"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> stories of the city stories of the streets: May 2007 stories of the city stories of the streets: May 2007

stories of the city stories of the streets

Tuesday, May 22, 2007

Η βαλίτσα...



Χώρος: Παντούλαντ
Χρόνος: Χθεστωραύριο
Τρόπος: Κανένας
Μουσική: Αγαπημένη

Έχει σκοτάδι εδώ μέσα, δεν μπορώ να κουνηθώ, το σώμα μου είναι μουδιασμένο, το κεφάλι μου πονάει, το μυαλό μου είναι ζαλισμένο. Βλέπεται ο προηγούμενος βιαζόταν να με αφήσει και έτρεχε, πέρα-δώθε εγώ τι περιμένατε να μην είμαι ζαλισμένος; Ο αέρας είναι ελάχιστος εδώ μέσα, είμαι κουλουριασμένος σαν φίδι. Α... μόλις κατάφερα να κουνήσω τον αντίχειρά μου. Ακούω κάτι σαν κύματα, πού με άφησε ο αθεόφοβος; Σίγουρα, είμαι κάπου κοντά σε θάλασσα. Άραγε είναι κανείς εδώ κοντά; θέλω να φωνάξω αλλά φωνή δεν βγαίνει, θέλω να κουνηθώ αλλά μόνο τον αντίχειρα κουνάω, θέλω να αναπνεύσω αλλά μόνο ψήγματα οξυγόνου εισπνέω, θέλω να δω αλλά μόνο σκοτάδι κοιτάω. Είμαι μέσα σε μια βαλίτσα, δεν θυμάμαι πώς πρωτοβρέθηκα μέσα της, όμως έκτοτε πολλοί είναι ιδιοκτήτες της, κανείς όμως δεν την ανοίγει. Ολοι τη μεταφέρουν από ένα μέρος σε άλλο και την παρατάνε. Κανείς δεν την ανοίγει. Ολοι της μιλάνε, αλλά δεν την ακούνε. Κανείς δεν την ανοίγει. Ακούω παφλασμό κυμάτων είμαι σίγουρα κοντά στη θάλασσα. Μάλλον πολύ κοντά. Ακούω και κάτι άλλο, νομίζω ότι είναι κεραυνοί, ίσως να έρχεται καταιγίδα. Με τον αντίχειρά μου κάτι πιάνω σαν σκόνη, σαν άμμο. Ίσως είμαι σε μια παραλία. Σίγουρα είναι κεραυνός, αυτό που ακούω και η θάλασσα αγριεύει. Ίσως ο επόμενος κάτοχος της βαλίτσας να γίνει η θάλασσα. Έλα κύμα, πάρε με. Ίσως η θάλασσα με ακούσει. Θα με πάρει στην αγκαλιά της, θα ανοίξει τη βαλίτσα και θα απελευθερωθώ.
Έλα κύμα, σε περιμένω...


ΥΣ: Αυτό το παραμύθι έφτιαξα σε σχέση με την εικόνα και τη μουσική
ΥΣ1: Πήρα τη σκυτάλη από την pooka, η οποία είχε την είχε πάρει νωρίτερα από τη Λίνα, αλλά και από την proserpina ποιος θα πάρει όμως τη σκυτάλη από μένα;;;;;
Προτείνω την citronella, την proserpina, τη wisdom, iliaxtida, argyrenia αν θέλετε και μπορείτε και φυσικά όποιον έχει τη διάθεση για παιχνίδια, απλά παίρνεται αυτή την εικόνα ή όποια άλλη θέλετε και πλάθεται μια ιστορία όπως εσείς θέλετε, βάλτε και τη μουσική-τραγούδι που σας μιλάει για την ιστορία σας


UPDATE 30/5: Την προηγούμενη Παρασκευή τη βαλίτσα της Αμαλίας την πήρε η θάλασσα και την άνοιξε και κείνη πέταξε στον ουρανό. ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΑΜΑΛΙΑ. Ραντεβού την 1η Ιουνίου για να τιμήσουμε όλοι οι μπλόγκερ την Αμαλία
posted by street spirit at 2:56 PM 25 comments

