"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> stories of the city stories of the streets: March 2007 stories of the city stories of the streets: March 2007

stories of the city stories of the streets

Thursday, March 29, 2007

Το γεράκι και ο λύκος






Όταν πρωτοείδα το Γεράκι και ο λύκος ήμουν γύρω στα 12, ερωτεύθηκα αμέσως τη Μισέλ Φάιφερ, αλλά και η ιστορία της ταινίας έμεινε χαραγμένη βαθιά μέσα μου. Ήταν ένα ωραίο παραμύθι όπου ένα ερωτευμένο ζευγάρι είναι καταραμένο να συναντιέται μόνο όποτε ο Ήλιος αντικρύζει το Φεγγάρι. Η γυναίκα την ημέρα μεταμορφώνεται σε γεράκι (ποια άλλη άραγε θα μπορούσε να ήταν εκτός της Φάιφερ;) και ο άντρας το βράδυ γίνεται λύκος (Ρούντγκερ Χάουερ), ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στους δύο εραστές τους είναι ένας κλέφτης (Μάθιου Μπρόντερικ).






Κάθε ανατολή και δύση, τις στιγμές που εμφανίζονται και οι δύο ουράνιοι εραστές στον ουρανό, τότε μόνο συναντιούνται για ελάχιστες στιγμές. Κάτι τέτοιο περίπου ζω αυτό τον καιρό. Η Β δουλεύει από το πρωί μέχρι αργά το απόγευμα, που κάποιες φορές τραβάει και ώς το βράδυ. Εγώ πάλι πιάνω δουλειά το απόγευμα και γυρίζω σπίτι αργά το βράδυ. Πάντως ούτε η Β γίνεται γεράκι ούτε γω λύκος και φυσικά δεν χρειαζόμαστε κανέναν κλέφτη...






καλά δεν παίρνω και όρκο...





Ευτυχώς η Β που κρατιέται με νύχια και δόντια να μείνει ξύπνια το βράδυ (ξέρω μερικές φορές ότι είναι πολύ κουρασμένη) και βρισκόμαστε για λίγες στιγμές, αλλιώς θα βλέπαμε συνέχεια ο ένας τον άλλον να κοιμάται. Η Β είναι ο ήλιος και ο γραφών το Φεγγάρι (τρομάρα μου). Περιμένω το Σαββατοκύριακο σαν το φαντάρο που παίρνει την έξοδό του. ΄
Είναι υπέροχο πάντως κάθε βράδυ όσο κουρασμένος και να είμαι με το που ανοίγω την πόρτα του σπιτιού μου με περιμένει η πιο μεγάλη αγκαλιά, το πιο ζεστό χαμόγελο, το πιο τρυφερό φιλί. Και αν και μερικές φορές γυρνάω μαυρόασπρος γεμίζω χρώμα και αν και μερικές φορές φτάνω στο σπίτι με ένα κεφάλι που ζυγίζει τουλάχιστον ένα τόνο, με μιας γίνεται πανάλαφρο και αν και μερικές φορές τα μούτρα μου φτάνουν στο πάτωμα με το που σε αντικρύζω στο πρόσωπό μου σχηματίζεται το πιο μεγάλο χαμόγελο. Είναι απίστευτο να γυρνάω μέσα στη βαθιά νύκτα και να αντικρύζω τον Ήλιο, με γεμίζει ενέργεια και μια περίεργη αισιοδοξία, έστω και για αυτές τις λίγες μοναδικές στιγμές. Η έκλειψη στο δικό μας παραμύθι γίνεται κάθε Σαββατοκύριακο.

Μερικές φορές μπερδεύεσαι πού τελειώνει το παραμύθι και πού αρχίζει η πραγματικότητα ή και το αντίθετο, αν όμως έχεις αυτή την ασπίδα...
posted by street spirit at 11:24 AM 16 comments

Tuesday, March 13, 2007

5 vs 7

Πέντε λέξεις για το Μαράκι vs 7 ταινίες για Θαλασσομπερδεμένη και Περσεφόνη, προσοχή στις αλυσίδες παιδιά γιατί κάποια στιγμή θα βαρύνουν και θα μας τραβήξουν προς τα κάτω...








