"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> stories of the city stories of the streets: Private dancer stories of the city stories of the streets: Private dancer

stories of the city stories of the streets

Tuesday, May 15, 2007

Private dancer




Ντισκοτέκ, γύρω στο 78-79, Καμένα Βούρλα, χρώματα, καθρέφτες, φωτορυθμικά, ντισκομπόλ, ένας μαγικός χώρος για έναν πιτσιρικά, η θεία μου Α μου δείχνει τις πρώτες μου φιγούρες και γω γύρω στα 5 την ακολουθώ, οι πρώτες μου επάλξεις στο χορό είναι πλέον γεγονός.



Μικρός είχα βρει ότι είχα ένα χάρισμα (ίσως να ήταν κληρονομικό), όταν άκουγα μουσική απλά έκλεινα τα μάτια και άφηνα το σώμα μου να το παρασύρουν ο ρυθμός και η μελωδία. Ο χορός μ'έκανε να αισθάνομαι πράγματα τα οποία δεν μπορούσα και ακόμα δεν μπορώ να εξηγήσω. Τα καλοκαίρια στην κατασκήνωση όλα τα κορίτσια ήθελαν να χορεύουν μαζί μου. Ενώ τους χειμώνες υπήρχαν τα πάρτι κάθε Σαββατοκύριακο, όπου χόρευα με όλες τις κοπέλες. Κάποτε κάποιο παιδί με σχεδόν τα διπλάσια χρόνια από μένα μου ζήτησε να του μάθω να χορεύει, του εξήγησα ότι δεν ήξερα πώς να το κάνω γιατί το μόνο που έκανα κάθε φορά που χόρευα ήταν αφήνω τον εαυτό μου ελεύθερο, τίποτα άλλο. Κάπου, κάποιος, κάποτε μού είπε να πάω στη σχολή του Μεταξόπουλου. Οι δικοί μου αν και νέοι άνθρωποι, καθόλου οπισθοδρομικοί, που επίσης τους άρεσε ο χορός, αντέδρασαν. Μου αρνήθηκαν γιατί αν το 'κανα θα γινόμουν λέει ομοφυλόφιλος, ανώμαλος (τώρα το σκέφτομαι και στο μυαλό μου μου έρχεται η εικόνα από το Borat με τις κατσαρίδες-Εβραίους, στις οποίες ο Borat πέταγε λεφτά για να μην τον πειράξουν), γιατί εκεί αυτοί οι κακοί άνθρωποι βρίσκουν τα αγοράκια και τα εκμεταλλεύονται.




Ένα όνειρο είχε σβήσει πολύ νωρίς, όμως συνέχισα να χορεύω για μένα. Κάποτε σε ένα κλαμπ γνώρισα μια κοπέλα η οποία μου είπε ότι με είχε προσέξει νωρίτερα, αλλά με είδε που χόρευα και φοβήθηκε μήπως είμαι γκέι. Στην παρέα που είχα κάποτε μόνο εγώ χόρευα γιατί οι άλλοι πίστευαν ότι το να χορεύεις δεν είναι αντρικό πράγμα εκτός αν είναι ζεμπέκικο. Τέλειωσα το σχολείο και πίστευα πλέον ότι δεν μπορώ να γίνω χορευτής πια, αφού όλοι ξεκινάνε από μικρή ηλικία. Έτσι απλά συνέχισα να χορεύω για μένα, μόνο που βρήκα χώρους που ήταν πιο εύκολο αυτό. Πχ πήγαινα σε λάτιν μαγαζιά όπου ο χορός ήταν απενεχοποιημένος. Είχα και ένα φιλαράκι που μετά το πρώτο ποτό έπαιρνε μπροστά και χόρευε και αυτός. Θυμάμαι μετά στο στρατό ένα παιδί που έβαζε ντίσκο μουσική και χόρευε και του είχαν όλοι κολλήσει την ταμπέλα γκέι, τον υπερασπίστηκα γιατί έτσι ένιωθα ότι υπερασπίζομαι εμένα. Τα χρόνια έχουν περάσει πια, εξακολουθώ να χορεύω για μένα, είμαι ο private dancer του εαυτού μου, όμως έχω πάντα ένα κενό.







