"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> stories of the city stories of the streets: April 2008 stories of the city stories of the streets: April 2008

stories of the city stories of the streets

Monday, April 21, 2008

Munchauzen land





Ψέματα μικρά, μεγάλα, καλά, κακά, λίγο-πολύ λέμε όλοι. Όμως, υπάρχουν κάποιοι που ξεχωρίζουν, καλά δεν μιλάω για τους επαγγελματίες (βλέπε πολιτικούς), αλλά για κείνους που τα ψέματά τους είναι διασκεδαστικά, για εκείνους που το ψέμα κυλάει στις φλέβες τους, για τους παραμυθάδες.

Φυσικά, δεν μιλάμε για τους ψεύτες τύπου ψαρά και κυνηγού, αν δεν κόψεις μερικά μέτρα από το ψάρι θα...

Για να ξεκαθαρίσουμε λίγο αυτό το θέμα, τώρα, υπήρχε στο σχολείο (τι θυμήθηκα ο κωλόγερος) ο Δ. ο οποίος όποτε γινόταν ένας τσακωμός, καβγάς, εκείνος χανόταν, κρυβόταν κ.λπ. Ωστόσο, κάθε Δευτέρα που ερχόταν στο σχολείο, επειδή είχε γίνει μέλος της ΠΑΛΕΦΙΠ, οργανωμένους βάζελους, μας έλεγε τις περιπέτειές τους στα γήπεδα και μας περιέγραφε πώς πλακώθηκε μόνος του με τρεις και δεκατρείς, γεμάτος λεπτομέρειες, δεν ξέρω αν πιο πριν είχε παραμυθιάσει και τον ίδιο του τον εαυτό ώστε να πιστεύει αυτά που λέει, αλλά αυτός ήταν ένας απλός, βαρετός ψεύτης.

Από την άλλη πλευρά, υπήρχε ο Γ. Ένα παιδί που εκ πρώτης όψεως φαινόταν νορμάλ, ψιλοσοβαρός για την ηλικία του. Τον Γ. έπρεπε να του ρίξεις ένα... κέρμα όπως λέγαμε εκείνη την εποχή για να αρχίσει να λέει τις ιστορίες του, αλλιώς δεν έλεγε τίποτα. Αυτό λοιπόν και κάναμε. Του ρίχναμε... κέρμα και κείνος έπαιρνε φόρα και μας έστελνε όλους αδιάβαστους. Πώς του ρίχναμε... κέρμα; Για παράδειγμα, «πώπω ρε Γ., τι βαρετό Σαββατοκύριακο που πέρασα, εσύ τι έκανες;» και τότε ο Γ. ξεκίναγε άπλωνε δίχτυα στη φαντασία και έπιανε κελεπούρι.

Μερικά από αυτά τα κελεπούρια του Γ. είναι τα εξής:










1. Είχε καλή μέρα το Σάββατο και πήγα μια βόλτα με το αερόστατο του μπαμπά. Ήταν υπέροχη βόλτα, χάζευα κοιτώντας αριστερά και δέξια, όμως κάποια στιγμή καθώς κοιτούσα κάτω τη θάλασσα, μου γλίστρησαν τα καινούργια πανάκριβα ρέιμπαν γυαλιά μου, ξέρετε αυτά που έχουν χρυσό σκελετό και διαμάντια. Οπότε κατέβασα το αερόστατο για να τα βρω. Το προσγείωσα σε κάτι μου νόμιζα ότι ήταν ξέρα αλλά δεν ήταν γιατί αντί για βράχια είχε λεία επιφάνεια, στην άκρη της ήταν τα πανάκριβά μου Ρέιμπαν, όταν τα έπιασα να τα φορέσω, λίγο πιο κει είχε μια μικρή τρύπα όπου πετάχτηκε νερό και το έδαφος άρχισε να κουνιέται. Μπήκα γρήγορα στο αερόστατο και έφυγα. Μήπως ξέρετε τι ήταν αυτό το πράγμα, το οποίο αμέσως με το που ανέβηκα στον ουρανό χάθηκε μέσα στη θάλασσα;Και μεις χαμένοι στην ιστορία του, λέγαμε μήπως ήταν φάλαινα; Και κείνος απαντούσε μάλλον αυτό πρέπει να ήταν.