Κάθεται στον καναπέ το πρόσωπό του φωτίζεται από τη φωτιά στο τζάκι, η οποία χορεύει σαγηνευτικά, μπας και τον κάνει να την κοιτάξει, αυτός πίνει μια γουλιά από το ουίσκι του και εξακολουθεί να έχει κολλημένα τα μάτια του στον διπλανό τοίχο.
Εκεί βρίσκεται η αγαπημένη του συλλογή, μαχαίρια, σπαθιά, ξίφη, όμως εκείνος εστιάζει στο λατρεμένο του μαστίγιο. Τον συντροφεύει εδώ και 35 χρόνια, του το είχε δώσει ο πατέρας του, ήταν ό,τι πολυτιμότερο είχε, και κείνος συνέχισε μαζί του την παράδοση της οικογένειας στο τσίρκο Μεντράνο. Αυτό τον ένωνε με τις τίγρεις σε μια σχέση αγάπης και μίσους. Τις λάτρευε αυτές τις μεγάλες γάτες. Μα πιο πολύ λάτρευε την εξουσία που του χάριζε το μαστίγιο απέναντί τους. Χάρις σε αυτό γύρισε όλη την Ευρώπη, όχι μόνο μία φορά αλλά τουλάχιστον πέντε.
Σηκώθηκε από τον καναπέ, το πλησίασε, άπλωσε το χέρι του, το περιεργάστηκε σχεδόν ευλαβικά.
Τις αναμνήσεις τις σκόρπισαν ήχοι και κραυγές από το υπόγειο.
Την είχε δει στο ποτάμι . Την είχε επιλέξει ανάμεσα σε πολλές. Είχε κίνηση αιλουροειδούς και εκείνο το παιχνιδιάρικο βλέμμα που τη μία στιγμή θέλει χάδια και την άλλη στιγμή είναι έτοιμο να σε κατασπαράξει, χωρίς προειδοποιήσεις, απρόβλεπτο.
Ελπίζει ότι αυτή τη φορά θα είχε δίκιο. Αυτή θα είναι η εκλεκτή και κατέβασε μια ακόμη γουλιά ουίσκι...

Μια τηλεόραση πιο κει έχει είναι ανοιχτή με χιόνια που κάποιες στιγμές πιάνει σήμα και δείχνει κάθε φορά και κάποιες εικόνες από μερικές ταινίες...



























... και επειδή 7+5=12... χεχεχε
















ΥΣ: Υπάρχουν πάρα πολλές ταινίες που μου αρέσουν πάρα πολύ, απλά απέφυγα μερικές που έχουν ήδη μπει στην αλυσίδα πολλές φορές ή τουλάχιστον έτσι νομίζω, υπάρχουν άλλες τόσες που θα ήθελα να βάλω

ΥΣ2: 5 λέξεις για όποιον θέλει να μπλέξει και να τις κάνει μια ιστορία συνονθύλευμα, στοιχειωμένο, σκοτάδι, λάμψη, παύση
posted by street spirit at 1:01 PM 13 comments

