"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> stories of the city stories of the streets: June 2008 stories of the city stories of the streets: June 2008

stories of the city stories of the streets

Wednesday, June 25, 2008

Ζέστα





Έχω βρει το παράθυρο του πράσινου δωματίου από όπου έρχεται ένα δροσερό αεράκι- όνειρο για αυτήν την καυτή μέρα και όσο σκέφτομαι ότι σε λίγο θα πρέπει να τ'αφήσω για να βγω έξω στο λιοπύρι και να καταλήξω κλεισμένος σ'ένα γραφείο με κλειστά παράθυρα, φουλ air condition και λίγο πιο κει έναν μυστήριο τύπο να καπνίζει την πίπα του αμέριμνα πνίγοντας όλους τους υπόλοιπους με την έντονη μυρωδιά της, τρελαίνομαι.
Ζέστη, ζέστη, ζέστα (όπως τη λένε εδώ πάνω), πολλή ζέστα... Και όμως στο πράσινο δωμάτιο φυσάει στο πρόσωπό μου αυτό το δροσερό αεράκι, πώς θα το αφήσω άραγε;;;;
Η Ελλάδα καίγεται (100 τόσες φωτιές τις τελευταίες μέρες είχαμε, σήμερα καίγεται το τελευταίο πράσινο κομμάτι του Υμηττού, στα Γλυκά Νερά), λυκνίζεται (οι σεισμοί συνεχίζονται στην Πελοπόννησο) σαν φοβερό γκομενάκι συμπεριφέρεται, είναι και naughty (βλέπε σκάνδαλο Siemens, ρε παιδιά δώστε και σε μας κάτι, σίγουρα κάπως έτσι σκέφτομαστε όλοι οι Έλληνες ενδόμυχα, καθώς κάθε κόμμα αρχίζει το ξεκαθάρισμα που φυσικά θα μας φέρει στα ίδια όπως πάντα, στο δε φταίμε εμείς αλλά ο Χατζηπετρής) πώς να μην τρελάνει κόσμο, ο Σαρκοζί λένε πως έπαθε έναν έρωτα μαζί της... (λέτε να αφήσει την Κάρλα;;;).
Ο ΟΑΣΘ μάς κάνει μια ευγενική χορηγία προσφέροντάς μας τις λεωφορειοσάουνες (λεωφορεία με χαλασμένα air condition που όμως έχουν κλειστά παράθυρα τα οποία δύσκολα ανοίγουν). Βλέπετε καλοκαιράκι είναι και κάποιοι από μας χρειάζεται να χάσουν κάποια κιλά, εξάλλου φεύγουν έτσι και οι τοξίνες. Και καθώς φεύγουν οι τοξίνες μαζί τους αναδύονται υπέροχες μυρωδιές από ιδρώτες, μασχάλες, κάτι σαν αιθέρια έλαια, νομίζω αρωματοθεραπεία το λένε. Η ναζιάρα φωνή στη λεωφορειοσάουνα ανακοινώνει την επόμενη στάση και ταυτόχρονα τα λίτρα ιδρώτα που έχουν πέσει μέχρι αυτή.
Ζέστη, ζέστη, ζέστα, πολλή ζέστα... Προσπαθώ να καταλάβω αν όλες αυτές οι αιθέριες υπάρξεις με τα ελάχιστα εκατοστά ύφασμα που κυκλοφορούν είναι όαση ή κόλαση, απλά έχω χάσει την μπάλα και οι παππούδες κυνηγάνε τις μασέλες τους καθώς οι γιαγιάδες τούς σακουλιάζουν...
Η επικαιρότητα θα έκανε και τον Φώσκολο να ζηλέψει με ό,τι έχει συμβεί αυτόν τον καιρό, απαγωγές, δολοφονίες, δολοπλοκίες, σκάνδαλα τύπου Siemens, σεισμοί, πυρκαγιές, Λυκαβηττός on/off, συναυλίες... Σίγουρα, είναι κόλπο των καναλαρχών για να μας παγιδεύουν στα κανάλια τους και να χαζεύουμε τις ειδήσεις τους και τα παράθυρά τους, άραγε σ'αυτά έχει δροσιά...
Δουλειά, πολλή δουλειά, αλλά ποιος ασχολείται μαζί της, όταν μπροστά σου έχεις τις διακοπές που πλησιάζουν, τα ταξίδια που θα κάνεις, όμως, πρόσεχε μην πέσεις στο τριπάκι τού τελικά γιατί δουλεύουμε για να πάμε δυο βδομάδες διακοπές το καλοκαίρι, σε βλέπω να χάνεις και συ την μπάλα, καλύτερα έλα δω στο πράσινο δωμάτιο, έχει μια θέση στο παράθυρο με το δροσερό αεράκι να σε περιμένει...