2. Έμενε τότε στο Παλιό Φάληρο και για να δείξει πόσο κοντά πέταγαν τα αεροπλάνα από τις στέγες των σπιτιών (κείνη την εποχή το αεροδρόμιο ήταν στο Ελληνικό) είχε πει το απίστευτο:


Είχα ένα ραντεβού στη Γλυφάδα και είχα καθυστερήσει πολύ, ήταν κρίμα να στήσω την κοπέλα, ευτυχώς μου ήρθε μια πολύ καλή ιδέα καθώς έβλεπα ένα αεροπλάνο να έρχεται προς τα δω. Ανέβηκα στην ταράτσα και μόλις πέρασε από πάνω πιάστηκα από τις ρόδες που είχε ανοίξει για να προσγειωθεί στο αεροδρόμιο, έτσι κατάφερα να μην τη στήσω.

3. Συζητάγαμε μια μέρα για τα φαγητά, τι μας αρέσει, τι δεν μας αρέσει, ρίξαμε... ένα κέρμα στον Γ., στον οποίο δεν άρεσε η ψαρόσουπα, όμως δεν μπορούσε να πει απλά ότι δεν του άρεσε, έπρεπε κάπως να το πασάρει:

Η μητέρα μου μαγείρευε ψαρόσουπα και σιδέρωνε ταυτόχρονα, οπότε μου ζήτησε να πάω να δω το φαγητό. Πάω στην κουζίνα, ανοίγω το καπάκι της κατσαρόλας και τι να δω...
Το ψάρι έκανε βόλτες κυνηγώντας το καρότο και το σέλινο.


Ο Γ. ήταν ο βαρόνος Μινχάουζεν που είχαμε την τιμή να μεγαλώσουμε μαζί. Τα ψέματά του-παραμύθια του έχουν αφήσει εποχή, ίσως και να έχει τύχη να ακούσετε κάποια από αυτά. Τον Γ. μετά το σχολείο τον έχασα. Δεν ξέρω τι έγινε, τι κάνει, αλλά δεν θα μου κάνει εντύπωση αν κάποια στιγμή τον πετύχω ως πολιτικό, τουλάχιστον αυτός έχει αχαλίνωτη φαντασία.

Ο Ν. ήταν μια άλλη περίπτωση. Πολλές φορές έλεγε ψέματα μόνο και μόνο γιατί ήξερε ότι έφερναν γέλιο. Και όλοι, μα όλοι, αν και ήξεραν ότι έλεγε ψέματα, ήταν τόσο απολαυστικά, που τα περιμένανε πώς και πώς.
Ο Ν. μεγάλωσε στη φτωχογειτονιά μας, είχε χάσει από μικρός τον πατέρα του και είχε αναγκαστεί να κάνει διάφορες δουλειές, όταν άλλα παιδιά στην ηλικία του ακόμη παίζανε στις αλάνες.
Μία από τις δουλειές που έκανε ήταν και αυτή του νεκροθάφτη. Αυτή η δουλειά του έδωσε αρκετή τροφή ώστε να δουλέψει τη φαντασία του και να μπορέσει να ξεφύγει από τις δύσκολες καταστάσεις που πέρναγε τότε.

Μερικές του ιστορίες λοιπόν:






1. Ήμουν στο γραφείο και βαριόμουν αφόρητα, βγήκα λίγο έξω.
Εκείνη την ώρα πέρναγε μια γυναίκα γύρω στα 60, θείτσα, οπότε την πλησιάζω και της λέω: Περάστε στα γραφεία μας να μιλήσουμε για το μέλλον σας...