Tuesday, May 15, 2007

Private dancer




Ντισκοτέκ, γύρω στο 78-79, Καμένα Βούρλα, χρώματα, καθρέφτες, φωτορυθμικά, ντισκομπόλ, ένας μαγικός χώρος για έναν πιτσιρικά, η θεία μου Α μου δείχνει τις πρώτες μου φιγούρες και γω γύρω στα 5 την ακολουθώ, οι πρώτες μου επάλξεις στο χορό είναι πλέον γεγονός.



Μικρός είχα βρει ότι είχα ένα χάρισμα (ίσως να ήταν κληρονομικό), όταν άκουγα μουσική απλά έκλεινα τα μάτια και άφηνα το σώμα μου να το παρασύρουν ο ρυθμός και η μελωδία. Ο χορός μ'έκανε να αισθάνομαι πράγματα τα οποία δεν μπορούσα και ακόμα δεν μπορώ να εξηγήσω. Τα καλοκαίρια στην κατασκήνωση όλα τα κορίτσια ήθελαν να χορεύουν μαζί μου. Ενώ τους χειμώνες υπήρχαν τα πάρτι κάθε Σαββατοκύριακο, όπου χόρευα με όλες τις κοπέλες. Κάποτε κάποιο παιδί με σχεδόν τα διπλάσια χρόνια από μένα μου ζήτησε να του μάθω να χορεύει, του εξήγησα ότι δεν ήξερα πώς να το κάνω γιατί το μόνο που έκανα κάθε φορά που χόρευα ήταν αφήνω τον εαυτό μου ελεύθερο, τίποτα άλλο. Κάπου, κάποιος, κάποτε μού είπε να πάω στη σχολή του Μεταξόπουλου. Οι δικοί μου αν και νέοι άνθρωποι, καθόλου οπισθοδρομικοί, που επίσης τους άρεσε ο χορός, αντέδρασαν. Μου αρνήθηκαν γιατί αν το 'κανα θα γινόμουν λέει ομοφυλόφιλος, ανώμαλος (τώρα το σκέφτομαι και στο μυαλό μου μου έρχεται η εικόνα από το Borat με τις κατσαρίδες-Εβραίους, στις οποίες ο Borat πέταγε λεφτά για να μην τον πειράξουν), γιατί εκεί αυτοί οι κακοί άνθρωποι βρίσκουν τα αγοράκια και τα εκμεταλλεύονται.




Ένα όνειρο είχε σβήσει πολύ νωρίς, όμως συνέχισα να χορεύω για μένα. Κάποτε σε ένα κλαμπ γνώρισα μια κοπέλα η οποία μου είπε ότι με είχε προσέξει νωρίτερα, αλλά με είδε που χόρευα και φοβήθηκε μήπως είμαι γκέι. Στην παρέα που είχα κάποτε μόνο εγώ χόρευα γιατί οι άλλοι πίστευαν ότι το να χορεύεις δεν είναι αντρικό πράγμα εκτός αν είναι ζεμπέκικο. Τέλειωσα το σχολείο και πίστευα πλέον ότι δεν μπορώ να γίνω χορευτής πια, αφού όλοι ξεκινάνε από μικρή ηλικία. Έτσι απλά συνέχισα να χορεύω για μένα, μόνο που βρήκα χώρους που ήταν πιο εύκολο αυτό. Πχ πήγαινα σε λάτιν μαγαζιά όπου ο χορός ήταν απενεχοποιημένος. Είχα και ένα φιλαράκι που μετά το πρώτο ποτό έπαιρνε μπροστά και χόρευε και αυτός. Θυμάμαι μετά στο στρατό ένα παιδί που έβαζε ντίσκο μουσική και χόρευε και του είχαν όλοι κολλήσει την ταμπέλα γκέι, τον υπερασπίστηκα γιατί έτσι ένιωθα ότι υπερασπίζομαι εμένα. Τα χρόνια έχουν περάσει πια, εξακολουθώ να χορεύω για μένα, είμαι ο private dancer του εαυτού μου, όμως έχω πάντα ένα κενό.







