stories of the city stories of the streets

Ένα χαλασμένο λάβιτοπ, το Καλαμίτσι, η γιαγιά και τα Πι Πι

2008-07-22T13:48:00.008+03:00

Ίσως ο μεγαλύτερος τίτλος ποστ που έχει αναρτηθεί. Όμως σ'αυτόν τον τίτλο βρίσκεται όλη η αλήθεια για το πού ήμουν χαμένος, αλλά και για το πού θα απογειωθώ σε μερικές μόνο μέρες...
Δεν υπάρχει πιο άτιμο πράγμα από το να ανοίγεις το λάβιτοπ σου και να βλέπεις απλά μια μαύρη οθόνη με απαίσια λευκά γράμματα να σου λένε ότι θα κάνουν επανεκκίνηση και όμως να μην κάνουν ποτέ... Μάλλον κτύπησε ο σκληρός αποφάνθηκε ο ντόκτορ λάβιτοπ, ευτυχώς δεν ξέρω πώς μου έσωσε κάποια αρχεία... Όμως, το δεύτερο πόδι της Χαλκιδικής μάς περίμενε και δη το Καλαμίτσι για μια σφηνάκι και οικονομική απόδραση και μας δικαίωσε. Τελικά μια σκηνή μπορεί και να σε σώσει από τις υπερβολές των ξενοδόχων. Τι υπέροχο πράγμα να είσαι όλη μέρα στη θάλασσα, να ξυπνάς και να κοιμάσαι στη θάλασσα. Να κάνεις πρώτα μια βουτιά στη θάλασσα και μετά να παίρνεις καφέ. Το μόνο άσχημο ήταν το βράδυ ένα εκνευριστικό πουλί που έβγαζε έναν ήχο που δεν ήταν ούτε ου ούτε χου ούτε λου ήταν όλα αυτά σ'ένα σαν ευκαιρία στα ράφια των σούπερ μάρκετ. Ήρθαν και τα ψηλόπαιδα και ο Τ με την Ε και γίναμε μια υπέροχη παρέα. Τώρα γιατί το Καλαμίτσι ως ονομασία μου βγάζει κάτι από Λούκι Λουκ, μάλλον θα πρέπει να το ψάξω. Πάντως, σαν τη Χαλκιδική πουθενάαααα...
Ένα βράδυ μόνο ξεκουμπιστήκαμε από το Καλαμίτσι και πήγαμε στη Σάρτη, όπου αντικρίσαμε όλη την Ανατολική Ευρώπη να κάνει διακοπές εκεί, φάγαμε λουκουμάδες χειροποίητους από τη γιαγιά του δρόμου, η οποία έκανε κουτό το ψηλόπαιδο όταν του είπε με σοβαρό ύφος ότι οι λουκουμάδες στοιχίζουν 15 ευρώ και κείνος το 'χαψε...
Λίγο νωρίτερα είχαμε κτυπήσει και ένα ψητό καλαμπόκι σκέτο γλύκισμα από μια άλλη γιαγιά, που αρχικά τη λυπηθήκαμε γιατί δεν είχε λέει κόσμο, αλλά τελικά είχε μαζέψει όλο το χρήμα νωρίτερα καθώς έδωσε σε κάποιον συγγενή της γύρω στα 300 ευρώ σε ψιλά!
Ο στόχος στο Καλαμίτσι επιτεύχθει και κάναμε τελικά ξεκούραστες φτηνές μίνι διακοπές και αυτό γιατί έπειτα μας περιμένει συνέχεια, μεγάλη συνέχεια...

