"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> stories of the city stories of the streets: February 2007 stories of the city stories of the streets: February 2007

stories of the city stories of the streets

Monday, February 26, 2007

Ο λαβύρινθος... των άλλων






Χθες το βράδυ, μετά το πλέι καφέ και ένα παιχνίδι τύχης με κάρτες και ζάρια, έπεισα τα 2/3 της παρέας μου, δηλ. τη Β, την Ε, αλλά όχι τον Τ, να πάμε να δούμε τον Λαβύρινθο του Πάνα. Φύγαμε βιαστικά από το καφέ γιατί η ταινία άρχιζε σ'ένα τέταρτο και είχε περπάτημα. Γρήγορο περπάτημα, αλλά με το κρύο που είχε δεν μας πείραξε καθόλου, ευτυχώς προλάβαμε να πάμε στον κινηματογράφο λίγο πριν αρχίσει η προβολή, οπότε δεν έχασα και τα τρέιλερ τα οποία μ'αρέσει πολύ να βλέπω, έτσι εξάλλου μου μπήκε να δω και αυτό το έργο. Η ταινία ήταν απλά υπέροχη, όπως είπε και η Β ήταν σαν να έβλεπε δύο ταινίες ταυτόχρονα. Ήταν ένα παιχνίδι της αδίστακτης πραγματικότητας με τη μαύρη ιστορία ενός παραμυθιού. Υπήρχε μια τέλεια αρμονία μεταξύ σκληρότητας και αθωότητας. Ένας χορός τάνγκο ανάμεσα στη μαγεία και την πραγματικότητα. Η φαντασία τελικά μπορεί να επιβληθεί στην πραγματικότητα; Δύο κόσμοι παράλληλοι ή μήπως δύο ευθείες γραμμές που τέμνονται, πώς ξεχωρίζει μία ευθεία από δύο τεμνόμενες ευθείες; Είναι μια ταινία που σου βγάζει διάφορα αισθήματα, σε αγγίζει. Αυτό για μένα είναι σινεμά. Και χαίρομαι που είναι ευρωπαϊκό σινεμά.
Φέτος οι καλύτερες ταινίες που έχω δει δεν είναι από το Χόλιγουντ, είναι μία μεξικάνικη και μία ευρωπαϊκή: Λαβύρινθος του Πάνα και Οι ζωές των άλλων.






Οι ζωές των άλλων με έκανε να δω λίγο διαφορετικά τους ανθρώπους, με έβαλε σε ένα δίλημμα που νωρίτερα δεν το είχα. Πίστευα ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, αυτό εξάλλου μου έχει διδάξει και η εμπειρία μου, όμως αυτή η ταινία μού δειξε ότι κάποιοι άνθρωποι μπορούν να αλλάξουν. Λατρεύω τις ιστορίες που δεν έχουν άσπρο μαύρο και αυτή είχε πολλές αποχρώσεις του γκρι. Τρέχαμε και γι'αυτή την ταινία με τη Β να προλάβουμε να τη δούμε, παιζόταν ήδη για 5η εβδομάδα σε μία μόνο αίθουσα και φοβόμασταν ότι θα τη χάναμε. Τελικά, αν και δω στην Πάνω Πόλη την παίζει μόνο μία αίθουσα συνεχίζει απτόητα για ίσως και 10η βδομάδα να παίζεται από αυτή τη μία αίθουσα, σαν να είναι ένα θεατρικό έργο, σαν να έχει στοιχειώσει την αίθουσα, σαν να έχει κάνει κατάληψη στον κινηματογράφο, σαν να έχει χαθεί στον Λαβύρινθο.
Και από τις δύο ταινίες όταν έφυγα από την αίθουσα είχα μια γλυκόπικρη γεύση στα χείλη, στην ψυχή.
Δεν με νοιάζουν τι έκαναν στα Όσκαρ, γιατί για μένα ήδη τα έχουν κερδίσει.
posted by street spirit at 1:52 PM 29 comments

Thursday, February 22, 2007

Όλυμπε, πότε θα σε ανέβω;;;;


Κάθε φορά που βρίσκομαι δίπλα του, κοντά του, στους πρόποδες του ή απέναντί του ακούω τους κτύπους της καρδιά μου σαν να είναι κάποιος εξωτερικός ήχος, σαν τον ήχο του Ολύμπου.




