"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> stories of the city stories of the streets: November 2007 stories of the city stories of the streets: November 2007

stories of the city stories of the streets

Tuesday, November 27, 2007

ΜΠΑΛΙ (ΑΚΟΝΙΖΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ)

πράσινη θάλασσα






φοίνικες







Το Μπαλί είναι σαν να βρίσκεσαι σε άλλον πλανήτη όπως είπα και στο προηγούμενο ποστ.
Για να το καταλάβετε αυτό ίσως θα πρέπει πρώτα να προσπαθήσω να ακονίσω τις αισθήσεις σας.

Μπείτε από την είσοδο ακούγοντας στεϊτλες






Κλείστε τα μάτια σας και φανταστείτε μια ατμόσφαιρα με γύρω στους 30-33°C, υγρασία πάνω από 65%, που όμως δεν είναι αποπνικτική, αλλά είναι τόσο έντονη που αισθάνεσαι τη μυρωδιά της να σου τρυπάει τα ρουθούνια, όμως δεν είναι μόνη της συνήθως είναι αναμεμειγμένη με καρυκεύματα και μπαχαρικά, αλλά κυρίως με τη μυρωδιά από τα καμένα φύλλα ή ξύλα, κάθε μέρα έχουν μια συγκεκριμένη ώρα για να καίνε ό,τι έχουν βγάλει από την αποψίλωση των χωραφιών, αλλά και ο καθένας τα σκουπίδια του -δεν παίζει σκουπιδιάρα ή σκουπιδότοπος- με αποτέλεσμα η αίσθηση του καμένου να κυριαρχεί πάνω από την υγρασία, ο ορίζοντας να γίνεται θολός σαν σε ομίχλη, το μυστήριο να μας περικυκλώνει και μεις μέσα στις παραισθήσεις να αεροβατούμε κυνηγώντας το παραμύθι με τον βασιλιά πίθηκο. Η αλήθεια είναι ότι χρειάζεσαι λίγο χρόνο για να συνηθίσεις αυτήν την ατμόσφαιρα, αλλά όχι και πολύ.


λουλούδια





Ανοίξτε τα μάτια σας, το κυρίαρχο στοιχείο στο Μπαλί είναι το πράσινο, η πυκνή του βλάστηση. Τροπικά δάση, ακόμη και ανάμεσα στα χωριά, μπαμπού, φοίνικες, μπανανιές, κακαόδεντρα, ορυζώνες, δέντρα γεμάτα λουλούδια, πολλά λουλούδια, το νησί είναι γεμάτο ποικιλίες από ορχιδέες και φρούτα. Μπανάνες μικροσκοπικές, καρύδες, ανανάδες, γκρέιπ φρουτ, παπάγια, φρούτα του πάθους, μάνγκο, snake fruits, φρούτο με τη φλούδα του να μοιάζει με φιδίσιο δέρμα και τη γεύση του κάτι μεταξύ μούσμουλου και καρυδιού.

snake fruit




Ξέχασα το ντούριαν το φρούτο που όπως μας είπαν smells like hell tastes like heaven, τόσο έντονη μυρωδιά που δεν επιτρέπεται να το φέρεις μέσα στο ξενοδοχείο, kelengkeng πώς να το περιγράψω σαν μεγάλα σταφύλια τα ξεφλουδίζεις και γιάμι και φυσικά τα duku τα οποία φέρνουν στην όψη τους σε αυγό, πάντως νόστιμα, φυσικά υπήρχαν και πεπόνια, μήλα, καρπούζια. Όποιος είναι λάτρης της φρουτοπίας θα το λατρέψει το Μπαλί. Όσα φρούτα φάγαμε αυτές τις μέρες εκεί δεν τα είχαμε φάει ένα χρόνο στην Ελλάδα.


κακαόδεντρο





τα... κόκκινα





ορυζώνας (μια απέραντη θάλασσα με πράσινα κύματα)







Ορυζώνες που μοιάζουν με μια απέραντη θάλασσα με πράσινα κύματα, με υφάσματα να αιωρούνται από πάνω τους αντί για σκιάχτρα. Θυμίζει σκηνικό από ταινία, ίσως μια καινούργια ιδέα για τον Αγγελόπουλο....



