"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> stories of the city stories of the streets: January 2007 stories of the city stories of the streets: January 2007

stories of the city stories of the streets

Wednesday, January 31, 2007

Άκρως Εμπιστευτικό

Ώρα: 24.00

Περιοχή: Λήμνος, Βίγλα

Ημερομηνία: 30/1/1996

Καιρός: Κρύο και ομίχλη


Κατάσταση: Στρατόπεδο με χαλασμένη τηλεόραση εδώ και μία εβδομάδα, ραδιόφωνο πιάνει με δυσκολία έτσι προτιμάμε να ακούμε «δικιά» μας μουσική, κινητά δεν υπάρχουν, επικοινωνία μόνο μέσω τηλεφωνικής γραμμής της αεροπορίας


Μόλις είχα τελειώσει την υπηρεσία μου στο ραντάρ και κατέβηκα στα καταλύματα όπου βρίσκονταν και οι υπόλοιποι ήδη πιστοί στο ραντεβού τους με τον Μορφέα, ήμουν κομμάτια και αποκοιμήθηκα αμέσως χωρίς καν να βγάλω τη στολή.
Μόλις βρέθηκα και γω με τους άλλους στην αγκαλιά του Μορφέα, σχεδόν σαν μόλις να έκλεισα τα μάτια, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είχαν περάσει 2 ώρες ίσως και παραπάνω, βαράει συναγερμός, ανάβουν τα φώτα, φωνές έντονες για να σηκωθούμε και να τρέξουμε «άντε ρεμάλια θα μας φάνε οι Τούρκοι, μπήκανε μέσα!!!!». Μπα, κανένα κακό όνειρο θα είναι σκέφτηκα μέχρι που είδα τον σμηνία από πάνω μου να με τραβάει από τα πόδια και το πρόσωπό του να κοκκινίζει λες και κρατούσε την αναπνοή του, έτοιμος να σκάσει ή να γίνει μπαρμπούνι. Με έβριζε μόνο που δεν τον άκουγα είχα μείνει στο «οι Τούρκοι μπήκανε μέσα», είναι δυνατόν;;;;;;
Τρέχω μαζί με όλους τους άλλους σε μια αποθήκη που δεν είχαμε ξαναπατήσει ποτέ, εκεί μας εφοδίασαν με ολοκαίνουργια όπλα και όχι τις μπαχατέλες που μας δίνανε για τη σκοπιά, παράλληλα μάς προμήθευαν για πρώτη φορά με κουτάκια που μέσα σε αυτά υπήρχαν ολοκαίνουργιες σφαίρες, τις οποίες τις τοποθετήσαμε στους φυσικά γυαλιστερούς καινούργιους γεμιστήρες. Παντού κυριαρχούσε πανικός, κανείς δεν μας εξηγούσε τι είχε συμβεί. Μας τοποθέτησαν στα ορύγματα με παρατεταμένα τα όπλα να περιμένουμε τον εχθρό.
Φανταστείτε λίγο την εικόνα ένα μάτσο καλόπαιδα ήμασταν γύρω στους 35 (25 έφεδρους και 10 μόνιμους), με ελάχιστη εκπαίδευση, σε ένα νησί και συγκεκριμένα σε μια κορφή ενός βραχοβουνού που από τη μία έχει γκρεμό και θάλασσα και από την άλλη γκρεμό και άλλα βραχοβουνά, τα έχουν πάρει βίαια από την αγκαλιά του Μορφέα, τους έχουν δώσει ολοκαίνουργιο εξοπλισμό, φοράνε εξάρτυση, κράνος (κρύο και βαρύ) και τους έχουν πει ότι οι Τούρκοι μπήκαν μέσα, τα έχουν στήσει στα ορύγματα να περιμένουν τον εχθρό μέσα στο κρύο και την