"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> stories of the city stories of the streets: September 2007 stories of the city stories of the streets: September 2007

stories of the city stories of the streets

Wednesday, September 19, 2007

ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΡΑΚΙ




Στην προηγούμενη δουλειά μου δεν είχα πολλές σχέσεις για αρκετά χρόνια με συναδέλφους από άλλα τμήματα γιατί ήμουν σε ένα γραφείο κάπως απομονωμένο, μοιραζόμασταν σε πολλούς ορόφους και συνήθως είχα περίεργες ώρες εργασίας. Όταν η εταιρεία μετακόμισε και πήγαμε σε άλλο κτίριο τα πράγματα άλλαξαν άρδην. Είχαμε πλέον το αμερικανικό σύστημα, σ'έναν όροφο όλοι, χωρίς ξεχωριστά γραφεία, παρά μόνο κάτι κοντά χωρίσματα με γυαλί, όλοι έβλεπαν όλους και όλοι άκουγαν όλους. Έτσι πρωτοβγήκα από την «τρύπα» μου στον κόσμο. Γνώρισα αρκετούς συναδέλφους, όμως μία ήταν αυτή που ξεχώριζε. Η Μαρία από το διπλανό... παραπέτασμα. Πάντα ερχόταν μέσα στην ησυχία μας και στον αποκλεισμό μας -προσπαθώντας να εργαστούμε σε έναν πλέον ενιαίο χώρο- να μας αναστατώσει, να μας ξεσηκώσει, να μας αναγκάσει να σηκώσουμε κεφάλι από το γραφείο και να ξεκολλήσουν έστω για λίγο τα μάτια μας από τον υπολογιστή. Είχε τον τρόπο της να σπάει αυτήν την αφύσικη ηρεμία και ησυχία. Πειραχτήρι, ζωντόβολο, ακόμη και όταν έκλεινε πάνω από δωδεκάωρο εκεί μέσα εξακολουθούσε να έχει αυτήν τη ζωντάνια, αυτήν την ενέργεια. Τα κορίτσια του διπλανού γραφείου πάντα έβρισκε έναν καινούργιο τρόπο να τα τρομάξει, να τα κάνει να στριγγλίσουν, να πεταχτούν από την καρέκλα τους, να τα ακούσει όλη η εταιρεία. Τον Η τον έκανε πάντα να τρώει το μούσι του με τα νάζια και τα πειράγματά της. Την προϊσταμένη του δικού μου τμήματος την έφερνε πολλές φορές στα όριά της, καθώς δεν χαμπάριαζε στο πόσο δουλειά έχουμε ή πόσο βιαζόμαστε, πάντα ερχόταν να με διακόψει για να μου πει για το τι έκανε το βράδυ ή πώς να πειράξουμε το διπλανό γραφείο, αλλά πιο πολύ γιατί ήξερε ότι έτσι έσπαγε τα νεύρα της προϊσταμένης. Πόσες φορές είχαμε πει να βγούμε ένα καλό τιμ από τη δουλειά μόλις τελείωνε το ωράριο. Πάντα κάτι ερχόταν και συνεχώς το αναβάλαμε. Ο Η της είχε αδυναμία και κοκκίνιζε κάθε φορά που του έδινε ένα φιλί στο μάγουλο και κείνη το 'ξερε και το έκανε συχνά για να τον φέρνει σε αμηχανία. Η Μαρία πάλι ενώ ήταν σούπερ πειραχτήρι είχε βρει τον μάστορά της μαζί μου. Είχα βρει το κουμπί της και συχνά την έκανα να κοκκινίζει με τα κολακευτικά σχόλια που της έλεγα ή την ξάφνιαζα πριν αυτή προλάβει να τρομάξει τις κοπέλες του διπλανού γραφείου. Κάθε φορά που έφευγε με άδεια, η απουσία της στα γραφεία μας ήταν αισθητή, υπήρχε μια βουβαμάρα, μια παγωμάρα, όλα ήταν χλιαρά, μαυρόασπρα.
Τζουμπ, γυρνούσε το Μαράκι και όλα έπαιρναν πάλι χρώμα, δηλαδή τι χρώμα, πολλά χρώματα, τα πάντα ξαναζωντάνευαν, η μουγγαμάρα χανόταν στο καλάθι των αχρήστων και ο Η έλιωνε και μαζί του όλη η παγωμάρα στον όροφο. Ερχόταν πάντα να μου πει τις λεπτομέρειες του ταξιδιού της. Της άρεσαν τα ταξίδια με μηχανή, τα οποία λάτρευα και γω. Ο Η έσκαγε και έτρωγε το μουσάκι του, η προϊσταμένη φούντωνε αλλά ποτέ δεν μιλούσε γιατί και το Μαράκι ήταν η υπεύθυνη του διπλανού τμήματος και δεν μπορούσε να της την πει.
Όταν πήρα την απόφαση και μάζεψα τα μπογαλάκια μου για την Πάνω Πόλη, το Μαράκι ήρθε με φόρα γεμάτο συγκίνηση με αγκάλιασε, με φίλησε, μου ευχήθηκε τα καλύτερα. Είπαμε να μη χαθούμε αλλά τελικά χαθήκαμε.