Κάποια στιγμή έπειτα από πολλά χρόνια, είδα στο δρόμο μια αφίσα να χρησιμοποιεί αυτό το σλόγκαν για τη διαφήμιση μιας ασφαλιστικής εταιρίας και πέθανα στα γέλια, ενώ οι περαστικοί με κοιτούσαν παράξενα...

2. Έπαιρνα συχνά τη νεκροφόρα και έκανα βόλτες το βράδυ. Κάποια στιγμή σ'ένα φανάρι που με είχε πιάσει, είδα κάτι κορίτσια και τους έκανα καμάκι. Κορίτσια είστε για μια βόλτα; Αυτές γύρισαν, με κοίταξαν, μετά κοίταξαν και πίσω μου και μέσα σε πανικό άρχισαν να ουρλιάζουν. Νωρίτερα είχα πάρει απότομα μια στροφή και ο νεκρός που είχα ξεχάσει στη νεκροφόρα είχε κολλήσει στο πίσω παράθυρο...

3. Μας είχε πει για τα βαμβάκια που βάζουν στις τρύπες για τα υγρά και διάφορες άλλες ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, έτσι βγάλαμε και το τραγούδι εκείνη την εποχή σε διασκευή του «Καλοκαιρινές Διακοπές» για πάντα, εμείς το κάναμε «Καλοκαιρινός και υιοί» ζωντανοί κάντε στην πάντα (έτσι λεγόταν το γραφείο που δούλευε). Μας έλεγε ότι έπαιρνε συχνά κάνα υπνάκο μέσα στις κάσες (αυτό κάποια στιγμή το εκμεταλλευτήκαμε για να κάνουμε μια πλάκα, αλλά αυτό είναι για άλλο ποστ). Το πιο επίσης χαρακτηριστικό επεισόδιο που μας είχε περιγράψει ήταν όταν:

Πηγαίναμε κομβόι το νεκρό για το νεκροταφείο. Εμείς μπροστά και πίσω τα αυτοκίνητα των συγγενών. Σε κάποια ανηφόρα, όμως, πατήσαμε απότομα φρένο, η πίσω πόρτα της νεκροφόρας άνοιξε και η κάσα με τον νεκρό κύλησε στο δρόμο, άνοιξε και πετάχτηκε έξω ο νεκρός, σαν να ήθελε να ξεφύγει και έφυγε σε μια χαράδρα. Μισή μέρα τον ψάχναμε.


Μερικά επίσης ψέματα που γράφουν ιστορία ή έστω έχουν γέλιο:

Το Ιράκ έχει όπλα μαζικής καταστροφής (ο λόγος που Αμερικανοί και σύμμαχοι έκαναν «δημοκρατία» το Ιράκ)

Το πετρέλαιο ακριβαίνει συνέχεια όπως το καλαμπόκι και τα σιτηρά (μήπως γιατί κάποιοι τα άφησαν να γίνουν παιχνιδάκι στα χρηματιστήρια;)

Οι νέες αυξήσεις στους μισθούς (σε συνάρτηση με τις αυξήσεις στους φόρους, στα βασικά προϊόντα διατροφής, στο πετρέλαιο)

Η νέα ονομασία των Σκοπίων (Νέα Μακεδονία)

Νοιαζόμαστε για το λαό (κλασικό ψέμα των πολιτικών)

Από τα «θα» μεταπηδήσαμε στα δεν... αλλά ούτε αυτά μπορέσανε να πραγματοποιήσουνε

Η πλειοψηφία κυβερνάει (χχχχα, χααα, χχχχα)

Υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα των εργαζομένων (ας σηκώσουν κεφάλι!)

Ελεύθερη οικονομία (οι τράπεζες είναι ελεύθερες να κάνουν ό,τι θέλουν και όταν τα κάνουν σαλάτα οι κυβερνήσεις να τις βοηθούν με τα λεφτά του κόσμου)

Να μην τα ισοπεδώνουμε όλα, δεν ντοπάροντε όλοι (όταν σου λένε ότι για να κάνεις πρωταθλητισμό πρέπει να παίρνεις αυτά που σου δίνουν;)

Το πρωτάθλημα δεν είναι στημένο...