ομίχλη. Το πιθανότερο ήταν να πυροβολούσαμε ο ένας τον άλλον έτσι και γινόταν κάτι. Δυστυχώς δεν ήταν ένα κακόγουστο αστείο, όντως κάτι είχε συμβεί αλλά τι, δεν ξέραμε. Έπειτα από δύο ώρες με στείλανε να προστατεύσω μαζί με άλλον έναν το ραντάρ απ’ έξω, έπρεπε δηλαδή να κάνω βόλτες δίπλα στον γκρεμό με πίσσα σκοτάδι. Το έκανα όταν κάτι άκουσα κοντά σ’ένα αντιαεροπορικό πολυβόλο που είχαμε στήσει νωρίτερα και ήξερα ότι δεν ήταν δικοί μας εκεί, γιατί αυτοί ήταν στα ορύγματα. Πάγωσε το αίμα μου, τα μελίγκια μου φούσκωσαν, η καρδιά μου έπαιζε τίμπανα σε ρυθμό τζανγκλ, μήπως είναι οι Τούρκοι;;;; Το μυαλό βρίσκεται σε σύγχυση, μια κραυγή μού βγαίνει χωρίς να ξέρω καν πώς έγινε αυτό, ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ;;;;;; (τι αλτ τι συ και μαλ….), ενώ ταυτόχρονα απασφαλίζω. Ο ήχος συνεχίζεται, τα νεύρα μου τσαντάλια, ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ κραδένοντας πλέον το όπλο προς το μέρος που ακουγόταν ο ήχος κριτς κρατς, πετάγεται η σκιά ξαφνικά τόσο που δεν πρόλαβα να αντιδράσω (και ευτυχώς) οι Τούρκοι ήταν τα πρόβατα του βοσκού που τα αμολάει ελεύθερα να βοσκούν στο στρατόπεδο, ένα μεγάλο ουφ ξέφυγε από μέσα μου, ενώ σκάσανε στο έδαφος καμιά δεκαριά χρόνια που μόλις είχα χάσει.
Σε λίγο είχε ξημερώσει και τα πράγματα κάπως ηρέμησαν, επιτέλους ενημερωθήκαμε, φτιάχθηκε και η tv. Οι Τούρκοι είχαν αποβιβαστεί στα Ίμια, κάτι βραχονησίδες κοντά στην Κάλυμνο που σίγουρα οι περισσότεροι Έλληνες δεν γνώριζαν καν την ύπαρξή τους, ένα ελικόπτερο με τρία παλικάρια μας, που είχε σπεύσει για αναγνώριση, έπεσε από άγνωστη αιτία.
Για τις επόμενες 65 μέρες ήμασταν σε κατάσταση πανικού, στο υψηλότερο βαθμό ετοιμότητας, σε κόκκινο συναγερμό (είχε όνομα το οποίο δεν χρησιμοποιώ για ευνόητους λόγους) περιμένοντας το μπαμ. Εκείνες τις μέρες γύρισαν πίσω παιδιά που μόλις είχαν πάρει μετάθεση. Οι μόνιμοι τα είχαν δει όλα γιατί δεν τους αφήνανε να πάρουν άδεια. Τα ίδια πρόσωπα κλεισμένα, χωρίς εξόδους στο νησί, με αφόρητη πίεση για ετοιμότητα είχε ως αποτέλεσμα να πνίγονται όλοι και να δημιουργούνται εντάσεις χειρότερες από Big brother reality. Εκείνες τις μέρες είδα μονιμάδες (με πάνω από 10 χρόνια θητεία) να κλαίνε, έφεδρους με τάσεις αυτοκτονίας, τον διοικητή γεμάτο έξαρση και έπαρση να μας λέει «θα τους γ... τους Τούρκους» και να μας στέλνει στην απέναντι πλαγιά να κυνηγήσουμε τους αόρατους εχθρούς. Τα τηλέφωνα στο τηλεφωνικό κέντρο είχαν πάρει φωτιά. Γονείς, φίλοι, κοπέλες, συγγενείς μαθαίνανε ότι