Πριν από λίγο καιρό ξεκίνησε άλλο ένα ριάλιτι στην τηλεόραση. Έτυχε να το δω μια μέρα και από τότε όποτε μπορώ το βλέπω. Είναι το so you think you can dance. Παιδιά από παντού διεκδικούν ένα όνειρο να χορέψουν. Είδα νέα παιδιά γεμάτα ταλέντο χωρίς να έχουν πάει ποτέ σε σχολή, αλλά και άλλα έτοιμα από σχολή. Η αλήθεια είναι ότι τα χαίρομαι αυτά τα παιδιά, ίσως να βλέπω κάπου εκεί και μένα. Τελικά ταυτίστικα με ένα παλικάρι από την Πάνω Πόλη, το οποίο ανακάλυψε πρόσφατα το χορό και τη διέξοδο που σου δίνει και χόρευε με τον δικό του τρόπο. Για μένα αυτό το παιδί ήταν συγκλονιστικό. Έφτασε στη δωδεκάδα και 'κεί κόπηκε. Όμως τότε κατάλαβα το κενό που είχα και τα αισθήματα που ένιωθα κάθε φορά που χόρευα, με τις ελάχιστες λέξεις που είπε: Ο χορός μου ζεσταίνει την καρδιά. Ένιωσα μια απίστευτη συγκίνηση, δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τον αλμυρό χείμαρρο που πετάχτηκε ορμητικά από τα τα μάτια μου, καθώς μου ήρθαν όλες αυτές οι σκέψεις, που ένιωσα την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας. Έπειτα ο Μεταξόπουλος έκανε κατέθεση ψυχής λέγοντας ότι γυρνώντας στην Ελλάδα στα 30 του ξέγραψε το χορό καθώς δεν υπήρχαν χρήματα για να ζήσει και έκανε ό,τι μπορούσε, ο δρόμος του χορού είναι σκληρός και δύσκολος, αλλά στην Ελλάδα είναι ακόμα πιο δύσκολος, σκεφτείτε ένας άνθρωπος, με κληρονομιά το όνομα του πατέρα του και δεν μπόρεσε να δουλέψει στην Ελλάδα.
Αλήθεια μπορεί ένα ριάλιτι να αλλάξει τα πράγματα, να μας κάνει να δούμε την τέχνη του χορού με διαφορετικό μάτι, μπορεί μια τέχνη να απελευθερωθεί. Σίγουρα και σ'αυτό το ριάλιτι υπάρχουν ελαττώματα όπως το ότι ψηφίζει ο κόσμος, οπότε ο παράγοντας συμπάθεια υπερισχύει του ποιος χορεύει καλύτερα. Αλλά έστω και έτσι βλέπει ο κόσμος ότι οι χορευτές δεν είναι κάτι άρρωστο, κάτι ανώμαλο, κάτι κακό, παρά μόνο ότι είναι ευαίσθητοι, αλλά ταυτόχρονα σκληροί. Ο χορός είναι μια υπέροχη τέχνη που δυστυχώς στην Ελλάδα δεν την έχουμε σε υπόληψη. Νιώθω περήφανος για αυτά τα παιδιά που βλέπω σ'αυτό το ρεάλιτι, γιατί δίνουν κάθε φορά μαθήματα σε όλους μας. Ελπίζω μια μέρα να απελευθερωθεί η τέχνη του χορού και στην Ελλάδα, να υπάρξουν χώροι, περισσότερες παραστάσεις, σχολές γεμάτες παιδιά, φυσικά όχι μόνο κοριτσάκια.

Αφιερωμένο στον Πέτρο του so you think you can dance

Τα τραγούδια που πάντα μου έρχονται στο μυαλό όταν σκέφτομαι τον χορό είναι αυτό αλλά και αυτό

UPDATE Dance effects

Χθες το βράδυ, γύρω στα μεσάνυχτα, περιμένοντας το λεωφορείο στην Αριστοτέλους, βλέπω ένα ζευγάρι λίγο πιο πίσω από τη στάση κοντά σε μια βιτρίνα, κάπως κρυμμένο από τα περίεργα μάτια, να αγκαλιάζεται, να φιλιέται, έπειτα να πιάνονται από τα χέρια και τελικά να αρχίζουν να χορεύουν κάτι μεταξύ βαλς και τάνγκο, τα φώτα της πόλης τους ακολουθούσαν, οι κινήσεις τους απλώθηκαν σε όλο τον χώρο, ο πεζόδρομος της Αριστοτέλους είχε μεταμορφωθεί σε πίστα, ο κόσμος τους κοιτούσε περίεργα, μετά από λίγο σταματήσαν και άρχισαν γελάνε, ήταν ευτυχισμένοι μαζί τους και γω...