Tuesday, March 06, 2007

Free town (Christiania) - το χρονικό ενός προαναγγελθέντους τέλους











Η ελευθερία της σκέψης είναι η ζωή της ψυχής

Το 1971 ομάδες νέων ανθρώπων με διαφορετικό κοινωνικοπολιτικό και ιδεολογικό υπόβαθρο κατέλαβαν μια μεγάλη έκταση κοντά στο κέντρο της Κοπεγχάγης η οποία ανήκε στο στρατό και παρέμενε αχρησιμοποίητη. Κάποιοι θέλησαν έτσι να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα στέγης, άλλοι να εκφράσουν την αποστασιοποίησή τους από το πολιτικό σύστημα που τους είχε απογοητεύσει και άλλοι να δημιουργήσουν έναν όμορφο χώρο, με πολύ πράσινο και χωρίς αυτοκίνητα, μακριά από τους έντονους ρυθμούς της πόλης, την περιοχή αυτή την ονόμασαν Κριστιάνια, ελεύθερη πόλη (Christiania, free town). Την ίδια περίοδο, η εναλλακτική εφημερίδα «Hovedbladet» δημοσιεύει ένα άρθρο με πλήθος ιδεών για τη δημιουργική αξιοποίηση της εγκαταλειμμένης περιοχής (ιδιοκτησία μέχρι σήμερα του υπουργείου Αμυνας της Δανίας). Η απήχησή του ήταν μεγάλη οδηγώντας σε μαζική εγκατάσταση στην Κριστιάνια εκατοντάδων ανθρώπων που αναζητούσαν ένα διαφορετικό τρόπο ζωής με επιρροές από το κίνημα των χίπηδων και των οικολόγων. Η Αστυνομία αν και έκανε διάφορες προσπάθειες να απομακρύνει τους καταληψίες δεν τα κατάφερε καθώς η έκταση της περιοχής είναι πολύ μεγάλη, ο αριθμός των καταληψιών επίσης και ακόμη οι καταληψίες είχαν με το μέρος τους και την κοινή γνώμη της Δανίας.
Το 1972, η Κριστιάνια συμφώνησε με το δανέζικο υπουργείο άμυνας ότι οι κάτοικοί της θα πληρώνουν το ηλεκτρικό ρεύμα και την υδροδότηση και έτσι η δανέζικη κυβέρνηση αναγνωρίζει την Κριστιάνια σαν ένα «κοινωνικό πείραμα». Αυτή τη στιγμή η Κριστιάνια αριθμεί 1.000 κατοίκους εκ των οποίων 250 είναι παιδιά. Ενώ αποτελεί πλέον τουριστικό αξιοθέατο προσελκύοντας έως 1 εκατομμύρια επισκέπτες ετησίως.















Στην ελεύθερη πόλη, αυτοδιαχειριζόμενη πόλη, Κριστιάνια ή αλλιώς Free Town, οι κάτοικοί της ζουν αρμονικά με διάφορα κατοικίδια και άλογα μέσα σε ένα φυσικό περιβάλλον με πολλά δέντρα, λίμνη, πολλούς χώρους πρασίνου χωρίς να περιφράζονται και πολλά ζωγραφισμένα σπίτια. Υπάρχουν γύρω στα 300 εργαστήρια όπου οι κάτοικοί της μεταφέρουν τις γνώσεις τους πάνω στο αντικείμενο που γνωρίζουν, έτσι ένας φορτηγατζής μπορεί να μάθει πώς να γίνει ξυλουργός και υπάρχει εθελοντική εργασία, δηλαδή κάτι σαν το time share που προσπαθούν να κάνουν τώρα εδώ, για παράδειγμα θα σου μάθω αγγλικά (καθηγητής αγγλικών) θα μου δείξεις πώς να μαγειρεύω.









