"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> stories of the city stories of the streets: October 2006 stories of the city stories of the streets: October 2006

stories of the city stories of the streets

Tuesday, October 31, 2006

Το κέικ

Photobucket - Video and Image Hosting


Μικρά όταν ήμασταν εγώ και η αδελφή μου η Ο πάντα βοηθούσαμε τη μητέρα μας στην τελετουργία του κέικ. Το ονομάζω τελετουργία γιατί οι στιγμές μας με τη μητέρα μας ήταν ελάχιστες καθώς δούλευε πολύ και όποτε ήταν σπίτι έκανε δουλειές του σπιτιού, αλλά όταν έφτιαχνε κέικ ήταν μια στιγμή μαγική που λατρεύαμε εγώ και η Ο και τη μοιραζόταν πάντα μαζί μας. Κάπως έτσι μπήκαμε στον μυστικό κόσμο της κουζίνας, τον ιερό χώρο της μητέρας μας, η οποία και μας σύστησε στο αλεύρι, τη ζάχαρη, τα αυγά, τη βανίλια, το γάλα. Η μητέρα μας τα ανακάτευε όλα με το χέρι μέσα σε μια λεκάνη, οπότε εμείς τις ρίχναμε τα υλικά σιγά σιγά και κείνη με το μαγικό της χέρι ανακάτευε και έφτιαχνε τη ζύμη για το κέικ. Αναλάμβανα πάντα να ρίχνω το αλεύρι γιατί ήθελε μαεστρία, αλλά και γιατί μου έκανε εντύπωση πως αυτό το αλεύρι που έμοιαζε με πούδρα μεταμόρφωνε τα υγρά στη λεκάνη σε μια παχύρευστη ζύμη, και τα αυγά γιατί μου άρεσε να σπάω το κέλυφός τους και να παρακολουθώ τον κρόκο να κάνει ελεύθερη πτώση στη λεκάνη, ενώ η Ο τη ζάχαρη, τις βανίλιες, το γάλα. Το κέικ πάντα μου άρεσε και μου αρέσει, αλλά η ζύμη είναι αυτή που πραγματικά λατρεύω. Οπότε όταν τελείωνε η διαδικασία του ανακατέματος της ζύμης και έμπαινε πλέον στη φόρμα για το ψήσιμο, αρχίζαμε το τραγούδι-παρακαλετό να μας αφήσει στη λεκάνη λίγη ζύμη. Εκείνη πάντα μάς έκανε το χατίρι και μας άφηνε λίγη ζύμη και ‘μεις ορμούσαμε με τα κουτάλια και άρχιζε ο κουταλοπόλεμος ποιος θα φάει περισσότερο. Πολλές φορές μάλιστα η λεκάνη έκανε τον γύρο του σπιτιού και άλλαζε πολλά χέρια. Λίγο αργότερα το σπίτι μοσχομύριζε από το κέικ, ενώ εμείς συνεχίζαμε να κυνηγάμε ο ένας τον άλλο με τη λεκάνη πασαλειμένοι.
Κάποια στιγμή γύρω στα 13 αποφάσισα ότι ήρθε η στιγμή να φτιάξω το πρώτο μου κέικ. Και φυσικά την απόφαση δεν την πήρα για το κέικ καθαυτό, αλλά για να ζήσω τη στιγμή και μόνος αλλά και για να έχουμε μπόλικη ζύμη να φάμε με την αδελφή μου, γιατί η μητέρα μας είχε την κακή συνήθεια να μας αφήνει λίγη ζύμη.
Πήρα λοιπόν τον ρόλο της μητέρας μου, έχοντας βοηθό την Ο καθώς ήταν μικρότερη. Κάναμε άνω-κάτω την κουζίνα και κατάλαβα ότι το ανακάτεμα δεν είναι μαγικό αλλά αρκετά κουραστικό, αηδιαστικό, αλλά και διασκεδαστικό αφού ό,τι έπιανα το λέρωνα, έτσι έκανα χάλια την Ο, αλλά και το σπίτι καθώς όπως την κυνηγούσα σε όλο το σπίτι ό,τι άγγιζα φυσικά και λερωνόταν.
Ρίξαμε όλα τα συστατικά και έπειτα από αρκετό πλέον ανακάτεμα είχαμε μπροστά μας μια ολόκληρη λεκάνη με ζύμη κέικ. Πραγματικά μεγάλος πειρασμός, πώς μπορούσαμε να αντισταθούμε; Αρπάξαμε τα κουτάλια μας και ορμήσαμε σαν κουρσάροι για πλιάτσικο στη λεκάνη-σκάφος. Αυτή τη φορά δεν μαλώναμε ποιος θα φάει περισσότερο γιατί υπήρχε αρκετή και για τους δύο. Μετά από αρκετές ανασκαφές στη ζύμη, νιώσαμε τα στομάχια μας γεμάτα. Η υπόλοιπη ζύμη που έμεινε επειδή δεν γέμιζε τη φόρμα του κέικ αποφασίσαμε να την φυλάξουμε στο ψυγείο, για να την φάμε αργότερα. Τι προνοητικότητα;
Περίπου μισή ώρα αργότερα τα στομάχια μας ήταν πρησμένα και μεις βαρυγκωμούσαμε. Νιώθαμε σαν να είχαμε το άλιεν στο στομάχι μας και κείνο προσπαθούσε να βγει από κει. Ήταν ένα καλό μάθημα ώστε να καταλάβουμε γιατί η μητέρα μας δεν μας άφηνε αρκετή ζύμη.
Χθες το απόγευμα αποφάσισα να φτιάξω κέικ, φυσικά όχι μόνο για το κέικ καθαυτό, αλλά και για τη ζύμη. Σε κάθε υλικό που έριχνα στη λεκάνη έρχονταν στη σκέψη μου οι στιγμές με την Ο και τη μητέρα μας, σε κάθε ανακάτεμα άκουγα τα χαχανητά μας, όταν η ζύμη ήταν έτοιμη άκουγα το τραγουδο-παρακαλετό μας για λίγη ζύμη στη λεκάνη. Έριξα στις φόρμες τη ζύμη, αλλά άφησα λίγη στη λεκάνη, μα υπήρχε μόνο ένα κουτάλι να κάνει εφόρμηση.
Οι μυρωδιές στον φούρνο αργότερα μού θύμισαν το σπίτι στην Κάτω Πόλη.
Έπειτα από περίπου μία ώρα έβαλα το μαχαίρι στο κέικ και βγήκε στεγνό, επομένως ήταν έτοιμο.
Αύριο θα καλέσω τον Τ να δοκιμάσει, καθώς και κείνος είχε έναν έρωτα με το κέικ της μητέρας μου και όποτε ερχόταν σπίτι έτρωγε πάντα σχεδόν το μισό, ελπίζω να φάει και το δικό μου μισό.
posted by street spirit at 6:35 PM 29 comments