αιωρούμενα υφάσματα (αντί για σκιάχτρα) προστατεύουν τους ορυζώνες






χωρικός σε ποταμάκι ορυζώνα





Μικρά ποτάμια διασχίζουν τους ορυζώνες στα οποία άντρες, γυναίκες, παιδιά γυμνοί απολαμβάνουν το μπάνιο τους ή κάποιοι από αυτούς πλένουν τα ρούχα τους. Όσοι ασχολούνται με τη γεωργία, δηλαδή κυρίως το ρύζι, βγάζουν γύρω στα 100 ευρώ το μήνα, για μια πολύ κοπιαστική δουλειά. Αφού μαζέψουν από τους ορυζώνες τους ξερούς βλαστούς που μοιάζουν με το στάρι, έπειτα στις αυλές των χωριών τούς κάνουν δεμάτια και τους απλώνουν στον ήλιο ακόμη και στην άκρη του δρόμου.






Ύστερα τους πιάνουν από τη βάση και τους χτυπούν με δύναμη στο έδαφος και έτσι συγκεντρώνουν τους κόκκους του ρυζιού που αποκολλούνται. Παρόλη τη φτώχεια και την... καλοπέραση δείχνουν να είναι ευτυχισμένοι.
Ευτυχώς, χρησιμοποιούν παρά μόνο ελάχιστη γη για εκμετάλλευση, η περισσότερη παραμένει ανεκμετάλλευτη, παρθένα εθνικά πάρκα, που δεν τα πλησιάζει κανείς. Ελπίζω μόνο να αντέξουν στις πιέσεις των πολυεθνικών εταιριών τουρισμού. Σ'αυτό βέβαια βοηθάει και ένας νόμος που έχει το κράτος τους, σε κανέναν δεν ανήκει η γη, κανείς δεν μπορεί να την αγοράσει παρά μόνο να τη νοικιάσει για 90 ή 100 χρόνια κ.λπ.

Ακόμη και στην πρωτεύουσα, το Denpasar, δεν είδαμε μεγάλα κτίρια, η λέξη πολυκατοικία είναι άγνωστη για τους Μπαλινέζους, τα περισσότερα σπίτια τους είναι το πολύ διώροφα, παντού υπάρχει κάποιος ναός ή κάποιος βωμός. Στα χωριά κυριαρχούν οι μονοκατοικίες με κήπο τις οποίες τις προστατεύει από τα αδιάκριτα μάτια ένα ψηλό περίτεχνο τοιχίο αγκαλιάζοντάς τες, συνήθως στην είσοδο έχουν όλο και κάποιο κακάσχημο αγαλματάκι, τα κάνουν όσο γίνεται πιο τρομακτικά για να διώχνουν τα κακά πνεύματα. Μάλιστα ο Αουάν (ο οδηγός μας) μας είπε ότι αν δεν υπάρχει στο σπίτι ένα τέτοιο αγαλματάκι δεν το επισκέπτεται κανείς. Κάθε σπίτι τους χωρίζεται σε 3 κτίσματα, ένα όπου μένει η οικογένεια, ένα για να κάνουν τελετές και ένα που είναι το ιερό τους.

αγαλματάκι στολισμένο με λουλούδια




είσοδος σπιτιού




ντόπιος στο σπίτι





το ιερό ενός μπαλινέζικου σπιτιού








ναός






Κοιτάχτε τώρα λίγο με τα μάτια της ψυχής, οι περισσότεροι Μπαλινέζοι είναι ινδουιστές, πάρα πολύ θρησκευόμενοι και γιατί να μην είναι αφού έχουν μια υπέροχη θρησκεία, η οποία παρεμπιπτόντως έχει πολλά κοινά και με τη δική μας όπως έχουν τη δικιά τους αγία τριάδα αλλά και το πρόσφορο.


πρόσφορο





Μόνο που για αυτούς το πρόσφορο είναι πολύ ιερή στιγμή και καθημερινή. Δύο φορές την ημέρα, μία το πρωί και μία το απόγευμα, πλένονται για να 'ναι καθαροί ώστε να φτιάξουν το πρόσφορο, το οποίο συνήθως αποτελείται από φύλλα φοίνικα ή μπανανιάς που τα πλέκουν και φτιάχνουν κάτι σαν καλαθάκι, στο οποίο έπειτα τοποθετούν λουλούδια, γλυκά, μπισκοτάκια και ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς. Το παράξενο στην όλη υπόθεση είναι ότι εκτός από τους ναούς τους τα τοποθετούν και οπουδήποτε αλλού.