Οι κάτοικοι της Ελεύθερης Πόλης έχουν τους δικούς τους νόμους όπως απαγορεύονται τα αυτοκίνητα, η κλοπή, η βία, οι συμμορίες, τα όπλα, τα αλεξίσφαιρα, τα σκληρά ναρκωτικά, το χασίς επιτρέπεται υπάρχει η Push street γι'αυτό, απαγορεύονται οι κάμερες, επίσης πρέπει να πληρώνουν το νοίκι τους, να προσέχουν και να βγάζουν βόλτα τον σκύλο τους, να συμπεριφέρονται έτσι ώστε να μην ενοχλούν τον γείτονά τους, να συμμετέχουν στην ανακύκλωση. Οι ίδιοι κτίζουν τα σπίτια της Κριστιάνιας, με εθελοντές που έρχονται στην Κριστιάνια, τα οποία δεν ανήκουν σε κανέναν, τα περισσότερα είναι κτισμένα με ανακυκλώσιμα υλικά, μερικά πολύ χαρακτηριστικά σπίτια είναι το Bananahouse, το Pagode, το pyramid house. Όπου και να πας στην Ελεύθερη Πόλη υπάρχουν ζωγραφιές, γλυπτά κι όλο και κάπου παίζεται ζωντανή μουσική ή κάποια θεατρική παράσταση στον δρόμο. Τα παιδιά παίζουν έξω ελεύθερα, καθώς ο ένας γνωρίζει τα παιδιά του άλλου. Στην Ελεύθερη Πόλη κάνουν συγκεντρώσεις όπου συζητούν τα προβλήματά τους και τις προτάσεις τους. Αυτοδιαχειρίζονται τις επιχειρήσεις τους, έχουν καθιερώσει πρακτικές φιλικές προς το περιβάλλον, οργανώνουν φεστιβάλ και φιλανθρωπικές εκδηλώσεις και δέχονται νέα μέλη μόνο κατόπιν ομοφωνίας.
Δυστυχώς, αυτοί οι άνθρωποι αποδείξανε ότι μια ουτοπία μπορεί να γίνει και πραγματικότητα. Η Κριστιάνια μου θύμιζε πάντα το μικρό χωριό των Γαλατών μέσα στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία, με το μαγικό τους φίλτρο (βέβαια αυτοί είχαν μάλλον τη λάθος συνταγή γιατί το χασίς μόνο ενέργεια δεν δίνει). Όμως, κάθε παράδεισος έχει και την άλλη του πλευρά την κόλαση.
Η Ελεύθερη Πόλη έχει κλονιστεί πολλές φορές από συμμορίες που προσπάθησαν να περάσουν στον παράδεισό τους τις δικές τους κακές συνήθειες (σκληρά ναρκωτικά, βία), αυτό έδινε αφορμές για επεμβάσεις της Αστυνομίας, με συλλήψεις αδιακρίτως και κυρίως κατοίκων της ελεύθερης πόλης. Τελικά οι συμμορίες και τα ναρκωτικά μήπως βολεύουν τις κυβερνήσεις και τις μεγάλες εταιρείες;;;;
Τα τελευταία χρόνια πολλά κρατικά ακινήτα της περιοχής πωλήθηκαν, η Κριστιάνια αποτελεί ένα οικοδομικό φιλέτο που το λιμπίζονται πολλές κατασκευαστικές εταιρείες.


θα πρέπει να τρέχουν τα σάλια των κατασκευαστικών εταιρειών...













Την προηγούμενη εβδομάδα έγιναν πολλά επεισόδια στην Κοπεγχάγη, οι δρόμοι πήραν φωτιά, καθώς η αστυνομία έβγαλε και συνέλαβε τους καταληψίες του κτιρίου Ungdomshuset, ενός ξενώνα για νέους που λειτουργούσε εδώ και 25 χρόνια και από τα προπύργια της undeground κουλτούρας στην Ευρώπη. Η Χριστιανική κοινότητα το αγόρασε το 2001 και έκτοτε προσπαθούσε να τους διώξει, τελικά τα κατάφερε και τη Δευτέρα 5 Μαρτίου το κτίριο γκρεμίστηκε.
Άραγε οι άνθρωποι ορίζουν τους νόμους ή νόμοι τους ανθρώπους; Μήπως δεν είναι στη φύση μας ένας ελεύθερος κόσμος; Οι ελεύθεροι χώροι, η ελευθερία σκέψεως και πράξεως, η ελεύθερη διακίνηση ιδεών σάς θυμίζουν κάτι; Κάποιοι νέοι αντιστέκονται, ελπίζω να γίνουν περισσότεροι.
Αυτή η μουσική μου έρχεται όταν σκέφτομαι την ιστορία της Ελεύθερης Πόλης