Στην επιστροφή από το Καλαμίτσι πήραμε τη γιαγιά της Β για να τη φιλοξενήσουμε για μία βδομάδα. Το σπίτι με τη γιαγιά έφερνε θύμησες πολλές από τη δική μου γιαγιά η οποία μας άφησε κάμποσα χρόνια πριν.
Το σπίτι γέμισε με σοφιστική τσαχπινιά και αρχοντιά. Η γιαγιά της Β χρησιμοποιώντας την πονηριά και τη σοφία της μου την έφερνε με χίλιους δύο τρόπους ώστε να τρώω περισσότερο και να της κάνω το χατίρι. Αχ, αυτές οι γιαγιάδες με το φαΐ, καταλαβαίνω ότι είναι απωθημένα από την Κατοχή, όμως γιατί πρέπει να γίνω εγώ σημαδούρα στη θάλασσα...
Λόγω της γιαγιάς στο σπίτι, ξύπναγα πρωί και της έκανα παρέα, όποτε λάπτοπ γιοκ, παρότι εκείνες τις ώρες δεν ήμουν και η καλύτερη παρέα και πώς να 'μαι αφού δεν είχα περισσότερες από πέντε ώρες παρέα με τον Μορφέα...
Πάντα περιποιημένη, σωστή κοκέτα και ας μην έβγαινε από το σπίτι και ας πήγαινε μόνο μέχρι το μπαλκόνι.
Και αυτοί οι κολοκυθοκεφτέδες που μας έφτιαξε, κόλαση και παράδεισος μαζί... σίγουρα θα γίνω σημαδούρα.
Χτες ήρθε ο θείος της Β επέστρεψε με την οικογένειά του και την πήραν πίσω. Εκείνη κάνα δίωρο νωρίτερα είχε στηθεί στο μπαλκόνι σαν να είχε ανέβει στο κατάρτι και κοιτούσε στον ορίζοντα για στεριά-αυτοκίνητο του Θ της Β. Της είχαν λείψει τα μικρά της εγγόνια, της είχε λείψει να τη ζουζουνίζουν και να τη ζαλίζουν.
Σήμερα έχω αρχίσει να μετρώ αντίστροφα καθώς την Κυριακή μαζεύουμε τα μπογαλάκια μας και την κάνουμε για μέρη ξωτικά, ο χάρτης έδειξε Πι Πι και κει θα πάμε.
Είναι η πρώτη φορά που δεν κάνω διακοπές καλοκαίρι σε κάποιο ελληνικό νησί. Μου φαίνεται κομματάκι παράξενο. Αλλά αυτό το έπαθα όταν κοίταξα τον χάρτη και είδα πού έχω πάει. Θέλω να καλύψω τα περισσότερα μέρη του χάρτη, γιατί νιώθω ότι τόσο καιρό ήμουν σε μια κουκκίδα, υπέροχη μεν, δεν λέω, αλλά κουκκίδα. Καιρός να ανοίξουμε φτερά, εξάλλου το προηγούμενο μεγάλο ταξίδι μάς άνοιξε την όρεξη και είναι μεγάλη η άτιμη...
Τα Πι Πι είναι νησάκια και αυτό είναι κάπως παρηγοριτικό για μένα που δεν θα πάω φέτος στα νησιά, τα ελληνικά. Βρίσκονται στη Νοτιοανατολική Ταϊλάνδη και ίσως τα γνωρίζετε όσοι από σας έχετε δει την ταινία «Τhe Beach».

Ελπίζω να αντικρίσω μια ανάλογη εικόνα με αυτή που βρήκα στο Ίντερνετ.

Καλό σας καλοκαίρι, λοιπόν, όπου και αν βρίσκομαι πάντα σας σκέφτομαι. Και όπως συνήθως θα κρατήσω το μαγαζί όταν όλοι θα λείπετε, δηλαδή τον Δεκαπενταύγουστο.

ΥΓ. Και επειδή δεν μπορώ να σας αφήσω έτσι, σας αφήνω μια απίστευτη διασκευή του Billie Jean από Cornell