ΥΓ. Αχ, αυτά τα κορίτσια τι μας κάνουν, τρελαίνουν μέχρι και τον boss girls in their summer clothes


ΥΓ. 2: Μπανεράκια γεμάτα εικόνες από μέρη που έχω πάει (summersong) και από μέρη που θέλω να πάω κατακλύζουν αυτή τη στιγμή το μυαλό μου καθώς κλείνω τα μάτια για μια τελευταία ριπή δροσιάς πριν την κάνω για να γευτώ τις πολυτέλειες που μου προσφέρουν ο ΟΑΣΘ και το γραφείο μου φυσικά

ΥΓ. 3: Οι φωτό φυσικά δεν είναι του πράσινου δωματίου, αλλά από το google, θα μπορούσαν όμως να ήταν με τη δροσιά που έχει




ΥΓ. 4 UPDATE 27/6: Ζέστα, πολλύ ζέστα στην Πάνω Πόλη, όπου εθελοντές ποδηλάτες σε λίγη ώρα, γύρω στις 8, θα κάνουν πορεία διαμαρτυρίας γυμνοί, τυχεροί γλίτωσαν και το μπουρίνι που έριξε νωρίτερα, διαμαρτυρόμενοι για τη ρύπανση των πόλεων και ελπίζοντας κάποια στιγμή το ποδήλατο να πάρει στην πόλη τη θέση που του αξίζει, με πραγματικούς ποδηλατοδρόμους και ίσως με συστήματα όπως υπάρχουν στη Βαρκελώνη και σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις, όπου υπάρχουν ποδήλατα σε διάφορα μέρη που προσφέρονται δωρεάν προς χρήση στους πολίτες της πόλης. Λοιπόν πάρτε το ποδήλατό σας και μόνο καμιά περούκα ή μάσκα και βγείτε πορεία στην πόλη και θα δροσιστείτε...
posted by street spirit at 1:31 PM 20 comments

Thursday, June 12, 2008

World Day Against Children Labour






12 Ιουνίου, μια ακόμη θλιβερή μέρα να μας θυμίζει αυτό που ξεχνάμε κάθε μέρα, την παιδική εργασία. Υπολογίζεται ότι γύρω στα 165 εκατ. παιδιά ηλικίας 5-14 εργάζονται, πολλά από αυτά κάτω από άθλιες, απάνθρωπες συνθήκες, που θυμίζουν προηγούμενους αιώνες, αντιμετωπίζουν πολλές απειλές και κινδύνους που περιλαμβάνουν την ανάμειξη, το χειρισμό και τη χρήση τοξικών ζιζανιοκτόνων, τη χρήση επικίνδυνων κοπτικών εργαλείων, την εργασία σε ακραίες θερμοκρασίες και το χειρισμό ισχυρών και βαριών μηχανημάτων και οχημάτων.
Νιώθω ντροπή και ταυτόχρονα πόνο που υπάρχουν σ'όλο τον κόσμο παιδιά να βρίσκονται σχεδόν σε κατάσταση δουλείας, σε χωράφια, σε ορυχεία, εργοστάσια, στους δρόμους...
Τα δικά μου όμως λόγια είναι περιττά, διαβάστε μερικές μαρτυρίες παιδιών, είναι στα αγγλικά, όμως αξίζουν την προσοχή σας. Και μη νομίζετε ότι δεν συμβάλλουμε όλοι μας σ'αυτήν τη μεταχείριση των παιδιών. Αυτό είναι το μεγάλο μας λάθος. Είμαστε καταναλωτές σε μια παγκόσμια αγορά, γι'αυτό την επόμενη φορά που θα αγοράσουμε κάτι ας είμαστε λίγο πιο προσεκτικοί από πού είναι, από ποιον κατασκευάστηκε, ας πετάξουμε τον στρουθοκαμηλισμό στο καλάθι των αχρήστων και ας κοιτάξουμε καλύτερα στον καθρέφτη. Η Unicef και το International Programme on the elimination on child labour συμφωνούν ότι η μόνη λύση είναι η εκπαίδευση αυτών των παιδιών και πρέπει όλοι μας να βοηθήσουμε. Αν θέλουμε έναν καλύτερο κόσμο πρέπει να πάρουμε την απόγνωση από αυτά τα παιδιά και να τους δώσουμε πίσω την ελπίδα και την αθωότητά τους. Μπορούμε!