H κόρη μιας κοπέλας στη δουλειά κάνει χορό, τον τελευταίο καιρό το έβλεπε ως αγγαρεία, όλο ασκήσεις κάνανε και πόναγε, μέχρι που άρχισε να παρακολουθεί αυτή την εκπομπή και από τότε ανυπομονεί να πάει στη σχολή...
posted by street spirit at 3:07 PM

28 Comments:

Για άλλη μια φορά χτυπάς φλέβα!!:))
Πιο τυχερή εγώ, ως κοριτσάκι, κατάφερα από νωρίς να πάω όχι τόσο στο μπαλέτο όσο στον μοντέρνο χορό.
Τραγούδια που θυμάμαι το "master blaster" (το πρώτο κομμάτι που βάζαμε στο ζέσταμα!!:)) και το fame, αξεπέραστο κλπ κλπ.

Let's dance, to the song
they're playin' on the radio

:))

8:57 PM  

citronella, ντροπή μου να μην αναφερθώ στο fame γαλουχηθήκαμε μ'αυτό ;)

1:07 PM  

Έτσι είναι ο χορός.. γλυκαίνει τα άσχημα συναισθήματα που έχεις μέχρι εκείνη τη στιγμή και δημιουργεί άλλα, πιο έντονα.
Μη σταματήσεις να χορεύεις για σένα πάνω απ'όλα!

ΥΓ. Aυτή η χορογραφία του Πέτρου μου άρεσε περισσότερο από τα υπόλοιπα σόλο.

2:57 PM  

wisdom, δεν είναι τελικά τυχαίο το όνομά σου, ;) πολύ καλή αυτή η χορογραφία του Πέτρου

3:03 PM  

Αυτό το πράγμα με το χορό στην Ελλάδα δε μπόρεσα ποτέ να το καταλάβω!
Ήμαστε μανούλες να βάζουμε ταμπέλες στους ανθρώπους χωρίς να το ξέρουμε.
Πόσοι να είναι άραγε αυτοί που στερήθηκαν τη χαρά του να χορέψουν από φόβο?

7:54 PM  

αχ..αυτος ο χορος..Νομιζω οτι ειναι απωθυμενο πολλων..Αλλα ποτε δεν ειναι αργα...! ;)

1:13 AM  

confused, μάλλον πολλοί

1:34 PM  

iliaxthda, ο χορός δεν είναι απωθημένο, είναι ανάγκη, κυρίως εσωτερική

1:39 PM  

Εγώ τώρα τι να πω που έχω την αρυθμία στο αίμα μου;

Με χαλάει και λίγο το κούνημα της καμήλας...

Άστα....

10:14 AM  

φίλε για να καταλάβεις πόσο περίεργο είναι το όλο πράγμα σχετικά με το χορό (που κι εγώ λατρεύω όπως κι εσύ) θα σου πω μόνο το εξής:

ακόμα και στα gay bars που λογικά δεν θα έπρεπε να έχουμε ταμπέλες και χαζοκομπλεξισμούς από κάποιους θεωρείται "υποτιμητικό" να χορεύεις. Μου έχει τύχει να χορεύω και να με κοιτάει ξυνή αδελφή με ύφος... και όχι μόνο μία φορά δυστυχώς.

...πήγα να ενοχληθώ, αλλά το έριξα στο χορό και τα ξέχασα όλα τα χαζά κολλήματα που έχουμε οι άνθρωποι μέσα μας.

100% ταύτιση factor (και) αυτό το post.

το πρόβατό σου! μπεεεε

10:23 AM  

Πιστεύω οτι δεν υπάρχει τίποτα πιο ερωτικό απο το χορό. Είναι χαζομάρα που βάζουμε ταμπέλες.
Παρόμοιο σκηνικό με της Αριστοτέλους είδα στη Βενετία το καλοκαίρι έπαιζε τζαζ μια ορχήστρα στη πλατεία του Αγιου Παύλου και ένα ζευγάρι χόρευε, ήταν πολύ ρομαντικό θέαμα...

