"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> stories of the city stories of the streets: Σκάλα σκάλα τον καημό μου stories of the city stories of the streets: Σκάλα σκάλα τον καημό μου

stories of the city stories of the streets

Thursday, June 29, 2006

Σκάλα σκάλα τον καημό μου

Photobucket - Video and Image Hosting


Εδώ και μιάμιση βδομάδα ο Χοντρός (χαϊδευτικό για τον πατέρα μου, για να τον κρατάει σε εγρήγορση) με γυμνάζει για να φύγει ένα ίχνος κοιλιάς που έκανα τον χειμώνα, με τη μετακόμιση του γραφείου του. Η ατάκα του φυσικά είναι αμαρτίες γονέων παιδεύουσιν τέκνα. Τα πόσα πράγματα είχε μαζεμένα σ'ένα γραφείο, ούτε του Δημοσίου να ήταν, το απίστευτο χαρτομάνι και το ήθελε όλο. Καλά όχι και όλο κάνα τόνο χαρτί το στείλαμε για ανακύκλωση. Αλλά σχεδόν άλλον έναν τον μεταφέραμε. Και να υπήρχε ένα ανσασέρ ή κάτι τέτοιο. Μπα ούτε στο ένα κτίριο ούτε στο άλλο. Τουτέστιν ένας όροφος στο ένα κτίριο (καλό), τέσσερις στο άλλο (κακό).
Σκάλα σκάλα τον καημό μου λοιπόν μετρούσα και η ζέστη έπαιζε περίεργα παιχνίδια με την ψυχολογία μου, αλλά και τα νεύρα μου, έλειωνα στην κυριολεξία, τι χαμάμ και αηδίες ανέβα φορτομένος πράγματα 4 ορόφους με τα πόδια σε 39°C και τα λέμε. Ίσως να είναι η εξελιγμένη μέθοδος των Πρινού τι να πω;;;;
Αχ και αυτά τα γραφεία ευτυχώς που τα κάναμε κομμάτια πρώτα αλλιώς δεν χωράγανε, αλλά παρ' όλα αυτά είναι ασήκωτα. Κάθε σκαλί που ανέβαινα, έσταζε από το μέτωπό μου μια καταιγίδα σκέψεων, λίγο αλμυρή λόγω ιδρώτα. Ο Χοντρός είχε ένα διαφημιστικό γραφείο, τα πήγαινε σχετικά καλά για μικρό γραφείο. Και άλλο σκαλί. Κάποια στιγμή από πρόπερσι άρχισαν να αποχωρούν κάποιοι καλοί πελάτες. Κάποιοι γιατί πίστεψαν ότι μπορούν να τα κάνουν όλα μόνοι τους. Διαφημιστικά έντυπα, φωτογράφιση, όλα. Άλλοι γιατί κάποιοι τους παραμυθιάσανε ότι με το τάδε μοντέλο θα κάνουν σούπερ φωτό. Πήγανε αύτανδροι. Άλλοι θέλανε γκλάμουρ. Άλλους δεν τους κυνήγησε ίσως. Και άλλοι γιατί η εποχή είναι δύσκολη, οικονομικά. Οι πιστωτικές του κάρτες φτάνανε τις 14. Κάθε φορά που τον πέρνανε τηλέφωνο και του προσφέρνανε καινούργια κάρτα, αυτός την έπαιρνε, νόμιζε ότι τον ανταμείβανε επειδή ήταν καλός πελάτης, νόμιζε ότι αυτό του έδινε κύρος. Ωχ, έσκασε μια μεγάλη σταγόνα στο μάτι και με τύφλωσε. Και άλλα δύο δάνεια, που χρειάστηκε να πάρει για να κάνει κάποιες αγορές. Τα πόδια άρχισαν να τρέμουν από το πάνω-κάτω με τόσα βάρη. Κάποια στιγμή έφτασαν όλα στο όριο. Εκείνος περίμενε ότι κάτι θα αλλάξει. Ίσως κάποιο θαύμα. Εκείνος τα κρατούσε όλα μέσα του, αντί να τα συζητήσει μαζί μας, να βοηθήσουμε, να βρούμε κάποια λύση έτσι αντί για τον εύθυμο Χοντρό, γεμάτο όρεξη για συζήτηση που ξέραμε όλοι, είχαμε έναν μουτζούφλη, αμίλητο, χαμένο στις σκέψεις του, οπότε κάτι δεν πήγαινε καλά, αλλά δεν μας έλεγε τίποτα. Μέχρι που ήρθανε οι κακοί αγγελιοφόροι, οι δικαστικοί κλητήρες. Τότε μου ήρθε μια αναλαμπή πριν από περίπου 20 χρόνια είχαν ξαναέρθει, είχαν μπει σπίτι, απειλούσαν ότι θα τα σηκώσουν όλα και θα φύγουν και γω έβαζα τέρμα τη μουσική και χόρευα μπροστά τους μαζί με την αδελφή μου σαν τρελοί και πέφταμε πάνω τους κατά λάθος. Τότε είχε γίνει κάτι σαν θαύμα και σωθήκαμε, τώρα μετακομίζουμε για να σωθούμε.
Ο Χοντρός είναι χαμένος και ενώ έδειχνε μικρότερος από την ηλικία του, από τότε που άρχισε αυτή η ιστορία φαίνεται σαν να μεγάλωσε καμιά δεκαριά χρόνια. Δείχνει χαμένος, βλέπει μπροστά του όλη του η ζωή να γκρεμίζεται και νιώθει ανήμπορος, δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να τη σταματήσει, παρά να ελπίζει στο θαύμα. Του λέω ότι πρέπει να πάψει να είναι μοιρολάτρης και να ελιχθεί. Να ξαναγεννηθεί από τις στάχτες του.
Μα τι τις θέλουν τόσες σκάλες;;;
Τα τηλέφωνα έχουν σπάσει από τις τράπεζες και τις εταιρείες που έχουν αναλάβει τις υποθέσεις τους, ο τειρεσίας είναι η δαμόκλειο σπάθη τους πάνω από το κεφάλι του Χοντρού.
Ποιος όμως κυνηγάει αυτές τις εταιρείες που σε παίρνουν τηλέφωνο και σου προσφέρουν... απλόχερα πιστωτικές κάρτες και δάνεια. Που σου στέλνουν έτοιμες πιστωτικές κάρτες στο σπίτι μέσω ταχυδρομείου;;;
Αυτοί που θα πάει δεν θα ανέβουν τις σκάλες με βάρη;;;