Thursday, October 26, 2006

Το πράσινο δωμάτιο

Photobucket - Video and Image Hosting

Είναι καιρός τώρα που ονειρεύομαι ότι ζω σ’ ένα πράσινο δωμάτιο στο οποίο νιώθω τόσο όμορφα που ξυπνάω με βαριά καρδιά κάθε πρωί, το παράξενο είναι ότι και στο υπόλοιπο της ημέρας κουβαλάω αυτή την υπέροχη αίσθηση του πράσινου δωματίου. Έτσι περίπου μού κόλλησε η ιδέα και αποφάσισα να φτιάξω ένα πράσινο δωμάτιο. Η Β τα φοβάται τα χρώματα και ήταν διστακτική, εγώ από την άλλη πλευρά τα λατρεύω και είμαι έτοιμος για κάθε πειραματισμό. Δεν ήθελα ένα βαρύ κλασικό πράσινο, ένα κυπαρισσί ή κάτι τέτοιο, ήθελα κάτι χαρούμενο, παιχνιδιάρικο, έντονο πράσινο, αλλά και ανοιχτό, φωτεινό αλλά και σκούρο. Το βρήκα το χρώμα ήταν σχεδόν λαχανί, με λίγο παραπάνω μπλε. Μετά μου ήρθε μια ιδέα να κάνω και κάποιο τοίχο μωβ, αλλά αυτό δεν το άντεχε η Β και όσο και αν προσπαθούσα να την πείσω πόσο πάει στο πράσινο και το μωβ, εκείνη με τίποτα δεν ενέδινε στις δικές μου εμπνεύσεις και αφού έστω δέχθηκε το πράσινο, δεν την πίεσα παραπάνω.
Το βάψιμο μπορεί να γίνει παιχνιδιάρικο για ένα ζευγάρι αν έχεις και την κατάλληλη μουσική, δυστυχώς η Β είχε καλέσει κόσμο στο σπίτι και έπρεπε να τακτοποιήσει το σπίτι και να μαγειρέψει, οπότε με βοήθησε ελάχιστα. Το χρώμα που προϋπήρχε στο δωμάτιο ήταν σε τέτοια καλή κατάσταση, ώστε όταν ακούμπησα τη βούρτσα σε κάποια σημεία του άρχισε να εγκαταλείπει τον τοίχο και να μεταναστεύει για άλλα μέρη. Κανονικά θα ήθελε τρίψιμο (ίσως να ήταν πιασμένος δεν ξέρω), έπειτα στοκάρισμα (το λένε και botox), σπατουλάρισμα (λίφτινγκ) και ύστερα αστάρι (κρέμες νυχτός ίσως) και μετά από όλα αυτά αρχίζει επιτέλους το βάψιμο. Αν τα έκανα όλα αυτά; Μα φυσικά και όχι, το θέμα ήταν να κάνω ένα δωμάτιο απόλαυση τι και αν έχει μερικές ρυτίδες θα μπορούσε να είναι κάτι σαν εικαστική παρέμβαση, εξάλλου η Β έχει σκοπό να βάψει το σπίτι ολόκληρο σε δύο χρόνια.
Τελείωσα το δωμάτιο την ώρα που ήρθαν οι επισκέπτες μας, όμως θα χρειαζόταν άλλο ένα χέρι, σύμφωνα και με τη γνώμη του ειδικού και φίλου μου Τ. Ήμουν γεμάτος υπερένταση, αλλά ένιωθα υπέροχα που το πράσινο δωμάτιο γινόταν πραγματικότητα.
Κάντε τα όνειρά σας πραγματικότητα όσο μικρά ή μεγάλα και να είναι.