Μπήκα στο Δημόσιο με την αξία μου...

Στο στρατό. Δεν έχω βύσμα, δεν ξέρω πώς μπήκα στην αεροπορία και γιατί είμαι τόσο κοντά στο σπίτι μου;

Υπάρχουν πολλές πραγματικότητες, ώστε να υπάρχουν πολλές αλήθειες...

Όταν πρωτοπήγα στην Τουρκία (να 'ναι καλά οι δικοί μου) φοβόμουν, περίμενα να δω τους Τούρκους περίπου όπως έβλεπε ο Borat τους Εβραίους. Ευτυχώς, εκεί είδα ότι οι άνθρωποι είναι σαν και μας, ότι αυτά που μας ενώνουν είναι περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν.

Όταν έμαθα από τον πατέρα ενός παλιού φίλου ότι έτρεχε να γλιτώσει τις σφαίρες των Αγγλων μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, κατάλαβα ότι η απελευθέρωση είχε το χρώμα μιας άλλης κατοχής.

Και λόγω της ημέρας, της 21ης Απριλίου, θα χρησιμοποιήσω τη λέξη επανάσταση. Αυτήν τη λέξη, δηλαδή, που χρησιμοποίησαν οι συνταγματάρχες για να καταλύσουν τη δημοκρατία (την όποια δημοκρατία είχαμε τέλος πάντων τότε)

ΥΓ. Αλήθεια πιο ψέμα εσύ αγαπάς;;;;;;

ΥΓ.2: Tell me lies ή lies for the liars

ΥΓ. 3: Όπως μας πρότεινε και η juanita Tom Waits i never told the truth so i can never tell a lie
posted by street spirit at 12:46 PM 35 comments

Thursday, April 10, 2008

Αληθινά ψέματα

Να λες την αλήθεια είναι επικίνδυνο, αλλά να την ακούς, ανιαρό (Δανέζικο ρητό)

Αυτός που λέει την αλήθεια είναι εχθρός όλων (Ινδική παροιμία)

Το ψέμα θα γυρίσει όλη τη Γη πριν η αλήθεια προλάβει να φορέσει τα παπούτσια της (Αγγλική παροιμία)

Ένας θα πει ψέμα, δέκα θα το επαναλαμβάνουν ως αλήθεια (Κινέζικη παροιμία)

Ανάμεσα στο ψέμα και την αλήθεια υπάρχει η διέξοδος της σιωπής (Άγνωστος)

Truth exists, only falsehood has to be invented (George Braque)

Πριν από λίγο καιρό έβλεπα ένα ντοκιμαντέρ που έλεγε πως οι μηχανισμοί που αναπτύσσονται στον εγκέφαλο όταν λέμε ψέματα είναι περισσότεροι από όταν λέμε αλήθεια, μάλιστα έδειχνε αναπαράσταση του εγκεφάλου όπου τα σημεία του εγκεφάλου που ενεργοποιούνταν όταν κάποιος κατασκεύαζε κάποιο ψέμα ήταν περισσότερα από όταν κάποιος έλεγε την αλήθεια.

The truth, as always, will be far stranger (Arthur C. Clarke)

If you tell the truth you don't have anything to remember (Mark Twain)

Σίγουρα για το ψέμα μπορεί να χρησιμοποιούνται περισσότερα μέρη του εγκεφάλου για να το κατασκευάσουν και φυσικά να το εκφράσουν, όμως γιατί τότε η αλήθεια είναι τόσο δύσκολη και συνάμα ακόμη πιο δύσκολο είναι να την ανακαλύψεις, να την εντοπίσεις; Γιατί λοιπόν το εύκολο φαντάζει τόσο δύσκολο; Αλλά ακόμη περισσότερο γιατί είναι τόσο δυσεύρετο;