Τα παιδιά τα λένε με τα δικά τους λόγια

Senegal: How Awa dreads “salt season” wa, 9-year-old girl, said “Look at my hands, my palms are cracked. My skin is so dry and my eyes sting all of the time. That’s because of the salt. We have to work during the dry season when it’s very cold. From morning until dusk, we work under the sun without any protection. When it’s salt season, the schools are practically empty; ever yone goes to harvest salt because it’s the only way to make money to buy clothes and school supplies. My parents can’t manage otherwise. We need the money that I earn. With it I can help them with family expenses.” A “I would like to go to secondary school like my brother, who is one of the rare students from our village to have passed the entrance exam. Now he is in town and he is going to continue his studies. School is my biggest worry – it’s difficult to both go to school and harvest salt.” “No one forces me to go to work. I started when I was very little by accompanying my mother. I have seen the slogan “Red Card to Child Labour” on TV; I know that children are not allowed to work. But no one forces us. We have grown up working in salt and we don’t know anything else. “






Mongolia: D. Jargal rediscovers childhood . Jargal, now a 7th-grader, started work in Mongolia’s gold mines in 1997 in order to help his family. “Personally I do not like to work”, he says. “However, I didn’t have a choice. Life was hard then, I had headaches and torn clothes – my family is so poor.” The informal gold mining sector in Mongolia is large and increasing, involving 20 per cent of the rural workforce. At least 10 to 15 per cent of these workers are children. The situation stems from reduced rural income opportunities, decimated livestock herds, and rising unemployment in both rural and urban areas, as well as popular expectations of high income through gold mining activities. Children in this sector work in hard rock, and half of them work with mercury to extract gold. They work underground, in water, and at blasting sites. Many of them have no access to schools or health services. In 2004, International Programme on the Elimination of Child Labour supported a comprehensive pilot project to prevent and eliminate child labour and improve the situation of informal gold miners. One of the priorities of this project, implemented by the Mongolian Employers’ Federation (MONEF), was to improve educational opportunities for working children. D. Jargal quickly learned how different life could be. “When I worked, the food was bad and I often felt sore and sick. I couldn’t take breaks to eat or drink properly, I always needed to hurry. Now everything is different, I can rest, my body and mind are fresh and I feel that I am learning every day.” “When I worked, I was very busy all day breaking rocks and panning gold. I don’t work anymore, I have a good time studying and playing with friends and classmates. When I wasn’t going to school, I didn’t have time to play. I worried about whether I would find any gold, and I had headaches due to worrying so much.” DAs his life has changed, so have his hopes for the future. He says, “When I worked I wished I was a rich person with freedom. I dreamed about that when I worked. But now I dream about being a smart person, who can do something good for my country and the world.”