πρόσφορο στο πεζοδρόμιο








Δηλαδή, μπορεί να προχωράς στο πεζοδρόμιο και να βρεις μπροστά σου πρόσφορα, αφημένα στο πεζοδρόμιο -προσοχή μην τα πατήσετε, αν τα πατήσετε κατά λάθος δεν πειράζει αν όμως τα κλοτσήσετε επίτηδες, ε, τότε πειράζει- όπως επίσης έξω από μαγαζιά, σπίτια ακόμη και στην παραλία.


πρόσφορο στην παραλία







Αυτά που βρίσκονται κάτω είναι για τα κακά πνεύματα, για να τους αφήνουν στην ησυχία τους, αυτά που βρίσκονται πιο ψηλά από το έδαφος είναι για τα καλά πνεύματα, για να τους προστατεύουν, το αξιοσημείωτο είναι ότι και για τα καλά και για τα κακά πνεύματα τα πρόσφορα είναι ίδια.
Οι ινδουιστές πιστεύουν ότι έρχεσαι πολλές φορές στη ζωή μέσω της μετενσάρκωσης, πάντα σε ανθρώπινο ον, μέχρι να ολοκληρωθείς ως άνθρωπος. Γι'αυτό και είναι πάντα καλοί και ευγενικοί, κυρίως χαμογελαστοί -θεωρούν ότι το χαμόγελο λειτουργεί σαν καθρέφτης τούς γυρίζει πίσω το χαμόγελο ως αντανάκλαση θετικής ενέργειας. Επίσης, πιστεύουν πως αν κάνουν κάτι κακό σ'αυτήν τη ζωή θα το βρουν μπροστά τους στην επόμενη, πώς; Συνήθως αυτοί που είναι ανάπηροι και γενικά με ειδικές ανάγκες θεωρούν ότι πλήρωσαν το κακό που έκαναν στην προηγούμενη ζωή και ότι τώρα πρέπει να είναι καλοί ώστε στην επόμενη να έρθουν πάλι αρτιμελής. Παρ'όλα αυτά δεν τους φέρονται διαφορετικά γιατί πιστεύουν ότι ήδη έχουν πληρώσει για το κακό που κάνανε στην προηγούμενη τους ζωή. Ωστόσο, σε περίπτωση που κάποιος από τους ανθρώπους με ειδικές ανάγκες χάσει νωρίς τη ζωή του, η οικογένειά του χαίρεται γιατί πιστεύουν ότι πλήρωσε το λάθος του και θα έρθει πάλι στη ζωή με πλήρης υγεία. Τώρα γιατί σας έπρηξα με όλα αυτά, αυτό οφείλεται στο ότι αν κάτι μου έκανε περισσότερο εντύπωση στο Μπαλί, πέρα από τις φυσικές του ομορφιές, ήταν οι ίδιοι οι άνθρωποι. Όσο φτωχοί και αν ήταν, όσο ταλαιπωρημένοι και αν ήταν, δεν έβλεπες φθόνο στα μάτια τους παρά καλωσύνη. Πάντα και παντού όσους και αν συναντήσαμε ήταν εξυπηρετικοί, έτοιμοι να σου προσφέρουν τη βοήθειά τους, το χαμόγελό τους, τη ζεστή καρδιά τους. Περιμέναμε ότι ο τουρισμός θα 'χε περάσει ως οδοστρωτήρας από πάνω τους και θα τους είχε ισοπεδώσει και κείνοι μας διαψεύσανε και αυτό ήταν η καλύτερη έκπληξη. Τουλάχιστον, μέχρι στιγμής, δεν έχει συμβεί και αυτό πιστεύω ότι οφείλεται στον διαφορετικό τρόπο σκέψης, αντίληψης, στη φιλοσοφίας τους, στη θρησκεία τους.


ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ


ΥΓ: ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Η ΑΡΧΗ... ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ!!!!
posted by street spirit at 12:50 PM 16 comments

Tuesday, November 20, 2007

BALI (TANAH LOT)