Ζέστα

2008-06-25T13:31:00.013+03:00

Έχω βρει το παράθυρο του πράσινου δωματίου από όπου έρχεται ένα δροσερό αεράκι- όνειρο για αυτήν την καυτή μέρα και όσο σκέφτομαι ότι σε λίγο θα πρέπει να τ'αφήσω για να βγω έξω στο λιοπύρι και να καταλήξω κλεισμένος σ'ένα γραφείο με κλειστά παράθυρα, φουλ air condition και λίγο πιο κει έναν μυστήριο τύπο να καπνίζει την πίπα του αμέριμνα πνίγοντας όλους τους υπόλοιπους με την έντονη μυρωδιά της, τρελαίνομαι.
Ζέστη, ζέστη, ζέστα (όπως τη λένε εδώ πάνω), πολλή ζέστα... Και όμως στο πράσινο δωμάτιο φυσάει στο πρόσωπό μου αυτό το δροσερό αεράκι, πώς θα το αφήσω άραγε;;;;
Η Ελλάδα καίγεται (100 τόσες φωτιές τις τελευταίες μέρες είχαμε, σήμερα καίγεται το τελευταίο πράσινο κομμάτι του Υμηττού, στα Γλυκά Νερά), λυκνίζεται (οι σεισμοί συνεχίζονται στην Πελοπόννησο) σαν φοβερό γκομενάκι συμπεριφέρεται, είναι και naughty (βλέπε σκάνδαλο Siemens, ρε παιδιά δώστε και σε μας κάτι, σίγουρα κάπως έτσι σκέφτομαστε όλοι οι Έλληνες ενδόμυχα, καθώς κάθε κόμμα αρχίζει το ξεκαθάρισμα που φυσικά θα μας φέρει στα ίδια όπως πάντα, στο δε φταίμε εμείς αλλά ο Χατζηπετρής) πώς να μην τρελάνει κόσμο, ο Σαρκοζί λένε πως έπαθε έναν έρωτα μαζί της... (λέτε να αφήσει την Κάρλα;;;).
Ο ΟΑΣΘ μάς κάνει μια ευγενική χορηγία προσφέροντάς μας τις λεωφορειοσάουνες (λεωφορεία με χαλασμένα air condition που όμως έχουν κλειστά παράθυρα τα οποία δύσκολα ανοίγουν). Βλέπετε καλοκαιράκι είναι και κάποιοι από μας χρειάζεται να χάσουν κάποια κιλά, εξάλλου φεύγουν έτσι και οι τοξίνες. Και καθώς φεύγουν οι τοξίνες μαζί τους αναδύονται υπέροχες μυρωδιές από ιδρώτες, μασχάλες, κάτι σαν αιθέρια έλαια, νομίζω αρωματοθεραπεία το λένε. Η ναζιάρα φωνή στη λεωφορειοσάουνα ανακοινώνει την επόμενη στάση και ταυτόχρονα τα λίτρα ιδρώτα που έχουν πέσει μέχρι αυτή.
Ζέστη, ζέστη, ζέστα, πολλή ζέστα... Προσπαθώ να καταλάβω αν όλες αυτές οι αιθέριες υπάρξεις με τα ελάχιστα εκατοστά ύφασμα που κυκλοφορούν είναι όαση ή κόλαση, απλά έχω χάσει την μπάλα και οι παππούδες κυνηγάνε τις μασέλες τους καθώς οι γιαγιάδες τούς σακουλιάζουν...
Η επικαιρότητα θα έκανε και τον Φώσκολο να ζηλέψει με ό,τι έχει συμβεί αυτόν τον καιρό, απαγωγές, δολοφονίες, δολοπλοκίες, σκάνδαλα τύπου Siemens, σεισμοί, πυρκαγιές, Λυκαβηττός on/off, συναυλίες... Σίγουρα, είναι κόλπο των καναλαρχών για να μας παγιδεύουν στα κανάλια τους και να χαζεύουμε τις ειδήσεις τους και τα παράθυρά τους, άραγε σ'αυτά έχει δροσιά...
Δουλειά, πολλή δουλειά, αλλά ποιος ασχολείται μαζί της, όταν μπροστά σου έχεις τις διακοπές που πλησιάζουν, τα ταξίδια που θα κάνεις, όμως, πρόσεχε μην πέσεις στο τριπάκι τού τελικά γιατί δουλεύουμε για να πάμε δυο βδομάδες διακοπές το καλοκαίρι, σε βλέπω να χάνεις και συ την μπάλα, καλύτερα έλα δω στο πράσινο δωμάτιο, έχει μια θέση στο παράθυρο με το δροσερό αεράκι να σε περιμένει...

ΥΓ. Αχ, αυτά τα κορίτσια τι μας κάνουν, τρελαίνουν μέχρι και τον boss girls in their summer clothes

ΥΓ. 2: Μπανεράκια γεμάτα εικόνες από μέρη που έχω πάει (summersong) και από μέρη που θέλω να πάω κατακλύζουν αυτή τη στιγμή το μυαλό μου καθώς κλείνω τα μάτια για μια τελευταία ριπή δροσιάς πριν την κάνω για να γευτώ τις πολυτέλειες που μου προσφέρουν ο ΟΑΣΘ και το γραφείο μου φυσικά

ΥΓ. 3: Οι φωτό φυσικά δεν είναι του πράσινου δωματίου, αλλά από το google, θα μπορούσαν όμως να ήταν με τη δροσιά που έχει

ΥΓ. 4 UPDATE 27/6: Ζέστα, πολλύ ζέστα στην Πάνω Πόλη, όπου εθελοντές ποδηλάτες σε λίγη ώρα, γύρω στις 8, θα κάνουν πορεία διαμαρτυρίας γυμνοί, τυχεροί γλίτωσαν και το μπουρίνι που έριξε νωρίτερα, διαμαρτυρόμενοι για τη ρύπανση των πόλεων και ελπίζοντας κάποια στιγμή το ποδήλατο να πάρει στην πόλη τη θέση που του αξίζει, με πραγματικούς ποδηλατοδρόμους και ίσως με συστήματα όπως υπάρχουν στη Βαρκελώνη και σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις, όπου υπάρχουν ποδήλατα σε διάφορα μέρη που προσφέρονται δωρεάν προς χρήση στους πολίτες της πόλης. Λοιπόν πάρτε το ποδήλατό σας και μόνο καμιά περούκα ή μάσκα και βγείτε πορεία στην πόλη και θα δροσιστείτε...

