"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> stories of the city stories of the streets: <strong>Πάρα πέντε</strong> stories of the city stories of the streets: <strong>Πάρα πέντε</strong>

stories of the city stories of the streets

Thursday, February 15, 2007

Πάρα πέντε



Αφιερωμένη σε όσους γιορτάζουν τον έρωτά τους κάθε μέρα


Ακολουθώντας την πρόσκληση της jojo δεν έχω παρά να μπω και γω στην πρώτη μου πυραμίδα ή αλλιώς chain blog. Καλά να πάθω που τα κορόιδευα.
Τake 5 λοιπόν:

1. Την πρώτη κατάρα μού την έδωσε μια νοσοκόμα όταν γεννήθηκα. Συγκεκριμένα κάθε φορά που με άλλαζε, εγώ έκανα την ανάγκη μου και κείνη με ονόμασε φουρνομύτη, έκτοτε έχω μια μύτη που συχνά-πυκνά είναι βουλωμένη ή... τρέχει.

2. Πλην καλά καλά κλείσω 1 χρόνο ζωής οι δικοί μου με χάσανε. Η μητέρα μου μ'είχε βάλει στο κρεβάτι τους και είχε τοποθετήσει γύρω μου μαξιλάρια, για να μην πέσω από το κρεβάτι. Έκανε κάποιες δουλειές στο σπίτι, κάποια στιγμή πήγε να δει τι κάνω, αλλά είχα γίνει καπνός. Έψαξε όλο το σπίτι, τίποτα. Ήρθανε γείτονες, δημιουργήθηκε πανικός, ψάξανε όλη την πολυκατοικία, τίποτα. Κάποια στιγμή άκουσαν ένα κλάμα κάτω από το κρεβάτι και έτσι με βρήκαν. Συμπέρασμα, από μωρό με τραβούσε το άγνωστο, μ'άρεσε το ταξίδι.


3. Γύρω στα 11 είχα δημιουργήσει έναν μύθο με τη βοήθεια και του κολλητού μου για μια εγκαταλειμμένη μονοκατοικία στη γειτονιά. Ο μύθος έλεγε ότι στο σπίτι υπάρχει το φάντασμα ενός γέρου που δεν του άρεσαν τα παιδιά και είχαν εξαφανιστεί αρκετά τον καιρό που ζούσε, μάλλον τα έτρωγε (είχα επηρεαστεί από τον Αμίν Νταντά, απίστευτο ότι τον έκαναν τώρα ταινία), το είχαμε δει το φάντασμα και εγώ και ο φίλος μου, μάλιστα μάς κυνήγησε, ίσα ίσα που γλιτώσαμε, για να γίνει πιο πιστευτή η ιστορία πήγαμε και με κάποια άλλα παιδιά από την παρέα μας, τα πιο τολμηρά, περίεργα και δύσπιστα, εκεί και ξέρετε παλιό εγκαταλειμένο σπίτι, πολλοί θόρυβοι, μπόλικη και η φαντασία των παιδιών, πάνω σε κάποιο ήχο φωνάξαμε το φάντασμα και έγινε χαμός όλοι τρέξανε, όλοι το είδανε, κανείς δεν ξαναπάτησε εκτός από μένα και τον κολλητό μου. Ήταν το καταφύγιό μας, αλλά ο σημαντικότερος λόγος ήταν η Αννα. Ένα κοριτσάκι που έμενε ακριβώς απέναντι από το εγκαταλειμμένο και ήμασταν συμμαθητές. Ανεβαίναμε πάνω στην στέγη, στα κεραμίδια του, για να μπορέσουμε να τη δούμε στο δωμάτιό της. Κάποια στιγμή μια γειτόνισσα μάς είδε, μας φώναξε γεμάτη τρόμο ότι θα σκοτωθούμε, γελάσαμε και είπαμε ότι είναι τρελή, φύγαμε κείνη τη μέρα, αλλά τις επόμενες εξακολουθούσαμε να πηγαίνουμε στη στέγη με τα κεραμίδια, μια μόνο εικόνα να βλέπαμε, συνήθως σκιά, ήμασταν ευτυχισμένοι. Τώρα δεν ανεβαίνω στα κεραμίδια, η γειτόνισσα είχε δίκιο είναι επικίνδυνο, αλλά ένα μπάτζιν τζάμπινγκ είναι ακίνδυνο.

