"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> stories of the city stories of the streets: July 2006 stories of the city stories of the streets: July 2006

stories of the city stories of the streets

Monday, July 24, 2006

Αστροπαλιά

Παραιτήθηκα από τη μιζέρια, χαιρέτησα πρόσωπα αγαπημένα, μάζεψα ό,τι είχε μείνει από μένα, ήρθε και η Β και πήγαμε για μία εβδομάδα να ηρεμήσουμε, πριν αρχίσει ο... αγώνας, στην Αστροπαλιά (Αστυπάλαια), ένα δωδεκανήσιο νησί που μοιάζει περισσότερο με τις κυκλάδες ίσως γιατί ενώνει τις κυκλάδες με τα δωδεκάνησα.

Photobucket - Video and Image Hosting


Υπέροχη χώρα, με τα άσπρα σπιτάκια και τα χρωματιστά μπλε παράθυρα σκαρφαλωμένα σ'έναν βραχόλοφο σε στυλ πυραμίδας και στην κορυφή τους επιβλητικό το κάστρο που άφησαν πίσω τους οι Ενετοί. Πολλές μικρές παραλίες σε περιμένουν να τις ανακαλύψεις, να τις ξεμοναχιάσεις και να τις κατακτήσεις (Πλάκα, Τζανάκια), μια πιο μεγάλη τα Καμινάκια,

Photobucket - Video and Image Hosting

την οποία για να τη βρεις θα χρειαστεί να διασχίσεις έναν χωματόδρομο που περνάει μέσα από τρομακτική ξεραΐλα και χωρίς ίχνος θάλασσας, έπειτα από μια φοβερή κατηφόρα φτάνεις σε μια υπέροχη παραλία με πολύ ωραίο εστιατόριο, με τη Β δεν ξέραμε αν θα τα καταφέρναμε στην επιστροφή με το αυτόματο μηχανάκι που είχαμε νοικιάσει γιατί η κατηφόρα τώρα θα ήταν ανηφόρα, τελικά τα καταφέραμε, χρειάστηκε να περπατήσει λίγη ανηφόρα μόνο η Β.

Photobucket - Video and Image Hosting


Το μπλε λιμανάκι, ίσως η καλύτερη μικροσκοπική παραλία ανάμεσα σε βράχια χωράει γύρω στα πέντε με εφτά άτομα το πολύ, με γαλαζοπράσινα νερά, φοβερό βυθό για σνόκερλινγκ και με θέα στη χώρα.