World Day Against Children Labour

2008-06-12T13:52:00.010+03:00

12 Ιουνίου, μια ακόμη θλιβερή μέρα να μας θυμίζει αυτό που ξεχνάμε κάθε μέρα, την παιδική εργασία. Υπολογίζεται ότι γύρω στα 165 εκατ. παιδιά ηλικίας 5-14 εργάζονται, πολλά από αυτά κάτω από άθλιες, απάνθρωπες συνθήκες, που θυμίζουν προηγούμενους αιώνες, αντιμετωπίζουν πολλές απειλές και κινδύνους που περιλαμβάνουν την ανάμειξη, το χειρισμό και τη χρήση τοξικών ζιζανιοκτόνων, τη χρήση επικίνδυνων κοπτικών εργαλείων, την εργασία σε ακραίες θερμοκρασίες και το χειρισμό ισχυρών και βαριών μηχανημάτων και οχημάτων.
Νιώθω ντροπή και ταυτόχρονα πόνο που υπάρχουν σ'όλο τον κόσμο παιδιά να βρίσκονται σχεδόν σε κατάσταση δουλείας, σε χωράφια, σε ορυχεία, εργοστάσια, στους δρόμους...
Τα δικά μου όμως λόγια είναι περιττά, διαβάστε μερικές μαρτυρίες παιδιών, είναι στα αγγλικά, όμως αξίζουν την προσοχή σας. Και μη νομίζετε ότι δεν συμβάλλουμε όλοι μας σ'αυτήν τη μεταχείριση των παιδιών. Αυτό είναι το μεγάλο μας λάθος. Είμαστε καταναλωτές σε μια παγκόσμια αγορά, γι'αυτό την επόμενη φορά που θα αγοράσουμε κάτι ας είμαστε λίγο πιο προσεκτικοί από πού είναι, από ποιον κατασκευάστηκε, ας πετάξουμε τον στρουθοκαμηλισμό στο καλάθι των αχρήστων και ας κοιτάξουμε καλύτερα στον καθρέφτη. Η Unicef και το International Programme on the elimination on child labour συμφωνούν ότι η μόνη λύση είναι η εκπαίδευση αυτών των παιδιών και πρέπει όλοι μας να βοηθήσουμε. Αν θέλουμε έναν καλύτερο κόσμο πρέπει να πάρουμε την απόγνωση από αυτά τα παιδιά και να τους δώσουμε πίσω την ελπίδα και την αθωότητά τους. Μπορούμε!

Τα παιδιά τα λένε με τα δικά τους λόγια

Senegal: How Awa dreads “salt season” wa, 9-year-old girl, said “Look at my hands, my palms are cracked. My skin is so dry and my eyes sting all of the time. That’s because of the salt. We have to work during the dry season when it’s very cold. From morning until dusk, we work under the sun without any protection. When it’s salt season, the schools are practically empty; ever yone goes to harvest salt because it’s the only way to make money to buy clothes and school supplies. My parents can’t manage otherwise. We need the money that I earn. With it I can help them with family expenses.” A “I would like to go to secondary school like my brother, who is one of the rare students from our village to have passed the entrance exam. Now he is in town and he is going to continue his studies. School is my biggest worry – it’s difficult to both go to school and harvest salt.” “No one forces me to go to work. I started when I was very little by accompanying my mother. I have seen the slogan “Red Card to Child Labour” on TV; I know that children are not allowed to work. But no one forces us. We have grown up working in salt and we don’t know anything else. “

