"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> stories of the city stories of the streets: <strong>ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΡΑΚΙ</strong> stories of the city stories of the streets: <strong>ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΡΑΚΙ</strong>

stories of the city stories of the streets

Wednesday, September 19, 2007

ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΡΑΚΙ




Στην προηγούμενη δουλειά μου δεν είχα πολλές σχέσεις για αρκετά χρόνια με συναδέλφους από άλλα τμήματα γιατί ήμουν σε ένα γραφείο κάπως απομονωμένο, μοιραζόμασταν σε πολλούς ορόφους και συνήθως είχα περίεργες ώρες εργασίας. Όταν η εταιρεία μετακόμισε και πήγαμε σε άλλο κτίριο τα πράγματα άλλαξαν άρδην. Είχαμε πλέον το αμερικανικό σύστημα, σ'έναν όροφο όλοι, χωρίς ξεχωριστά γραφεία, παρά μόνο κάτι κοντά χωρίσματα με γυαλί, όλοι έβλεπαν όλους και όλοι άκουγαν όλους. Έτσι πρωτοβγήκα από την «τρύπα» μου στον κόσμο. Γνώρισα αρκετούς συναδέλφους, όμως μία ήταν αυτή που ξεχώριζε. Η Μαρία από το διπλανό... παραπέτασμα. Πάντα ερχόταν μέσα στην ησυχία μας και στον αποκλεισμό μας -προσπαθώντας να εργαστούμε σε έναν πλέον ενιαίο χώρο- να μας αναστατώσει, να μας ξεσηκώσει, να μας αναγκάσει να σηκώσουμε κεφάλι από το γραφείο και να ξεκολλήσουν έστω για λίγο τα μάτια μας από τον υπολογιστή. Είχε τον τρόπο της να σπάει αυτήν την αφύσικη ηρεμία και ησυχία. Πειραχτήρι, ζωντόβολο, ακόμη και όταν έκλεινε πάνω από δωδεκάωρο εκεί μέσα εξακολουθούσε να έχει αυτήν τη ζωντάνια, αυτήν την ενέργεια. Τα κορίτσια του διπλανού γραφείου πάντα έβρισκε έναν καινούργιο τρόπο να τα τρομάξει, να τα κάνει να στριγγλίσουν, να πεταχτούν από την καρέκλα τους, να τα ακούσει όλη η εταιρεία. Τον Η τον έκανε πάντα να τρώει το μούσι του με τα νάζια και τα πειράγματά της. Την προϊσταμένη του δικού μου τμήματος την έφερνε πολλές φορές στα όριά της, καθώς δεν χαμπάριαζε στο πόσο δουλειά έχουμε ή πόσο βιαζόμαστε, πάντα ερχόταν να με διακόψει για να μου πει για το τι έκανε το βράδυ ή πώς να πειράξουμε το διπλανό γραφείο, αλλά πιο πολύ γιατί ήξερε ότι έτσι έσπαγε τα νεύρα της προϊσταμένης. Πόσες φορές είχαμε πει να βγούμε ένα καλό τιμ από τη δουλειά μόλις τελείωνε το ωράριο. Πάντα κάτι ερχόταν και συνεχώς το αναβάλαμε. Ο Η της είχε αδυναμία και κοκκίνιζε κάθε φορά που του έδινε ένα φιλί στο μάγουλο και κείνη το 'ξερε και το έκανε συχνά για να τον φέρνει σε αμηχανία. Η Μαρία πάλι ενώ ήταν σούπερ πειραχτήρι είχε βρει τον μάστορά της μαζί μου. Είχα βρει το κουμπί της και συχνά την έκανα να κοκκινίζει με τα κολακευτικά σχόλια που της έλεγα ή την ξάφνιαζα πριν αυτή προλάβει να τρομάξει τις κοπέλες του διπλανού γραφείου. Κάθε φορά που έφευγε με άδεια, η απουσία της στα γραφεία μας ήταν αισθητή, υπήρχε μια βουβαμάρα, μια παγωμάρα, όλα ήταν χλιαρά, μαυρόασπρα.
Τζουμπ, γυρνούσε το Μαράκι και όλα έπαιρναν πάλι χρώμα, δηλαδή τι χρώμα, πολλά χρώματα, τα πάντα ξαναζωντάνευαν, η μουγγαμάρα χανόταν στο καλάθι των αχρήστων και ο Η έλιωνε και μαζί του όλη η παγωμάρα στον όροφο. Ερχόταν πάντα να μου πει τις λεπτομέρειες του ταξιδιού της. Της άρεσαν τα ταξίδια με μηχανή, τα οποία λάτρευα και γω. Ο Η έσκαγε και έτρωγε το μουσάκι του, η προϊσταμένη φούντωνε αλλά ποτέ δεν μιλούσε γιατί και το Μαράκι ήταν η υπεύθυνη του διπλανού τμήματος και δεν μπορούσε να της την πει.
Όταν πήρα την απόφαση και μάζεψα τα μπογαλάκια μου για την Πάνω Πόλη, το Μαράκι ήρθε με φόρα γεμάτο συγκίνηση με αγκάλιασε, με φίλησε, μου ευχήθηκε τα καλύτερα. Είπαμε να μη χαθούμε αλλά τελικά χαθήκαμε.

