"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> stories of the city stories of the streets: November 2006 stories of the city stories of the streets: November 2006

stories of the city stories of the streets

Tuesday, November 28, 2006

2 (Ή αλλιώς Γενέθλιο μπλογκ part II)

Photobucket - Video and Image Hosting

Photobucket - Video and Image Hosting


Άρχισε από περιέργεια ως ένα ταξίδι χωρίς προορισμό, χωρίς πυξίδα. Ήταν μια προσπάθεια για να ξεφύγω από τη βαρύτητα της μαύρης τρύπας της ζωής μου, αλλά συνειδητοποίησα ότι η ιστορία της ανθρωπότητας βρίσκεται ήδη σε μια μαύρη τρύπα. Στην πορεία προς το άγνωστο γνώρισα και έκανα φίλους που ούτε το φανταζόμουν, οι οποίοι είτε συνέχισαν ως συνταξιδιώτες χωρίς πυξίδα, είτε το ταξίδι τους ήταν πιο σύντομο από το δικό μου, αλλά πάντα θα υπάρχουν τα σχόλιά τους να μας τους θυμίζουν. Πότε έγραψα το πρώτο μου ποστ πότε πέρασαν δύο χρόνια δεν κατάλαβα. Προσπαθούσα να βρω την ανάσα μου breath in breath out όταν πρωτοδιάβασα την breath και κατάλαβα ότι πρέπει να τολμήσω αυτήν την περιπέτεια. Ένα ταξίδι με σκαμπανεβάσματα, φουρτούνες, νηνεμίες, χαρές και λύπες. Ένα ταξίδι που έκανε τις στιγμές μοναδικές και μεγαλύτερες. Πέρασαν δυο χρόνια στον σύμπαν της μπλογκόσφαιρας, το μπλογκ μου ως ένας ανεξάρτητος δορυφόρος (νέα έννοια για τους αστρονόμους σίγουρα) έλκεται από διάφορους πλανήτες-μπλογκ, οι οποίοι έχουν όλοι κάτι να προσφέρουν σ'αυτό το μπλογκοσύμπαν, υπάρχουν αστέρια που μόλις γεννήθηκαν και άλλα που απλά έλαμψαν και ύστερα έσβησαν, υπάρχουν κομήτες που μπορεί και να αλλάξουν το σύμπαν έστω και ας κάνουν απλά ένα πέρασμα και υπάρχουν κάποιοι ανεξάρτητοι δορυφόροι που τους έλκουν διάφοροι πλανήτες αλλά αυτοί παραμένουν ανεξάρτητοι να ταξιδεύουν στο σύμπαν προσπαθώντας να το γνωρίσουν και να συλλέξουν όσες περισσότερες πληροφορίες ώστε να μπορέσουν να το κατανοήσουν και να καταλάβουν τον λόγο που άρχισαν αυτό το ταξίδι, την Επαφή, ίσως έτσι να έρθουν πιο κοντά στον εαυτός τους.
Πώς οι ναυτικοί όταν γυρνάνε σπίτι τους από τα μακρινά ταξίδια τους γεμάτοι παράξενα δώρα για τους δικούς τους, έτσι νιώθω ότι έχω μαζέψει πολλά δώρα που τόσο απλόχερα μού χαρίσατε όλο αυτό τον καιρό, μα πιο πολύ τον πολύτιμο χρόνο σας, που μοιραστήκατε μαζί μου. Έπειτα από δύο χρόνια ταξίδι στην μπλογκόσφαιρα νιώθω πιο πλούσιος από εμπειρίες και συναισθήματα. Υπήρξαν άνθρωποι που στάθηκαν δίπλα μου χωρίς να έχουμε συναντηθεί ποτέ στον... έξω κόσμο. Γνώρισα ανθρώπους που μου δίνουν την αίσθηση να ελπίζω σε ένα καλύτερο αύριο. Και αυτό που νιώθω και έχω ανάγκη να πω είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ.
Πάει εδώ και λίγες μέρες ο δεύτερος χρόνος πάμε για άλλα...