Ήθελα αυτές τις μέρες να της στείλω μια πρόσκληση για κάτι πολύ σημαντικό που ήθελα πολύ να το μοιραστώ και μαζί σας υπό διαφορετικές συνθήκες...
Δυστυχώς, άλλη μια αναθεματισμένη Κυριακή, που το καταραμένο τηλέφωνο κτύπησε, ενώ ήμουν στη δουλειά. Ήταν ο Η ήθελε να μου πει ότι η Μαρία, το Μαράκι... έφυγε.
Έπειτα από ένα δωδεκάωρο στη δουλειά, καβάλησε τη μηχανή της για να πάει σπίτι. Στον δρόμο της ένας πιτσιρικάς με αυτοκίνητο έχασε τον έλεγχο του και έπεσε πάνω της...
Είναι μέρες τώρα που δεν μπορώ ενώ θέλω να γράψω. Είναι μέρες τώρα που νιώθω τόσο βαρύς ενώ δεν τρώω. Είναι μέρες τώρα που νιώθω μια βουβαμάρα ενώ γίνεται γύρω μου χαμός, είναι μέρες τώρα που όλα έγιναν μαυρόασπρα ενώ γύρω μου υπάρχουν χρώματα.
Είναι μέρες τώρα που δεν μπορώ να το πιστέψω...

Συγχωρέστε με για τη μαυρίλα μου.

Σήμερα θα πάω να πειράξω λίγο τις κοπέλες στη καινούργια μου δουλειά (8μηνο και βάλε), θα τις ξεσηκώσω, θα προσπαθήσω να βάλω χρώμα στο γραφείο...

Εσύ Μαράκι, μάλλον θα 'χεις πολλή δουλειά εκεί πάνω...

Ομως ακόμη και αυτές οι στιγμές θέλουν τη μουσική, χωρίς μουσική δεν μπορούσε το Μαράκι
posted by street spirit at 12:17 PM 33 comments