Τα παραμύθια της γιαγιάς από την Πόλη ήταν το καλύτερο ηρεμιστικό που επιστράτευσαν οι δικοί μου για να ηρεμήσουν ένα γενικά αρκετά άτακτο παιδί. Η γιαγιά Όλγα είχε τον τρόπο της. Δεν ήταν μόνο ότι ήξερε κάποια παραμύθια, αλλά και ο τρόπος που στα έλεγε που σε ταξίδευε στον κόσμο της φαντασίας. Ακούγοντας ένα βράδυ στο σπίτι της γιαγιάς το παραμύθι με την ιστορία του Μισκωλάκι, ένα αγοράκι με μισό κωλαράκι, παρόμοια με του κοντορεβυθούλι, έβλεπα στους τοίχους του παλιού προσφυγικού σπιτιού της τις σκιές να ζωντανεύουν, τους ίδιους τους τοίχους να γίνονται δάσος, τη γιαγιά να μεταμορφώνεται σε καλή νεράιδα.

Αργότερα, όταν είχα πλέον αρχίσει να διαβάζω, βρήκα ένα βιβλίο ντουλάπι ολόκληρο χοντρό και τεράστιο που είχε κάπου ξεχασμένο ο πατέρας μου. Το άνοιξα και ένας ολόκληρος νέος κόσμος ξεφύτρωσε μπροστά μου. Όλα τα παραμύθια του Χανς Κρίστιεν Άντερσεν και των αδελφών Γκριμ ζωντάνευαν μπροστά στα μάτια μου. Από τη μικρή Γοργόνα ώς τους Χάνσεν και Γκρέτελ και από το σπίτι της σοκολάτας ώς το αηδόνι του αυτοκράτορα. Έχοντας πλέον τις βασικές γνώσεις των παραμυθιών, προχώρησα για το μεταπτυχιακό. Έπειτα από μια καλή συμφωνία μεταξύ του ψιλικατζή της γειτονιάς Μενέλαου και μένα στην ηλικία των 7, θα του έδινα κάθε βδομάδα από 20 δρχ. και κείνος θα μου έδινε ένα βιβλίο του Ιούλιου Βερν και μόλις το ξεχρέωνα θα μου έδινε ένα ακόμη, αν σκεφτείτε ότι τότε ένα τέτοιο βιβλίο στοίχιζε γύρω στις 80 με 100 δρχ., καταλαβαίνετε ότι έπρεπε να περάσει τουλάχιστον ένας μήνας για να πάρω το επόμενο. Έτσι, λοιπόν, το χαρτζιλίκι για γαριδάκια και πατατάκια, κάτι να φάω βρε αδερφέ, γινόταν πνευματική τροφή. Η φαντασία μου εκείνη την εποχή οργίαζε. Στο κεφάλι μου έκαναν παρέλαση πειρατές, τέρατα, αερόστατα, υποβρύχια, ένας ολόκληρος παράλληλος κόσμος.