Ήθελα αυτές τις μέρες να της στείλω μια πρόσκληση για κάτι πολύ σημαντικό που ήθελα πολύ να το μοιραστώ και μαζί σας υπό διαφορετικές συνθήκες...
Δυστυχώς, άλλη μια αναθεματισμένη Κυριακή, που το καταραμένο τηλέφωνο κτύπησε, ενώ ήμουν στη δουλειά. Ήταν ο Η ήθελε να μου πει ότι η Μαρία, το Μαράκι... έφυγε.
Έπειτα από ένα δωδεκάωρο στη δουλειά, καβάλησε τη μηχανή της για να πάει σπίτι. Στον δρόμο της ένας πιτσιρικάς με αυτοκίνητο έχασε τον έλεγχο του και έπεσε πάνω της...
Είναι μέρες τώρα που δεν μπορώ ενώ θέλω να γράψω. Είναι μέρες τώρα που νιώθω τόσο βαρύς ενώ δεν τρώω. Είναι μέρες τώρα που νιώθω μια βουβαμάρα ενώ γίνεται γύρω μου χαμός, είναι μέρες τώρα που όλα έγιναν μαυρόασπρα ενώ γύρω μου υπάρχουν χρώματα.
Είναι μέρες τώρα που δεν μπορώ να το πιστέψω...

Συγχωρέστε με για τη μαυρίλα μου.

Σήμερα θα πάω να πειράξω λίγο τις κοπέλες στη καινούργια μου δουλειά (8μηνο και βάλε), θα τις ξεσηκώσω, θα προσπαθήσω να βάλω χρώμα στο γραφείο...

Εσύ Μαράκι, μάλλον θα 'χεις πολλή δουλειά εκεί πάνω...

Ομως ακόμη και αυτές οι στιγμές θέλουν τη μουσική, χωρίς μουσική δεν μπορούσε το Μαράκι
posted by street spirit at 12:17 PM

33 Comments:

Και από μένα μουσική, αντί για οποιοδήποτε άλλο σχόλιο.
Φιλιά.

3:27 PM  

citronella, να'σαι καλά, ήταν ό,τι καλύτερο

9:24 PM  

http://www.zshare.net/audio/3740897aeb6fbc/
:)

10:44 PM  

παπαρούνα, είσαι πολύ γλυκιά, η μουσική είναι ό,τι καλύτερο για να θυμόμαστε αυτήν την υπέροχη ψυχή

2:05 AM  

:(

6:29 PM  

Έχασα και γώ ένα μαράκι την περασμένη Παρασκευή. Μόνο μουσική.
χ

9:25 AM  

:(

9:25 AM  

Κωλομοτοσικλέτες, κωλοαυτοκίνητα! Φοβάμαι πια...

12:20 PM  

Λυπάμαι..

Οι συνθήκες δε μου επιτρέπουν να εκφράσω άλλα συναισθήματα, πέρα από το να πω ότι η ζωή είναι πάντα γεμάτη αντιθέσεις..

Να προσέχετε με τις μηχανές!..και περισσότερο τους άλλους.