Mongolia: D. Jargal rediscovers childhood . Jargal, now a 7th-grader, started work in Mongolia’s gold mines in 1997 in order to help his family. “Personally I do not like to work”, he says. “However, I didn’t have a choice. Life was hard then, I had headaches and torn clothes – my family is so poor.” The informal gold mining sector in Mongolia is large and increasing, involving 20 per cent of the rural workforce. At least 10 to 15 per cent of these workers are children. The situation stems from reduced rural income opportunities, decimated livestock herds, and rising unemployment in both rural and urban areas, as well as popular expectations of high income through gold mining activities. Children in this sector work in hard rock, and half of them work with mercury to extract gold. They work underground, in water, and at blasting sites. Many of them have no access to schools or health services. In 2004, International Programme on the Elimination of Child Labour supported a comprehensive pilot project to prevent and eliminate child labour and improve the situation of informal gold miners. One of the priorities of this project, implemented by the Mongolian Employers’ Federation (MONEF), was to improve educational opportunities for working children. D. Jargal quickly learned how different life could be. “When I worked, the food was bad and I often felt sore and sick. I couldn’t take breaks to eat or drink properly, I always needed to hurry. Now everything is different, I can rest, my body and mind are fresh and I feel that I am learning every day.” “When I worked, I was very busy all day breaking rocks and panning gold. I don’t work anymore, I have a good time studying and playing with friends and classmates. When I wasn’t going to school, I didn’t have time to play. I worried about whether I would find any gold, and I had headaches due to worrying so much.” DAs his life has changed, so have his hopes for the future. He says, “When I worked I wished I was a rich person with freedom. I dreamed about that when I worked. But now I dream about being a smart person, who can do something good for my country and the world.”

Indonesia: A boy from a mining family W anto, 16-year-old, comes from a mining family. His grandparents and his parents were miners, both in the mechanized units and as ngerébo’s. Wanto has to work because he is the oldest son, which means he has an obligation to help the family. He can do no other jobs besides mining because his parents never farmed and thus never taught him how to farm. For a while his parents owned their own sedot kering unit but eventually were bankrupted by lack of sufficient gold finds and sold the equipment to repay debts. His father has a mining job in Benggalon and lives in Bontang, around 550 km away. The third of five children and the oldest boy, Wanto finished elementary school despite sometimes being absent in the dry season when he with other classmates would join a mining unit. He currently works with a dry suction mining unit in Nangon, 30 minutes walk from his home. Wanto no longer cares to continue his education to junior high school. He thinks that continuing education will result in losing time to mine gold. Pointing to his long-time friend sitting next to him, Wanto said that his friend is continuing his education and recently entered high school in Samarinda. Wanto said that his friend receives money from his parents. Though he wanted at first to continue with his schooling, Wanto’s family couldn’t afford it and so he had to find work. Wanto’s eldest sister, now 18, was able to complete the third year of junior high school with financial help from an aunt, but then she couldn’t afford to let the girl continue to higher school. The sister currently lives with her aunt in Samarinda, 400 km away, helping out with chores in the house. A younger brother was among the 33 miners who died in the Bilit mining accident in 1997. The boy was 11. Wanto’s youngest brother is 5 years old. When his family still owned their unit, Wanto was in the fourth grade and worked only during the school holidays. Although the work is tougher in the gold striking (mopo’) period, Wanto acknowledged that workers are happier because of the potential income. Once, when he was 11 and working in his family’s unit, Wanto earned between 4 million and 5 million rupiah (US$460 and US$575) in the mopo’ period. He used a portion to buy new clothes and shoes and gave the remainder to his mother to save. He wants to buy a motorcycle with his savings. No longer in school, Wanto took a full-time job in a sedot selam unit as a diver when he was 12. But when he dived for the first time, his ears and nose bled. He switched to removing the debris. Later though, when a friend asked, he tried diving again so he wouldn’t be seen as a coward. His ears and nose did not bleed that time and he remained working as a diver. He lasted less than a year; the work was too hard, he explained. He’s been working in a sedot kering unit with six other workers for the past three years. The unit is owned by the uncle of a friend. His duties are to spray and remove stones. He considers these duties lighter than diving.
ILO International Programme on the Elimination of Child Labour (IPEC) June 2006
The unit has changed locations three times in three years. “Many workers have stopped working because the dam keeps breaking. They cannot keep removing water and ambuh, since they would have to work hard, but gain little,” Wanto said. If the dam breaks, the workers have to repair it, otherwise water will enter the pit and has to be removed before gold can be mined. The collected gold is calculated daily. The calculation of how much one worker earns is done at the end of the carpet washing, but the money is paid after the gold is sold, which is done once a week. (Carpet washing can be done two or three times in a day and different people might be involved in the carpet washings.) In one day, the unit can get at least 6-11 grams of gold that sells for up to 68,000 rupiah per gram. In the wet season, however, each worker gets between 30,000 and 50,000 rupiah per day. In mopo’ times, they earn up to 200,000 rupiah (US$24) per day. In his job, Wanto holds the hose and directs the stream to the wall, similar to a firefighter. The spray will gouge the pit walls, bringing stones and soil down. The workers in a pit might be buried alive if the whole wall falls. The sprayer will be the first one to die because he’s closest to the wall. Wanto is haunted by his brother’s death and has fears of dying. Wanto often suffers from skin and respiratory ailments. The workers in his unit have to pay for their own medical treatment. Glossary: Ambuh: brownish-yellow sand and soil from the river bed, containing no gold and usually disposed of. Mopo’: successful (gold) strike Ngerébo’: panning gold from sand that has been panned by others before (sand from sedot kering units or washed welkoms from sedot selam and sedot rujak units) Sedot kering: The method of mining gold on dry land but without tunnelling introduced in 1999. In this system, a 4- to 8-m-deep pit is dug, as far as 50 m from the river. An engine and a pump are located next to the river and used to suck water to the pit to make the soil “suckable”. That watery soil is then pumped to the platform through a second set of engine/pump and then channelled back into the river through a carpet that will catch the gold ore. Sedot selam: Mechanical devices began to be used by divers in 1984 to suck the sand from the river bed.