Photobucket - Video and Image Hosting

Το βράδυ όπου και να κάτσεις χαζεύεις τη χώρα, εκτός αν είσαι μέσα σε αυτή. Το παιχνίδι της χώρας με το φεγγάρι μοιάζει με ένα είδος ξεχασμένου χορού, πιο ερωτικού από το τάνγκο. Η βραδινή ζωή ελάχιστη ως ανύπαρκτη, το ίδιο και οι τουρίστες. Περισσότερο υπάρχουν ταξιδευτές και μοναχικές ψυχές που ψάχνουν να γεμίσουν τις μπαταρίες τους για να αντέξουν την καθημερινή τρέλα της μεγαλούπολης. Όλοι θέλοντας και μη αρχίζουν να γνωρίζονται μεταξύ τους καθώς όλο και κάπου όλοι θα συναντηθούν.
Οι μέρες περνάγανε ξέγνοιαστα, ανέμελα, αλλά πέρα από τα τείχη του κάστρου της χώρας η ζωή είχε τους δικούς της ρυθμούς και τις δικές της παραξενιές. Τα πράγματα πέρα από τα τείχη άλλαζαν. Η φοβερή μαμά-Ντάλτον του κολλητού μου Τ μάς άφησε για να ταξιδέψει στον Παράδεισο που της έταξε η αγαπημένη της εκκλησία. Ο Τ και η μαμά-Ντάλτον αξίζουν πολλές σελίδες για να δείξω τι μαχητές της ζωής ήταν και είναι. Με πόνεσε πολύ που δεν ήμουν εκεί να συμπαρασταθώ στον φίλο μου. Αλλά πάλι είναι κάποιες στιγμές που μερικοί άνθρωποι θέλουν να τις ζουν μόνοι και έτσι ήθελε και ο Τ.
Στη γειτονιά μου τα σπίτια δίπλα από το δικό μου γκρεμίστηκαν και τη θέση τους θα πάρει κάποια μεγάλη επιβλητική επταώροφη πολυκατοικία, το σπίτι μας μοιάζει γυμνό και τρέμει μπρος στις δαγκάνες των κίτρινων χοντρών, η γειτονιά χάνει και τις τελευταίες της μονοκατοικίες στον βωμό της αντιπαροχής. Το Ισραήλ προσπαθεί να γίνει ο νταβατζής της Μέσης Ανατολής και να φάει τον ανταγωνισμό, όπως Χεσμπολ(άχ) και σία. Το Παρίσι της Ανατολής (Λίβανος) φλέγεται κάτω από τα αδηφάγα βλέμματα των G8. Περιμένουν με την υπομονή των όρνεων. Η αδελφή μου βρήκε επιτέλους δουλειά έπειτα από σχεδόν έναν ολόκληρο χρόνο. Η Θεσσαλονίκη γεμίζει με τοξικά από τη φωτιά που δεν λέει να κοπάσει στη χωματερή των Ταγαράδων.
Η προστατευτική ασπίδα της Αστροπαλιάς δεν άφησε τίποτα από αυτά να διαλύσει αυτή την υπέροχη εβδομάδα που τόσο είχαμε ανάγκη εγώ και η Β.
Η Χώρα της φαίνεται πως σιγά σιγά αναγεννιέται χάρη σε διάφορους ξένους που έρχονται στο νησί και αγοράζουν αυτά τα ξεχασμένα σπίτια κάτω από το κάστρο και τα αναπαλαιώνουν.
Το άνδρο των πειρατών η Μαλτεζάνα αξίζει να πας για φαγητό, εννοείται θαλασσινά, ψάρια, χταποδάκι και ούζο. Εκεί κοντά είναι και το μπλε λιμανάκι. Όλο το νησί είναι βράχια και ξερό, πλην όμως ένα σημείο που είναι δύσκολο για να πας αλλά αν τα καταφέρεις θα ανταμειφθείς όπως μας είπαν, να πας οδικώς για τον Άη Ιωάννη, να αφήσεις ψηλά το αμάξι κατά προτίμηση τζιπ, τα άλλα δεν ξέρουμε αν θα αντέξουν και έπειτα περπατώντας κάνα σαραντάλεπτο περνάς από κάτι σαν καταρράκτης με τρεις μικρές γούρνες και αρκετή βλάστηση, για να καταλήξεις σε μια υπέροχη παραλία (φυσικά στην παραλία πας και με καραβάκι, όπως κάναμε και μεις βλέπετε ντεν έχει τζιπ μάτια μου).
Η κ. Μαργαρίτα μάς εξήγησε για την ηρεμία στο πρόσωπό της όταν μας κάλεσε για καφεδάκι στο σπίτι της. Όταν είναι μόνη κάθεται στο μπαλκόνι της με το καφεδάκι της και απλά κοιτάει τη θάλασσα ή τον ορίζοντα και αν είναι βράδυ ανάβει και ένα καντηλάκι για παρέα. Πώς να μην ηρεμείς όταν έχεις από το μπαλκόνι του σπιτιού σου τέτοια θέα και πώς να πας να κλειστείς στην Αχαρνών όπου είχε ένα ημιυπόγειο (για να κάνει τις δουλειές της όταν έρχεται στην Αθήνα) μέχρι που πήρε ένα καλύτερο στο Νέο Ηράκλειο για την κόρη της.
Ήρθε η ώρα να φύγουμε από την προστατευτική αγκαλιά της Αστροπαλιάς και να γυρίσουμε πίσω. Στην Αθήνα όταν φτάσαμε έφτιαξα δύο βαλίτσες, την υπόλοιπή μου ζωή την χώρεσα σε σακούλες σκουπιδιών για να μπορέσουν να μπουν όλα τα πράγματα στο Λιονταράκι (το αμάξι της Β). Και τα χώρεσε όλα. Το Λιονταράκι έτρωγε αχόρταγα τα χιλιόμετρα και προσπέρναγε τα βαρελο-αυτοκίνητα με περίσσιο θάρρος αλλά και με μεγάλη ανυπομονησία για να φτάσει στην Πάνω Πόλη.
Ένα ταξίδι είχε τελειώσει και ένα άλλο μεγαλύτερο μόλις άρχιζε.
posted by street spirit at 12:28 PM 16 comments