ΥΣ: Ελπίζω να ρίξατε μια δεύτερη ματιά στο ποστ γιατί υπάρχει ένα δώρο για σας. Ένα υπέροχο τραγούδι από τον αγαπημένο μου Schiller
posted by street spirit at 12:12 PM 34 comments

Thursday, November 16, 2006

Μεγαλώνοντας τη στιγμή

Photobucket - Video and Image Hosting

Ο χρόνος μερικές φορές γλιστράει τόσο γρήγορα που με τρομάζει. Οι ώρες γίνονται μέρες, μήνες, χρόνια και είναι σαν απλά να ανοιγόκλεισες τα μάτια. Ίσως ένα απλό βλεφάριασμα να είναι το όχημά μας στο ταξίδι του χρόνου. Μόνο που είναι μονόδρομος και πάει υποχρεωτικά μπροστά. Πώς να μεγαλώσω τα δευτερόλεπτα, τις στιγμές, μήπως πρέπει να μαζευτώ να μικρύνω το σώμα μου όσο γίνεται, να κάνω πιο αργές κινήσεις ή πιο γρήγορες; Οι περισσότεροι χανόμαστε στην ταχύτητα, μάλλον γιατί έτσι πιστεύουμε ότι κερδίζουμε τον χρόνο. Γρήγορα φαγητά, γρήγορα αυτοκίνητα, γρήγορες σχέσεις, γρήγοροι χωρισμοί, γρήγορα συμπεράσματα, πασαλείφουμε τη ζωή μας αντί να διεισδύουμε σ’αυτή. Τρέχουμε συνέχεια για να προλάβουμε. Οι δείκτες του ρολογιού κυριαρχούν στον κόσμο, προσφέρουν εξουσία, δύναμη, χρήμα για όποιον τους προλάβει. Περπατώ αργά και αισθάνομαι το αεράκι που μου χτυπάει το πρόσωπο, παρακολουθώ μια ηλιαχτίδα να τρυπάει ένα σύννεφο και να βουτάει στη θάλασσα. Λίγο αργότερα ο ήλιος, ελάχιστα πριν παραχωρήσει τη θέση του στο φεγγάρι, με την τεχνοτροπία των σύννεφων δημιουργεί στον καμβά του ουρανού αφηρημένα σχέδια με απίθανα χρώματα και με τους πιο τολμηρούς συνδυασμούς, το βήμα μου γίνεται ολοένα και πιο αργό, η στιγμή ολοένα και πιο μεγάλη. Κτυπάει το τηλέφωνο, θες να μιλήσουμε, προτιμώ να τα πούμε από κοντά (ξέρω πως σε ενοχλεί που δεν μιλάω πολύ στο τηλέφωνο), θέλω να σε δω και θα περιμένω να σε δω, να σε αγγίξω, να σου μιλήσω. Δεν θα βιαστώ καθόλου, θα περιμένω να μου πεις ό,τι θέλεις και θα σε ακούσω χωρίς να σκέφτομαι αυτά που θέλω να σου πω, γιατί φοβάμαι πως διαφορετικά θα σ’έχω ακούσει χωρίς να σε έχω παρακολουθήσει, και η στιγμή αυτή θα έχει μεγαλώσει. Πώς μεγαλώνεις τη στιγμή; Ίσως αν γίνεις σφαίρα και σπάσεις τον καθρέφτη του χρόνου σε πολλά μικρά κομμάτια τα οποία να αντανακλούν πολλές στιγμές. Ίσως αν αντικαταστήσεις τα ζάρια με μια τράπουλα και παίξεις με το παιδί (χρόνος) μπιρίμπα.
Δεν θα γράψω ένα μακροσκελή κείμενο, ξέρω πως ο χρόνος σου είναι πολύτιμος. Γράφω ένα μικρό κείμενο ελπίζοντας να πάρεις όσο χρόνο θες και να το περιεργαστείς και η στιγμή αυτή θα γίνει επίσης μεγάλη.

Αλήθεια εσύ πώς θα μεγαλώσεις τη στιγμή;
posted by street spirit at 7:43 PM 29 comments