Nepal: Sudha udha began work as a stone crusher at a quarry when she was 12 years old hoping to raise some extra money for her family. Although the stone she produces is used for road building in her area, it has not paved the way for an education for Sudha. This is something she regrets every day, as the local school is just a short walk from her home. When asked if she would prefer to be at school, Sudha sighs and responds that it's too late for her to start now. Her wages from crushing stones, though small, are now an important part of her family's income, supplementing their small earnings from farming livestock along the banks of the river near where they live. Searching the nearby forest, the family gathers firewood, which they then sell at the market, providing another source of much needed money. Sometimes, Sudha's brother, sister and her parents also work as stone crushers in an effort to supplement their meagre earnings from farming. Their combined efforts earn them 1,400 rupees a week (around US$20 or €15). When asked why she continues to do this back-breaking and dangerous work, S Sudha simply sighs and stares at the sky. "There is no alternative", she says. For her, this is her destiny, her pre-ordained role in life.

ΥΓ. Και αν όλα αυτά σας φαίνονται τόσο μακρινά, έρευνα της Τράπεζας της Ελλάδος δείχνει ότι 450.000 παιδιά στην Ελλάδα ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας
Σύμφωνα με την κοινωνική οργάνωση ΑΡΣΙΣ 150.000 παιδιά κάτω των 18 ετών εργάζονται στην Ελλάδα.
Αν θέλουμε να βοηθήσουμε η ΑΡΣΙΣ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ:

1. Μην επιδοτείτε την παιδική εργασία δίνοντας χρήματα στα παιδιά που δουλεύουν στο δρόμο.
2. Εάν θέλετε να δώσετε κάτι φροντίστε τη διατροφή τους ή προσφέρετε ένα προσωπικό είδος μόνο για παιδιά (τετράδια, χρώματα, παιχνίδια).
3. Το πιο σημαντικό, όμως, που μπορείτε να κάνετε είναι να δώσετε την προσοχή σας. Παρατηρήστε και καταγράψτε τα στοιχεία για το σημείο, την ώρα και τη συχνότητα με την οποία βλέπετε ένα παιδί να εργάζεται και ειδοποιήστε μας (τηλ: 210 8259880-Αθήνα, 2310 526150- Θεσ/νίκη).
4. Ενημερωθείτε για το έργο μας και υποστηρίξτε τη δράση κατά της παιδικής εργασίας και εκμετάλλευσης ανηλίκων στην Ελλάδα

Το μέλλον είναι τώρα!!!

2008-06-04T13:31:00.015+03:00

Αρκετά συζητάμε για το πόσο έχει επηρεαστεί το περιβάλλον, για το τι θα κάνουν οι κυβερνήσεις, τι λένε οι επιστήμονες, άπραγοι, κάνοντας όσα δεν θα έπρεπε να κάνουμε. Έχει χαθεί πολύτιμος χρόνος με όλες αυτές τις αναλύσεις που κάνουν οι επιστήμονες παρότι είναι ηλίου φαεινότερο όλες οι αλλαγές που γίνονται στο περιβάλλον και γιατί γίνονται, τα γεγονότα μάς έχουν προσπεράσει. Και είμαστε όλοι μας υπεύθυνοι.
Ας πάψουμε να αναρωτιόμαστε, να συζητάμε, να αναλύουμε, είναι καιρός για πράξεις. Ας αρχίσουμε από τα δικά μας, ας κάνουμε αυτό που εμείς μπορούμε για να βοηθήσουμε το περιβάλλον...

