"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> stories of the city stories of the streets: January 2008 stories of the city stories of the streets: January 2008

stories of the city stories of the streets

Tuesday, January 15, 2008

Δαγκώστε τον σκύλο!




Υπάρχει ένα αμερικανικό απόφθεγμα που λέει: Why does a dog wag its tail? Because a dog is smarter than its tail. If the tail was smarter, the tail would wag the dog. Σε πολύ ελεύθερη μετάφραση γιατί ο σκύλος κουνάει την ουρά του; Γιατί είναι εξυπνότερος αλλιώς η ουρά θα κούναγε τον σκύλο. Έπειτα έγινε και ταινία «Ο πρόεδρος, ένα ροζ σκάνδαλο και ένας πόλεμος».






Το «Wag the dog» από την ανάποδη παρακολουθούμε αυτές τις μέρες, στην ταινία χρειάστηκε ένας fake πόλεμος για να καλύψουν ένα ροζ σκάνδαλο του προέδρου της Αμερικής, στην Ελλάδα έγινε το αντίθετο, χρειάστηκε ένα ροζ σκάνδαλο και ένας κανιβαλισμός δημοσιογράφων για να καλυφθούν ίσως πολλά οικονομικά σκάνδαλα. Μάλλον αυτές τις μέρες το Χόλιγουντ μαζί με το Μπόλιγουντ έχουν μετακομίσει στην Ελλάδα. Θρίλερ, δράση, κωμωδία, ιλαροτραγωδία και βάλε...






Και όμως, δεν είναι παρά μια παρτίδα σκάκι αυτή η υπόθεση. Φυσικά, στο σκάκι για να είσαι ένας καλός παίκτης καλό είναι να προβλέπεις τις επόμενες τρεις κινήσεις του αντιπάλου σου, ενώ πολλές φορές μπορεί να χρειαστεί να θυσιάσεις έναν στρατιώτη ακόμη και έναν αξιωματικό για να βρεθείς σε πλεονεκτική θέση έναντι του αντιπάλου σου. Τέτοιο παιχνίδι όμως δεν νομίζω ότι έχουν τη δυνατότητα οι πρωταγωνιστές των ημερών. Σίγουρα άλλοι μεγάλοι μετρ βρίσκονται από πίσω, που ίσως ποτέ δεν θα μάθουμε ποιοι είναι ή τι συμφέροντα εξυπηρετούν.

Εξάλλου, σ'αυτήν την υπέροχη δημοκρατία που ζούμε πότε μαθαίνουμε την αλήθεια. Μήπως μάθαμε για τις υποκλοπές, που ήδη έχουμε ξεχάσει;;;; Πλήρωσε κανείς για τις απαγωγές των Πακιστανών, που και αυτό το ξεχάσαμε... Το ασφαλιστικό έχει ήδη γίνει τρίτο θέμα ως είδηση, λέτε να το ξεχάσουμε και αυτό γρήγορα;;;;

Από τηγ άλλη μου θυμίζει μια λογική που έμαθα στο στρατό. Εκεί όταν γινόταν μια στραβή, για να τη γλιτώσουμε έπρεπε να τη ρίξουμε σε όσους περισσότερους γίνεται. Έτσι, γινόταν η κάθε υπόθεση τουρλουμπούκι, μπάχαλο, ένα απίστευτα μπερδεμένο κουβάρι, με αποτέλεσμα κανείς να μην παθαίνει τίποτα. Κάπως έτσι και δω, όσο περισσότερα σκάνδαλα γίνονται τόσο εύκολα ξεχνιούνται, οι... αναρτήσεις της κοινωνίας μαθαίνουν να απορροφούν γρηγορότερα τους κραδασμούς, όσοι περισσότεροι εμπλέκονται σ'αυτά τόσο λιγότεροι θα την πληρώσουν τη ζημιά, ίσως και κανείς, ίσως και κάποιος ο οποίος θα είναι ο λιγότερος εμπλεκομένος.

Είδηση λένε δεν είναι ο σκύλος που δάγκωσε τον άνθρωπο, αλλά ο άνθρωπος που δάγκωσε τον σκύλο...

Δαγκώστε τον σκύλο!!!! Σε μια χώρα που κανείς δεν σέβεται τίποτα και κανέναν ούτε τον ίδιο του τον εαυτό...
Δαγκώστε τον σκύλο!!!! Σε μια χώρα που δεν σέβεται τον ίδιο της τον πολιτισμό. Σε μια χώρα που πακτωλός χρημάτων χάνεται σε δαιδαλώδεις διαδρομές και εκείνοι που τα χρειάζονται γίνονται επαίτες...

Δαγκώστε τον σκύλο!!! Κάποιοι από μας μάλλον θα δαγκώσουν την πωλήτρια, με τον χαμό που γίνεται αυτές τις μέρες στα μαγαζιά με τις εκπτώσεις, μα καλά είκοσι λεπτά στην ουρά για να πληρώσεις ένα μπλουζάκι;;;;;

Δαγκώστε τον σκύλο!!!! Ένα πιτσιρίκι 4 ετών βρέθηκε κάτω από τις ρόδες ενός λεωφορείου γιατί ακόμη και στις στάσεις των λεωφορείων έχουμε κανιβαλιστικές τάσεις και πριν καλά καλά σταματήσει ένα λεωφορείο στη στάση όλοι σπρώχνονται για το ποιος θα μπει μπροστά, ποιος θα μπει πρώτος...