Photobucket - Video and Image Hosting


ΥΣ: Η Β το ονόμασε Κάμπια
posted by street spirit at 9:41 PM 25 comments

Tuesday, October 17, 2006

Αν οι εκλογές κάνανε τον κόσμο καλύτερο θα ήταν παράνομες

Πέμπτη βράδυ μιλάγαμε με τη Β και με ρώτησε αν θα ήθελα να γίνω γραμματέας στις εκλογές. Τις εκλογές αν και δεν τις πολυσυμπαθώ, τα λεφτά μού ακούστηκαν καλά και οι καιροί είναι δύσκολοι, εξάλλου λένε ότι το σύστημα το κτυπάς καλύτερα από μέσα, αυτές και άλλες πολλές δικαιολογίες σκέφθηκα ώστε τελικά δέχθηκα, τελικά ο Ιούδας φιλούσε υπέροχα.
Την Παρασκευή με πήρε τηλέφωνο η δικαστικός αντιπρόσωπος με αρκετά νεανική και αισθησιακή φωνή. Λες να είναι καλή;;; Όμως το καμπανάκι της εμπειρίας σε τέτοιες περιπτώσεις κτυπάει κόκκινο και σε προειδοποιεί ότι συνήθως φωνή και εμφάνιση δεν ταιριάζουν. Μου ζήτησε να πάω την Κυριακή στις 6 το πρωί. Θα πήγαινε αυτή από το Σάββατο να κάνει μια προεργασία, αλλά δεν χρειαζόταν να πάω και γω. Ουφ, ευτυχώς.
Κυριακή 6 το πρωί, με το σκοτάδι να αγκαλιάζει όλη την Πάνω Πόλη και αρκετή δροσιά προς κρύο έδινα το «παρών» στο σχολείο. Στην αίθουσα ήμουν εγώ με μία κοπέλα αντιπρόσωπο κάποιου κόμματος, κοινώς κοράκι, και έπειτα από λίγο ήρθε και η δικαστική αντιπρόσωπος για να μου αποδείξει ότι η εμπειρία δεν παίζεται, δεν είχε καμία σχέση η φωνή της με την εμφάνισή της, ήταν αρκετά ασχημούλα αλλά συμπαθητική, άρα δύσκολο να με κρατήσει ξύπνιο. Μετά από λίγο ήρθε και ο άλλος γραμματέας, πήρα μια γερή δόση καφεΐνης, είπαμε κάποια πράγματα, τι πρέπει να κάνουμε, έπειτα τοποθετήσαμε τα αυτοκόλλητα στα παραβάν, σφραγίσαμε τις κάλπες, αλλάξαμε θέσεις στα θρανία για να τα τοποθετήσουμε έτσι ώστε να μας βολεύουν.
Τους είπα ότι δεν το έχω ξανακάνει, ούτε η δικαστική αντιπρόσωπος είχε ξανά αυτή την εμπειρία, αυτός που είχε μεγάλη εμπειρία ήταν ο άλλος γραμματέας, θα έλεγα ότι ήταν βετεράνος καθώς είχε πάρει μέρος σε εκλογές ως γραμματέας πάνω από πέντε φορές. Ήρθανε δύο παιδιά τις εφορευτικής επιτροπής, τελικά ήρθε και ένα τρίτο, στο οποίο είπαμε να έρθει από το μεσημέρι. Έπρεπε να είχαν έρθει 4 μέλη της εφορευτικής επιτροπής, αλλά και τρία ήταν αρκετά καλά από ό,τι μας είπαν. Υπήρχαν άλλα 4 αναπληρωματικά μέλη που επειδή ήταν σχεδόν όλοι αστυνομικοί είχαν το ελευθέρας να μην έρθουν.
Περιμέναμε υπομονετικά τους… πελάτες μας. Ο πρώτος ήρθε σχετικά νωρίς γύρω στις 7και κάτι. Είχαμε εγγεγραμμένους 436, άραγε θα έρχονταν όλοι