Τον Μάιο θέλουμε να ανέβουμε τον Όλυμπο με έναν φίλο, είναι μακριά ο Μάιος;;;;



Κάθε φορά που τον αντικρίζω αισθάνομαι δέος και ανυπομονησία




Προς το παρόν, όμως, ανεβαίνω στην ταράτσα μου


posted by street spirit at 12:47 PM 22 comments

Thursday, February 15, 2007

Πάρα πέντε



Αφιερωμένη σε όσους γιορτάζουν τον έρωτά τους κάθε μέρα


Ακολουθώντας την πρόσκληση της jojo δεν έχω παρά να μπω και γω στην πρώτη μου πυραμίδα ή αλλιώς chain blog. Καλά να πάθω που τα κορόιδευα.
Τake 5 λοιπόν:

1. Την πρώτη κατάρα μού την έδωσε μια νοσοκόμα όταν γεννήθηκα. Συγκεκριμένα κάθε φορά που με άλλαζε, εγώ έκανα την ανάγκη μου και κείνη με ονόμασε φουρνομύτη, έκτοτε έχω μια μύτη που συχνά-πυκνά είναι βουλωμένη ή... τρέχει.

2. Πλην καλά καλά κλείσω 1 χρόνο ζωής οι δικοί μου με χάσανε. Η μητέρα μου μ'είχε βάλει στο κρεβάτι τους και είχε τοποθετήσει γύρω μου μαξιλάρια, για να μην πέσω από το κρεβάτι. Έκανε κάποιες δουλειές στο σπίτι, κάποια στιγμή πήγε να δει τι κάνω, αλλά είχα γίνει καπνός. Έψαξε όλο το σπίτι, τίποτα. Ήρθανε γείτονες, δημιουργήθηκε πανικός, ψάξανε όλη την πολυκατοικία, τίποτα. Κάποια στιγμή άκουσαν ένα κλάμα κάτω από το κρεβάτι και έτσι με βρήκαν. Συμπέρασμα, από μωρό με τραβούσε το άγνωστο, μ'άρεσε το ταξίδι.


3. Γύρω στα 11 είχα δημιουργήσει έναν μύθο με τη βοήθεια και του κολλητού μου για μια εγκαταλειμμένη μονοκατοικία στη γειτονιά. Ο μύθος έλεγε ότι στο σπίτι υπάρχει το φάντασμα ενός γέρου που δεν του άρεσαν τα παιδιά και είχαν εξαφανιστεί αρκετά τον καιρό που ζούσε, μάλλον τα έτρωγε (είχα επηρεαστεί από τον Αμίν Νταντά, απίστευτο ότι τον έκαναν τώρα ταινία), το είχαμε δει το φάντασμα και εγώ και ο φίλος μου, μάλιστα μάς κυνήγησε, ίσα ίσα που γλιτώσαμε, για να γίνει πιο πιστευτή η ιστορία πήγαμε και με κάποια άλλα παιδιά από την παρέα μας, τα πιο τολμηρά, περίεργα και δύσπιστα, εκεί και ξέρετε παλιό εγκαταλειμένο σπίτι, πολλοί θόρυβοι, μπόλικη και η φαντασία των παιδιών, πάνω σε κάποιο ήχο φωνάξαμε το φάντασμα και έγινε χαμός όλοι τρέξανε, όλοι το είδανε, κανείς δεν ξαναπάτησε εκτός από μένα και τον κολλητό μου. Ήταν το καταφύγιό μας, αλλά ο σημαντικότερος λόγος ήταν η Αννα. Ένα κοριτσάκι που έμενε ακριβώς απέναντι από το εγκαταλειμμένο και ήμασταν συμμαθητές. Ανεβαίναμε πάνω στην στέγη, στα κεραμίδια του, για να μπορέσουμε να τη δούμε στο δωμάτιό της. Κάποια στιγμή μια γειτόνισσα μάς είδε, μας φώναξε γεμάτη τρόμο ότι θα σκοτωθούμε, γελάσαμε και είπαμε ότι είναι τρελή, φύγαμε κείνη τη μέρα, αλλά τις επόμενες εξακολουθούσαμε να πηγαίνουμε στη στέγη με τα κεραμίδια, μια μόνο εικόνα να βλέπαμε, συνήθως σκιά, ήμασταν ευτυχισμένοι. Τώρα δεν ανεβαίνω στα κεραμίδια, η γειτόνισσα είχε δίκιο είναι επικίνδυνο, αλλά ένα μπάτζιν τζάμπινγκ είναι ακίνδυνο.