Όμως, χρειαζόμουν ένα μέρος ησυχαστήριο για να μπορώ να απολαμβάνω αυτές τις ιστορίες, μα πιο πολύ για να τις ζωντανεύω. Και το σπίτι δεν ήταν το κατάλληλο μέρος.
Στην πάνω γειτονιά υπήρχε ένα εγκαταλειμμένο σπίτι, ήρθε ο καιρός να εξερευνηθεί να γίνει η μυστική μου νήσος. Μια παλιά μονοκατοικία, κεραμοσκεπής, με κήπο παρατημένο επομένως με άγρια βλάστηση και δύο μεγάλα πεύκα. Είχε και υπόγειο βρώμικο στο οποίο επίσης είχαν φυτρώσει διάφορα άγρια φυτά, από την πίσω πλευρά του σπιτιού ο κήπος συνεχιζόταν όμως υπήρχε κάτι σαν σκάλα που χάρη σ'αυτό ανέβαινες στα κεραμίδια του σπιτιού, τα οποία σε κάποια σημεία είχαν δημιουργήσει μικρά κενά, η στέγη σε κάποια σημεία της είχε υποχωρήσει και αυτό είχε βοηθήσει να φυτρώσουν και στο εσωτερικό του σπιτιού διάφορα χορταρικά κ.λπ. Ωστόσο, το θείο δώρο που μου χάρισαν τα μαγικά κεραμίδια ήταν ότι στην ίδια ευθεία απέναντι ήταν το σπίτι της Αννούλας, με την οποία ήμουν κρυφά ερωτευμένος. Συνήθως μόνο κάτι σκιές έβλεπα πίσω από τις κουρτίνες, όμως αυτό ήταν αρκετό για να φτιάξω ιστορίες με την Αννούλα. Κάπως έτσι αυτό το εγκαταλειμμένο σπίτι έγινε το ησυχαστήριό μου, η κρυψώνα μου, μόνο που λίγο πιο κει καραδοκούσαν οι «πειρατές», διάφορα άλλα παιδιά της γειτονιάς που θέλαν να το εξερευνήσουν...

Πώς θα απότρεπα τους παρείσακτους; Εδώ ήταν καταλυτική η βοήθεια του κολλητού μου του Τ, αφού του έδειξα πρώτα τη... θέα από τα κεραμίδια, του εξήγησα το σχέδιο. Οι γείτονες «πειρατές» ήρθαν τελικά στο κρησφύγετο, στο οποίο είχαμε κλείσει νωρίτερα τα παντζούρια για να είναι μέσα σκοτεινά, το σκοτάδι μεγαλώνει τη φαντασία. Είχαμε δέσει με σπάγκο ένα παλιό τραπεζάκι, ενώ από μία μικρή τρύπα από τα κεραμύδια είχαμε κρεμάσει μία περίεργη μπάλα που είχαμε φτιάξει από τα διάφορα φυτά του κήπου. Νωρίτερα τους είχαμε πει με τον Τ ότι είδαμε το φάντασμα του γέρου που εξαφάνιζε παιδιά, ίσως και να τα έτρωγε, είχαμε βρει ένα απόκομμα εφημερίδας με την ιστορία του, ότι είχε σκοτώσει κάποιον, μερικά παιδιά τον μαρτύρησαν και μάλλον για να τα εκδικηθεί τα έτρωγε(εκείνο τον καιρό ήμουν επηρεασμένος από τον Αμί Νταντά, που είχα διαβάσει ότι ήταν κανίβαλος και μου είχε κάνει φοβερή εντύπωση, έπειτα από πάρα πολλά χρόνια ανακάλυψα ότι και αυτό ήταν ένας μύθος που χρησιμοποιούσε η Δύση προς όφελός της).

Οδήγησα τους «πειρατές» στο σπίτι με το φάντασμα, μπήκα πρώτος μέσα εγώ καθότι είχα ξανάρθει και ήξερα τα λημέρια, ο Τ δεν ήταν μαζί μας, αλλά στα κεραμίδια για να κουνάει τη φυτομπάλα. Με το που μπήκαμε όλοι μέσα στο σκοτάδι ήμασταν γεμάτοι δέος, τόλμη και φόβο, τράβηξα τον σπάγκο που είχα αφήσει στην άκρη δίπλα στην πόρτα, χωρίς να με δουν οι άλλοι, έτσι στην άλλη άκρη του σπιτιού ακούστηκε ένας έντονος θόρυβος που τράβηξε όλων την προσοχή, εκείνη την ώρα ο Τ άρχισε να κουνάει τη φυτομπάλα. Φανταστείτε το, από κει που έμπαινε μόνο μια χαράδρα φως κάτι σκούρο αιωρείται. Δε θέλει πολύ η φαντασία για να αναλάβει τα υπόλοιπα. Φώναξα «Φάντασμα» και από κει και πέρα έγινε χαμός, τρέχαμε όλοι πανικόβλητοι, φωνάζοντας, βγήκαμε έξω από το σπίτι και εξακολουθούσαμε να τρέχουμε μέχρι να το χάσουμε από τον ορίζοντά μας. Το σχέδιο μόλις είχε πετύχει. Ωστόσο, μόλις σταματήσαμε το τρέξιμο κάθε παιδί είχε και μια διαφορετική ιστορία να πει και αυτό ήταν ένα καλό μάθημα για μένα. Την ιστορία που μόλις είχα ξεκινήσει, τα παιδιά με τη φαντασία τους τη μεγάλωσαν, άλλα λέγανε ότι είδαν έναν γέρο, άλλα ότι είδαν ένα ιπτάμενο μαχαίρι, ενώ άλλα ένα ιπτάμενο σεντούκι, ακόμη άκουσαν και διάφορες φωνές. Το ησυχαστήριό μου είχε κερδίσει την ασυλία από την περιέργεια των μικρών εξερευνητών-«πειρατών».