τηλεφωνούσαν στο φεγγάρι και όχι στη μονάδα μας, καθώς δεν τους δινόταν η δυνατότητα να επικοινωνήσουν με τους ανθρώπους τους. Μόνο όσοι τηλεφωνούσαν από τη Λήμνο είχαν δυνατότητα να μιλήσουν και αυτοί γιατί είχαν ενημερωθεί ότι έπρεπε να επιστρατευτούν τα οχήματά τους είτε ήταν αυτοκίνητα είτε μηχανάκια είτε τρίκυκλα. Μας κάνανε και σεμινάρια πώς θα πετύχουμε τα f16 των Τούρκων με απλά όπλα (δεν λέω μοντέλο μη δώσω στοιχεία σε κατασκόπους, τα υπόλοιπα που αναφέρω τα ξέρουν όλα, καθώς καθημερινά πετάγανε από πάνω μας και μεις βγαίναμε με κάμερες να τους αποθανατίζουμε ως σταρ ή αξιοθέατο). «Υπάρχουν πολλά σημεία που μπορούμε να πετύχουμε και να καταρίψουμε ένα f16», έλεγε ένας αξιωματικός και όταν τον ρώτησα πια είναι αυτά, φυσικά αυτός απλά επανάλαμβανε ότι είναι πολλά. Έτσι αποκτήσαμε εξιδείκευση στο να κτυπάμε με απλό όπλο ξαπλωτοί f16. Μήπως έχετε δει ποτέ με τι ταχύτητα πετάνε; Στη τηλεόραση ο Άλφα έλεγε, σύμφωνα με στοιχεία από το Πεντάγωνο, πως ήμασταν ο πρώτος στόχος των Τούρκων αν γινόταν σύρραξη. Ο διοικητής μάς τρέχει εκτός από το να κυνηγάμε πρόβατα για Τούρκους τώρα έβλεπε και τα ψαροκάικα που περνάγανε σχεδόν από πάντα από το ακρωτήρι μας για Τούρκους κατάσκοπους.
Μαθαίναμε ότι στον έξω κόσμο τα πράγματα πλέον κυλούσαν ομαλά αλλά εμείς συνεχίζαμε να είμαστε στο τελευταίο στάδιο πριν από το πόλεμο. Είχαμε γίνει όλοι σκιές του εαυτού μας, μία μαλώναμε μία αγκαλιαζόμασταν. Οι μέρες εκείνες φάνηκαν αιώνες. Έπειτα από 65 μέρες βγήκαμε από τον συναγερμό. Επιτέλους ήρθε και η μετάθεση που μου είχαν στερήσει τόσο καιρό λόγω των μέτρων που είχαν πάρει.
Βρέθηκα σε μια μονάδα στην Αθήνα που είχε αναλάβει να βρει και να φέρει στην επιφάνεια το μοιραίο ελικόπτερο. Προσπάθησα να μάθω αλλά τα παιδιά που συμμετείχαν στην αποστολή είχαν τα στόματά τους ερμητικά κλειστά.
Το καλοκαίρι πήρα άδεια και βρέθηκα στην Κάλυμνο γιατί από 'κεί ήταν η κοπέλα μου τότε. Ο μπαμπάς της ήταν ψαράς και πήγαινε συχνά από τα Ίμια για να ψαρεύσει γιατί εκεί έχει καλό πέρασμα, πλέον τα πράγματα είχαν γίνει δύσκολα καθώς κάθε φορά που πήγαινε τους εμπόδιζε κάποιο τουρκικό πλοίο.
Είναι μια ιστορία που δεν θα 'θελα να ξεχάσω γιατί την έζησα έντονα από μια άλλη πλευρά, το ίδιο παράλογη όση και η ίδια.
Είναι μια ιστορία που χάθηκαν άδικα τρία παλικάρια οι υποπλοίαρχοι Καραθανάσης, Βλαχάκης και ο αρχικελευστής Γιαλοψός.
Είναι μια ιστορία που άλλαξε τη ζωή προς το χειρότερο στους ψαράδες της Καλύμνου. Γιατί γίνανε όλα αυτά, μόνο η ιστορία ξέρει...