ΥΣ ΠΕΜΠΤΗ 8 ΜΑΡΤΙΟΥ


Κάποιοι έχω την εντύπωση ότι θέλουν οι δρόμοι να βαφτούν με αίμα, γιατί έτσι θα μπορέσουν να προωθήσουν τις θέσεις τους. Οι φοιτητές είναι τα εξιλαστήρια θύματα, ελπίζω κάποια στιγμή να πάψουν να είναι το παιχνίδι των κομμάτων και να γίνουν ανεξάρτητοι και ενωμένοι. Ως τότε όμως...




άγνωσται αι βουλαί των αγνώστων...




ο έρωτας λένε δεν κρύβεται...








Χθες ήταν η Παγκόσμια Ημέρα για τη Γυναίκα μάλλον οι ΜΑΤάδες μπερδεύτηκαν νόμιζαν ότι ήταν η Παγκόσμια Ημέρα των Φοιτητών εξ ου και το δώρο
posted by street spirit at 1:16 PM 10 comments

Friday, March 02, 2007

Κόκκινο δακτυλίδι ή κόκκινη Σελήνη, εσύ αποφασίζεις

Ας μεταφερθούμε για λίγο στην άλλη πλευρά, δηλαδή στη Σελήνη. Αν και ο ήλιος κρέμεται χαμηλά, το φως του είναι αρκετά φωτεινό, καθώς δεν υπάρχει ατμόσφαιρα να το εξασθενίσει. Ξαφνικά, το φως του Ήλιου χάνεται και τη θέση του παίρνει ένας μεγάλος μαύρος δίσκος. Ένα κόκκινο δακτυλίδι φωτιάς βρίσκεται εκεί που ήταν ο ήλιος, το οποίο βάφει το έδαφος κάτω από τα πόδια μας κόκκινο. Ο μαύρος δίσκος δεν είναι παρά η σκιά της Γης που ευθυγραμμίζεται με τον Ήλιο και τη Σελήνη (έκλειψη), παρότι η Γη είναι αρκετά μεγάλη για να καλύψει τον Ήλιο, οι ακτίνες του ηλιακού φωτός καμπυλώνονται γύρω από την άκρη της Γης και φιλτράρονται μέσω της ατμόσφαιρας. Όπως φαίνεται από τη Σελήνη, η άκρη της Γης φωτίζεται όπως ένα ηλιοβασίλεμα, ένα πύρινο δαχτυλίδι φωτιάς, μια από τις ομορφότερες θέες στο ηλιακό σύστημα. Βέβαια και από τη δικιά μας πλευρά, δηλαδή τη Γη, δεν είναι άσχημα, μόνο που εδώ βλέπουμε τη Σελήνη να κοκκινίζει από ντροπή που όλοι έχουμε τα βλέμματά μας πάνω της, από θυμό γιατί ο Ήλιος την έγραψε ή γιατί η Γη διεκδικεί την αποκλειστικότητα, από ασφυξία γιατί δεν μπορεί μακριά από τον Ήλιο, ποιος ξέρει


Αν δεν μπορείτε να δείτε το κόκκινο φεγγάρι να χάνεται στον ουρανό αύριο Σάββατο μετά τις 11 μ.μ. δείτε το στην οθόνη σας, αλλά εγώ θα είμαι έξω να παρακολουθώ το κόκκινο φεγγάρι.


ΥΣ: Αν και γράφτηκε την Παρασκευή δεν πρόλαβα να το ποστάρω γιατί βγήκα εκτός δικτύου και δεν έμπαινα με τίποτα ξανά μέσα, μη μου θυμώσετε
posted by street spirit at 2:57 PM 10 comments