Indonesia: A boy from a mining family W anto, 16-year-old, comes from a mining family. His grandparents and his parents were miners, both in the mechanized units and as ngerébo’s. Wanto has to work because he is the oldest son, which means he has an obligation to help the family. He can do no other jobs besides mining because his parents never farmed and thus never taught him how to farm. For a while his parents owned their own sedot kering unit but eventually were bankrupted by lack of sufficient gold finds and sold the equipment to repay debts. His father has a mining job in Benggalon and lives in Bontang, around 550 km away. The third of five children and the oldest boy, Wanto finished elementary school despite sometimes being absent in the dry season when he with other classmates would join a mining unit. He currently works with a dry suction mining unit in Nangon, 30 minutes walk from his home. Wanto no longer cares to continue his education to junior high school. He thinks that continuing education will result in losing time to mine gold. Pointing to his long-time friend sitting next to him, Wanto said that his friend is continuing his education and recently entered high school in Samarinda. Wanto said that his friend receives money from his parents. Though he wanted at first to continue with his schooling, Wanto’s family couldn’t afford it and so he had to find work. Wanto’s eldest sister, now 18, was able to complete the third year of junior high school with financial help from an aunt, but then she couldn’t afford to let the girl continue to higher school. The sister currently lives with her aunt in Samarinda, 400 km away, helping out with chores in the house. A younger brother was among the 33 miners who died in the Bilit mining accident in 1997. The boy was 11. Wanto’s youngest brother is 5 years old. When his family still owned their unit, Wanto was in the fourth grade and worked only during the school holidays. Although the work is tougher in the gold striking (mopo’) period, Wanto acknowledged that workers are happier because of the potential income. Once, when he was 11 and working in his family’s unit, Wanto earned between 4 million and 5 million rupiah (US$460 and US$575) in the mopo’ period. He used a portion to buy new clothes and shoes and gave the remainder to his mother to save. He wants to buy a motorcycle with his savings. No longer in school, Wanto took a full-time job in a sedot selam unit as a diver when he was 12. But when he dived for the first time, his ears and nose bled. He switched to removing the debris. Later though, when a friend asked, he tried diving again so he wouldn’t be seen as a coward. His ears and nose did not bleed that time and he remained working as a diver. He lasted less than a year; the work was too hard, he explained. He’s been working in a sedot kering unit with six other workers for the past three years. The unit is owned by the uncle of a friend. His duties are to spray and remove stones. He considers these duties lighter than diving.
ILO International Programme on the Elimination of Child Labour (IPEC) June 2006
The unit has changed locations three times in three years. “Many workers have stopped working because the dam keeps breaking. They cannot keep removing water and ambuh, since they would have to work hard, but gain little,” Wanto said. If the dam breaks, the workers have to repair it, otherwise water will enter the pit and has to be removed before gold can be mined. The collected gold is calculated daily. The calculation of how much one worker earns is done at the end of the carpet washing, but the money is paid after the gold is sold, which is done once a week. (Carpet washing can be done two or three times in a day and different people might be involved in the carpet washings.) In one day, the unit can get at least 6-11 grams of gold that sells for up to 68,000 rupiah per gram. In the wet season, however, each worker gets between 30,000 and 50,000 rupiah per day. In mopo’ times, they earn up to 200,000 rupiah (US$24) per day. In his job, Wanto holds the hose and directs the stream to the wall, similar to a firefighter. The spray will gouge the pit walls, bringing stones and soil down. The workers in a pit might be buried alive if the whole wall falls. The sprayer will be the first one to die because he’s closest to the wall. Wanto is haunted by his brother’s death and has fears of dying. Wanto often suffers from skin and respiratory ailments. The workers in his unit have to pay for their own medical treatment. Glossary: Ambuh: brownish-yellow sand and soil from the river bed, containing no gold and usually disposed of. Mopo’: successful (gold) strike Ngerébo’: panning gold from sand that has been panned by others before (sand from sedot kering units or washed welkoms from sedot selam and sedot rujak units) Sedot kering: The method of mining gold on dry land but without tunnelling introduced in 1999. In this system, a 4- to 8-m-deep pit is dug, as far as 50 m from the river. An engine and a pump are located next to the river and used to suck water to the pit to make the soil “suckable”. That watery soil is then pumped to the platform through a second set of engine/pump and then channelled back into the river through a carpet that will catch the gold ore. Sedot selam: Mechanical devices began to be used by divers in 1984 to suck the sand from the river bed.