Friday, September 14, 2007

ΜΑΠΠΑ ΣΤΑ EXIT POLLS

Ξύπνησα το πρωί πρώτη φορά τα μάτια μου άνοιξαν αμέσως, πρώτη φορά ένιωσα τόσο ανάλαφρος. Η έξυπνη καφετιέρα είχε πλημμυρίσει το σπίτι με το υπέροχο άρωμα του καφέ. Ο ήλιος έξω έλαμπε, ενώ απολάμβανα τον καφέ μου. Άνοιξα την τηλεόραση να ενημερωθώ για το τι γίνεται στον κόσμο. Καμιά συγκέντρωση, κανένα διαφημιστικό φυλλάδιο, καμιά αφίσα, λίγες μέρες πριν από τις εκλογές, είναι πρωτοφανές, αλλά συμβαίνει. Οι πολιτικοί απαντάνε πραγματικά στις ερωτήσεις που τους κάνουν καθημερινοί άνθρωποι και όχι δημοσιογράφοι. Τα λεφτά που θα σπαταλούσαν όλα τα κόμματα για την προεκλογική τους εκστρατεία πάνε στους πυρόπληκτους (φοριέται πολύ τελευταία αυτή η λέξη κι ας μην υπάρχει σε κανένα λεξικό). Ο κόσμος θέλει λέει να ψηφίσει, θα σπάσουν φέτος τα κοντέρ. Έχουν τη δύναμη στα χέρια τους και θέλουν να την εκμεταλλευτούν καθώς τους αντιπροσωπεύουν πολλά κόμματα, το δύσκολο θα είναι η επιλογή. Όλα έχουν ρεαλιστικά προγράμματα, χωρίς παραμύθια, χωρίς ακαταλαβίστικα, χωρίς «θα κάνουμε αυτό» χωρίς να εξηγούν το πώς. Η γλώσσα τους δεν είναι ξύλινη, η εμφανισή τους είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας μας. Οι εκλογές θα είναι πραγματικά η μεγάλη γιορτή της δημοκρατίας. Όλοι θα έχουν λόγο, φωνή στο νέο Κοινοβούλιο - Τα στρατεύματα από τα κατεχόμενα του Ιράκ αποχώρησαν - Νέα αρνητικά ρεκόρ στην τιμή του πετρελαίου το βαρέλι έφτασε τα 10 δολάρια - Η αναδάσωση σε όλα τα καμένα της Ελλάδας ολοκληρώθηκε - Στο Σουδάν τα πράγματα καλυτερεύουν με τη μεγάλη ειρηνευτική δύναμη που βρίσκεται εκεί, αλλά και τη βοήθεια που έρχεται από όλο τον κόσμο - Στην Κίνα η εκμετάλλευση των παιδιών θα καταδιώκεται ως κακούργημα - Μέχρι αυτή τη στιγμή γεννήθηκαν 100 νέες υπέροχες ψυχές. Σε λίγο συνεντεύξεις με τους γονείς τους. Τι λένε οι συγγενείς. Δήλωση του προέδρου της Δημοκρατίας για το ευτυχές γεγονός.
Βγαίνω έξω από το σπίτι, όλα δείχνουν διαφορετικά, οι δρόμοι πεντακάθαροι, ούτε ένα σκουπιδάκι κάτω, τα σπίτια έχουν όλα αποστάσεις μεταξύ τους γιατί ανάμεσά τους υπάρχουν κήποι, πάρκα, δέντρα, τα αυτοκίνητα στο δρόμο είναι λίγα, τα ποδήλατα όμως πάρα πολλά, ολοι οι συνοδοιπόροι μου κυκλοφορούν με όρθια κεφάλια, χαμογελαστά, ο ένας χαιρετάει τον άλλον. Διασχίζοντας ένα δρόμο με τα πόδια διακρίνω λίγο πιο κει ένα αυτοκίνητο που σταματάει καθώς ένας άνθρωπος σε καροτσάκι προσπαθεί να περάσει το δρόμο, τα άλλα αυτοκίνητα πίσω από το σταματημένο περιμένουν υπομονετικά, κανείς δεν κορνάρει...
Περνάω έξω από ένα σχολείο είναι πολύχρωμο, χωρίς κάγκελα, έχει μια μεγάλη πράσινη αυλή, με δέντρα και είναι γεμάτο χαρούμενα παιδιά που παίζουνε. Ένα παιδί λίγο πιο κει στην κυριολεξία σέρνει τη μάνα του γιατί άργησαν και βιάζεται τόσο μα τόσο να πάει στο σχολείο...
Στη στάση του λεωφορείου με ενημερώνει ο ηλεκτρονικός πίνακας ότι θα έρθει σε δύο λεπτά. Ακριβώς σε δύο λεπτά είναι κει, μπαίνω μέσα με καλημερίζει ο οδηγός και οι υπόλοιποι συνεπιβάτες χαμογελάνε και κάνουν νεύμα καλημερίσματος με το κεφάλι τους...
Στο κέντρο της πόλης εθελοντές μοιράζουν μπαλόνια και ένα ενημερωτικό φυλλάδιο με το τι γίνεται στην πόλη σήμερα, σε κάθε γωνιά του δρόμου υπάρχει και ένα δρώμενο, κάποιοι παίζουν ένα θεατρικό έργο, λίγο πιο κει ένα συγκρότημα τζαζ, στην επόμενη γωνία ένας καλλιτέχνης εκθέτει τα έργα ζωγραφικής του, δίπλα του ένας άλλος τα γλυπτά του. Απέναντι μια χορευτική ομάδα τελείωσε την παράστασή της και πλέον χορεύουν με τους θεατές τους. Ο ουρανός έχει γεμίσει πολύχρωμα μπαλόνια...

