"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> stories of the city stories of the streets: Μυλοπόταμος stories of the city stories of the streets: Μυλοπόταμος

stories of the city stories of the streets

Friday, May 04, 2007

Μυλοπόταμος

Από την Τρίτη που προσγειώθηκα ξανά στη σκληρή πραγματικότητα, δηλαδή επιστροφή στην Πάνω Πόλη, δεν έχω συνέλθει. Μαζεύω τα κομμάτια μου και πώς αλλιώς να κάνω; Είχα ξεχάσει πώς είναι η άνοιξη στο βουνό. Είχα ξεχάσει ότι υπάρχει πράσινο, αλήθεια πόσοι από σας που ζείτε σε μεγάλες πόλεις το θυμάστε;
Τις προηγούμενες δύο εβδομάδες σκεφτόμασταν με τη Β πού να πάμε για 3μερο. Θα θέλαμε εξωτερικό αλλά κάτι είναι λίγες οι μέρες κάτι άντε να βγάλουμε καινούργια ταυτότητα, αλλάξαμε κατεύθυνση και αποφασίσαμε να μείνουμε στα πάτρια εδάφη, αλλά πού; Έπειτα από ώριμη σκέψη (χάρτης ανοιχτός και με κλειστά μάτια το δάκτυλο να προσγειώνεται σ' αυτόν) αποφασίσαμε να πάμε στο Πήλιο. Αρχικά η Β μού πρότεινε να μείνουμε Μακρινίτσα, που έχει και θέα. Έπειτα είπαμε για Βυζίτσα αλλά είχαμε πάει σχετικά πρόσφατα, πριν από δύο χρόνια, χειμώνα με χιόνια. Τότε μου ήρθε η έμπνευση για Τσαγκαράδα.
Φλάσμπακ, 1980 και κάτι, αρχές καλοκαιριού, κάπου στο Πήλιο, γύρω στις αργάμισι το βράδυ, ένας πορτοκαλί σκαραβαίος φορτωμένος με 4 μεγάλους (δύο ζευγάρια) και δύο κούτσικα, κάνει νάζια στον οδηγό του και τελικά μουτρώνει, αφού δεν του δίνει σημασία ο οδηγός, με αποτέλεσμα να σβήσει τα φώτα του. Στο Πήλιο ο δρόμος είναι γεμάτος στροφές, στενός και φυσικά έχει και γκρεμό. Φεγγάρι δεν υπήρχε, ευτυχώς υπήρχε ένας μικρός φακός για να φωτίζει την άκρη του δρόμου. Παρ' όλα αυτά ο πορτοκαλί σκαραβαίος συνέχισε την πορεία του πεισμωμένος μες στο σκοτάδι, καταπίνωντας αργά και βασανιστικά τα χιλιόμετρα. Κατηφόριζε μέχρι που βρέθηκε στο τέλος του δρόμου. Εκεί οι μεγάλοι αποφάσισαν να μη συνεχίσουν την πορεία στο σκοτάδι γιατί ήταν επικίνδυνο, είχε αρκετό χώρο για να αφήσουν το αυτοκίνητο παρκαρισμένο. Μες στο σκοτάδι ακουγόταν παφλασμός κυμάτων, αποφάσισαν να ακολουθήσουν τον ήχο, τα κούτσικα ήταν ευτυχισμένα γιατί νόμιζαν ότι ήταν κάποιο καινούργιο παιχνίδι, κατέβηκαν μια σκάλα και βρέθηκαν σε μια παραλία, όπου αποφάσισαν να μείνουν εκεί όλο το βράδυ μέχρι να ξημερώσει. Ευτυχώς οι μεγάλοι ήταν προνοητικοί και είχαν μαζί τους δύο κουβέρτες και μια μικρή σκηνή. Πάνω από την παραλία υπήρχε πράσινο μπόλικο από όπου έρχονταν διάφοροι ήχοι που προσπαθούσαν να τρομάξουν τα μικρά. Η αδερφή μου λύγισε και κρύφτηκε στη σκηνή όπου ήταν το φιλικό ζευγάρι των δικών μου. Εγώ ως πιο θαρραλέος έμεινα έξω στην κουβέρτα δίπλα στους δικούς μου, ο παφλασμός των κυμάτων ήταν το πιο ωραίο νανούρισμα. Κάποια στιγμή άνοιξα τα μάτια μου είδα μια σκιά να πλησιάζει, όχι όμως προς τα μας αλλά προς τη θάλασσα, είχε έναν μεγάλο φακό, ήταν κάποιος αρκετά μεγάλος άνθρωπος, κρατούσε ένα μεγάλο καλάμι, ένα σκαμπό και μια τσάντα. Σηκώθηκα και άρχισα να παρακολουθώ τις κινήσεις του. Μια μικρή τελετουργία ξεκινούσε, με μικρές και σταθερές κινήσεις, έβγαλε τα σύνεργά του από τη τσάντα, τα τοποθέτησε σε τάξη, διάλεξε το κατάλληλο δόλωμα, το έβαλε στο αγκίστρι και έπειτα με μια χορευτική κίνηση τίναξε προς τα πίσω το καλάμι κι ύστερα προς τα μπροστά, ο ήχος της πετονιάς υπάρχει ακόμα στα αυτιά μου, γιατί τότε νόμιζα ότι αυτή άνοιξε στα δύο τη νύχτα με αποτέλεσμα να βρει διέξοδο το φως του ήλιου, ξημέρωνε και είναι το πρώτο ξημέρωμα που θυμάμαι, λες και δεν είχα δει ποτέ κάποιο νωρίτερα, το μωβ έπαιζε με το πορτοκαλί κυνηγητό, η θάλασσα έπαιρνε και των δύο το μέρος, μα λίγο παραπάνω μάλλον ήταν με το πορτοκαλί, το αγκίστρι είχε πιαστεί στην κουρτίνα του σκοταδιού έτσι ώστε να τραβηχτεί και να αποκαλύψει την υπέροχη ομορφιά της παραλίας, η οποία στην άκρη της είχε κάτι βράχια που δημιουργούσαν ένα πέρασμα σαν πόρτα που οδηγούσε στην διπλανή παραλία και δεν μπορούσα να καταλάβω αν ήταν η ίδια ή η αδερφή της. Έτσι λοιπόν σηκώθηκα και πήγα για εξερεύνηση, ενώ εκείνη την ώρα ξύπναγαν και οι δικοί μου. Έπειτα ρώτησα τον κύριο πώς λέγεται η παραλία και μου είπε πως το όνομά της είναι Μυλοπόταμος. Ύστερα ο κύριος με το σκαμπό αφού είχε πιάσει μερικά μικρά ψάρια και ένα δύο μεγάλα, μάζεψε τα πραγματά του και έφυγε, εξάλλου τη δουλειά του την είχε κάνει, είχε φέρει τη μέρα.