Nepal: Sudha udha began work as a stone crusher at a quarry when she was 12 years old hoping to raise some extra money for her family. Although the stone she produces is used for road building in her area, it has not paved the way for an education for Sudha. This is something she regrets every day, as the local school is just a short walk from her home. When asked if she would prefer to be at school, Sudha sighs and responds that it's too late for her to start now. Her wages from crushing stones, though small, are now an important part of her family's income, supplementing their small earnings from farming livestock along the banks of the river near where they live. Searching the nearby forest, the family gathers firewood, which they then sell at the market, providing another source of much needed money. Sometimes, Sudha's brother, sister and her parents also work as stone crushers in an effort to supplement their meagre earnings from farming. Their combined efforts earn them 1,400 rupees a week (around US$20 or €15). When asked why she continues to do this back-breaking and dangerous work, S Sudha simply sighs and stares at the sky. "There is no alternative", she says. For her, this is her destiny, her pre-ordained role in life.



ΥΓ. Και αν όλα αυτά σας φαίνονται τόσο μακρινά, έρευνα της Τράπεζας της Ελλάδος δείχνει ότι 450.000 παιδιά στην Ελλάδα ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας
Σύμφωνα με την κοινωνική οργάνωση ΑΡΣΙΣ 150.000 παιδιά κάτω των 18 ετών εργάζονται στην Ελλάδα.
Αν θέλουμε να βοηθήσουμε η ΑΡΣΙΣ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ:

1. Μην επιδοτείτε την παιδική εργασία δίνοντας χρήματα στα παιδιά που δουλεύουν στο δρόμο.
2. Εάν θέλετε να δώσετε κάτι φροντίστε τη διατροφή τους ή προσφέρετε ένα προσωπικό είδος μόνο για παιδιά (τετράδια, χρώματα, παιχνίδια).
3. Το πιο σημαντικό, όμως, που μπορείτε να κάνετε είναι να δώσετε την προσοχή σας. Παρατηρήστε και καταγράψτε τα στοιχεία για το σημείο, την ώρα και τη συχνότητα με την οποία βλέπετε ένα παιδί να εργάζεται και ειδοποιήστε μας (τηλ: 210 8259880-Αθήνα, 2310 526150- Θεσ/νίκη).
4. Ενημερωθείτε για το έργο μας και υποστηρίξτε τη δράση κατά της παιδικής εργασίας και εκμετάλλευσης ανηλίκων στην Ελλάδα
posted by street spirit at 1:52 PM 7 comments

Wednesday, June 04, 2008

Το μέλλον είναι τώρα!!!














Αρκετά συζητάμε για το πόσο έχει επηρεαστεί το περιβάλλον, για το τι θα κάνουν οι κυβερνήσεις, τι λένε οι επιστήμονες, άπραγοι, κάνοντας όσα δεν θα έπρεπε να κάνουμε. Έχει χαθεί πολύτιμος χρόνος με όλες αυτές τις αναλύσεις που κάνουν οι επιστήμονες παρότι είναι ηλίου φαεινότερο όλες οι αλλαγές που γίνονται στο περιβάλλον και γιατί γίνονται, τα γεγονότα μάς έχουν προσπεράσει. Και είμαστε όλοι μας υπεύθυνοι.
Ας πάψουμε να αναρωτιόμαστε, να συζητάμε, να αναλύουμε, είναι καιρός για πράξεις. Ας αρχίσουμε από τα δικά μας, ας κάνουμε αυτό που εμείς μπορούμε για να βοηθήσουμε το περιβάλλον...





Αν όχι για μας για τα παιδιά του κόσμου από τα οποία έχουμε δανειστεί αυτόν τον κόσμο.
Όχι άλλα λόγια, μόνο πράξεις.
Το μέλλον είναι τώρα...
Οι λέξεις είναι φτωχές μπροστά στις εικόνες...










παρόμοια με αυτήν την εικόνα αντίκρισα πέρυσι στον Γλαρόκαμπο, σ'ένα υπέροχο μέρος της Χαλκιδικής, όπου δυστυχώς στεναχωριέμαι που το λέω γιατί είμαι υπέρ του ελεύθερου κάμπινγκ αλλά από ανθρώπους που σέβονται το περιβάλλον, γιατί στο Γλαρόκαμπο όσοι έκαναν ελεύθερο κάμπινγκ δίπλα από τη σκηνή τους είχαν και ένα βουνό από πλαστικά μπουκάλια και άλλα σκουπίδια, αλλά και ο χωμάτινος δρόμος ήταν λες και είχε σχεδιαστεί από σκουπίδια.