4. Στα 17 και κάτι, μαθητής γ' λυκείου, έβλεπα τους συμμαθητές μου να βιάζονται να μεγαλώσουν και τσαντιζόμουν. Αυτό όμως που πραγματικά μού την έδινε στα νεύρα ήταν ότι αντέγραφαν όλες τις κακές συνήθειες των μεγάλων, πχ κάνανε κλίκες, αν και δεν είχα ποτέ πρόβλημα παρέας, πάντα είχα τους φίλους μου, δεν μου άρεσαν οι διακρίσεις, τα πειράγματα σε παιδιά που κάναμε παρέα από μικροί (από μικρός είχα το ελάττωμα της προάσπισης). Έτσι κάπως λίγο πριν από το φινάλε της σεζόν είχα σχεδιάσει με τη βοήθεια ενός καλού μου φίλου, ακόμη είμαστε φίλοι, την καλύτερη επαγρύπνησή τους. Όλοι μαζεύονταν στον πλάγιο προαύλιο χώρο του σχολείου, που ήταν σχεδόν 2χ2 αλλά όλοι όσοι ένιωθαν ότι έχουν μεγαλώσει, ήταν στις κλίκες ή θέλανε να μπουν, ήταν εκεί. Μπροστά ο προαύλιος χώρος ήταν σχεδόν άδειος, αλλά ο πλάγιος ήταν πάντα γεμάτος, σχεδόν ο ένας πάνω στον άλλο. Αυτόν τον χώρο τον λέγαμε καπνιστήριο, γιατί όλοι εκεί κάπνιζαν. Έτσι νιώθανε μεγάλοι. Στο σχολικό κτίριο υπήρχε μια εξωτερική σκάλα με ψηλό τοίχο που ανέβαινες ώς τον δεύτερο όροφο, υπήρχε και μια εξωτερική βρύση. Βρέθηκα με τον φίλο μου τον Θ στον δεύτερο όροφο, με δύο μαύρες σακούλες σκουπιδιών γεμάτες νερό, τις οποίες, αφού πρώτα τσεκάραμε καλά καλά τον χώρο κάτω, τις αφήσαμε να πάρουν τον δρόμο της βαρύτητας. Νωρίτερα είχαμε το άλλοθι ότι ήμασταν στις τουαλέτες. Έγινε τέτοιος χαμός, που ξέχασαν όλοι πόσο μεγάλοι ήταν, όλοι μούσκεμα, όλοι πλέον ίσοι, όλοι ξαφνιασμένοι, ποιος έφταιγε;;;Όταν πήγαμε στο καπνιστήριο έπειτα από δυο-τρία λεπτά ο τόπος έμοιαζε βομβαρδισμένος, υπήρχαν άτομα που μας έλεγαν ότι είδαν 5 άτομα να πετάνε το νερό, άλλοι είπαν ότι ήταν 6. Προσπαθήσαμε να είμαστε σοβαροί και να μην μας πάρουν τα γέλια. Εξακολουθεί να είναι το μυστήριο του Λυκείου, έγινε κάτι σαν urban legend.

5. Λατρεύω την ελεύθερη κατάδυση, να βουτάω χωρίς τίποτα μόνο με μια ανάσα και να χάνομαι στο γαλάζιο της θάλασσας, το οποίο με ηρεμεί, με χαλαρώνει, με κάνει να βλέπω τα πράγματα πιο ξεκάθαρα. Έτσι έκανα και την καινούργια μου βουτιά αυτή τη φορά από την Κάτω Πόλη, τη σιγουριά μιας καλής επαγγελματικής θέσης, τους καλούς φίλους, τις παρέες, την οικογένειά μου, στην Πάνω Πόλη, όπου από τη μία με περίμενε η Β με τη μεγαλύτερη αγκαλιά, και από την άλλη με το άγνωστο να με αναμένει να το ανακαλύψω και την αρχή να την κατακτήσω, ίδωμεν.