Η ώρα πέρναγε σαν γριά χελώνα, οι πελάτες ήταν λίγοι, στα άλλα τμήματα γινόταν χαμός, ενώ σε μας είχε πέσει περονόσπορος, συμφώνησαν όλοι ότι ο χαμός θα ξεκινήσει με το που θα σχολάσει η εκκλησία. Οπότε περιμέναμε να σχολάσει η εκκλησία. Τελικά το πρώτο γκρουπ ήρθε ακριβώς με το που τέλειωσε η εκκλησία. Άραγε τι γραμμή τούς είχε δώσει ο παπάς της ενορίας τους; Οι περισσότεροι μεγάλοι άνθρωποι, χαμένοι στα γράμματα, εδώ είναι το Ζ; το Δ;; Το σύστημα που τους υποδεχόταν έδειχνε αδύναμο καθώς μια ολόκληρη οικογένεια μπορεί να ήταν στο ίδιο εκλογικό τμήμα πλην του γιου ή της κόρης ή του παππού και πού είναι τότε, ναι το Ζ είναι εδώ αλλά εσείς δεν είστε, ε και πού είμαι; Οι εκλογικοί κατάλογοι έξω στο σχολείο ήταν λάθος, θα έπρεπε είτε να πάνε στο δημαρχείο να τους πουν πού θα πάνε να ψηφίσουν, είτε να πάρουν σβάρνα τα σχολεία, πώς όμως να το κάνουν αυτό μεγάλοι άνθρωποι που με δυσκολία περπατούν; Οι αντιπρόσωποι των κομμάτων και αυτοί χαμένοι στο σύστημά τους μύριζαν φρέσκο κρέας και προσπαθούσαν να αρπάξουν τη λεία τους, μάταια όμως όσο και αν προσπαθούσαν να τους... βοηθήσουν τόσο πιο πολύ τους έμπλεκαν, μόνο λίγους τελικά καταφέρανε να γευθούν με το πρόσχημα της βοήθειας.
Εν τω μεταξύ, στο δικό μας τμήμα μού φάνηκε ότι οι ξένοι ήταν περισσότεροι από τους Έλληνες που ήρθαν να ψηφίσουν, πολλοί από αυτούς δεν ήξεραν ούτε να μιλάνε ελληνικά και φυσικά ούτε να διαβάζουν, άραγε πώς ψήφιζαν αυτοί;;;
Ένας παππούς ήρθε και μου λέει «ήμουν παλιός τενόρος, άκου φωνή» και αρχίζει να τραγουδάει κάποιον σκοπό της εποχής του, καλή φωνή είχε δεν μπορώ να πω, λέω σε ένα παιδί της εφορευτικής επιτροπής, που ήταν μουσικός, ότι θα έπρεπε να είχε φέρει την κιθάρα του, άραγε για πιο λόγο δεν επιτρέπεται η μουσική στις εκλογές;
Ο ίδιος παππούς είχε όρεξη και ενώ μεγάλωνε η ουρά έξω από την τάξη άρχισε να μου λέει ότι είχε πάει και στον πόλεμο της Κορέας και ήταν έτοιμος να μου πει όλες του τις εμπειρίες εκεί στον πόλεμο, «από κλήρωση πήγα δεν πήγα εθελοντής», μου τόνισε (μα καλά με κλήρωση τους στέλνανε να πολεμήσουν τότε έναν ξένο πόλεμο;), αλλά ο κόσμος άρχισε να δυσανασχετεί και δεν μπόρεσα να τον απολαύσω, για να δούμε τον επόμενο που θα διαγράψω από τη λίστα. Μπαίνει μέσα στην αίθουσα ένας μπαρουτιασμένος, φουριόζος παππούς και μου λέει πώς τα έχετε κάνει έτσι και είμαι και αγράμματος πώς θα βρω το Ζ ε;;; τι ΔΡ και κουραφέξαλα, επίτηδες το κάνετε για να μην ψηφίσει ο κόσμος!!!! Εεε έχεται δίκιο τι να σας πω, απάντησα οι άλλοι με κοίταξαν με απορία.