Πώς όμως βλέπουν τα μάτια των παιδιών τις αλλαγές του περιβάλλοντος μέσα από μια έκθεση παιδιών από την Κίνα











ΥΓ. Αν θες περισσότερα δες The billion tree campaign, United Nations Environment Programme stand up to climate change
posted by street spirit at 1:31 PM 12 comments

Monday, June 02, 2008

The last stand






Τα ορυκτέλαια βρίσκονται σε διαρκή μάχη με όλα τα συστατικά Ε μέσα μου, προσπαθώντας να καταλάβουν όλο και περισσότερα μέρη, φλέβες, αρτηρίες, καρδιά... όχι ρε παιδιά και το μυαλό. Εκεί προσπαθώ να κάνω την τελευταία αντίσταση ή σε καλύτερα ελληνικά the last stand.
Βέβαια, όλος αυτός ο πόλεμος έχει τις συνέπειές του. Μία από αυτές είναι και ότι ψιλοχάθηκα από το μπλογκ, όμως, πάντα βρίσκεται στο μυαλό μου, όπως και όλοι οι φίλοι μέσα απ'αυτό, ακόμη και όταν δεν γράφω.
Στο μεταξύ, εκτός από τη μάχη που γίνεται στον εσωτερικό μου κόσμο, μία μάχη ακόμη πιο μεγάλη γίνεται στον έξω κόσμο. Ποιος θα πάρει τη μερίδα του λέοντος από τα κέρδη;
Οι τράπεζες ή τα σούπερ μάρκετ; Και κάπου εκεί ανάμεσα εμφανίζονται και διάφοροι εφοπλιστές, για να μην τους ξεχνάμε, να πολεμάνε με πετρελαϊκές επιχειρήσεις για το ποιος θα επικρατήσει...






Από τότε που το πετρέλαιο και τα σιτηρά με το ρύζι μπήκαν στο χρηματιστήριο, η άνοδος των τιμών είναι ραγδαία, περνάει τα 4G, προκαλεί ίλιγγο, ταχυπαλμία, τρόμο (η δικαιολογία ότι η βιοκαλλιέργεια, που γίνεται μόνο στο 1% της καλλιεργήσιμης γης, είναι η αιτία της ανόδου και όχι απλά η αφορμή είναι αστεία). Το πιο παράξενο δε, είναι ότι από τα 800 εκατ. ανθρώπους που υποφέρουν από την πείνα οι μισοί είναι αγρότες.
Λίγο πιο πέρα οι κλιματικές αλλαγές, ίσως οι μόνες δίκαιες, περιμένουν να μπουν και αυτές στον πόλεμο. Αυτές αναμένεται ότι δεν θα κάνουν διακρίσεις, θα χτυπήσουν όλα τα στρώματα, φτωχούς και πλούσιους. Το κακό είναι ότι ξεκίνησαν από τους φτωχούς και δυστυχισμένους, για να επιβεβαιώσουν το ρητό όπου φτωχός και η μοίρα του.










Ετσι, η Μιανμάρ δοκιμάζεται έπειτα από τον κυκλώνα Ναργκίς που στο πέρασμά του άφησε χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες, μα πιο πολύ εκατομμύρια κόσμου αντιμέτωπα με λιμό και μολυσματικές ασθένειες. Η χούντα της Μιανμάρ ακόμη και αυτήν τη δύσκολη ώρα παρέμεινε άκαμπτη σαν να ήθελε να εξοντώσει τους ήδη εξαντλημένους κατοίκους της χώρας, ώστε να παραμείνει μόνη. Χαρακτηριστική η δήλωση του Αμερικανού υπουργού Άμυνας Ρόμπερτ Γκέιτς: «Απλώσαμε το χέρι, αλλά εκείνοι είχαν τα δικά τους στις τσέπες». Ένα μήνα μετά σχεδόν από το χτύπημα του Ναργκίς, το στρατιωτικό καθεστώς δέχθηκε υπό όρους τη διεθνή βοήθεια, ωστόσο, η κυβέρνηση κατηγορεί τη διεθνή βοήθεια και δηλώνει ότι τα θύματα μπορούν να επιζήσουν και δεν χρειάζονται «τις σοκολάτες που τους στέλνει η διεθνής κοινότητα».



