"http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> stories of the city stories of the streets: July 2008 stories of the city stories of the streets: July 2008

stories of the city stories of the streets

Tuesday, July 22, 2008

Ένα χαλασμένο λάβιτοπ, το Καλαμίτσι, η γιαγιά και τα Πι Πι





Ίσως ο μεγαλύτερος τίτλος ποστ που έχει αναρτηθεί. Όμως σ'αυτόν τον τίτλο βρίσκεται όλη η αλήθεια για το πού ήμουν χαμένος, αλλά και για το πού θα απογειωθώ σε μερικές μόνο μέρες...
Δεν υπάρχει πιο άτιμο πράγμα από το να ανοίγεις το λάβιτοπ σου και να βλέπεις απλά μια μαύρη οθόνη με απαίσια λευκά γράμματα να σου λένε ότι θα κάνουν επανεκκίνηση και όμως να μην κάνουν ποτέ... Μάλλον κτύπησε ο σκληρός αποφάνθηκε ο ντόκτορ λάβιτοπ, ευτυχώς δεν ξέρω πώς μου έσωσε κάποια αρχεία... Όμως, το δεύτερο πόδι της Χαλκιδικής μάς περίμενε και δη το Καλαμίτσι για μια σφηνάκι και οικονομική απόδραση και μας δικαίωσε. Τελικά μια σκηνή μπορεί και να σε σώσει από τις υπερβολές των ξενοδόχων. Τι υπέροχο πράγμα να είσαι όλη μέρα στη θάλασσα, να ξυπνάς και να κοιμάσαι στη θάλασσα. Να κάνεις πρώτα μια βουτιά στη θάλασσα και μετά να παίρνεις καφέ. Το μόνο άσχημο ήταν το βράδυ ένα εκνευριστικό πουλί που έβγαζε έναν ήχο που δεν ήταν ούτε ου ούτε χου ούτε λου ήταν όλα αυτά σ'ένα σαν ευκαιρία στα ράφια των σούπερ μάρκετ. Ήρθαν και τα ψηλόπαιδα και ο Τ με την Ε και γίναμε μια υπέροχη παρέα. Τώρα γιατί το Καλαμίτσι ως ονομασία μου βγάζει κάτι από Λούκι Λουκ, μάλλον θα πρέπει να το ψάξω. Πάντως, σαν τη Χαλκιδική πουθενάαααα...
Ένα βράδυ μόνο ξεκουμπιστήκαμε από το Καλαμίτσι και πήγαμε στη Σάρτη, όπου αντικρίσαμε όλη την Ανατολική Ευρώπη να κάνει διακοπές εκεί, φάγαμε λουκουμάδες χειροποίητους από τη γιαγιά του δρόμου, η οποία έκανε κουτό το ψηλόπαιδο όταν του είπε με σοβαρό ύφος ότι οι λουκουμάδες στοιχίζουν 15 ευρώ και κείνος το 'χαψε...
Λίγο νωρίτερα είχαμε κτυπήσει και ένα ψητό καλαμπόκι σκέτο γλύκισμα από μια άλλη γιαγιά, που αρχικά τη λυπηθήκαμε γιατί δεν είχε λέει κόσμο, αλλά τελικά είχε μαζέψει όλο το χρήμα νωρίτερα καθώς έδωσε σε κάποιον συγγενή της γύρω στα 300 ευρώ σε ψιλά!
Ο στόχος στο Καλαμίτσι επιτεύχθει και κάναμε τελικά ξεκούραστες φτηνές μίνι διακοπές και αυτό γιατί έπειτα μας περιμένει συνέχεια, μεγάλη συνέχεια...

Στην επιστροφή από το Καλαμίτσι πήραμε τη γιαγιά της Β για να τη φιλοξενήσουμε για μία βδομάδα. Το σπίτι με τη γιαγιά έφερνε θύμησες πολλές από τη δική μου γιαγιά η οποία μας άφησε κάμποσα χρόνια πριν.
Το σπίτι γέμισε με σοφιστική τσαχπινιά και αρχοντιά. Η γιαγιά της Β χρησιμοποιώντας την πονηριά και τη σοφία της μου την έφερνε με χίλιους δύο τρόπους ώστε να τρώω περισσότερο και να της κάνω το χατίρι. Αχ, αυτές οι γιαγιάδες με το φαΐ, καταλαβαίνω ότι είναι απωθημένα από την Κατοχή, όμως γιατί πρέπει να γίνω εγώ σημαδούρα στη θάλασσα...
Λόγω της γιαγιάς στο σπίτι, ξύπναγα πρωί και της έκανα παρέα, όποτε λάπτοπ γιοκ, παρότι εκείνες τις ώρες δεν ήμουν και η καλύτερη παρέα και πώς να 'μαι αφού δεν είχα περισσότερες από πέντε ώρες παρέα με τον Μορφέα...
Πάντα περιποιημένη, σωστή κοκέτα και ας μην έβγαινε από το σπίτι και ας πήγαινε μόνο μέχρι το μπαλκόνι.
Και αυτοί οι κολοκυθοκεφτέδες που μας έφτιαξε, κόλαση και παράδεισος μαζί... σίγουρα θα γίνω σημαδούρα.
Χτες ήρθε ο θείος της Β επέστρεψε με την οικογένειά του και την πήραν πίσω. Εκείνη κάνα δίωρο νωρίτερα είχε στηθεί στο μπαλκόνι σαν να είχε ανέβει στο κατάρτι και κοιτούσε στον ορίζοντα για στεριά-αυτοκίνητο του Θ της Β. Της είχαν λείψει τα μικρά της εγγόνια, της είχε λείψει να τη ζουζουνίζουν και να τη ζαλίζουν.
Σήμερα έχω αρχίσει να μετρώ αντίστροφα καθώς την Κυριακή μαζεύουμε τα μπογαλάκια μας και την κάνουμε για μέρη ξωτικά, ο χάρτης έδειξε Πι Πι και κει θα πάμε.
Είναι η πρώτη φορά που δεν κάνω διακοπές καλοκαίρι σε κάποιο ελληνικό νησί. Μου φαίνεται κομματάκι παράξενο. Αλλά αυτό το έπαθα όταν κοίταξα τον χάρτη και είδα πού έχω πάει. Θέλω να καλύψω τα περισσότερα μέρη του χάρτη, γιατί νιώθω ότι τόσο καιρό ήμουν σε μια κουκκίδα, υπέροχη μεν, δεν λέω, αλλά κουκκίδα. Καιρός να ανοίξουμε φτερά, εξάλλου το προηγούμενο μεγάλο ταξίδι μάς άνοιξε την όρεξη και είναι μεγάλη η άτιμη...
Τα Πι Πι είναι νησάκια και αυτό είναι κάπως παρηγοριτικό για μένα που δεν θα πάω φέτος στα νησιά, τα ελληνικά. Βρίσκονται στη Νοτιοανατολική Ταϊλάνδη και ίσως τα γνωρίζετε όσοι από σας έχετε δει την ταινία «Τhe Beach».

Ελπίζω να αντικρίσω μια ανάλογη εικόνα με αυτή που βρήκα στο Ίντερνετ.






Καλό σας καλοκαίρι, λοιπόν, όπου και αν βρίσκομαι πάντα σας σκέφτομαι. Και όπως συνήθως θα κρατήσω το μαγαζί όταν όλοι θα λείπετε, δηλαδή τον Δεκαπενταύγουστο.

ΥΓ. Και επειδή δεν μπορώ να σας αφήσω έτσι, σας αφήνω μια απίστευτη διασκευή του Billie Jean από Cornell
posted by street spirit at 1:48 PM 140 comments