Ήρθε το μεσημέρι, μα φαινόταν πως πέρασε ένας αιώνας, μας φέρανε κάτι αηδίες να φάμε και έπειτα πάλι στην αναμονή για τους … πελάτες. Στα άλλα τμήματα ουρές, σε μας ένας άντε δύο. Για κλείσιμο το πηγαίναμε το μαγαζί. Γυρνάω στους αντιπροσώπους-κοράκια και τους λέω τι θα βγείτε να βρείτε πελάτες, μου απάντησαν με ένα μειδίαμα καθώς βγαίνανε από την αίθουσα για να ξεπιαστούν λιγάκι και να βρουν κανένα... θύμα. Τελικά από τους 436 ήρθαν οι 318 να ψηφίσουν. Μου φάνηκαν περισσότεροι οι υποψήφιοι και οι αντιπρόσωποί τους που περνάγανε κάθε τόσο να μας δουν να μας χαιρετήσουν.
Η ώρα πήγε 7, κλείσαμε τις πόρτες, φτιάξαμε στο κέντρο της αίθουσας κάτι σαν την ελεεινή στρογγυλή τράπεζα και κάτσαμε εκεί όλοι γύρω τις σαν τους ελεεινούς ιππότες. Για καμιά ώρα συζητάγαμε με τους αντιπροσώπους-κοράκια των κομμάτων για τα άκυρα, ποια είναι ποια δεν είναι, ποια είναι έγκυρα κ.λπ. Ανάμεσα στους αντιπροσώπους των κομμάτων ήταν και ένα κοριτσάκι από τους κόκκινους που λες και είχε αποστηθίσει όλο το βιβλίο του Μαρξ και έδινε μάχες σε συζητήσεις μεταξύ τους, προσπαθώντας να τους αποδείξει ότι δικό τους σύστημα είναι το καλύτερο, αλλά οι καπιταλιστές δεν το θέλουν και τους πολεμούν με ύπουλους τρόπους. Ο μπλε αντιπρόσωπος δήλωνε υπηρέτης του κεφαλαίου αφού δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, ενώ ο τρίτος της παρέας των πράσινων πότε «έδινε» τον έναν στον άλλο και αντίστροφα, κάτι σαν Αρτέμης Μάτσας. Πριν καλά καλά αρχίσουμε την καταμέτρηση των ψήφων έξω ήδη πανηγυρίζανε, ρίχνανε βεγγαλικά, είχανε πάρει ήδη αποτελέσματα ή είχε έρθει το τέλος του κόσμου;
Τελικά η διαδικασία μετά το κλείσιμο των κάλπεων είναι αρκετά κουραστική. Τα άκυρα δυστυχώς δεν ήταν πρωτότυπα, ήταν του στυλ άντε γαμ… ή γαμ… ή αίσχος. Μόνο ένα ήταν κάπως διαφορετικό: Αν οι εκλογές κάνανε τον κόσμο καλύτερο θα ήταν παράνομες. Κάποια στιγμή νόμιζα ότι θα καταρρεύσω καθώς δεν τελειώναμε με τίποτα και ήδη η ώρα ήταν αργάμισι. Έπαθα πλάκα όταν η δικαστική αντιπρόσωπος μου ζήτησε να διαβάσω τον εκλογικό νόμο στο τέλος για να της πω τι διαδικασίες πρέπει να γίνουν από κει και έπειτα. Οι αντιπρόσωποι των κομμάτων είχαν γίνει καπνός καθώς είχαν πλέον μοιράσει τη λεία τους και είχαν πάρει τα αποτελέσματά τους, έπειτα από μάχες του στυλ αυτό είναι χ δεν είναι σταυρός άρα πρέπει να ακυρωθεί (τώρα γιατί ο σταυρός μόνο μετράει δεν γνωρίζω) ή αυτό είναι τρεμάμενος σταυρός να το μετρήσουμε;;
Τελικά βάλαμε ότι χρειαζόταν στους σάκους τα πήρε η δικαστικός αντιπρόσωπος και φύγαμε, η ώρα ήταν 3 το πρωί, η καημένη η Β με περίμενε απέξω. Δεν το ξανακάνω, δεν άξιζαν τα λεφτά τόση ταλαιπωρία αλλά πήρα και ένα καλό μάθημα γιατί οι εκλογές μού προκαλούν μια παράλυση, μια άσχημη γεύση στον ουρανίσκο, ένα ανακάτεμα στο στομάχι.
Εξάλλου αν οι εκλογές κάνανε τον κόσμο μας καλύτερο θα ήταν παράνομες.
posted by street spirit at 5:59 PM 10 comments