Photobucket - Video and Image Hosting
posted by street spirit at 12:07 AM

4 Comments:

Shit! Τα πράγματα είναι ζόρικα για όλους δυστυχώς. Το θετικό στην περίπτωση του πατέρα σου, είναι -όπως αναφέρεις στο επόμενο post- ότι έχει μία σύντροφο που τον στηρίζει και δεν του δίνει μία να πάει ακόμα πιο κάτω. Μεγάλη υπόθεση αυτό. Εύχομαι να το βρεις και εσύ, αν δεν το έχεις ήδη βρει.

10:08 PM  

juanita μου σ'ευχαριστώ νομίζω πως την έχω ήδη βρει ;)

3:57 PM  

Φίλε μου Στριτ,
μια τέτοια σκάλα την έχω ανέβει κι εγώ κάποτε. Ήταν λίγο πιο δύσκολη απ' τη δική σου. Πιο δύσκολη γιατί εγώ -τότε- δεν έβρισκα τη δύναμη μέσα μου να "συγχωρήσω" και να "δικαιολογήσω".
Ήμουν και πιο μικρή.

Ο δικός μου, ανεβαίνοντας με το ζόρι αυτή τη σκάλα, κόντεψε να μας μείνει στα μισά, γιατί τον πρόδωσε η καρδιά του. Ήταν πάντως τυχερός, τη γλίτωσε.

Τέλος πάντων, ας μη φτάσω να κάνω το κόμεντ ποστ.
Ήθελα μονάχα να σου πω οτι έχουν βρεθεί κι άλλοι σε μια τέτοια σκάλα, και μάλιστα κάμποσα χρόνια νωρίτερα.
Δόξα τω Θεώ, την ανεβήκαμε.
Τώρα αν εμένα μου 'μεινε πρόβλημα στη... μέση μετά από κάτι τέτοιες ανηφόρες, ε, αυτό είναι άλλο καπέλο.
Τις καλημέρες μου.

12:11 PM  

και όμως τύπε νυχτερινέ εδώ μπορείς να γράφεις όσο θέλεις δεν έχει περιορισμούς και αν το comment το κάνεις post καλά θα κάνεις ;) πώς πάει η μέση;;;;;

3:23 PM  

Post a Comment

<< Home