"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> stories of the city stories of the streets: Το κέικ stories of the city stories of the streets: Το κέικ

stories of the city stories of the streets

Tuesday, October 31, 2006

Το κέικ

Photobucket - Video and Image Hosting


Μικρά όταν ήμασταν εγώ και η αδελφή μου η Ο πάντα βοηθούσαμε τη μητέρα μας στην τελετουργία του κέικ. Το ονομάζω τελετουργία γιατί οι στιγμές μας με τη μητέρα μας ήταν ελάχιστες καθώς δούλευε πολύ και όποτε ήταν σπίτι έκανε δουλειές του σπιτιού, αλλά όταν έφτιαχνε κέικ ήταν μια στιγμή μαγική που λατρεύαμε εγώ και η Ο και τη μοιραζόταν πάντα μαζί μας. Κάπως έτσι μπήκαμε στον μυστικό κόσμο της κουζίνας, τον ιερό χώρο της μητέρας μας, η οποία και μας σύστησε στο αλεύρι, τη ζάχαρη, τα αυγά, τη βανίλια, το γάλα. Η μητέρα μας τα ανακάτευε όλα με το χέρι μέσα σε μια λεκάνη, οπότε εμείς τις ρίχναμε τα υλικά σιγά σιγά και κείνη με το μαγικό της χέρι ανακάτευε και έφτιαχνε τη ζύμη για το κέικ. Αναλάμβανα πάντα να ρίχνω το αλεύρι γιατί ήθελε μαεστρία, αλλά και γιατί μου έκανε εντύπωση πως αυτό το αλεύρι που έμοιαζε με πούδρα μεταμόρφωνε τα υγρά στη λεκάνη σε μια παχύρευστη ζύμη, και τα αυγά γιατί μου άρεσε να σπάω το κέλυφός τους και να παρακολουθώ τον κρόκο να κάνει ελεύθερη πτώση στη λεκάνη, ενώ η Ο τη ζάχαρη, τις βανίλιες, το γάλα. Το κέικ πάντα μου άρεσε και μου αρέσει, αλλά η ζύμη είναι αυτή που πραγματικά λατρεύω. Οπότε όταν τελείωνε η διαδικασία του ανακατέματος της ζύμης και έμπαινε πλέον στη φόρμα για το ψήσιμο, αρχίζαμε το τραγούδι-παρακαλετό να μας αφήσει στη λεκάνη λίγη ζύμη. Εκείνη πάντα μάς έκανε το χατίρι και μας άφηνε λίγη ζύμη και ‘μεις ορμούσαμε με τα κουτάλια και άρχιζε ο κουταλοπόλεμος ποιος θα φάει περισσότερο. Πολλές φορές μάλιστα η λεκάνη έκανε τον γύρο του σπιτιού και άλλαζε πολλά χέρια. Λίγο αργότερα το σπίτι μοσχομύριζε από το κέικ, ενώ εμείς συνεχίζαμε να κυνηγάμε ο ένας τον άλλο με τη λεκάνη πασαλειμένοι.
Κάποια στιγμή γύρω στα 13 αποφάσισα ότι ήρθε η στιγμή να φτιάξω το πρώτο μου κέικ. Και φυσικά την απόφαση δεν την πήρα για το κέικ καθαυτό, αλλά για να ζήσω τη στιγμή και μόνος αλλά και για να έχουμε μπόλικη ζύμη να φάμε με την αδελφή μου, γιατί η μητέρα μας είχε την κακή συνήθεια να μας αφήνει λίγη ζύμη.
Πήρα λοιπόν τον ρόλο της μητέρας μου, έχοντας βοηθό την Ο καθώς ήταν μικρότερη. Κάναμε άνω-κάτω την κουζίνα και κατάλαβα ότι το ανακάτεμα δεν είναι μαγικό αλλά αρκετά κουραστικό, αηδιαστικό, αλλά και διασκεδαστικό αφού ό,τι έπιανα το λέρωνα, έτσι έκανα χάλια την Ο, αλλά και το σπίτι καθώς όπως την κυνηγούσα σε όλο το σπίτι ό,τι άγγιζα φυσικά και λερωνόταν.
Ρίξαμε όλα τα συστατικά και έπειτα από αρκετό πλέον ανακάτεμα είχαμε μπροστά μας μια ολόκληρη λεκάνη με ζύμη κέικ. Πραγματικά μεγάλος πειρασμός, πώς μπορούσαμε να αντισταθούμε; Αρπάξαμε τα κουτάλια μας και ορμήσαμε σαν κουρσάροι για πλιάτσικο στη λεκάνη-σκάφος. Αυτή τη φορά δεν μαλώναμε ποιος θα φάει περισσότερο γιατί υπήρχε αρκετή και για τους δύο. Μετά από αρκετές ανασκαφές στη ζύμη, νιώσαμε τα στομάχια μας γεμάτα. Η υπόλοιπη ζύμη που έμεινε επειδή δεν γέμιζε τη φόρμα του κέικ αποφασίσαμε να την φυλάξουμε στο ψυγείο, για να την φάμε αργότερα. Τι προνοητικότητα;
Περίπου μισή ώρα αργότερα τα στομάχια μας ήταν πρησμένα και μεις βαρυγκωμούσαμε. Νιώθαμε σαν να είχαμε το άλιεν στο στομάχι μας και κείνο προσπαθούσε να βγει από κει. Ήταν ένα καλό μάθημα ώστε να καταλάβουμε γιατί η μητέρα μας δεν μας άφηνε αρκετή ζύμη.
Χθες το απόγευμα αποφάσισα να φτιάξω κέικ, φυσικά όχι μόνο για το κέικ καθαυτό, αλλά και για τη ζύμη. Σε κάθε υλικό που έριχνα στη λεκάνη έρχονταν στη σκέψη μου οι στιγμές με την Ο και τη μητέρα μας, σε κάθε ανακάτεμα άκουγα τα χαχανητά μας, όταν η ζύμη ήταν έτοιμη άκουγα το τραγουδο-παρακαλετό μας για λίγη ζύμη στη λεκάνη. Έριξα στις φόρμες τη ζύμη, αλλά άφησα λίγη στη λεκάνη, μα υπήρχε μόνο ένα κουτάλι να κάνει εφόρμηση.
Οι μυρωδιές στον φούρνο αργότερα μού θύμισαν το σπίτι στην Κάτω Πόλη.
Έπειτα από περίπου μία ώρα έβαλα το μαχαίρι στο κέικ και βγήκε στεγνό, επομένως ήταν έτοιμο.
Αύριο θα καλέσω τον Τ να δοκιμάσει, καθώς και κείνος είχε έναν έρωτα με το κέικ της μητέρας μου και όποτε ερχόταν σπίτι έτρωγε πάντα σχεδόν το μισό, ελπίζω να φάει και το δικό μου μισό.
posted by street spirit at 6:35 PM