Friday, October 13, 2006

Το γεύμα της Κυριακής

Συστατικά


Γεμίζουμε τους δρόμους με αφίσες των τοπικών υποψήφιων αρχόντων.
Προσθέτουμε χαλιά από φέιγ βολάν τα οποία να διακοσμούν όλα τα πεζοδρόμια, ακόμα και από ανθρώπους που δηλώνουν οικολόγοι ή που θα κάνουν τα πάντα για την καθαριότητα του δήμου.
Ρίχνουμε αρκετά τηλέφωνα από αυτόματες μηχανές που σου προτείνουν να συμμετέχεις σε εκλογικές συγκεντρώσεις, τηλέφωνα από παλιούς ξεχασμένους συμμαθητές σου που είχαν να σε θυμηθούν από τα σχολικά σας χρόνια, σου ζητάνε να τους δώσεις την ψήφο σου, ενώ να μην παραλείψουμε να προσθέσουμε και αρκετά μηνύματα στο κινητό από φίλους από μια άλλη εποχή που σου ζητάνε να μην τους ξεχάσεις την Κυριακή, αν και αυτοί σε είχαν ξεχάσει καμιά δεκαετία και βάλε.
Ανακατεύουμε υποσχέσεις, πολλές υποσχέσεις που δίνονται, ακούγονται, προσφέρονται αυτές τις μέρες, χιλιάδες ευρώ που ξοδεύονται για την προβολή των υποψηφίων, αλληλοκατηγορίες για το ποιος φταίει ποιος δεν φταίει για όσα έπρεπε να γίνουν και δεν έγιναν ή για όσα έγιναν και δεν έπρεπε να γίνουν. Παπάδες οι οποίοι απαιτούν προνόμια για να προσφέρουν απλόχερα τις ψήφους από τους πιστούς τους.
Έπειτα χρειάζεται να βάλουμε διάφορα καρικεύματα όπως ηθοποιούς που αποφάσισαν να ασχοληθούν με τα κοινά και δίνουν σόου σε εκπομπές-ριγκ. Παράθυρα, πολλά παράθυρα σε όλα τα κανάλια με τους υποψηφίους να ξιφολκούν. Τηλεοπτικούς σταθμούς των οποίων εντελώς μυστηριωδώς χάνεται το σήμα τους για να μη μαθευτεί σε τοπική κοινωνία ο πόλεμος που μαίνεται στα τόπικα κανάλια, που εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα.
Αφού πάρει μια βράση για μερικές εβδομάδες, προσθέτουμε το απαραίτητο συστατικό κόσμο, χιλιάδες κόσμο να ταξιδεύει με αμάξια, τρένα, ΚΤΕΛ, αεροπλάνα για να πάει να ψηφίσει στον τόπο του και ας μη μένει πια εκεί.
Η Ελλάδα ένα τεράστιο καζάνι που βράζει εδώ και εβδομάδες για να ετοιμαστεί το γεύμα αυτής της Κυριακής, το οποίο ονομάζεται Εκλογές και όλοι μας είμαστε καλεσμένοι στο τραπέζι.
Απολαύστε το!!!!