Πριν από λίγο καιρό ξεκίνησε άλλο ένα ριάλιτι στην τηλεόραση. Έτυχε να το δω μια μέρα και από τότε όποτε μπορώ το βλέπω. Είναι το so you think you can dance. Παιδιά από παντού διεκδικούν ένα όνειρο να χορέψουν. Είδα νέα παιδιά γεμάτα ταλέντο χωρίς να έχουν πάει ποτέ σε σχολή, αλλά και άλλα έτοιμα από σχολή. Η αλήθεια είναι ότι τα χαίρομαι αυτά τα παιδιά, ίσως να βλέπω κάπου εκεί και μένα. Τελικά ταυτίστικα με ένα παλικάρι από την Πάνω Πόλη, το οποίο ανακάλυψε πρόσφατα το χορό και τη διέξοδο που σου δίνει και χόρευε με τον δικό του τρόπο. Για μένα αυτό το παιδί ήταν συγκλονιστικό. Έφτασε στη δωδεκάδα και 'κεί κόπηκε. Όμως τότε κατάλαβα το κενό που είχα και τα αισθήματα που ένιωθα κάθε φορά που χόρευα, με τις ελάχιστες λέξεις που είπε: Ο χορός μου ζεσταίνει την καρδιά. Ένιωσα μια απίστευτη συγκίνηση, δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τον αλμυρό χείμαρρο που πετάχτηκε ορμητικά από τα τα μάτια μου, καθώς μου ήρθαν όλες αυτές οι σκέψεις, που ένιωσα την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας. Έπειτα ο Μεταξόπουλος έκανε κατέθεση ψυχής λέγοντας ότι γυρνώντας στην Ελλάδα στα 30 του ξέγραψε το χορό καθώς δεν υπήρχαν χρήματα για να ζήσει και έκανε ό,τι μπορούσε, ο δρόμος του χορού είναι σκληρός και δύσκολος, αλλά στην Ελλάδα είναι ακόμα πιο δύσκολος, σκεφτείτε ένας άνθρωπος, με κληρονομιά το όνομα του πατέρα του και δεν μπόρεσε να δουλέψει στην Ελλάδα.
Αλήθεια μπορεί ένα ριάλιτι να αλλάξει τα πράγματα, να μας κάνει να δούμε την τέχνη του χορού με διαφορετικό μάτι, μπορεί μια τέχνη να απελευθερωθεί. Σίγουρα και σ'αυτό το ριάλιτι υπάρχουν ελαττώματα όπως το ότι ψηφίζει ο κόσμος, οπότε ο παράγοντας συμπάθεια υπερισχύει του ποιος χορεύει καλύτερα. Αλλά έστω και έτσι βλέπει ο κόσμος ότι οι χορευτές δεν είναι κάτι άρρωστο, κάτι ανώμαλο, κάτι κακό, παρά μόνο ότι είναι ευαίσθητοι, αλλά ταυτόχρονα σκληροί. Ο χορός είναι μια υπέροχη τέχνη που δυστυχώς στην Ελλάδα δεν την έχουμε σε υπόληψη. Νιώθω περήφανος για αυτά τα παιδιά που βλέπω σ'αυτό το ρεάλιτι, γιατί δίνουν κάθε φορά μαθήματα σε όλους μας. Ελπίζω μια μέρα να απελευθερωθεί η τέχνη του χορού και στην Ελλάδα, να υπάρξουν χώροι, περισσότερες παραστάσεις, σχολές γεμάτες παιδιά, φυσικά όχι μόνο κοριτσάκια.