1:40 PM  

Λυπάμαι πραγματικά... ΄
Το μόνο που βρίσκω να πω είναι πως ήσουν τυχερός που τη γνώρισες & να φυλάξεις αυτές τις όμορφες αναμνήσεις μέσα σου βαθειά!
Καλό της ταξίδι!

5:28 PM  

confused, αξίζει να χαιρόμαστε τη ζωή και για το Μαράκι γι'αυτό προτιμώ ένα μεγάλο σου χαμόγελο

8:34 PM  

urbantulip, έτσι μόνο μουσική

8:36 PM  

darthiir, το μαράκι αξίζει το χαμόγελό μας ;)

8:37 PM  

σκύλε της βάλιας κάλντας, χρόνια τώρα κυκλοφορώ με μηχανή και αυτοκίνητο πάντα φοβάμαι, δυστυχώς κάθε μέρα έχουμε πόλεμο στους δρόμους, τι Ημέρα χωρίς αυτοκίνητο και άλλες μ... για να κοροϊδευόμαστε είναι, όσο οδηγούμε χωρίς παιδεία έτσι θα 'ναι, πάμε βόλτα, πάμε πόλεμο;

8:40 PM  

wisdom, εδώ και αρκετό καιρό θα έχεις καταλάβει όπως και πολλοί άλλοι ότι δεν κυκλοφορώ με τη μηχανή, δεν ξέρω γιατί, ώρες ώρες μου λείπει πολύ... δεν άξιζε στο Μαράκι κάτι τέτοιο όμως ας αφήσουμε τη μουσική καλύτερα

8:42 PM  

ηλιαχτίδα, πραγματικά ήμουν πολύ τυχερός

8:44 PM  

Σε κανέναν δεν αξίζει ένα τέτοιο τέλος.
Τί να σου πω; Να είσαι καλά!
Μέσα σε αυτή τη θλίψη, διαφαίνεται και κάτι όμορφο! Ελπίζω σύντομα να το μοιραστείς μαζί μας.
* Στις 21 Σεπτέμβρη έκλεισαν 12 χρόνια από τότε που το βαφτιστήρι μου έφυγε όπως περίπου το Μαράκι σου. Καταλαβαίνεις...

10:10 AM  

juanita, αυτό είναι η ζωή μου, μια χαρμολύπη, μετά τη λύπη η χαρά, μετά τη χαρά η λύπη, ελπίζω κάπως να αλλάξει αυτό, έστω οι χαρές να γίνουν περισσότερες, κάτι έρχεται όντως και θα το μοιραστώ μαζί σας... πολύ κρίμα για όλα αυτά τα παιδιά που φεύγουν έτσι, τόσο άδικα, σήμερα άκουσα ότι πρώτη αιτία θανάτου στις ηλικίες 10-25 είναι τα τροχαία

8:00 PM  

λυπάμαι πολύ φιλέ. πολύ. και για την φίλη σου και για τους γονείς της (...αχ...) και για σένα.

τι να πω. δυστυχώς η ζωή είναι τέτοια.

λυπάμαι πολύ.

10:34 AM  

provate, φίλε μου, δυστυχώς τέτοια είναι η ζωή, ας αφήσουμε τη μουσική να την απαλύνει

12:42 PM  

Κρίμα.
Ξέρεις, όλες οι ψυχές το ίδιο αξίζουν, αλλά όσο πιο ζωντανός ήταν ο άνθρωπος που του συνέβη κάτι τέτοιο, τόσο πιο πολύ στεναχωριέμαι.
Ακούω τις μουσικές σας.

3:02 PM  

jason, ο Η που με ειδοποίησε για τον άδικο χαμό της Μαρίας, μου είπε ότι οι καλοί φεύγουν γρήγορα...

5:44 PM  

ναναι ευτυχισμενο το μαρακι οπου και να ναι...διαβασα προσφατα την 'απολογια Σωκρατους' του Πλατωνα και οπως ειπε ο Σωκρατης'αν φοβομουν τον θανατο θα νομιζα πως ειμαι σοφος ενω δν ειμαι, γιατι δν ξερω που παει καποιος οταν πεθαινει για να φοβηθω..'...ή καπως ετσι...
για να θιξω το θεμα των μηχανων..τις λατρευω αλλα φοβαμαι ταυτοχρονα γιατι λατρευω και τη ζωη...