από fao



Μια βόλτα στα σούπερ μάρκετ θα σε πείσει ότι τα πάντα έχουν γίνει πανάκριβα. Για παράδειγμα ακόμη δεν μπορώ να το χωνέψω ότι τρεις πολύχρωμες πιπεριές είχαν 4,50 ευρώ!!!! Τα σούπερ μάρκετ έχουν γίνει ένα είδος χρηματιστηρίου, ωστόσο δεν έχουν ένα ταμπλό να δείχνουν τις τιμές που ανεβαίνουν, γιατί για να κατέβουν, όπως ακούστηκε τελευταία, πρέπει πρώτα να ανέβουν πολύ ψηλά...
Και αν σε μας φαίνονται τα είδη διατροφής τόσο ακριβά, ώστε να κλαιγόμαστε που φορτώνουμε τις πιστωτικές κάρτες και τρίβουν τα χέρια τους οι τράπεζες, φανταστείτε τι θα γίνεται στις χώρες του Τρίτου Κόσμου. Ο κόσμος ολόκληρος βρίσκεται αντιμέτωπος με μια νέα κρίση, την κρίση τροφίμων.Γι'αυτό και αυτές τις μέρες γίνεται ένα ακόμη συνέδριο στη Ρώμη για την αντιμετώπιση των υψηλών τιμών στα τρόφιμα από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας (FAO), μόνο που απ' αυτά έχουμε πήξει και πλέον θέλουμε λύσεις και πράξεις.







Χθες, 1η Ιουνίου, σε περίπου 70 χώρες, από την Ινδονησία ώς τη Γουατεμάλα έγιναν συγκεντρώσεις (Global walk) για να στείλουν ένα μήνυμα ότι κάτι πρέπει να γίνει, ώστε να μην υπάρχουν πεινασμένα παιδιά στον κόσμο, στην Ελλάδα βέβαια ήμασταν υπεράνω και πήγαμε μάλλον κατευθείαν στις ακτές για να διαμαρτυρηθούμε κάνοντας ηλιοθεραπεία.







Και ενώ όλα αυτά τριβελίζουν το μυαλό μου δεν μπορώ να αντισταθώ στο ότι οι διακοπές πλησιάζουν. Και αυτό με κάνει να ονειρεύομαι, να καταστρώνω σχέδια, να ξεφεύγω από τη μαυρίλα, που μοιάζει να είναι μακριά μας, όμως, είναι δίπλα μας.
Μπορεί να σας φαίνομαι πεζός, επιφανειακός, αλλά στο μυαλό μου όλα αυτά τρέχουν, συνδέονται, μπουρδουκλώνονται, χάνονται σε πανηγυράκια τύπου Eurovision και Euro, γίνονται όλα ένα συνονθύλευμα.
Σας το 'πα και στην αρχή, μέσα μου γίνεται ένας πόλεμος, ορυκτέλαια και ουσίες Ε προσπαθούν να καταλάβουν το είναι μου. Όμως, το last stand θα γίνει στην περιοχή του μυαλού, λες να το έχουν καταλάβει ήδη και να μην το έχω πάρει χαμπάρι;;;;

ΥΓ. Αυτό που βρίσκεται στο πίσω μέρος του μυαλού μου και μου 'χει κολλήσει σαν τσίχλα είναι ο φόβος να βάλουν στο χρηματιστήριο και το νερό. Τότε θα γίνει ο μεγάλος χαμός...


ΥΓ.2: Μια λύση για τα σούπερ μάρκετ είναι να ανεβάζουμε όλοι τις τιμές τους στα μπλογκ θα 'ναι ένας ωραίος ανορθόδοξος πόλεμος...
posted by street spirit at 12:25 PM 13 comments