Αφιερωμένο στον Πέτρο του so you think you can dance

Τα τραγούδια που πάντα μου έρχονται στο μυαλό όταν σκέφτομαι τον χορό είναι αυτό αλλά και αυτό

UPDATE Dance effects

Χθες το βράδυ, γύρω στα μεσάνυχτα, περιμένοντας το λεωφορείο στην Αριστοτέλους, βλέπω ένα ζευγάρι λίγο πιο πίσω από τη στάση κοντά σε μια βιτρίνα, κάπως κρυμμένο από τα περίεργα μάτια, να αγκαλιάζεται, να φιλιέται, έπειτα να πιάνονται από τα χέρια και τελικά να αρχίζουν να χορεύουν κάτι μεταξύ βαλς και τάνγκο, τα φώτα της πόλης τους ακολουθούσαν, οι κινήσεις τους απλώθηκαν σε όλο τον χώρο, ο πεζόδρομος της Αριστοτέλους είχε μεταμορφωθεί σε πίστα, ο κόσμος τους κοιτούσε περίεργα, μετά από λίγο σταματήσαν και άρχισαν γελάνε, ήταν ευτυχισμένοι μαζί τους και γω...

H κόρη μιας κοπέλας στη δουλειά κάνει χορό, τον τελευταίο καιρό το έβλεπε ως αγγαρεία, όλο ασκήσεις κάνανε και πόναγε, μέχρι που άρχισε να παρακολουθεί αυτή την εκπομπή και από τότε ανυπομονεί να πάει στη σχολή...
posted by street spirit at 3:07 PM 28 comments

Thursday, May 10, 2007

Eurovision last minute change

Τελευταία στιγμή άλλαξε τη συμμετοχή της η Ελλάδα, λόγω πολύ προσωπικού προβλήματος ο Σαρμπέλ θα παραχωρήσει τη θέση του στον Jimmy ΣUper Greek Santis και τον Basile.






Το τραγούδι που θα τραγουδήσουνε πρέπει να το διαλέξουμε μέχρι λίγο πριν από τους τελικούς της Eurovision (έκανε αυτή τη διευκόλυνση η οργάνωση της Eurovision γιατί δεν έχει ξανασυμβεί παρόμοιο περιστατικό, ο Σαρμπέλ αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε ειδική κλινική ξεματιάσματος), γι'αυτό θα χρειαστεί η δική σας συμμετοχή ακούστε προσεκτικά τα κομμάτια τους γιατί είναι όλα μικρά ακατέργαστα διαμάντια, που σίγουρα θα κατακτήσουν την Ευρώπη και βάλε... Προσωπικά είμαι σε δίλημμα ανάμεσα στο Ο Leekos tha se faei και στο Yia Yia Εσύ;;;;;

Από το Αστόρια έρχoνται με φόρα και με φοβερή σκηνική παρουσία (τύφλα να έχουν τα monsters της Φινλανδίας) ο Jimmy Santis και ο Basile









Τρέμετε πλέον Ευρωπαίοι!!!!!!!


ΥΣ Άντε και καλή τύχη στην Κύπρο κάτι μου λέει ότι το τραγούδι της θα σκίσει
posted by street spirit at 8:42 PM 17 comments