Αν όχι για μας για τα παιδιά του κόσμου από τα οποία έχουμε δανειστεί αυτόν τον κόσμο.
Όχι άλλα λόγια, μόνο πράξεις.
Το μέλλον είναι τώρα...
Οι λέξεις είναι φτωχές μπροστά στις εικόνες...

παρόμοια με αυτήν την εικόνα αντίκρισα πέρυσι στον Γλαρόκαμπο, σ'ένα υπέροχο μέρος της Χαλκιδικής, όπου δυστυχώς στεναχωριέμαι που το λέω γιατί είμαι υπέρ του ελεύθερου κάμπινγκ αλλά από ανθρώπους που σέβονται το περιβάλλον, γιατί στο Γλαρόκαμπο όσοι έκαναν ελεύθερο κάμπινγκ δίπλα από τη σκηνή τους είχαν και ένα βουνό από πλαστικά μπουκάλια και άλλα σκουπίδια, αλλά και ο χωμάτινος δρόμος ήταν λες και είχε σχεδιαστεί από σκουπίδια.

Πώς όμως βλέπουν τα μάτια των παιδιών τις αλλαγές του περιβάλλοντος μέσα από μια έκθεση παιδιών από την Κίνα

ΥΓ. Αν θες περισσότερα δες The billion tree campaign, United Nations Environment Programme stand up to climate change

The last stand

2008-06-02T12:25:00.014+03:00

Τα ορυκτέλαια βρίσκονται σε διαρκή μάχη με όλα τα συστατικά Ε μέσα μου, προσπαθώντας να καταλάβουν όλο και περισσότερα μέρη, φλέβες, αρτηρίες, καρδιά... όχι ρε παιδιά και το μυαλό. Εκεί προσπαθώ να κάνω την τελευταία αντίσταση ή σε καλύτερα ελληνικά the last stand.
Βέβαια, όλος αυτός ο πόλεμος έχει τις συνέπειές του. Μία από αυτές είναι και ότι ψιλοχάθηκα από το μπλογκ, όμως, πάντα βρίσκεται στο μυαλό μου, όπως και όλοι οι φίλοι μέσα απ'αυτό, ακόμη και όταν δεν γράφω.
Στο μεταξύ, εκτός από τη μάχη που γίνεται στον εσωτερικό μου κόσμο, μία μάχη ακόμη πιο μεγάλη γίνεται στον έξω κόσμο. Ποιος θα πάρει τη μερίδα του λέοντος από τα κέρδη;
Οι τράπεζες ή τα σούπερ μάρκετ; Και κάπου εκεί ανάμεσα εμφανίζονται και διάφοροι εφοπλιστές, για να μην τους ξεχνάμε, να πολεμάνε με πετρελαϊκές επιχειρήσεις για το ποιος θα επικρατήσει...

Από τότε που το πετρέλαιο και τα σιτηρά με το ρύζι μπήκαν στο χρηματιστήριο, η άνοδος των τιμών είναι ραγδαία, περνάει τα 4G, προκαλεί ίλιγγο, ταχυπαλμία, τρόμο (η δικαιολογία ότι η βιοκαλλιέργεια, που γίνεται μόνο στο 1% της καλλιεργήσιμης γης, είναι η αιτία της ανόδου και όχι απλά η αφορμή είναι αστεία). Το πιο παράξενο δε, είναι ότι από τα 800 εκατ. ανθρώπους που υποφέρουν από την πείνα οι μισοί είναι αγρότες.
Λίγο πιο πέρα οι κλιματικές αλλαγές, ίσως οι μόνες δίκαιες, περιμένουν να μπουν και αυτές στον πόλεμο. Αυτές αναμένεται ότι δεν θα κάνουν διακρίσεις, θα χτυπήσουν όλα τα στρώματα, φτωχούς και πλούσιους. Το κακό είναι ότι ξεκίνησαν από τους φτωχούς και δυστυχισμένους, για να επιβεβαιώσουν το ρητό όπου φτωχός και η μοίρα του.