4. Στα 17 και κάτι, μαθητής γ' λυκείου, έβλεπα τους συμμαθητές μου να βιάζονται να μεγαλώσουν και τσαντιζόμουν. Αυτό όμως που πραγματικά μού την έδινε στα νεύρα ήταν ότι αντέγραφαν όλες τις κακές συνήθειες των μεγάλων, πχ κάνανε κλίκες, αν και δεν είχα ποτέ πρόβλημα παρέας, πάντα είχα τους φίλους μου, δεν μου άρεσαν οι διακρίσεις, τα πειράγματα σε παιδιά που κάναμε παρέα από μικροί (από μικρός είχα το ελάττωμα της προάσπισης). Έτσι κάπως λίγο πριν από το φινάλε της σεζόν είχα σχεδιάσει με τη βοήθεια ενός καλού μου φίλου, ακόμη είμαστε φίλοι, την καλύτερη επαγρύπνησή τους. Όλοι μαζεύονταν στον πλάγιο προαύλιο χώρο του σχολείου, που ήταν σχεδόν 2χ2 αλλά όλοι όσοι ένιωθαν ότι έχουν μεγαλώσει, ήταν στις κλίκες ή θέλανε να μπουν, ήταν εκεί. Μπροστά ο προαύλιος χώρος ήταν σχεδόν άδειος, αλλά ο πλάγιος ήταν πάντα γεμάτος, σχεδόν ο ένας πάνω στον άλλο. Αυτόν τον χώρο τον λέγαμε καπνιστήριο, γιατί όλοι εκεί κάπνιζαν. Έτσι νιώθανε μεγάλοι. Στο σχολικό κτίριο υπήρχε μια εξωτερική σκάλα με ψηλό τοίχο που ανέβαινες ώς τον δεύτερο όροφο, υπήρχε και μια εξωτερική βρύση. Βρέθηκα με τον φίλο μου τον Θ στον δεύτερο όροφο, με δύο μαύρες σακούλες σκουπιδιών γεμάτες νερό, τις οποίες, αφού πρώτα τσεκάραμε καλά καλά τον χώρο κάτω, τις αφήσαμε να πάρουν τον δρόμο της βαρύτητας. Νωρίτερα είχαμε το άλλοθι ότι ήμασταν στις τουαλέτες. Έγινε τέτοιος χαμός, που ξέχασαν όλοι πόσο μεγάλοι ήταν, όλοι μούσκεμα, όλοι πλέον ίσοι, όλοι ξαφνιασμένοι, ποιος έφταιγε;;;Όταν πήγαμε στο καπνιστήριο έπειτα από δυο-τρία λεπτά ο τόπος έμοιαζε βομβαρδισμένος, υπήρχαν άτομα που μας έλεγαν ότι είδαν 5 άτομα να πετάνε το νερό, άλλοι είπαν ότι ήταν 6. Προσπαθήσαμε να είμαστε σοβαροί και να μην μας πάρουν τα γέλια. Εξακολουθεί να είναι το μυστήριο του Λυκείου, έγινε κάτι σαν urban legend.

5. Λατρεύω την ελεύθερη κατάδυση, να βουτάω χωρίς τίποτα μόνο με μια ανάσα και να χάνομαι στο γαλάζιο της θάλασσας, το οποίο με ηρεμεί, με χαλαρώνει, με κάνει να βλέπω τα πράγματα πιο ξεκάθαρα. Έτσι έκανα και την καινούργια μου βουτιά αυτή τη φορά από την Κάτω Πόλη, τη σιγουριά μιας καλής επαγγελματικής θέσης, τους καλούς φίλους, τις παρέες, την οικογένειά μου, στην Πάνω Πόλη, όπου από τη μία με περίμενε η Β με τη μεγαλύτερη αγκαλιά, και από την άλλη με το άγνωστο να με αναμένει να το ανακαλύψω και την αρχή να την κατακτήσω, ίδωμεν.