Monday, May 07, 2007

Γίνε ένας κρίκος αγάπης




Σ'αυτή τη χώρα που έχει τόσες ομορφιές, τέτοιο πολιτισμό, που έχει αυτό το υπέροχο φως και το οποίο μακάρι να φωτίσει τις καρδιές όλων, θα 'θελα να 'χει και ωραίους ανθρώπους, καθώς ωραίο κράτος δεν έχει, το θεωρώ απαράδεκτο σε μια χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που έχει διοργανώσει Ολυμπιακούς Αγώνες, να μην έχει ένα Παιδιατρικό Ογκολογικό Νοσοκομείο. Να μην είναι μέσα στις πρώτες προτεραιότητες της χώρας, να παίρνουμε τόσες βοήθειες μέσω των κοινοτικών πόρων, βλέπε Γ', Δ' ΚΠΣ, και να μην κάνουμε πραγματικότητα αυτή την ανάγκη, αυτό το όνειρο. Έστω και έτσι όμως θέλω να αποδείξουμε ό,τι αξίζουμε κάτι καλύτερο. Και για να το αποδείξουμε αυτό νομίζω ότι πρέπει να ξεκινήσουμε από αυτό. Ας βοηθήσουμε εμείς αφού οι πολιτικοί μας είναι... άχρηστοι. Ας βοηθήσουμε λοιπόν την Ελπίδα να κάνει το όραμά της πραγματικότητα.
Ας γίνουμε όλοι μικροί κρίκοι σε μια μεγάλη αλυσίδα αγάπης και ελπίδας.
Άντε και μετά ας κάνουμε κάτι να γίνει και ένα Παιδιατρικό Νοσοκομείο στη Θεσσαλονίκη, γιατί και στην Πάνω Πόλη υπάρχουν παιδιά, αλλά και γύρω από αυτήν, αλλά και στην υπόλοιπη χώρα, αλήθεια!!! Σε σας τους αδέκαστους πολιτικούς το λέω... Ευτυχώς που υπάρχει ένας οργανισμός όπως η Ελπίδα, που με πολλούς αγώνες κατάφερε ό,τι δεν έχει καταφέρει η πολιτεία, ας τη στηρίξουμε σ'αυτό τον δρόμο εμποδίων όπως μπορούμε.



Μια διαφήμιση με ελάχιστα λόγια αλλά τόσα νοήματα και συναισθήματα...
Γιατί χρειαζόμαστε να βλέπουμε τέτοιες διαφημίσεις για να ξυπνάμε;