Photobucket - Video and Image Hosting


Photobucket - Video and Image Hosting



ΥΣ: Γαρνίρεται με exit polls
posted by street spirit at 3:22 PM 18 comments

Monday, October 09, 2006

Πυρηνικές λάσπες

Photobucket - Video and Image Hosting


Photobucket - Video and Image Hosting



Η Χαλκιδική στο έλεος της νεροποντής και η Μαγνησία το ίδιο, τώρα σειρά έχει η Αθήνα. Οι κάμερες τρέχουν σαν τρελές να πιάσουν εικόνες όσο πιο τραγικές γίνεται, δημοσιογράφοι με αδιάβροχα και μικρόφωνα κολυμπάνε στους χειμάρρους για να κάνουν ρεπορτάζ, μπαίνουν στις λάσπες σαν τα γουρούνια για να πάρουν μια δήλωση, πολιτικοί αρπάζουν την ευκαιρία από τις λάσπες για να φανούν έστω για μερικά δευτερόλεπτα στην τηλεόραση, οι ειδήσεις κερδίζουν νούμερα τις AGB και συ παρακολουθείς στον καναπέ σου, ενώ έξω ήδη βρέχει. Ρέματα που μπαζώθηκαν, έργα που δεν έγιναν, αυθαίρετα που πλήρωναν τα πρόστιμα, κόντρες μεταξύ των πολιτικών για το ποιοι φταίνε, ποιοι δεν φταίνε, ποιοι θα φανούν και ποιοι δεν, έρχονται και οι εκλογές, ο καιρός φαίνεται να έχει συνωμοτήσει είτε υπέρ τους είτε κατά. Οι γιαγιάδες που κλαίνε μπρος στην κάμερα γιατί έχασαν τις περιουσίες τους για μια στιγμή σε κρατάνε μακριά από το ψυγείο και το βραδινό σου. Η φύση εκδικείται σκέφτεσαι καθώς βουτάς την πρώτη σου μπουκιά στο στόμα, έπειτα μαθαίνεις για την πυρηνική δοκιμή της Βόρειας Κορέας, κάτι στο πίσω μέρος του μυαλού σου ξυπνά εφιαλτικές μνήμες, αλλά δεν κρατάει παρά ένα νανοδευτερόλεπτο καθώς βουτάς τη δεύτερη μπουκιά στο στόμα σου, έτρεχες όλη μέρα με τη δουλειά, τώρα μερικές πυρηνικές λάσπες τι να σου κάνουν, δεν σου πληρώνουν τους λογαριασμούς που τρέχουν, τις πιστωτικές κάρτες που χρωστάς, τις δόσεις για το καινούργιο σου αυτοκίνητο, το δάνειο που πήρες για να βάλεις το κεφάλι σου κάτω από μια στέγη.
Μόνο που λησμονείς ότι οι πυρηνικές, όμως, λάσπες δεν κάνουν διακρίσεις, θα έρθει και η σειρά σου.
posted by street spirit at 8:22 PM 12 comments