Από ανασκόπηση

http://www.hri.org/MPA/gr/other/anaskop/greece/jan.html

http://www.hri.org/MPA/gr/other/anaskop/greece/feb.html


Photobucket - Video and Image Hosting




Από Wikipedia

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%8A%CE%BC%CE%B9%CE%B1

Από independent media μια αρκετά ενδιαφέρουσα άποψη

http://ellinika-cyprus.indymedia.org/newswire/display/97/index.php

Από bbc

http://www.bbc.co.uk/greek/domesticnews/story/2005/11/051110_onuroymeninterview.shtml
Από greeknews

http://www.greeknewsonline.com/modules.php?name=News&file=article&sid=2630

Από Μακεδονικό Πρακτορείο το νομικό καθεστώς των νήσων Ίμια

http://www.hri.org/MPA/gr/other/imia.html



ΥΣ: Δεν είμαι από αυτούς που τους αρέσει να μιλάνε για τον στρατό. Όμως έζησα μέσα σε αυτόν ένα ιστορικό γεγονός και νιώθω υπόχρεος να το θυμάμαι έστω όπως το βίωσα. Είμαι ένας από τους χαζούς που υπηρέτησαν για 20 μήνες τη μαμά πατρίδα. Ήμουν 8 μήνες στο μέρος όπου ο Κάκαλος (από τη σειρά που έπαιζε τότε Τα παιδιά της Ελλάδος) απειλούσε τους σμηνίτες του ότι θα τους στείλει για τιμωρία (Λήμνο), σ'ένα μέρος που για μένα ήταν ο πύργος του Δρακουμέλ και απέναντι από αυτόν ήταν οι ανεμόμυλοι του δον Κιχώτη με τους οποίους βάλθηκα και γω να παλεύσω αν και έχασα. Φυσικά ήμουν με μέσο στην αεροπορία (ο μόνος λόγος που ήθελα να πάω αεροπορία ήταν να γλιτώσω τη Λήμνο, όμως πεπρωμένο φυγήν αδύνατον), αλλά από κει και πέρα τίποτα και τότε αρχίζουν τα όργανα. Τουλάχιστον όσοι ήταν στην αεροπορία είχαν μέσο και πριν και μετά.
posted by street spirit at 9:47 AM 21 comments

Friday, January 26, 2007

Αντανακλάσεις

Photobucket - Video and Image Hosting




Photobucket - Video and Image Hosting


Photobucket - Video and Image Hosting


Photobucket - Video and Image Hosting

Ο κόσμος, λένε οι ινδουιστές, είναι ένα όνειρο και όλα έχουν θολή μορφή. Ο κόσμος θα μπορούσε απλά να είναι μια αντανάκλαση κάποιου άλλου κόσμου γι' αυτό και τα σχήματα είναι λίγο θολά. Τώρα τι με έπιασε και φιλοσοφώ;;;Ταξίδευα με το τρένο για Αθήνα με θέση στο παράθυρο, έξω ο ήλιος έλαμπε, αν και μέσα Ιανουαρίου, όποτε άνοιγα λίγο τον φακό του μυαλού μου και κοιτούσα πιο ευρυγωνικά το βαγόνι _ και όχι απλά να χαζεύω από το παράθυρο τον ήλιο _ διέκρινα δύο ήλιους (ο ένας από το παράθυρό μου και ο άλλος από το απέναντι διαγώνιο παράθυρο, προφανώς αντανάκλαση) με τις ακτινοβολίες τους να με χτυπάνε και από τις δύο πλευρές του προσώπου. Τελικά τα πράγματα είναι όπως τα κοιτάει κανείς και μένα η διάθεσή μου στο τρένο ήταν τέτοια. Η γη μας έχει δύο ήλιους μέσα σε ένα βαγόνι τρένου. Κάτι άλλο που με εντυπωσίαζε ήταν τα τοπία. Λόγω του δυνατού ήλιου, τα παράθυρα του τρένου αντανακλούσαν πολλές ακτίνες πάνω τους με αποτέλεσμα να σου δίνουν την ψευδαίσθηση _ με τη φορά που είχαν οι αντανακλάσεις πάνω τους _ ότι αντί να τα αφήνει πίσω του το τρένο με την τροχιά που είχε τα παρέσερνε μαζί του. Τα τοπία μας ακολουθούσαν σαν τις κάμερες του Μεγάλου Αδελφού, σαν τα πιστά σκυλιά που ακολουθούν το αυτοκίνητο του αφεντικού τους. Το παράθυρό μου λειτουργούσε όπως το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Άλφα. Δηλαδή αντανακλούσαν άλλα παράθυρα στα οποία υπήρχαν άλλοι επιβάτες του τρένου _ ευτυχώς δεν ήταν ο Κακαουνάκης και ο Τράγκας _ έτοιμοι όλοι να πουν την άποψή τους, μόνο που την λέγανε με τα μάτια ή με τη στάση του σώματός τους. Αντανακλάσεις, πόσο εύκολα μπορούν να ξεγελάσουν τα μάτια, να μπλέξουν το μυαλό.
posted by street spirit at 3:46 PM 14 comments