Ουπς, τελείωσε, φοβάμαι ότι πλάτιασα, αλλά δεν πειράζει, το πιο δύσκολο στο παιχνίδι είναι διαλέξεις τους επόμενους πέντε, είναι πολλοί αυτοί που θα ήθελα να δω τι θα γράψουν, δυστυχώς όμως πρέπει να επιλέξω πέντε, τώρα ποιους να διαλέξω;;;;

Και ο κλήρος πέφτει στους εξής:



archive


citronella


wisdom


typos nyxterinos


provatos


αν κάποιος δεν θέλει να παίξει, δεν πειράζει, μόνο να μου το πείτε για να βρω αντικαταστάτη.
Άντε και να δούμε πού θα καταλήξει...
posted by street spirit at 12:51 PM

26 Comments:

ΕΣΥ ΗΣΟΥΝ;;;;;

:ppp

3:40 PM  

εμ, αυτοδόθηκα, εγώ ήμουν ;)

6:56 PM  

Spirit μου, εγώ δυστυχώς θα αυτο-προταθώ για αναχώρηση... (λες να μου γεμίσει το μπλογκ με κατσαρίδες τώρα;)

Καλή συνέχεια. :-)

7:26 PM  

Ααααχ μού θύμισες Γ Λυκείου και 5ήμερη τώρα!!!!!:)))
Άντε, δεύτερη φορά είναι που με "προτείνουν", παω να συνεχίσω.

(Η φωτό τέλεια, εμείς που γεννηθήκαμε ερωτευμένοι φυσικά γιορτάζουμε κάθε στιγμή;))

8:42 PM  

φίλε I raise the glove from the floor!

να αναμένεις και την δική μου πεντάδα και ευχαριστώ για την πρόσκληση!

μπεεεε :-))

9:02 PM  

Μικρές στιγμές, ωραίες :)
Νομίζω πως σε όλα τα λύκεια υπάρχει ένα τέτοιο μέρος, κάπου στην άκρη του προαυλίου, κάτω από τα δέντρα.. Αν ήταν και καλοκαίρι, μια χαρά τους ήρθε!
άγνωστο, περιπέτεια, ταξίδια.. σε σκιαγράφησες "πάνω-κάτω" ;) καλές εξερευνήσεις!
Ευχαριστώ για την πρόσκληση' αναμένεται κι η δική μου 5άδα.

9:37 PM  

mind, κρίμα δεν πειράζει αν τι κάνεις για λίγο μόνο, θα σου τραγουδώ κατσαρίδες και αράχνες γλυκιά μου, θα πονέσεις πολύ την καρδιά μου, θα το στείλω για σουξέ στον Φλωρινιώτη ;)

1:11 PM  

citronella, έτσι έτσι κάθε στιγμή, keep on chaining ;)

1:13 PM  

provato, περιμένω την 5άδα σου ;)

1:14 PM  

wisdom, είμαι σίγουρος ότι είσαι δυνατή πλέι μέικερ, όμως θα κατεβάσεις σέντερ φορ στην 5άδα;;;;)

1:15 PM  

Άταχτο street spirit μου, από μωρό στους..δρόμους! :))

(Ο συζυγάτος μου τρελλάθηκε με τη φωτογραφία στο layout. Είναι δική σου ή τη βρήκες στο σύστημα; Αν ναι θέλουμε αντίγραφο pls!!)

7:29 PM  

Και τα ταξίδια; Οι φωτογραφίες; Πού είναι; Ααααα, εσύ κρύβεις πράματα!