Στον Μυλοπόταμο βρέθηκα πάλι, σχεδόν 28 και βάλε χρόνια, ο βράχος μέσα στη θάλασσα όπου έκανα την πρώτη μου βουτιά από ψηλά, μικρός τον θεωρούσα πανύψηλο, τώρα που ξανασυναντηθήκαμε συνειδητοποίησα ότι ήταν πολύ μικρότερος από ό,τι τον είχα στο μυαλό μου. Ο Μυλοπόταμος είναι πολύ κοντά στην Τσαγκαράδα, η διαδρομή προς αυτόν είναι καταπράσινη, η φύση οργίαζε και με έκανε να νιώθω περίεργα. Πώς γίνεται να υπάρχει τέτοια βλάστηση, τόσο πράσινο, τέτοια ομορφιά και μεις να προτιμάμε να μένουμε στη ζούγκλα του τσιμέντου, τι κάνουμε λάθος, τι δεν μπορούμε να καταλάβουμε.
Αυτή τη φορά δεν έκανα μπάνιο στον Μυλοπόταμο, γιατί ήταν αργά το απόγευμα όταν φτάσαμε, απλά τον περπατήσαμε, ξαπλώσαμε στα βότσαλά του, σύστησα τη Β στην αδερφή του Μυλοπόταμου, η οποία έχει και μια μεγάλη σπηλιά και έπειτα γυρίσαμε στην Τσαγκαράδα. Όπου τα σπίτια βρίσκονται μέσα στη βλάστηση και φαίνεται ότι η φύση κερδίζει το τσιμέντο όσο αυτό και αν προσπαθεί να την κατασπαράξει.










Την άλλη μέρα όμως πήγαμε δίπλα στον Μυλοπόταμο, σε μια άλλη φοβερή παραλία, τη Φακίστρα, όπου αφήνεις το αυτοκίνητο στο τέλος, πάλι, του δρόμου και ακολουθείς ένα μονοπάτι, λίγο δύσκολο, αλλά πραγματικά σε ανταμείβει με τον καλύτερο τρόπο, με έναν υπέροχο κόλπο που κρύβει μια απίστευτη παραλία, γύρω της πάλι πλούσια βλάστηση από όπου ακούς πουλιά να κελαηδάνε, το χρώμα της θάλασσας γαλαζοπράσινο, με προσκαλούσε δεν άντεξα στον πειρασμό, δεν μπορούσα να αντισταθώ, βούτηξα χωρίς να το πολυσκεφτώ. Το πρώτο μου μπάνιο μόλις είχε καταγραφεί. Τα νερά αρκετά κρύα, αλλά ανεχτά, δεν μούδιασα, βέβαια κολύμπαγα και συνέχεια, μακροβούτια, σαν κείνη τη φορά στο Μυλοπόταμο, που δεν τη χόρταινα καθόλου, μόνο που η Β με περίμενε έξω και δεν ήθελα να την αφήσω μόνη της και γύρισα, αφήνοντας τον πιτσιρικά να συνεχίζει τα μακροβούτια, ενώ στον ουρανό μού φάνηκε ότι είδα τον πορτοκαλί σκαραβαίο πάνω σε ένα σύννεφο να μου χαμογελάει (ναι, και τα αυτοκίνητα πάνε στον παράδεισο)...






posted by street spirit at 12:30 PM

18 Comments:

Πωωω, τι διαβάζω βρε συ! Μυλοπόταμος...τρομερή παραλία...Αχχχ. Το Πήλιο είναι τρομερό...Χρόνια κάνουμε διακοπές εκει και δε το βαριέμαι με τίποτα...Α, δεν το ήξερα να προτείνω κι άλλη παραλία, Ποτιστικά! Έχεις πάει; Καταπληκτική...Πωω, τι μου θυμίζεις...Τί ωραίο ποστ...και το κλείσιμο όλα τα λεφτα ;)

3:53 PM  

Κορυφαίες φωτογραφίες! Μου ανοίγεις την όρεξη και δεν πρέπει τέτοια εποχή...