ΥΣ: Δεν έχω χρόνο να πάρει, το 'γραψα σε ελάχιστα λεπτά


ΥΣ2: Αφιερωμένο στην Εύη...
posted by street spirit at 9:26 AM 18 comments

Friday, May 04, 2007

Μυλοπόταμος

Από την Τρίτη που προσγειώθηκα ξανά στη σκληρή πραγματικότητα, δηλαδή επιστροφή στην Πάνω Πόλη, δεν έχω συνέλθει. Μαζεύω τα κομμάτια μου και πώς αλλιώς να κάνω; Είχα ξεχάσει πώς είναι η άνοιξη στο βουνό. Είχα ξεχάσει ότι υπάρχει πράσινο, αλήθεια πόσοι από σας που ζείτε σε μεγάλες πόλεις το θυμάστε;
Τις προηγούμενες δύο εβδομάδες σκεφτόμασταν με τη Β πού να πάμε για 3μερο. Θα θέλαμε εξωτερικό αλλά κάτι είναι λίγες οι μέρες κάτι άντε να βγάλουμε καινούργια ταυτότητα, αλλάξαμε κατεύθυνση και αποφασίσαμε να μείνουμε στα πάτρια εδάφη, αλλά πού; Έπειτα από ώριμη σκέψη (χάρτης ανοιχτός και με κλειστά μάτια το δάκτυλο να προσγειώνεται σ' αυτόν) αποφασίσαμε να πάμε στο Πήλιο. Αρχικά η Β μού πρότεινε να μείνουμε Μακρινίτσα, που έχει και θέα. Έπειτα είπαμε για Βυζίτσα αλλά είχαμε πάει σχετικά πρόσφατα, πριν από δύο χρόνια, χειμώνα με χιόνια. Τότε μου ήρθε η έμπνευση για Τσαγκαράδα.
Φλάσμπακ, 1980 και κάτι, αρχές καλοκαιριού, κάπου στο Πήλιο, γύρω στις αργάμισι το βράδυ, ένας πορτοκαλί σκαραβαίος φορτωμένος με 4 μεγάλους (δύο ζευγάρια) και δύο κούτσικα, κάνει νάζια στον οδηγό του και τελικά μουτρώνει, αφού δεν του δίνει σημασία ο οδηγός, με αποτέλεσμα να σβήσει τα φώτα του. Στο Πήλιο ο δρόμος είναι γεμάτος στροφές, στενός και φυσικά έχει και γκρεμό. Φεγγάρι δεν υπήρχε, ευτυχώς υπήρχε ένας μικρός φακός για να φωτίζει την άκρη του δρόμου. Παρ' όλα αυτά ο πορτοκαλί σκαραβαίος συνέχισε την πορεία του πεισμωμένος μες στο σκοτάδι, καταπίνωντας αργά και βασανιστικά τα χιλιόμετρα. Κατηφόριζε μέχρι που βρέθηκε στο τέλος του δρόμου. Εκεί οι μεγάλοι αποφάσισαν να μη συνεχίσουν την πορεία στο σκοτάδι γιατί ήταν επικίνδυνο, είχε αρκετό χώρο για να αφήσουν το αυτοκίνητο παρκαρισμένο. Μες στο σκοτάδι ακουγόταν παφλασμός κυμάτων, αποφάσισαν να ακολουθήσουν τον ήχο, τα κούτσικα ήταν ευτυχισμένα γιατί νόμιζαν ότι ήταν κάποιο καινούργιο παιχνίδι, κατέβηκαν μια σκάλα και βρέθηκαν σε μια παραλία, όπου αποφάσισαν να μείνουν εκεί όλο το βράδυ μέχρι να ξημερώσει. Ευτυχώς οι μεγάλοι ήταν προνοητικοί και είχαν μαζί τους δύο κουβέρτες και μια μικρή σκηνή. Πάνω από την παραλία υπήρχε πράσινο μπόλικο από όπου έρχονταν διάφοροι ήχοι που προσπαθούσαν να τρομάξουν τα μικρά. Η αδερφή μου λύγισε και κρύφτηκε στη σκηνή όπου ήταν το φιλικό ζευγάρι των δικών μου. Εγώ ως πιο θαρραλέος έμεινα έξω στην κουβέρτα δίπλα στους δικούς μου, ο παφλασμός των κυμάτων ήταν το πιο ωραίο νανούρισμα. Κάποια στιγμή άνοιξα τα μάτια μου είδα μια σκιά να πλησιάζει, όχι όμως προς τα μας αλλά προς τη θάλασσα, είχε έναν μεγάλο φακό, ήταν κάποιος αρκετά μεγάλος άνθρωπος, κρατούσε ένα μεγάλο καλάμι, ένα σκαμπό και μια τσάντα. Σηκώθηκα και άρχισα να παρακολουθώ τις κινήσεις του. Μια μικρή τελετουργία ξεκινούσε, με μικρές και σταθερές κινήσεις, έβγαλε τα σύνεργά του από τη τσάντα, τα τοποθέτησε σε τάξη, διάλεξε το κατάλληλο δόλωμα, το έβαλε στο αγκίστρι και έπειτα με μια χορευτική κίνηση τίναξε προς τα πίσω το καλάμι κι ύστερα προς τα μπροστά, ο ήχος της πετονιάς υπάρχει ακόμα στα αυτιά μου, γιατί τότε νόμιζα ότι αυτή άνοιξε στα δύο τη νύχτα με αποτέλεσμα να βρει διέξοδο το φως του ήλιου, ξημέρωνε και είναι το πρώτο ξημέρωμα που θυμάμαι, λες και δεν είχα δει ποτέ κάποιο νωρίτερα, το μωβ έπαιζε με το πορτοκαλί κυνηγητό, η θάλασσα έπαιρνε και των δύο το μέρος, μα λίγο παραπάνω μάλλον ήταν με το πορτοκαλί, το αγκίστρι είχε πιαστεί στην κουρτίνα του σκοταδιού έτσι ώστε να τραβηχτεί και να αποκαλύψει την υπέροχη ομορφιά της παραλίας, η οποία στην άκρη της είχε κάτι βράχια που δημιουργούσαν ένα πέρασμα σαν πόρτα που οδηγούσε στην διπλανή παραλία και δεν μπορούσα να καταλάβω αν ήταν η ίδια ή η αδερφή της. Έτσι λοιπόν σηκώθηκα και πήγα για εξερεύνηση, ενώ εκείνη την ώρα ξύπναγαν και οι δικοί μου. Έπειτα ρώτησα τον κύριο πώς λέγεται η παραλία και μου είπε πως το όνομά της είναι Μυλοπόταμος. Ύστερα ο κύριος με το σκαμπό αφού είχε πιάσει μερικά μικρά ψάρια και ένα δύο μεγάλα, μάζεψε τα πραγματά του και έφυγε, εξάλλου τη δουλειά του την είχε κάνει, είχε φέρει τη μέρα.