Δαγκώστε τον σκύλο!!! Γιατί σ'αυτήν τη χώρα είμαστε όλοι γυμνοί, αλλά όχι διάφανοι και το μόνο που είμαστε άξιοι να κάνουμε είναι να δαγκώσουμε τον σκύλο...


ΥΓ: Δεν μου φταίνε φυσικά σε τίποτα τα αγαπημένα μου τετράποδα, αλλά εμείς

ΥΓ2:Και το ομότιτλο τραγούδι της ταινίας, ενώ και αυτό το τραγούδι παίζει πολύ αυτές τις μέρες, μάλλον γιατί είναι επίκαιρο Yes boss

ΥΓ3: Και ένα μουσικό δώρο από τη wisdom
posted by street spirit at 2:04 PM 28 comments

Wednesday, January 09, 2008

Αλκυονίδες μέρες



Αλκυονίδες μέρες. Μέσα στην καρδιά του χειμώνα, ανάμεσα στη μαυρίλα και τη μούχλα του, τα dvd, τα σκάνδαλα, τη short memory card που όλοι έχουμε μπλοκάρει με αποτέλεσμα να θυμόμαστε ότι μας πασάρει η επικαιρότητα των μέσων, την καταναγκαστική ευτυχία των ημερών, την ψυχανάλυση της σακούλας, την ακρίβεια να αναμοχλεύει το ζήτημα της άδειας τσέπης, το ασφαλιστικό δαμόκλειο σπάθη πάνω από τα κεφάλια μας, το σεισμό των 6,5 Ρίχτερ χωρίς θύματα, την Κένυα που δοκιμάζει το συνολάκι της Ρουάντα, τους ειδικούς που φέρουν γνώμη για όλα και για τίποτα, τα παράθυρα.

Αλκυονίδες μέρες που θυμίζουν ότι ξεχάστηκα στη θαλπωρή των προηγούμενων ημερών, παθαίνοντας οικογενείιαση, μια παράξενη αρρώστια, που είχα ξεχάσει ότι υπάρχει, καθώς τα πρότυπα αλλάζουν και η οικογένεια έχει βγει εκτός μόδας.
Οικογενείιαση, όλα τα μέλη μιας οικογένειας να είναι μαζί για πάνω από μια ημέρα. Μοιάζει πλέον με ταινία φαντασίας, με σκληρό ριάλιτι. Σχέσεις ανθρώπων που δοκιμάζονται κάθε στιγμή, συγκρούονται, ενώνονται, ένας ζωντανός πυρήνας που εκπέμπει ενέργεια. Παλιά, προσπαθούσα να την αποφεύγω, σαν να είχα αλλεργία, εξαφανιζόμουν με το που ξεκίναγε η οικογενείιαση, ίσως γιατί τότε μου έμεναν μόνο οι τσακωμοί και οι φωνές. Δεν περίμενα ποτέ ότι θα την αναζητούσα κάποια στιγμή. Η Χοντρή (χαϊδευτικό προσωνύμιο που χάρισα απλόχερα στη μάνα μου όταν ήταν 56 κιλά) λέει ότι η ζωή είναι κύκλος, για μένα είναι γραμμές, πολλές γραμμές, άλλοτε παράλληλες, άλλοτε τεμνόμενες, άλλοτε συνεχόμενες, άλλοτε διακεκομμένες, άλλοτε σχεδιάζοντας σχήματα, άλλοτε απλά μπερδεμένες, ένα απίστευτο κουβάρι, που όσο το ξετυλίγεις τόσο σου δίνει, πάντα όμως φοβάσαι μην τελειώσει.

Κάπως έτσι βρέθηκα εγκλωβισμένος στις προηγούμενες μέρες στην οικογενείιαση και κάπως έτσι απλά ξέχασα να απεγκλωβιστώ. Πέρασα όλες τις γιορτινές μέρες με τους δικούς μου, είτε στην Κάτω Πόλη, είτε στην Πάνω. Είχαμε τις στιγμές μας, από αγκαλιές, φιλιά μέχρι βρισιές, δάκρυα, αλλά έπειτα πάλι αγκαλιές και φιλιά. Εξάλλου, είναι βαρετό να είστε πάντα αγαπημένοι, πολύ μονότονο, ωστόσο μην το δοκιμάσετε μόνοι στο σπίτι.

Αλκυονίδες μέρες με ξύπνησαν από την οικογενείιαση που μου είχε στερήσει μια αγαπημένη μου συνήθεια το blogging.

Αλκυονίδες μέρες μου έδωσαν να συνειδητοποιήσω ότι πέρασε ο χρόνος. Νωρίτερα ένιωθα πως τον είχε εγκλωβίσει το κρύο και η μούχλα.

Αλκυονίδες μέρες, το παράδοξο του χειμώνα.

Γεννήθηκα στις Αλκυονίδες μέρες και πρέπει να έγιναν τουλάχιστον 9... εγκλήματα, ωστόσο αν πριν έβλεπα με τρόμο και κεράκια που έσβηνα πίσω μου, τώρα βλέπω τα αναμμένα κεράκια που με περιμένουν μπροστά...










Ποιος άνδρας δεν θα ήθελε αυτά τα Happy birthday;;;;;


ΥΓ: θέλω να μοιραστώ μαζί σας ένα δώρο του κ. Δαμιανού Ρύζη που λατρεύω 9 Crimes


ΥΓ2: Και ένα δώρο από την proserpina


posted by street spirit at 1:24 PM 32 comments