Μμμ αυτό είναι, κάτι δεν πάει καλά!!!!

Ξύπνησα, προσπάθησα, κάμποση ώρα να ανοίξω τα μάτια μου, αυτά όμως στην κοσμάρα τους, προτιμούσαν τα όνειρα, ρίχνω νερό μπας και ξεκολλήσω τα ματοτσίνορά μου. Έπειτα σέρνομαι μέχρι την καφετιέρα. Ετοιμάζω καφέ, ενώ κτυπάει το τηλέφωνο. «Είμαστε από το πολιτικό γραφείο του τάδε για να σας ενημερώσουμε για την ομιλία του τάδε» ναι, ξέρετε, δώσαμε, δεν θα πάρω... Κλείνω το τηλέφωνο έξω φυσάει οπότε μένω μέσα ανοίγω τηλεόραση να δω τι γίνεται στον κόσμο. Κάμποσοι βλάκες σε κάμποσα παράθυρα λένε το κοντό τους και το μακρύ τους, πάντως καλοκουρδισμένοι, δεν ξεφεύγουν με τίποτα από αυτά που θέλουν να πουν, μα φυσικά δεν λένε τίποτα, ούτε καν απαντάνε στις ερωτήσεις της έγκυρης δημοσιογράφου, δεν ξέρω καν αν την ακούνε. Έπειτα αρχίζουν οι καταστροφές εδώ, πλημμύρες εκεί, σεισμοί και καταποντισμοί αλλού, τόσοι νεκροί εδώ, τόσοι νεκροί εκεί. Μα καλά σ'αυτό τον πλανήτη μόνο νεκρούς έχουμε; Την κλείνω και ντύνομαι. Βγαίνω έξω, ο δρόμος γεμάτος σκουπίδια, όπου και αν γυρίσεις και κοιτάξει το μάτι σου θα δει σκουπίδια. Ο κόσμος περιφέρεται σκυθρωπός, με κατεβασμένο το κεφάλι, το χαμόγελο το έχει ξεχάσει εδώ και καιρό. Το λεωφορείο άργησε πάλι κάνα 20λεπτο. Ολοι στριμώγνονται μέσα του και αποφεύγουν να κοιτάξουν ο ένας τον άλλον. Το μποτιλιάρισμα στον δρόμο μάς έχει ακινητοποιήσει εδώ και κάμποση ώρα. Βλέπω ένα σχολείο από το τζάμι του λεωφορείου γεμάτο κάγκελα ψηλά και τσιμέντο, το χρώμα του είναι γκρίζο, το προαύλιο έχει τσιμέντο κάτω τα παιδιά παίζουν όμως και έτσι και γεμίζουν με τις φωνές τους το λεωφορείο που ως διά μαγείας ξαναξεκινά. Στο κέντρο της πόλης μιλούνια κόσμου παρασύρονται από το ένα φανάρι στο άλλο. Ένας νεαρός καθηλωμένος σε καροτσάκι προσπαθεί να κατέβει το πεζοδρόμιο για να περάσει τον δρόμο για το απέναντι πεζοδρόμιο όμως ένας ασυνείδητος οδηγός δεν κόβει καν και δεν φτάνει μόνο αυτό, από πίσω του στο πεζοδρόμιο έχει κολλήσει και ένας ηλίθιος μηχανόβιος που προσπαθεί να τον προσπεράσει. Χαρίζω πλουσιοπάροχα και με ελαφρά την καρδία τα φάσκελα ένθεν και ένθεν. Στην Αριστοτέλους υπάρχουν κάτι εξέδρες με προβολείς που κάνουν τη νύχτα μέρα και κάποιος πέρα τεστάρει τα μικρόφωνα και τα ηχεία που έχουν τοποθετηθεί κατά μήκος της πλατείας. Φτάνω επιτέλους στο γραφείο, κάθομαι και με πλησιάζει μια κοπέλα λέγοντας μου, με λένε... Τσουρέκα και σου προσφέρω αυτό το τσουρεκάκι...