Η μέρα μετά τον γάμο πέρασε σαν να μην υπήρχε. Δεν την καταλάβαμε παρά μόνο όταν αρχίσαμε να φτιάχνουμε βαλίτσες στις 12 το βράδυ. Μας πήρε μέχρι τις 3 το πρωί για να τελειώσουμε. Στις 6.30 το πρωί έπειτα από έναν τρίωρο ύπνο αρχίζει το ταξίδι προς το όνειρο. Μπήκαμε στο αεροπλάνο, βγήκαμε στην Αθήνα με λάφυρα μια τούρτα και μια σαμπάνια. Εκεί βρήκαμε τον Μιχ, φίλος και γαμπρός μου που εργάζεται στο αεροδρόμιο της Κάτω Πόλης. Είχαμε ένα τετράωρο αναμονή οπότε η παρέα ήταν απαραίτητη. Ήρθαν και οι δικοί μου για να μας απαλλάξουν από τα λάφυρα. Μα ποιος χριστιανός σκέφτηκε 9 το πρωί τη σαμπάνια;;; Γύρω στη 1 μπήκαμε στο αεροπλάνο που θα μας είχε για συντροφιά του για περίπου ένα δωδεκάωρο. Έτσι γίναμε οι άνθρωποι που μπήκαν σε αεροπλάνο και βγήκαν από διαστημόπλοιο...

από το αεροπλάνο φτάνοντας στη Σιγκαπούρη








Κατεβήκαμε για μεταβίβαση στη Σιγκαπούρη, σ'ένα τεράστιο αεροδρόμιο, διαστημικό σταθμό θα το έλεγα εγώ, με εσωτερικούς κήπους, πισίνα, sky train να σε πηγαίνει από το ένα terminal στο άλλο... φυσικά νωρίτερα είχαμε πάρει και το λάφυρό μας από το διαστημόπλοιο, άλλη μια τούρτα, την οποία τη χαρίσαμε σ'έναν ευγενή πωλητή, που δεν μπορούσε να το πιστέψει. «Για σένα και τους συναδέλφους σου», του είπαμε... και τους αφήσαμε όλους αγάλματα στο μαγαζί.
Έπειτα από ένα γενναίο shopping therapy ξαναμπήκαμε στο διαστημόπλοιο. Ύστερα από περίπου 3-4 ώρες βρεθήκαμε στο Μπαλί.
Στην αρχή δεν το είχαμε ακόμη καταλάβει παρά λίγο αργότερα ότι δεν είχαμε μεταφερθεί απλά σε ένα άλλο σημείο της Γης αλλά σε άλλον πλανήτη. Το τουριστικό γραφείο μάς είχε πλανέψει...

Σαν την πύλη του Stardust δεν είναι;;;; (πού είσαι Χαρδαβέλλα;;;;;)



τέτοιες πύλες υπάρχουν παντού χωρίζουν τις συνοικίες στους δρόμους, στις εισόδους των ναών ακόμη και στο αεροδρόμιο

Ένας άλλος κόσμος απλωνόταν μπρος στα μάτια μας. Μας υποδέχτηκαν παραδοσιακά ντυμένοι με μπατίκ οι συνεργάτες του ταξιδιωτικού γραφείου, μας φορέσανε γιρλάντες στολισμένες με λουλούδια και μπήκαμε στο καμουφλαρισμένο ρομπότ-βανάκι από το οποίο παρακολουθούσαμε έκπληκτοι έναν τελείως διαφορετικό κόσμο.
















Αφήσαμε το Denpasar, την πρωτεύουσα του Μπαλί, και κατευθυνθήκαμε για το ξενοδοχείο που βρισκόταν απέναντι από τον πιο όμορφο ίσως ναό του νησιού, τον Tanah lot.
Αφού τακτοποιηθήκαμε στο δωμάτιο όπου φυσικά και μας περίμενε μια τούρτα και είχαμε μια σύντομη ενημέρωση από τον ταξιδιωτικό πράκτορα, αφήσαμε τους άλλους Έλληνες και παρά την κούρασή μας πήγαμε να δούμε από κοντά τον Tanah Lot.




Αυτός ο ναός ήταν έτοιμος να φύγει για άλλον πλανήτη σαν ένα σκάφος



Tanah Lot (γη στη μέση της θάλασσας, κτισμένος τον 15ο αιώνα)


Η θάλασσα είχε μαζευτεί σαν κουρτίνα αποκαλύπτοντας τον πλούσιο εσωτερικό της κόσμο και κάνοντας εύκολη την πρόσβαση για μας στον ναό









Αρκετός κόσμος μαζεμένος στο ναό και γύρω από αυτόν, όλοι συνδεδεμένοι με τη μαγεία του, την ηρεμία του, προσπαθούν να κλείσουν έστω για μια στιγμή ένα ταξίδι μαζί του και ίσως το καταφέρνουν να μεταφερθούν για αλλού, απλά άλλοι το συνειδητοποιούν και άλλοι ούτε που το καταλαβαίνουν.