12:41 PM  

darthirr, σου δίνει τον ρυθμό η καμήλα, καλύτερα να αφεθείς στην στην κίνησή της παρά να αντιστέκεσαι ;)

12:46 PM  

provato, δεν είναι απίστευτο πώς με το χορό ξεχνιούνται όλα;;;;;)

12:48 PM  

μαράκι, ο χορός είναι πάρα πολλά πράγματα και σίγουρα είναι και ερωτικός, στη Βενετία;;;;; πολύ ρομαντικό, πολύ ζηλεύω, κάποτε πριν από αρκετά χρόνια στην κεντρική πλατεία των Βρυξελλών, είχαν γιορτή που την ονόμαζαν εικόνα και ήχος φωτίζανε τα κτίρια γύρω από τη πλατεία και ακουγόταν από παντού μουσική, δεν μπόρεσα να αντισταθώ και ζήτησα την κοπέλα που κοιτούσε το θέαμα δίπλα μου να χορέψουμε, έπειτα από λίγο αρκετά ζευγάρια ακολούθησαν ήταν μια από τις πιο μαγικές βραδιές ;)

12:54 PM  

σε νοιωθω...Ω! ποσο σε νοιωθω!
με ζασταινει ολοκληρη ο χορος, μου ηλεκτριζει καθε ατομο του κορμιου μου. Μου τζιγκλαει την ψυχη μου. Κλαιω με αναφιλιτα καθως κοιταζω ενα χορευτη μπαλετου. Ναι! εχω κολλημα με τον κλασσικο χορο, μεγαλο κολλημα, τεραστιο.
.
Πρωτη φορα μικρη ειδα νουρεγιεφ... ειχα μεινει μπροστα στην ανοικτη τηλεοραση, που ευτυχως εκεινη την μερα ηταν εκει, στην θεση της, καθως οι γονεις μου δεν περνουσαν τον καιρο τους μπροστα της και ετσι ηταν σχεδον παντα κρυμμενη.
Ειχα μεινει, λοιπον και κοιτουσα αναυδη... και η καρδια ειχε τρελλαθει. Κτυπουσα δυνατα, γρηγορα. Τα ματια μου κατεβαζαν δακρυα... πολλα δακρυα... Ειχε ποτισει το προσωπο μου, τα ρουχα μου, τα χερια μου. Κι εγω καμια προσπαθεια να τα σκουπισω, καμια προσπαθεια να τα εμποδισω να μην βγουν...γιατι δεν τα ειχα νοιωσει. Μονο που καταλαβαινα κατι να με καιει. Δεν ξερω αν ηταν τα δακρυα πιο καυτα ή ο εγκεφαλος μου που ειχε παρει φωτια..
.
Ημουν, τοτε εκεινη την πρωτη φορα, μολις 4 χρονων κι απο τοτε, ποτε ο χορος δεν επαψε να με συγκινει. Δεν ειναι μονο οτι μου αρεσει...
οχι! ειναι κατι πιο βαθυ, κατι πιο ουσιαστικο, κατι πιο μαγικο
...
συγνωμη για το τοσο μεγαλο σχολιο... θα μπορουσα να γραψω ακομα περισσοτερα!
.

3:39 PM  

finally_connected, ό,τι έγραψες ήταν σαν να έκανες βουτιά μέσα στο μυαλό μου και σ'ευχαριστώ πολύ που το μοιράστηκες μαζί μας, θα ήθελα να έγραφες και άλλα, στο μπλογκ μου δεν υπάρχει περιορισμός του λίγου ή του πολύ και δεν θέλω κανείς να αισθάνεται έτσι, θέλω να νιώθεις ελεύθερη να γράψει αυτό που θες να μοιραστείς μαζί μας

3:10 AM  

Worry not... Εδώ ο Billy Elliot τα κατάφερε:) By the way, έχεις πρόσκληση για παιχνίδι... Στο blog μου, στο post 21/5/2007:)

4:42 PM  

εγώ και τώρα που σου γράφω χορεύω ενώ είμαι στο γραφείο. Το μασκαρεύω, ξέρεις. Μένω ακίνητη από τη μέση και πάνω ενώ τα πόδια από κάτω από το γραφείο δίνουν ρεσιτάλ.

yeah

4:46 PM  

:)

10:22 PM  

Πολύ ωραίο κείμενο για άλλη μια φορά, street spirit, ίσως δεν έχει νόημα να το λέω πια, νιώθω χαζός να το επαναλαμβάνω, αλλά δεν μπορώ να μην το λέω.