11:01 PM  

νομίζω ότι αυτό το παιχνίδι πάει απ'το καλό στο καλύτερο!;)

2:07 AM  

katerina, τι street spirit θα ήμουν ε;;;;; η φωτό του layout είναι από το ίντερνετ από finalsense.com, ;)

12:01 PM  

σκύλε της βάλια κάλντα, ήδη υπάρχουν κάποια ταξίδια στο μπλογκ μόνο που πρέπει να το ψάξεις, άλλα με φωτό, άλλα απλά με το μυαλό. Φυσικά υπάρχουν και πολλά ακόμα περισσότερα που όμως πρέπει να ξετυλιχθούν σιγά σιγά να μη χαθεί η μαγεία, σωστά;;;;)

12:03 PM  

pwlina, είναι πραγματικά ντέρμπι, παιχνίδι χωρίς νικητές ή χαμένους ;)

12:05 PM  

φοβερό αυτό το3...

δεν είσαι τυχαία ο αγαπημένος μου!

1:17 PM  

argyrenia, ;) και νόμιζα ότι είχες καλύτερο γούστο

2:02 PM  

Παραμένουμε φίλοι σκασμένο,
κι ας σε φώναζαν ακρίδα, πανάθεμά σε!

Άντε, μόνο για την αφεντιά σου κάνω τέτοια παραχώρηση :)

4:16 PM  

Ω ρε φίλε, το καλύτερο 5 που διάβασα ήταν.
Μπράβο, ωραίο.
Και σε πολλά μοιάζουμε, αγαπητέ.

12:05 AM  

τύπε νυχτερινέ, πάντως είδες δεν το έβαλα στην πεντάδα για να μη σε τρομάξω, πού ξέρεις μπορεί να σε κάνω και να τις συμπαθήσεις τελικά ;)

12:07 PM  

jason, υπάρχουν πάρα πολλά καλά, το δικό μου είναι απλά μέτριο προς χάλια, αλλά τεσπά, ώστε μοιάζουμε, τότε σε λυπάμαι έχεις μπλέξει πολύ άσχημα, there only can be one!!!!! ;)

12:09 PM  

Καλά, εγώ νόμιζα οτι είχα κάνει σχόλιο και τελικά δεν είχα! Άιντε, άιντεεε

Πωω, αυτές οι νοσοκόμες έχουν κάψει πολύ κόσμο, εμένα μόλις γεννήθηκα μου ήρθε κατακούτελα το καπάκι απο ενα βάζο με βαμβάκια, απο λάθος της νοσοκόμας!

Ωχ, κι εγώ είχα χαθεί, είχα κρυφτεί κάτω απο ενα κρεββάτι (βλέπω την προτιμούν πολλοί αυτή την κρυψώνα) αλλά ήμουν μεγάλη, πήγαινα δημοτικό τότε.

Στους μύθους πάλι δεν είχα και πολλή φαντασία, το μόνο που έκανα ήταν που είχαμε πείσει όλο το σχολείο οτι είμαστε ξαδέρφια με την καλύτερή μου φίλη.

Ωχχχ, αυτό με τις καταδύσεις είναι καλο...άντε να δούμε πότε θα ξεκινήσω κι εγώ (κατα Μάιο μεριά το βλέπω)

Πολύ μου άρεσε αυτό το ποστ!

10:13 AM  

proserpina, και συ θύμα των νοσοκόμων;;;;;;)

12:44 PM  

Με μιαν ανάσα ε;μιαν ανάσα και μια πέτρα

1:38 AM  

maria aduaneta που δεν σε λένε Μαρία, πρώτα απ'όλα καλώς ήλθες στο φτωχικό μου, μου θύμισες ένα παιχνίδι που έπαιζα πιτσιρικάς μ'έναν ξάδελφό μου, παίρναμε μια μεγάλη πέτρα, μάλλον βράχο θα έλεγα, και περπατούσαμε στον βυθό όσο άντεχε η αναπνοή μας, με μια πέτρα ή βαράκια κατεβαίνεις πιο γρήγορα στον βυθό και σπαταλάς λιγότερη ενέργεια, προτιμώ τον δύσκολο τρόπο με μια ανάσα, εξάλλου δεν κυνηγάω κανένα ρεκόρ το κάνω μόνο για μένα

1:17 PM  

Post a Comment

<< Home