29 Comments:

χεχε! Αυτή η ζύμη.. :)
Λαμπίκο την κάναμε τη λεκάνη με την αδερφή μου! Μια συνήθεια που δύσκολα αποβάλλεται ;)

7:42 PM  

Τελικά αυτό με τη ζύμη το είχαμε πολλοί ε; Χαίρομαι.
Καλησπέρα :)

8:58 PM  

παρούσα κι εγώ στους φανς της ζύμης;))
(λολ μα πιο πολύ μού άρεσε ..ο επίλογος:Ρ)

9:37 PM  

wisdom, και συ του αθλήματος είσαι;;;)

1:45 PM  

confused, καλώς ήλθες στο ταπεινό μου μπλογκ, λες να ανοίξουμε καμιά λέσχη ζύμης ή κάτι τέτοιο;;;;)

1:50 PM  

citronella, νομίζω ότι η λέσχη ζύμης θα κάνει θραύση (δανεισμένο από Θεοπούλα) ;)

1:51 PM  

Μέσα για τη λέσχη :P :))

4:19 PM  

Άλλη μία για τη ζύμη... :)

-Τελικά δε νομίζω να υπήρξε κανένα πιτσιρίκι που να μην έκανε το ίδιο.
Κι εδώ που τα λέμε όχι μόνο πιτσιρίκι. Και κανένας ενήλικος που έχει καταπιαστεί να φτιάξει έστω και μια φορά στη ζωή του κέικ θα έλεγα.

Γειά σου φίλε Στριτ.
Άρχισαν τα κρύα στην άνω πόλη;

2:40 AM  

Βάλτε με κι εμένα στη λέσχη, αν και εγώ είμαι πιο τρελλή, δεν είμαι του κουταλιού είμαι του δάκτυλου!
Στη ζύμη της σοκολατόπιτας είναι πιο καλό.

Αντε και καλή μας όρεξη

1:28 PM  

confused, έγινε, η λέσχη σε λίγο θα γίνει πραγματικότητα ;)

3:06 PM  

τύπε, και συ;;;; αυτή η λέσχη ζύμης όλο και μεγαλώνει ;) Από χθες έχει παγωνιά και αυτό λόγω ενός δαιμονισμένου ανέμου, χθες το βράδυ νόμιζα ότι θα σηκώσει όλη την πολυκατοικία, τι λέει η Κάτω Πόλη;;;; ;)

3:09 PM  

fibi, εσύ έχεις κάνει ένα βήμα παραπάνω βλέπω, είσαι του δακτύλου;;; μη νομίζεις και γω ξεκινάω με κουτάλι και καταλήγω με γλώσσα, πώς το είπες σοκολατόπιτα;;;; ακούγεται πολύ γιάμι περιμένουμε εναγωνίως συνταγή για να δοκιμάσουμε τη ζύμη της. Καλώς ήλθες στη λέσχη ζύμης, λοιπόν ;)

3:13 PM  

Πωπωπω έτσι όπως το είδα τώρα απότομα, με έπιασε μια λιγούρα...

