
Όμως, έχω άλλη μια ευκαιρία στο Μετρό τώρα.
Μπαίνω στο προτελευταίο βαγόνι, σκέφτομαι πόσο μου λείπει η μηχανή μου, ότι κάποτε πρέπει να τη φτιάξω, ωχ λες να με ακούει κανείς; Βλέπω μια νεαρή με την παρέα της λίγο πιο κει να με σκανάρει. Λες να μ'άκουσε; Να κάνει ό,τι κάνω;
Είναι 3 κοπέλες και 2 αγόρια, γύρω στα 18-19. Φοράνε όλα τις ψείρες τους. Σκέφτονται την πορεία της Πέμπτης, δεν θα περάσει της Ματ-ριέττας. Ένας συνομίληκός μου με κουστούμι, γραβάτα, ξεψαχνίζει μια οικονομική εφημερίδα, έτοιμος για το χρηματιστήριο, επίσης με ψείρες, ξεφεύγει με σκληρή μουσική, θυμάται τότε που φόραγε τις Iron Maden μπλούζες του και αναρωτιέται πώς κατέληξε τώρα στα σκυλάδικα...
Ένας σαραντάρης μπήκε στην επόμενη στάση, ξεφυσώντας, λαχανιασμένος, φοράει τα ακουστικά του, στο ΜP3 του μυαλού του παίζουν οι δόσεις του για τις πιστωτικές του κάρτες, τα δάνεια που έχει πάρει, μα πιο πολύ σκέφτεται να πάρει ένα διακοποδάνειο μπας και καταφέρει να πάει και αυτός μερικές μέρες διακοπές σε κανένα νησάκι με την οικογένειά του. Μια σαραντάρα παρασέρνεται κοιτώντας από το παράθυρο το τούνελ και ξεχνιέται έστω για λίγο, έχει μετά το γραφείο, να γυρίσει σπίτι, να μαγειρεύσει, να σιδερώσει, να βάλει πλυντήριο, να απλώσει, σκέφτεται και την κόρη της θα αν χάσει την εξεταστική, θα πρέπει να μείνει άλλο ένα εξάμηνο μακριά από το σπίτι και να ΄σου εξτρά έξοδα που δεν είχε υπολογίσει.
Μία οικονομική μετανάστρια δίπλα της καθισμένη ελπίζει ακόμα στο όνειρο και ας μην είναι όλα όπως τα είχε φανταστεί πριν από δύο χρόνια στην πατρίδα της, όταν χώρεσε όλα της τα όνειρα σε μια βαλίτσα και πήρε τη μεγάλη απόφαση να κυνηγήσει την ελπίδα. Ακόμα την κυνηγάει.

Επόμενη στάση... ουπς, εδώ κατεβαίνω...
Όλοι γύρω μου βιαστικοί τρέχουν να προλάβουν, τρέχουν στις κυλιόμενες, προσπερνάνε χωρίς να κοιτάξουν τον Άλεξ, που μας κοιτάει όλους και μας συγχωρεί με το χαμόγελό του. Δίπλα του άλλες δύο φωτό παιδιών επίσης χαμένων και μάλιστα από καιρό γιατί έχουν μία φωτό πώς ήταν όταν χάθηκαν και πώς πρέπει να είναι τώρα έπειτα από κάποια χρόνια, που κανείς δεν κάνει τον κόπο να κόψει λίγο την ταχύτητά του για να κοιτάξει. Όλοι βιάζονται πολύ.
Οι κυλιόμενες σκάλες με ξέρασαν πάνω σε τρεις μοντέλες που είχαν ανοιχτούς χάρτες και ψάχνανε να χαράξουν ρότα.
Τελικά άργησα να πάω στο γραφείο.
Μου λείπει η μηχανή, αλλά μου αρέσει το παιχνίδι τής λαθροακρόασης του ΜP3 του μυαλού των άλλων.
Λες κάποιος να ακούει το δικό μου; Δεν ξέρω αν το ελπίζω ή αν το φοβάμαι.


ΥΣ: Τουλάχιστον, δεν άκουσα αυτό από κανέναν (ακούστε το αν και δεν ξέρω αν είναι για γέλια ή για κλάματα), αλλά κατάλαβα γιατί κόψανε την εκπομπή του αξιότιμου κ. Μικρούτσικου. Καημένε Ρεξ!!!!