Ψηφίζω ΜΑΠΠΑ γιατί αυτήν τη χρειαζόμαστε νομίζω όλοι μας τελικά




Ελπίζω να τα τρελάνουμαι τα exit polls
posted by street spirit at 12:27 PM 7 comments

Thursday, September 06, 2007

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΘΡΗΝΕΙ



«Τι ψηλή μικρή φωνούλα! Θα γίνει σίγουρα τενόρος», λέγεται ότι αναφώνησε ο μαιευτήρας όταν γεννήθηκε ο Παβαρότι


Τι και αν έχουμε διαφορετικό χρώμα δέρματος, διαφορετικά χαρακτηριστικά, διαφορετική κουλτούρα, διαφορετική γλώσσα, τι και αν φοράμαι διαφορετικά ρούχα, τι και αν έχουμε διαφορετικές συνήθειες, στις φλέβες κυλάει το ίδιο χρώμα αίματος και η μουσική μάς ενώνει γιατί όσο διαφορετικοί και αν είμαστε στο βάθος της ψυχής, στην ουσία είμαστε ίδιοι. Και αυτό κάνει η μουσική, αγγίζει το βάθος της ψυχής και ακόμη και αν δεν γνωρίζουμε τι μπορεί να λένε οι στίχοι ένος ιταλικού τραγουδιού μάς αγγίζει, μας ανατριχιάζει, μας πλημμυρίζει με συναισθήματα. Αυτό το ήξερε πολύ καλά ο Παβαρότι και προσπάθησε να πάει την όπερα πέρα από τον κόσμο των ελίτ, που μέχρι τότε είχαν το προνόμιο να την παρακολουθούν, στον υπόλοιπο κόσμο, αλλά και να πλησιάσει και τους νέους, που ίσως να μην την είχαν ακούσει ποτέ, πώς αλλιώς να ερμηνεύσω τις συνεργασίες του με Bono, Lou Reed. Ήξερε ότι ο θεός τού είχε κάνει ένα μεγάλο δώρο, όπως έλεγε και αυτός αυτό το δώρο ήθελε να το μοιραστεί μαζί μας. Κατάφερε λοιπόν την ψηλομύτα όπερα να της «κατεβάσει» τη μύτη και να τη φέρει πιο κοντά στους... κοινούς θνητούς. Βέβαια, αρκετοί ήταν αυτοί που ήταν ενάντια σ'αυτή την κίνηση. Καθιέρωσε από το 1992 τη συναυλία Pavarotti and Friends, στην οποία συμμετείχαν τραγουδιστές από διαφορετικές μουσικές σκηνές, ποπ, ροκ, στοχεύοντας στη συγκέντρωση πόρων για ανθρωπιστικούς λόγους.
Ό,τι και να γράψεις για τον «βασιλιά των ψηλών ντο» είναι λίγα. Θυμάμαι μόνο την ανατριχίλα που μου είχε προκαλέσει όταν είχα πρωτοακούσει το Νessun Dorma και αργότερα το Miss Sarajevo με τον Bono.
Αφήνω λοιπόν αυτά τα δύο διαμάντια εδώ και εδώ για να μοιραστώ μαζί σας αυτές τις μοναδικές του στιγμές.
Εξάλλου, ο ίδιος είχε πει: «Νομίζω ότι μια ζωή αφιερωμένη στη μουσική είναι πάνω από όλα μια ζωή ευτυχισμένη!».
posted by street spirit at 1:10 PM 12 comments