Εικόνες τέτοιες με κάνουν να λέω Terima Kasih (ευχαριστώ πολύ)

ΥΓ: ΟΣΟΙ ΑΝΤΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΙΓΙΣΜΟ ΑΠΟ ΦΩΤΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΦΥΣΙΚΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ!!!!!
posted by street spirit at 1:40 PM 17 comments

Tuesday, November 13, 2007

13

Πέρασε ένας μήνας από τις 13 Οκτωβρίου. Ξέρω πως άργησα να γράψω, όμως ήθελα κάποιο χρόνο για να συνειδητοποιήσω ό,τι είχε συμβεί αυτόν τον έναν μήνα, να επεξεργαστώ όλα τα συναισθήματα που γέμισαν το είναι μου, να ξεκαθαρίσω με όλες τις αισθήσεις που ένιωσα, μάλλον ο «σκληρός» είχε φρακάρει. Ζούσα σαν ένα όνειρο μέσα σ'ένα όνειρο, δεν ξέρω πώς αλλιώς να το περιγράψω. 13 Οκτωβρίου μια μέρα που δεν μπορείς να την περιγράψεις, μόνο να την αισθανθείς μπορείς. Μια μέρα που θα μείνει για πάντα μέσα μου, βαθιά χαραγμένη. Η πλημμυρίδα συναισθημάτων που με διακατείχε κείνη τη μέρα θα έσπαγε όλα τα κοντέρ. Η ευτυχία είχε φτάσει στο κόκκινο τόσο που με τρόμαξε την επομένη που ξύπνησα, φοβήθηκα μήπως δεν το έζησα, όμως τα πόδια μου ακόμη με πονούσαν, το νυφικό ήταν πεταμένο στο πάτωμα όπως και το κοστούμι, η Β ήταν δίπλα μου ξαπλωμένη με το πρόσωπό της ακόμη βαμμένο και βρισκόμασταν σ'ένα υπέρδιπλο κρεβάτι, που σίγουρα δεν ήταν δικό μας, άρα τα έζησα όλα.
Ήρθαν φίλοι από τη Γαλλία και την Κύπρο, φίλοι παιδικοί που χάθηκαν στο παρελθόν και ως διά μαγείας εμφανίστηκαν στην εκκλησία, συγγενείς είδαν άλλους συγγενείς που είχαν να δουν εδώ και 30 χρόνια. Μέσα σ'έναν γάμο τελικά κρύβονται πολλές άλλες μικρές ακατέργαστες ιστορίες.
Ωστόσο, δεν θα ξεχάσω ποτέ τα υγρά μάτια των δικών μου, αλλά ούτε και τη λάμψη τους έστω και αν μέχρι την τελευταία στιγμή έψαχναν τι θα φορέσουν, με αποτέλεσμα παραλίγο η νύφη να περιμένει τον γαμπρό, ευτυχώς χάρις στον Μ και το αμαξάκι του μια cl mercedes (τρέχουν τα σάλια μου) φτάσαμε στην Άνω Πόλη. Το εκκλησάκι της μονής Βλατάδων στην Άνω Πόλη, μικρό και απλά υπέροχο, η ιστορία του σε τύλιγε και σ'έδενε καλά με το μυστήριο. Ο καιρός, όμως, μας τα χάλασε καθώς άλλαξε απότομα και έπιασε ένας φοβερός αέρας, αλλά από την άλλη ίσως απλά να ήθελε να 'ρθει και αυτός στο γάμο. Εξάλλου, του το χρωστούσα καθώς δυο μέρες νωρίτερα δεν είχε φυσήξει καθόλου για να μπορέσω να διασχίσω τη μισή πόλη με τα πόδια κρατώντας δύο στήλες γεμάτες μπαλόνια.
Νωρίτερα στο σπίτι το ψηλόπαιδο, ο Μ και ο Τ με πείραζαν, με τυραννούσαν, μου έκρυβαν τα ρούχα μου, τα οποία για να τα πάρω έπρεπε να γίνω ρεζίλι στη γειτονιά με αυτά που με βάζανε να κάνω και έπειτα με ξύρισαν και με έντυσαν, είχε πολύ γέλιο. Αυτοί είναι οι κολλητοί μου. Οι οποίοι τα έδωσαν όλα και στο γλέντι έπειτα όπου χόρεψαν από θρακιώτικα μέχρι James. Φυσικά, άλλος ένας κολλητός μου είναι ο Θ ο οποίος ίσα ίσα που μας πρόλαβε την ώρα που φεύγαμε από το σπίτι, αλλά δικαιολογείται γιατί έχει έναν μπόμπιρα να προσέχει, όμως αυτός ήταν το πρωτοπαλίκαρο στα θρακιώτικα και πώς να μην είναι αφού αυτός μας είχε μυήσει σ'αυτόν τον απίστευτο ρυθμό πριν από μερικά χρόνια.