6:30 PM  

Πες στον σκαραβαίο να έχει το νου του για ένα μαύρο golfaki.

6:31 PM  

Τι όμορφη αφήγηση..

Κι εγώ ήθελα να κάνω το πρώτο μου μπάνιο προχτές κάπου έξω απ τη Χαλκίδα, αλλά η θάλασσα δεν ήταν τόσο δελεαστική όπως αυτά τα νερά!

υγ: στον Όλυμπο τελικά θα πας?

6:58 PM  

Ααααχχχχχ :))))

9:46 PM  

proserpina, πώς μπορείς να το βαρεθείς, άραγε;;;; Ποτιστικά ε;;;; καλά την επόμενη φορά θα πάω και από 'κεί ;)

10:05 PM  

Ax Πήλιο....:)))
(Οι μεγάλες αγάπες ποτέ δεν πεθαίνουν, φιλιά στον σκαραβαίο;))

11:01 PM  

juanita, και γιατί δεν πρέπει να σου ανοίξω την όρεξη;;;;)λες να κάνουν παρέα εκεί πάνω;;;;)

9:22 AM  

wisdom, δεν μπορούσες να πας μέχρι τη Χιλιαδού;;;; κρίμα, στον Όλυμπο δεν ξέρω ακόμα γιατί αν δεν έρθει αυτός ο φίλος μου από τα πέρα μέρη για να πάμε, μόνος δύσκολο, ίσως αργότερα ;)

9:24 AM  

confused, μια απόφαση είναι άσε τα αχχχχ ;)

9:24 AM  

citronella, έτσι είναι, ο σκαραβαίος δυστυχώς μόνο από ψηλά υπάρχει πια και αυτό ακόμα με πληγώνει

9:26 AM  

κατι μου θυμιζει το ονομα,πρεπει να ειχα παει και γω οταν ημουν κουτσικο..Πρεπει να ξαναπαω τωρα που μεγαλωσα!! ;)

4:17 PM  

Τι υπέροχο μέρος!
και τι ωραία ιστορία...

έχω και γω αναμνήσεις απο το Πήλιο κατα την παιδική μου ηλικία, αλλά στο Χορευτό, όχι στον Μυλοπόταμο.
και φυσικά δεν ξέχασα ποτέ, το πόσο με ζάλιζαν οι στροφές του Πηλίου!

γιαυτό όταν μεγάλωσα ξαναπήγα εκει με μηχανή!
γιατί ξέρεις, στις στροφές καλύτερα είναι ναχεις μηχανή παρά αυτοκίνητο! ;)

2:02 PM  

iliaxtida, να πας είναι υπέροχα ;)

7:15 PM  

jojo, πήγα δίπλα από το Χορευτό στην παραλία των Αγίων Σαράντα, οι στροφές είναι άλλο πράγμα αλλά ανήκω μάλλον στις εξαιρέσεις μ'αρέσουν, με μηχανή φυσικά είναι πολύ καλύτερα, jojo είσαι και μηχανόβια;;;;)

7:17 PM  

μου αρέσει η αίσθηση ελευθερίας πάνω στη μηχανή, ακόμα κιαν είναι μόνο απο τη θέση του συνοδηγού(και ας γκρινιάζω καμμιά φορά οτι πιάνομαι στα πολύωρα ταξίδια)!

ίσως κάποτε καταφέρω να βρεθώ και την άλλη θέση και να το χαρώ ακόμα περισσότερο! ;)

2:59 PM  

Pwpw super taksidiariko post......................... 8elw ki egw Mylopotamo twra!

10:24 AM  

Είμαστε μια ομάδα ανθρώπων (όχι δημοσιογράφων) από το Βόλο που προσπαθούμε να δημιουργήσουμε ένα τουριστικό site για το Πήλιο με ενδιαφέροντα ξενοδοχεία , διαδρομές , τοποθεσίες και άλλα θέματα.
Έτυχε να επισκεφτούμε το blog και είδαμε ότι έχετε μια πολύ καλή άποψη για το Μυλοπόταμο
της περιοχής μας. Θα θέλαμε εφόσον το επιθυμείτε και εσείς, στο site μας www.visit-pilio.gr στην Κατηγορία
"ΠΑΡΑΛΙΕΣ" να προσθέσουμε τα δικά σας άρθρα με εμφανή link πάνω-πάνω στο site σας.

Περιμένουμε την απάντησή σας,

Φιλικά,
Η ομάδα visit-pilio.gr

7:28 PM  

Post a Comment

<< Home