Monday, July 17, 2006

Ελεύθερη κατάδυση

Photobucket - Video and Image Hosting

Photobucket - Video and Image Hosting

Είναι κάποιες φορές που όλοι μας βρισκόμαστε σ'ένα σταυροδρόμι και πρέπει να αποφασίσουμε ποιον δρόμο θα ακολουθήσουμε. Έχω βρεθεί σ'αυτό το σταυροδρόμι εδώ και καιρό και ταλανίζομαι στη χάση και στη φέξη για να πάρω μια απόφαση. Τι ακούει λοιπόν κανείς τι φωνή της λογικής ή της καρδιάς; Και αν στη θεωρία φαίνεται εύκολο στην πράξη είναι πάρα πολύ δύσκολο. Ιδίως στη δικιά μου ηλικία (των 30και κάτι) που κάθε απόφαση κουβαλάει και τις συνέπειές τις. Κάτω Πόλη ή Πάνω Πόλη;
Κάτω Πόλη ίσον η ασφάλεια μιας καλής δουλειάς, με καλά λεφτά, χωρίς προοπτικές, με μιζέρια, αντικοινωνική, είναι κυρίως βραδινή, χωρίς ελεύθερη Κυριακή, με πολύ καλό ταμείο για νοσηλευτικά και συνταξιοδοτικό. Καλοί φίλοι, που γνωρίζω εδώ και πολλά χρόνια. Η οικογένειά μου που λατρεύω. Ο πατροπαράδοτος καφές κάθε Σάββατο πρωί στην Πλατεία Ν. Σμύρνης. Όπου πάμε δύο και φεύγουμε δεκα-δύο. Ο Άρης ο σκύλος μέλος της οικογένειας και ο πιο παιχνιδιάρης. Ο Βίτο ο γάτος μέλος της οικογένειας, τον οποίο ήδη τον βλέπω ελάχιστα από τότε που ξεκίνησε η περιπέτεια της υγείας μου. Μου λείπει απίστευτα. Η μοναξιά μου γιατί η Β δεν είναι εδώ.
Πάνω Πόλη υπάρχει κάποια δουλειά στον ορίζοντα, αλλά τίποτα δεν είναι σίγουρο ή σταθερό. Υπάρχει η Β που με περιμένει με την πιο μεγάλη αγκαλιά. Ο κολλητός μου, είμαστε φίλοι από τα 5 μας, με την κοπέλα του, η οποία είναι κολλητή της Β. Τα ψηλόπαιδα που είναι οι πιο πρόσφατοι φίλοι μου και έχουν φοβερή αίσθηση του χιούμορ. Οι φοβίες μου αν δεν τα καταφέρω, αν είμαι κατώτερος των προσδοκιών, οι ανασφάλειές μου και η ατάκα μου «το πολύ να γίνω ρακοσυλλέκτης στην Πάνω Πόλη».
Τα καλοκαίρια ένα από τα αγαπημένα μου χόμπι είναι να βρίσκω τις παραλίες με τους ψηλούς βράχους και τα βαθιά νερά, να πηγαίνω στο πιο ψηλό τους σημείο και να αφήνω τον εαυτό μου να πέφτει στο κενό, να βυθίζεται, να χαζεύει τις φυσαλίδες καθώς κατεβαίνει στον βυθό και έπειτα να ανεβαίνει μέχρι να βγει στο οξυγόνο μέσα σε απόλυτη χαλάρωση.
Πολλές φορές είναι αλήθεια μπήκα στον πειρασμό να σας θέσω το δίλλημά μου μήπως κάποιοι μπορούσατε να με βοηθήσετε, όμως αυτές είναι κάποιες αποφάσεις που πρέπει να παίρνουμε μόνος μας. Έτσι λοιπόν έκανα και γω πήρα τις αποφάσεις μου.
Μόλις έκανα αίτηση παραιτήσης και έγινε δεκτή νωρίτερα από ό,τι περίμενα. Είπα και στους δικούς μου ότι ανεβαίνω στην Πάνω Πόλη. Είμαι έτοιμος πάλι για ελεύθερη κατάδυση, ελπίζω πως δεν θα είναι βουτιά από ψηλά σε μολυβένια θάλασσα όπως τραγουδούσαν κάποτε οι Ενδελέχεια.
Θυμάμαι τον βράχο στη Μήλο στο Σαρακήνικο επιβλητικός, όταν έφτασα στην κορυφή του η Β φοβήθηκε, για μια στιγμή και γω, είχα πιο πριν τσεκάρει τον βυθό της θάλασσας, για να μικρύνω το ρίσκο. Όταν άφησα τον εαυτό μου στο κενό θυμάμαι πώς πέρασε όλη μου η ζωή σαν βιντεοκλίπ από μπροστά μου, ενώ η καρδιά μου δεν είχε ακολουθήσει το σώμα, έπειτα ένιωσα να μπαίνω στην αγκαλιά της θάλασσας, με τράβαγε στον βυθό της, κοιτούσα τον χορό των φυσαλίδων, τελικά με παρέδωσε σε αυτόν και άρχισε η άνοδος, μέσα σε μια απέραντη γαλήνη σ'ένα τεράστιο μπλε, για μια στιγμή ένιωθα πως ήθελα να μείνω για πάντα εκεί, όμως κάτι με τράβηξε προς τα πάνω, προς το οξυγόνο, ίσως η έννοια των δικών μου, ίσως και της Β.
Τώρα είμαι αντιμέτωπος με τον πιο ψηλό βράχο της ζωής μου. Δίχως να έχω την ευκαιρία να ελέγξω τον βυθό της θάλασσας. Έχω πάρει τα βήματα, τραβάω αέρα, βγάζω αέρα, καθαρίζω το μυαλό από όλες τις σκέψεις και αφήνομαι στο κενό, μόνο που δεν ξέρω τι θα βρω κάτω....

Photobucket - Video and Image Hosting


ΥΣ: Παραλίγο να ήταν ένα lost post γιατί γράφτηκε στις 30 Ιουνίου, αλλά δεν πρόλαβα να το βάλω στο μπλογκ με πρόλαβαν τα γεγονότα
posted by street spirit at 2:54 PM 33 comments