Ένας συγγενής της Β, παππούς, 80 φεύγα, ενώ ήταν βαριά άρρωστος και δεν έβγαινε με τίποτα από το σπίτι ήρθε να μας ευχηθεί γιατί δεν ήθελε να χάσει τη χαρά της ανιψιάς του. Ένας άλλος παππούς επίσης συγγενής της Β κοντά στα 86 χόρεψε τρελή ροκεντρολιά και μας άφησε όλους με ανοιχτά στόματα, ήταν βλέπετε στην εποχή του βασιλιάς του ροκεντρόλ χορού. Ήρθε ο Γ με τη γυναίκα του από την Κάτω Πόλη, ένας από τους ήρωες της εποχής μας που θαυμάζω και ας μην το ξέρει, μαχητής της ζωής όσο δεν πάει. Ήρθε και ο Η, φίλος και συνάδελφος από την πρώην δουλειά μου, που μαζί του ένιωθα ότι ήταν και το Μαράκι, το οποίο χάσαμε πριν από λίγο καιρό. Το Κολιόπαιδο με τον Μούλτι και τον Σπάιρους όλοι τους από την Κάτω Πόλη. Η Η επίσης από τη δουλειά, ψυχή του γλεντιού. Θείοι από τη Λήμνο, το Βόλο, τη Νεμέα, το Αγρίνιο. Η θεία Αννέτο που τρέλανε κόσμο με τα σκίρτσα της και ας είναι εβδομήντα και.
Είναι πολύ συγκινητικό και ανείπωτο να βλέπεις τόσο κόσμο που πραγματικά μπήκε σε κόπο για να έρθει να μοιραστεί τη χαρά σου. Κάπου εκεί σε μια φωτοσταλίδα ένιωσα την αγαπημένη μου γιαγιά Όλγα να χορεύει λέγοντας χαριτωμενιάρικα όπως μόνο εκείνη μπορούσε την ατάκα που έμαθε στον καιρό του πολέμου «you fucking bastard», λίγο πιο πέρα σε μια άλλη φωτοσταλίδα ο παππούς μου ο Ν έπαιζε το σαξόφωνό του, ίσως βέβαια να έφταιγε και το ρακί το κυπριακό που μου έφερε η κολλητή μου η Κ με τον φίλο της τον Μ...
Ήταν ένα όνειρο που έδωσε τη θέση του σε ένα άλλο όνειρο. Στο ταξίδι. Ναι σ'αυτό που θα κάνουμε εγώ και η Β για την υπόλοιπή μας ζωή, αλλά και σ'ένα πιο άμεσο και πιο κοντινό, που μας βρήκε σχεδόν απροετοίμαστους να τρέχουμε μετά τα μεσάνυχτα της Κυριακής 14 Οκτωβρίου να φτιάχνουμε τις βαλίτσες μέχρι τις 3 και στις 6.30 το πρωί της Δευτέρας έπρεπε να ήμασταν στο αεροδρόμιο... Πρώτος προορισμός Μπαλί (Συνεχίζεται)


Από μια φίλη που κάναμε στο Μπαλί με εμπειρίες από πολλά ταξίδια, ταξιδευτής η ίδια, ένα από αυτά και η Αυστραλία όπου μας εξήγησε ότι οι Έλληνες είναι από τους λίγους εκεί που σέβονται τους Αβορίγινες και τους ζητάνε την άδεια όποτε είναι να κάνουν κάποιο φεστιβάλ ή γιορτή αλλά και κείνοι...

Απλά απολαύστε το!!!!!!



και από μια άλλη πλευρά...




ΥΓ: ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ ΚΑΙ ΤΟ ΔΩΡΑ ΣΑΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΔΩ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΔΩ ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΕΔΩ ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΣΑΣ ΕΔΩΣΑ ΜΠΟΜΠΟΝΙΕΡΕΣ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ΤΑ ΩΣ ΜΠΟΜΠΟΝΙΕΡΕΣ!!!!!
posted by street spirit at 2:56 PM 31 comments