Στον Μυλοπόταμο βρέθηκα πάλι, σχεδόν 28 και βάλε χρόνια, ο βράχος μέσα στη θάλασσα όπου έκανα την πρώτη μου βουτιά από ψηλά, μικρός τον θεωρούσα πανύψηλο, τώρα που ξανασυναντηθήκαμε συνειδητοποίησα ότι ήταν πολύ μικρότερος από ό,τι τον είχα στο μυαλό μου. Ο Μυλοπόταμος είναι πολύ κοντά στην Τσαγκαράδα, η διαδρομή προς αυτόν είναι καταπράσινη, η φύση οργίαζε και με έκανε να νιώθω περίεργα. Πώς γίνεται να υπάρχει τέτοια βλάστηση, τόσο πράσινο, τέτοια ομορφιά και μεις να προτιμάμε να μένουμε στη ζούγκλα του τσιμέντου, τι κάνουμε λάθος, τι δεν μπορούμε να καταλάβουμε.
Αυτή τη φορά δεν έκανα μπάνιο στον Μυλοπόταμο, γιατί ήταν αργά το απόγευμα όταν φτάσαμε, απλά τον περπατήσαμε, ξαπλώσαμε στα βότσαλά του, σύστησα τη Β στην αδερφή του Μυλοπόταμου, η οποία έχει και μια μεγάλη σπηλιά και έπειτα γυρίσαμε στην Τσαγκαράδα. Όπου τα σπίτια βρίσκονται μέσα στη βλάστηση και φαίνεται ότι η φύση κερδίζει το τσιμέντο όσο αυτό και αν προσπαθεί να την κατασπαράξει.










Την άλλη μέρα όμως πήγαμε δίπλα στον Μυλοπόταμο, σε μια άλλη φοβερή παραλία, τη Φακίστρα, όπου αφήνεις το αυτοκίνητο στο τέλος, πάλι, του δρόμου και ακολουθείς ένα μονοπάτι, λίγο δύσκολο, αλλά πραγματικά σε ανταμείβει με τον καλύτερο τρόπο, με έναν υπέροχο κόλπο που κρύβει μια απίστευτη παραλία, γύρω της πάλι πλούσια βλάστηση από όπου ακούς πουλιά να κελαηδάνε, το χρώμα της θάλασσας γαλαζοπράσινο, με προσκαλούσε δεν άντεξα στον πειρασμό, δεν μπορούσα να αντισταθώ, βούτηξα χωρίς να το πολυσκεφτώ. Το πρώτο μου μπάνιο μόλις είχε καταγραφεί. Τα νερά αρκετά κρύα, αλλά ανεχτά, δεν μούδιασα, βέβαια κολύμπαγα και συνέχεια, μακροβούτια, σαν κείνη τη φορά στο Μυλοπόταμο, που δεν τη χόρταινα καθόλου, μόνο που η Β με περίμενε έξω και δεν ήθελα να την αφήσω μόνη της και γύρισα, αφήνοντας τον πιτσιρικά να συνεχίζει τα μακροβούτια, ενώ στον ουρανό μού φάνηκε ότι είδα τον πορτοκαλί σκαραβαίο πάνω σε ένα σύννεφο να μου χαμογελάει (ναι, και τα αυτοκίνητα πάνε στον παράδεισο)...






posted by street spirit at 12:30 PM 18 comments