9:10 PM  

Λυπάμαι...
Πάντα λυπάμαι όταν κάποιος φεύγει. Αλλά όταν είναι νέος, γεμάτος ζωντάνια άνθρωπος, από αυτούς που μας θυμίζουν ότι είναι ωραίο να ζούμε, να αγαπάμε, να γελάμε, η ψυχή μου πονάει...

9:50 PM  

iliaxtida, οι θεωρίες από την πράξη απέχουν πολύ. Ποιος αλήθεια δεν φοβάται το θάνατο και μην έχουμε ιδέα τι σημαίνει αυτό, ίσως και γι'αυτό φοβόμαστε περισσότερο. Έχω μηχανή, αλλά εδώ και καιρό δεν έχω πάει βόλτα μαζί της, είναι λίγο παρατημένη και μου κρατάει μούτρα, ασφαλώς και μου λείπει, τη νιώθω να με καλεί σαν σειρήνα, τη λατρεύω, αλλά και τη φοβάμαι όμως μέχρι να ανέβω, έπειτα ξεχνιούνται όλα

8:23 PM  

sofi-k, το Μαράκι δεν θα 'θελε να πονάμε, πράγμα πολύ δύσκολο, θα προτιμούσε απλά να γλεντάμε περισσότερο τη ζωή μας και φυσικά τη μουσική

8:25 PM  

Καλό της ταξίδι, έτσι όμορφο και παιχνιδιάρικο. Με μουσικές να τη συντροφεύουν. Να σε συντροφεύουν για την απουσία της...

11:56 AM  

"Στο επανειδήν Μαράκι"

Αυτό διάβασα και ενώ λυπάμαι αφάνταστα για το χαμό της, με έκανες να χαμογελάσω αισιόδοξα στο τέλος και να θυμηθώ πως τίποτα δεν συγκρίνεται με την ψυχή σου και εκείνες που ενώ πορεύεσαι αγγίζεις.

Κουράγιο...

3:52 AM  

αυτο το 'ξεχνιουνται ολα' ειναι που φοβαμαι κι εγω..Σκεψου ομωε κ το αλλο.Πλεον δν καλλιεργουμε το πνευμα μας οσο εκεινοι οι ανθρωποι τοτε..οποτε ναι,δικαιως και τον φοβομαστε..

2:00 AM  

the muppet show girls, η μουσική είναι ο καλύτερος γιατρός

12:15 PM  

mikrouli, πρώτα από όλα πολύ χάρηκα που ξαναεμφανίστηκες, δεύτερον δεν αξίζω τα τόσο καλά σου λόγια

12:17 PM  

iliaxtida, θυμάμαι κάποτε τη γιαγιά μου που παρακαλούσε να έρθει το τέλος γιατί υπέφερε, αυτό που θέλω να πω είναι ότι είναι φυσιολογικό και υγιές να φοβάσαι το τέλος, όμως έρχεται κάποτε ο καιρός που το αναζητάς και συ, έτσι όπως έχουμε διαμορφώσει τη ζωή είναι πολύ δύσκολο να καλλιεργήσουμε το πνεύμα στις μέρες μας είτε διαβάζοντας είτε ζώντας, προτιμώ πάντως το δεύτερο σκέλος

12:21 PM  

徵信社,徵信,徵信,徵信社,外遇,尋人,徵信公司,徵信,抓姦,徵信,徵信社,外遇,抓姦,尋人,徵信社,徵信,抓 姦,抓姦,外遇,尋人,徵信公司,徵信,徵信,徵信社,徵信,徵信社,外遇,抓姦,尋人,徵信社,徵信,徵信社,徵信,外遇,尋人,徵信公司,徵信社,抓姦,徵信,外遇,徵信社,尋人,徵信,徵信社,徵信,徵信社,徵信,徵信社,徵信,徵信社,徵信,徵信,徵信社,徵信社,徵信,徵信社,徵信,徵信社,徵信,徵信社,徵信,外遇,尋人,徵信公司,徵信,徵信社,徵信,徵信社,徵信,徵信社,徵信,徵信社,徵信,A片,抓姦,A片

5:41 PM  

Post a Comment

<< Home