Το χορό τον αγαπάω πολύ.
Οι περισσότερες παρέες μου είναι απ' αυτούς τους ψιλοροκάδες που σνομπάρουν οτιδήποτε το mainstream, όπως ένα μέρος που παίζει μουσική που δεν είναι "καρεκλάτη", πόσο μάλλον τον ίδιο το χορό, και έτσι είχα πάντα πρόβλημα.
Ευτυχώς τα τελευταία 2 χρόνια περίπου έχω μια πολύ καλή φίλη που πηγαίνουμε να χορέψουμε ακόμα και οι δυο μας άμα χρειαστεί, ίσως μια φορά τη βδομάδα ας πούμε, έτσι για να μας φεύγει το απωθημένο.
Κάθε χρόνο εντωμεταξύ λέω ότι θα γραφτώ σε σχολή για λάτιν, όλο δε βρίσκω χρόνο ή χρήματα. Ίσως του χρόνου...

1:33 AM  

pooka, never worry, never sorry, μπράβο στον billy που τα κατάφερε, ωραίο εργάκι, θα 'ρθω τώρα από 'και να δω το παιχνίδι ;)

12:46 PM  

αργυρένια, κάποτε την πρώτη χρονιά που μπήκα στον κόσμο των μπλογκ είχαμε κάνει ολόκληρη λέσχη όπως το λες μασκαρεμένου χορού στη δουλειά και είχαμε και τη γιορτή της κουνιστής καρέκλας γραφείου, με έμφαση στις σβούρες ;)

12:51 PM  

finally_connected, ;)

12:52 PM  

jason, δεν χρειάζεται να πας σε σχολή και να πληρώνεις υπάρχουν και λάτιν μαγαζιά που κάνουν μαθήματα χορού χωρίς να πληρώνεις τίποτα πλην του ποτού σου, όσο για τους φίλους σου ξέρω ακριβώς τι μου λες, πού να πας τους φίλους σου λάτιν μαγαζί, όπως το λέει η παρέα μου, μπρούτζος, ακίνητοι, αγάλματα, πολύ γέλιο, τώρα να σου πω ότι είμαι και γω ροκάς με τη μόνη διαφορά ότι μ'αρέσει ο χορός και επομένως ό,τι έχει σχέση με αυτόν, θα το πιστέψεις;;;;; ;)

12:55 PM  

Με την Α., η οποία έχει κι αυτή τρέλα με το χορό, κολλάμε στην μικρές αυτές φλογίτσες που ξεπηδούν από αυτά τα νέα παιδιά.
Και λατρεύουμε να χορεύουμε στα διαλείμματα στα αμφιθέατρα,στα cafes, παντού. Κι ας μας κοιτούν σαν εξωγήινες.

ΥΓ.Το post μου θύμισε ένα στίχο...Dance.Even if you have nowhere to do it but in your own living room. Αν και προτιμώ τα boulevard του Παρισιού, λίγο πριν το ξημέρωμα και τον πεζόδρομο της Αριστοτέλους, με το αεράκι του Βαρδάρη '-))

Καλώς ανταμώσαμε

Π.

10:58 PM  

the_muppet_show_girls, πολύ καλά κάνετε, δεν είστε εξωγήινες;;;;;) the truth is out there, πόσο σίγουρη είσαι;;;;χεχε, ναι οι στίχοι αυτοί κολλάνε μια χαρά, χορός να 'ναι και όπου να'ναι καλά είναι ;)
καλώς ανταμώσαμε Π

1:10 PM  

Ο κολλητός παιδικός μου φίλος ήταν παρτενέρ μου στο χορό από μωρά, καταπληκτικός χορευτής και πρωταθλητής της κολύμβησης. Ήταν ομοφυλόφιλος, πέθανε "μάλλον" από Aids, αλλά τί σχέση έχει αυτό με τον χορό; Δεν το είχα συνειδητοποιήσει ποτέ, ότι στην Ελλάδα συνδέουμε τους χορευτές μόνο με τους ομοφυλόφιλους. Ίσως γιατί πολλοί από τους συγγενείς και τους φίλους μου χορεύουν πολύ, σαν αρκούδια, ανάλαφρα, με όλους τους τρόπους και όλα τα είδη. Και όπως αναφέρατε και πιο πάνω, τί στο καλό; Ζήσαμε και την εποχή του LeRoy βρε παιδιά!

12:48 PM  

juanita, LeRoy for ever ;)

10:13 PM  

Post a Comment

<< Home