Thursday, January 18, 2007

Δρομοϊστορίες της Πάνω Πόλης

Οι δρόμοι μιλάνε συνέχεια, απλά πρέπει να σταματήσεις να τρέχεις και να σταθείς στην άκρη τους ή στη μέση τους, όπως αρέσει σε μένα, για να μπορέσεις να τους αφουγκραστείς. Και ξέρεις κάτι, έχουν πολλές ιστορίες να σου πουν (αρκεί να 'χεις μαζί σου την κατάλληλη μουσική, γιατί τους αρέσει)...

Photobucket - Video and Image Hosting


Photobucket - Video and Image Hosting

Photobucket - Video and Image Hosting


Photobucket - Video and Image Hosting

Όταν οι δρόμοι συναντούν τη θάλασσα, τότε αυτή παίρνει τη σκυτάλη και οι ιστορίες μεγαλώνουν (πάντα όμως με την κατάλληλη μουσική για background)

Photobucket - Video and Image Hosting

Photobucket - Video and Image Hosting

Photobucket - Video and Image Hosting

Photobucket - Video and Image Hosting

Photobucket - Video and Image Hosting

Photobucket - Video and Image Hosting
posted by street spirit at 6:35 PM 40 comments

Friday, January 12, 2007

Πέμπτη πράξη

Photobucket - Video and Image Hosting

η φωτό τραβήχθηκε από τη ΝASA 9 Ιανουαρίου 2006

Στις 9 Ιανουαρίου τα κεριά που άφησα πίσω μου γίνανε περισσότερα και αυτό το θεωρώ τρομοκρατική πράξη, καθώς ξεπέρασα τα χρόνια του Χριστού. Την επομένη, η Πετραλιά παρουσίασε τη νέα διαφημιστική καμπάνια για την προώθηση του τουρισμού ανακαλύψτε τις αισθήσεις σας, δεύτερη τρομοκρατική πράξη. Μόλις χθες ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Γιωργάκης Μπους Μικρότερος παραδέχθηκε ότι έγιναν λάθη με τη στρατηγική στο Ιράκ, ότι η ευθύνη είναι δική του και ως εκ τούτου θα στείλει 21.500 Αμερικανούς στρατιώτες στο Ιράκ για να διορθώσει τα λάθη του, τρίτη τρομοκρατική πράξη.
Σήμερα μία ρουκέτα γύρω στις 6 το πρωί έπληξε το κτίριο της Αμερικανικής Πρεσβείας, στον τρίτο όροφο, δημιουργώντας τρύπα πάνω από το θυρεό. Ευτυχώς δεν υπήρχαν θύματα παρά μόνο υλικές ζημιές, τέταρτη τρομοκρατική πράξη.
Αύριο έρχεται ο ειδικός διαμεσολαβητής για το Σκοπιανό Μ. Νίμιτς για την ονομασία των Σκοπίων, αλλά και για την πρόσφατη απόφαση της κυβέρνησης της ΠΓΔM να προχωρήσει στη μετονομασία του κεντρικού αερολιμένα της χώρας από «Πέτροβετς» σε «Mέγας Aλέξανδρος», πέμπτη τρομοκρατική πράξη.
Την επόμενη, παρακαλώ...


ΥΣ: Ένα δώρο από τον δρόμο


Photobucket - Video and Image Hosting
posted by street spirit at 12:22 PM 35 comments