Photobucket - Video and Image Hosting



ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ

Photobucket - Video and Image Hosting

Το όραμα ενός παιδιού έγινε πραγματικότητα

Photobucket - Video and Image Hosting

Ελπίζω ότι θα ρίξετε έστω και μια κλεφτή ματιά και ένα χαμόγελο εδώ
posted by street spirit at 2:09 PM 23 comments

Wednesday, June 14, 2006

Φωτό-αναμνήσεις

Αυτή την εποχή έχω κάνει μερικά ταξίδια για να καλύψω το χαμένο έδαφος και η αλήθεια είναι ότι το χάρηκα πολύ. Ο καιρός όσο και να παίζει με τα νεύρα μας δεν θα του περάσει. Αν και το μεγαλύτερο σύννεφο πάνω από το κεφάλι μας είναι η ιστορία του Άλεξ και ο τρόπος που έχουν πέσει πάνω της τα ΜΜΕ, όπως οι ύαινες...
Όμως για να μπορέσουμε λίγο να ξεφύγουμε από αυτήν την ιστορία, όχι να την ξεχάσουμε, όχι να στρουθοκαμηλίσουμε, απλά να γεμίσουμε λίγο τις μπαταρίες μας για να τα βγάλουμε πέρα σε μια πολύ δύσκολη χρονιά, θέλω να μοιραστώ μαζί σας μερικές φωτό-αναμνήσεις που βρίσκονται στο πίσω μέρος του μυαλού μου.

Πρώτα από όλα βρέθηκα πάλι στην Πάνω Πόλη για κάποιες μέρες, όπου πάντα ανοίγει η καρδιά μου


Photobucket - Video and Image Hosting

Photobucket - Video and Image Hosting

Από το σπίτι της Β βλέπω το πιο υπέροχο ηλιοβασίλεμα

Photobucket - Video and Image Hosting

ΚΑΣΤΟΡΙΑ

Έπειτα βρέθηκα και στην Καστοριά όπου είναι μια πολή-κοκέτα, μια χερσόνησο σε μια λίμνη.

Photobucket - Video and Image Hosting

Photobucket - Video and Image Hosting

Photobucket - Video and Image Hosting

υπέροχη για φωτογραφίες, μας περίμενε έκει ένας καλός φίλος έμαθα πώς μια τόσο πλούσια πόλη βρέθηκε στην παρακμή. Οι γουναράδες που έκαναν την πόλη κέντρο εμπορικών συναλλαγών χάρη στην τέχνη τους έκαναν το λάθος να περάσουν τις γνώσεις τους ακόμα και στους Κινέζους. Γιατί το μυστικό στο δέρμα ή τη γούνα δεν είναι μόνο το υλικό αλλά και η επεξεργασία του. Ο φίλος αυτός είχε μία καταπληκτική οικογενειακή ταβέρνα με πεντανόστιμο φαγητό, που ακόμα και εμένα και τη Β μας εξέπληξε.



Photobucket - Video and Image Hosting

Στο Δισπηλιό, λίγο έξω από την Καστοριά, συναντήσαμε έναν προϊστορικό λιμναίο οικισμό περίπου του 5.000 π.Χ., στον οποίο έχουν καταπληκτική δουλειά οι αρχαιολόγοι καθώς κατάφεραν να ανακατασκευάσουν ένα πιστό αντίγραφο του νεολιθικού χωριού ταξιδεύοντας τον επισκέπτη πίσω στον χρόνο

Photobucket - Video and Image Hosting

Photobucket - Video and Image Hosting


Photobucket - Video and Image Hosting

το μοναδικό είδος γραφής που σώθηκε από τον οικισμό, που όμως δεν έχουν ακόμα καταφέρει οι επιστήμονες να αποκρυπτογραφήσουν

Έπειτα πήγαμε θάλασσα


Photobucket - Video and Image Hosting

Photobucket - Video and Image Hosting


Δεν μπορώ μακριά της τι να κάνω;;;;



Ήμασταν τυχεροί όταν βρεθήκαμε στη Σύρο. Μια βδομάδα ήμασταν μέσα στα σύννεφα, στη βροχή, στον αέρα. Όμως μόλις φτάσαμε στη Σύρο υπήρχε μόνο ήλιος. Ήλιος ο λυτρωτής. Εκεί μας περίμεναν δύο πολύ καλοί φίλοι που έχουν γίνει μόνιμοι κάτοικοι του νησιού. Όλη μέρα θάλασσα, ηρεμία, καλή παρέα. Και το βράδυ ένα ολόγιομο φεγγάρι για συντροφιά, στο μπαράκι δίπλα στο κύμα.


Photobucket - Video and Image Hosting

Photobucket - Video and Image Hosting

Πολλές ιστορίες περιμένουν ανυπομονετικά για να ειπωθούν...
Ως την επόμενη φορά...


ΥΣ: Δυστυχώς δεν χρησιμοποίησα το Παλαιοκώστας Travel για τις μετακινήσεις μας, ελπίζω την επόμενη φορά όμως, γιατί είναι ωραία να ταξιδεύεις με ελικόπτερο
posted by street spirit at 1:58 PM 27 comments