Πέρασε ο καιρός, το εγκαταλειμμένο έγινε μια υπέροχη πολυκατοικία, η Αννούλα προτιμούσε πλέον τους μεγαλύτερους, ενώ αργότερα αποφάσισε να φύγει από το σπίτι των δικών της για να γνωρίσει τον κόσμο, όμως όποτε περνάω από το κει μια πλημμυρίδα γλυκόπικρων αναμνήσεων με διακατέχει.

Κάπως έτσι μεγάλωσα και κατάλαβα τη σχέση μεταξύ πραγματικότητας και αλήθειας. Κάπως έτσι πολλές φορές δεν πίστευα εύκολα ό,τι μου έδιναν σε μασημένη τροφή.
Τα βιβλία της Ιστορίας πάντα τα αμφισβητούσα, όπως και των Θρησκευτικών και είναι αλήθεια είχα υποστεί τις συνέπειες, στο γυμνάσιο έγινε ο πρώτος μαθητής στην ιστορία του σχολείου που έμεινε στα Θρησκευτικά, ευτυχώς με πέρασε ο μέσος όρος.
Αμφισβητούσα τους πάντες και τα πάντα και αυτό το ονόμαζαν εφηβεία.

Όλοι μας έχουμε πει κάποιες φορές ψέματα, άλλοτε για να κερδίσουμε κάτι, άλλοτε για να καλύψουμε κάτι, μερικές φορές ακόμη και για καλό σκοπό. Ο κόσμος ολόκληρος περικλύεται από ψέματα (όπως δημοκρατία, ελευθερία, είμαστε ελεύθεροι να μας κάνουν ό,τι θέλουν, πρωταθλητισμός με αγνά συμπληρώματα διατροφής, το μουσάκι στην κυρία πρωταθλήτρια πώς φύτρωσε;). Και φυσικά μέσα σ'αυτόν τον υπέροχο κόσμο υπάρχουν κάποιοι που λένε ψέματα κατ' εξακολούθησιν. Αυτοί συνήθως χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Σ'αυτούς που προσπαθούν να... δειχθούν και να γίνουν αποδεκτοί από την παρέα, οπότε λένε απλά ψέματα του τύπου «την τάδε την πήδηξα», «ήμουν μόνος ήταν τρεις και τους ρίμαξα στο ξύλο». Και στους άλλους που απλά το έχουν στο αίμα τους, στο dna τους.
Η δεύτερη κατηγορία έχει περισσότερο ενδιαφέρον,
Και μ' αυτούς θα συνεχίσω το ταξίδι μου στο επόμενο ποστ...






ΥΓ. Ώς τότε εσείς δεν έχετε παρά να Flip the coin καλή ακρόαση

ΥΓ2. Ο καιρός με αυτήν την γκρίζο-κιτρινό-καφέ σκόνη από την Αφρική που έχει καλύψει τον ουρανό και τον ορίζοντα συνωμοτεί για ιστορίες...
posted by street spirit at 12:19 PM 17 comments