Ουπς, τελείωσε, φοβάμαι ότι πλάτιασα, αλλά δεν πειράζει, το πιο δύσκολο στο παιχνίδι είναι διαλέξεις τους επόμενους πέντε, είναι πολλοί αυτοί που θα ήθελα να δω τι θα γράψουν, δυστυχώς όμως πρέπει να επιλέξω πέντε, τώρα ποιους να διαλέξω;;;;

Και ο κλήρος πέφτει στους εξής:



archive


citronella


wisdom


typos nyxterinos


provatos


αν κάποιος δεν θέλει να παίξει, δεν πειράζει, μόνο να μου το πείτε για να βρω αντικαταστάτη.
Άντε και να δούμε πού θα καταλήξει...
posted by street spirit at 12:51 PM 26 comments

Tuesday, February 13, 2007

Άλλη μια ιστορία δρόμου



Πριν από μερικά βράδια έπεσα πάνω του δεν μπορούσα να το αφήσω έτσι, έπρεπε να σας το δείξω, νωρίτερα είχε γίνει μια πορεία, δεν ξέρω αν προϋπήρχε ή ήταν αποτέλεσμα της πορείας, ελπίζω πάντως να υπάρχουν πολλοί άλλοι Μπάνσκι σ'αυτή την Πάνω Πόλη.
posted by street spirit at 2:07 PM 16 comments

Δωμάτιο με θέα




posted by street spirit at 1:20 PM 17 comments

Wednesday, February 07, 2007

Υπέροχη μέρα σε γκρίζο φόντο

Η μέρα σήμερα ξεκίνησε λίγο μουδιασμένα, έφυγα βιαστικά από το σπίτι γιατί άργησα να σηκωθώ το πρωί, διαπίστωσα πως ο ουρανός είναι γκρίζος, κάτι το οποίο είναι, πλέον, σπάνιο. Προχωρούσα στον δρόμο αλλά δεν μπορούσα να αποφύγω να μην κοιτάζω τους τυχαία συνοδοιπόρους μου στον δρόμο, πρόσωπα σκυθρωπά, γεμάτα άγχος, τρέχουν όλοι να προλάβουν, τρέχω και γω, αλλά κόβω ταχύτητα, διαπιστώνοντας ότι δεν θέλω να με βλέπουν και μένα έτσι. Στην στάση του λεωφορείου άνθρωποι με πρόσωπα σκυμμένα, φοβισμένα. Μέσα στο λεωφορείο η μοναδική μου ελπίδα να βρω μια σανίδα σωτηρίας, να δω ένα χαρούμενο πρόσωπο, αντ' αυτού τα πρόσωπα έχουν το γκρίζο του ουρανού. Πρόσωπα γεμάτα αγωνία, στρες, ανασφάλεια, φόβο, απόγνωση. Πρόσωπα πληγωμένα από σκέψεις, πράξεις, ανάγκες. Μια νεαρή γυναίκα κάθεται με τα δύο της παιδιά δίπλα στην πόρτα, το ένα είναι δεν είναι 3-4 χρόνων. Περιεργάζεται τον κόσμο, αλλά μόλις η ματιά του διασταυρωθεί με μια άλλη ντρέπεται και κρύβεται. Ήρθε η ώρα να κατέβω, πάτησα το κουμπί και βρέθηκα στην πόρτα του λεωφορείου, εκείνο γύρισε, μου χαμογέλασε πονηρά και με χαιρέτησε κουνώντας το χέρι. Ένιωσα πως ο ήλιος βρήκε διέξοδο ανάμεσα στα σύννεφα, ο ήλιος με χαιρέτησε. Μου έδωσε την ελπίδα που αναζητούσα. Στο γραφείο όλοι με ρωτάγανε γιατί είμαι τόσο χαρούμενος. Μα, ήταν μια υπέροχη μέρα σε γκρίζο φόντο
posted by street spirit at 1:24 PM 27 comments