7:53 PM  

Σε μας (εμένα και τον αδελφό μου) η συγκεκριμένη τελετουργία αφορούσε την επικάλυψη σοκολάτας της τούρτας με σαβαγιάρ που έφτιαχνε η μητέρα μας σε γενέθλια, κτλ.

Πάρτυ γύρω από τη λεκάνη, αλλά η ειδοποιός διαφορά:
Αντί για κουτάλι, χρησιμοποιούσαμε το δείκτη (δάχτυλο). Η ακριβοδίκαιη μανούλα μας, έκανε πρώτα μια γραμή κατά μήκος και στο μέσο της λεκάνης, και μετά άρχιζε το πανηγύρι!!!

Τί μου θύμισες Street Spirit...

Μου φαίνεται βουνό που πρέπει να περιμένω αρκετά ακόμα μέχρι να έρθω στην Ελλάδα... ΒΟΥΝΟ ο χρόνος...

;ο)

Φιλιά!

7:55 AM  

Είχες δεν είχες, μας γλύκανες Spirit.

Τελικά ο φίλος σου τίμησε δεόντως την δημιουργία σου;...

;-)

8:51 PM  

Τελικά όλα τα παιδιά τρελαίνονται για τη ζύμη ε?

και γω με την αδερφή μου κάναμε τα ίδια.

μόνο που εμεις είχαμε έναν άλλο διαχωρισμό.

η αδερφή μου, ως ξανθιά και ανοιχτόχρωμη, έπαιρνε το μπωλ με την ζύμη, την σκέτη (βανίλια) και εμένα μου έδιναν το μπωλ με την ζύμη που ειχε ρίξει και κακάο η μαμά μου, καθώς ήμουν μελαχροινή....

υποτίθεται πως έτσι θαταν δίκαια τα πράγματα,
μόνο που η ζύμη της σοκολάτας έμπαινε πάντα σε μικροτερο μπώλ.... :(
(αλλά ήταν πιο νόστιμη!!!! χιχιχι!)

9:45 AM  

Νοσταλγία... μήπως ετοιμάζεις επίσκεψη στους δικούς σου; Σαν να σου έλειψε λίγο η Κάτω Πόλη. Ελπίζω το κέϊκ να σε γλύκανε.

12:26 PM  

Ίδιες αναμνήσεις έχω και εγώ!!!
Την Κυριακή πήγα και εγώ να φτιάξω κέικ, αλλα απέτυχα!!!
Εσένα φαίνεται τόσο ωραίο!!!

5:07 PM  

Τι θεικό πράγμα η ζύμη του κέικ! Εγώ συντάσσομαι με fibi και μικρούλι ωστόσο, συνωμοταξία του δακτύλου!

1:05 AM  

jason, άργησα λίγο να απαντήσω, αλλά μη το λιγουρεύεσαι δοκίμασέ το ;)

7:53 PM  

μικρούλι, σας βρίσκω πολύ οργανωμένους ;)

7:54 PM  

mind, ο φίλος μου δεν έχω παράπονο το τίμησε δεόντως ;)

7:55 PM  

jojo, η ζύμη με κακάο είναι ζούπεεερρρρ και συ της λέσχης;;;;)

7:57 PM  

juanita, φυσικά και μου έλειψε η Κάτω Πόλη, φυσικά και κατέβηκα για λίγο όμως ;)

7:58 PM  

chrisa, ελπίζω να μην πτοείσαι την επόμενη φορά θα το πετύχεις ;)

7:59 PM  

maiandre, και συ της λέσχης και του δακτύλου;;; ;)

8:00 PM  

μμμ... μετά από αυτό που διάβασα... μόνον ένα χαμόγελο σου στέλνω. Τις όμορφες λέξεις, τις βρήκες εσύ :-)

2:46 PM  

Μπορώ να μπω κι εγώ στη λέσχη ζύμης; Oh pick me, pick me! (Ακόμα καλύτερο είναι πάντως όταν φτιάχνουμε σοκολατάκια, όλα τα κουτάλια στη λιωμένη σοκολάτα!!! Και δε βαρυστομαχιάζεις όπως στο κέικ ;-)

6:37 PM  

proserpina, μα φυσικά ήδη είσαι μέλος της λέσχης, λιωμένη σοκολάτα γιαμ, γιαμ, γιαμ ;)

1:51 PM  

Post a Comment

<< Home