Ετσι, η Μιανμάρ δοκιμάζεται έπειτα από τον κυκλώνα Ναργκίς που στο πέρασμά του άφησε χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες, μα πιο πολύ εκατομμύρια κόσμου αντιμέτωπα με λιμό και μολυσματικές ασθένειες. Η χούντα της Μιανμάρ ακόμη και αυτήν τη δύσκολη ώρα παρέμεινε άκαμπτη σαν να ήθελε να εξοντώσει τους ήδη εξαντλημένους κατοίκους της χώρας, ώστε να παραμείνει μόνη. Χαρακτηριστική η δήλωση του Αμερικανού υπουργού Άμυνας Ρόμπερτ Γκέιτς: «Απλώσαμε το χέρι, αλλά εκείνοι είχαν τα δικά τους στις τσέπες». Ένα μήνα μετά σχεδόν από το χτύπημα του Ναργκίς, το στρατιωτικό καθεστώς δέχθηκε υπό όρους τη διεθνή βοήθεια, ωστόσο, η κυβέρνηση κατηγορεί τη διεθνή βοήθεια και δηλώνει ότι τα θύματα μπορούν να επιζήσουν και δεν χρειάζονται «τις σοκολάτες που τους στέλνει η διεθνής κοινότητα».

από fao

Μια βόλτα στα σούπερ μάρκετ θα σε πείσει ότι τα πάντα έχουν γίνει πανάκριβα. Για παράδειγμα ακόμη δεν μπορώ να το χωνέψω ότι τρεις πολύχρωμες πιπεριές είχαν 4,50 ευρώ!!!! Τα σούπερ μάρκετ έχουν γίνει ένα είδος χρηματιστηρίου, ωστόσο δεν έχουν ένα ταμπλό να δείχνουν τις τιμές που ανεβαίνουν, γιατί για να κατέβουν, όπως ακούστηκε τελευταία, πρέπει πρώτα να ανέβουν πολύ ψηλά...
Και αν σε μας φαίνονται τα είδη διατροφής τόσο ακριβά, ώστε να κλαιγόμαστε που φορτώνουμε τις πιστωτικές κάρτες και τρίβουν τα χέρια τους οι τράπεζες, φανταστείτε τι θα γίνεται στις χώρες του Τρίτου Κόσμου. Ο κόσμος ολόκληρος βρίσκεται αντιμέτωπος με μια νέα κρίση, την κρίση τροφίμων.Γι'αυτό και αυτές τις μέρες γίνεται ένα ακόμη συνέδριο στη Ρώμη για την αντιμετώπιση των υψηλών τιμών στα τρόφιμα από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας (FAO), μόνο που απ' αυτά έχουμε πήξει και πλέον θέλουμε λύσεις και πράξεις.

Χθες, 1η Ιουνίου, σε περίπου 70 χώρες, από την Ινδονησία ώς τη Γουατεμάλα έγιναν συγκεντρώσεις (Global walk) για να στείλουν ένα μήνυμα ότι κάτι πρέπει να γίνει, ώστε να μην υπάρχουν πεινασμένα παιδιά στον κόσμο, στην Ελλάδα βέβαια ήμασταν υπεράνω και πήγαμε μάλλον κατευθείαν στις ακτές για να διαμαρτυρηθούμε κάνοντας ηλιοθεραπεία.

Και ενώ όλα αυτά τριβελίζουν το μυαλό μου δεν μπορώ να αντισταθώ στο ότι οι διακοπές πλησιάζουν. Και αυτό με κάνει να ονειρεύομαι, να καταστρώνω σχέδια, να ξεφεύγω από τη μαυρίλα, που μοιάζει να είναι μακριά μας, όμως, είναι δίπλα μας.
Μπορεί να σας φαίνομαι πεζός, επιφανειακός, αλλά στο μυαλό μου όλα αυτά τρέχουν, συνδέονται, μπουρδουκλώνονται, χάνονται σε πανηγυράκια τύπου Eurovision και Euro, γίνονται όλα ένα συνονθύλευμα.
Σας το 'πα και στην αρχή, μέσα μου γίνεται ένας πόλεμος, ορυκτέλαια και ουσίες Ε προσπαθούν να καταλάβουν το είναι μου. Όμως, το last stand θα γίνει στην περιοχή του μυαλού, λες να το έχουν καταλάβει ήδη και να μην το έχω πάρει χαμπάρι;;;;

ΥΓ. Αυτό που βρίσκεται στο πίσω μέρος του μυαλού μου και μου 'χει κολλήσει σαν τσίχλα είναι ο φόβος να βάλουν στο χρηματιστήριο και το νερό. Τότε θα γίνει ο μεγάλος χαμός...

ΥΓ.2: Μια λύση για τα σούπερ μάρκετ είναι να ανεβάζουμε όλοι τις τιμές τους στα μπλογκ θα 'ναι ένας ωραίος ανορθόδοξος πόλεμος...

Ζει τον... μύθο της!!!!

2008-05-15T00:49:00.006+03:00

Θυμάμαι πριν από αρκετά χρόνια τον πατέρα μου να μας λέει για τον αδελφό ενός φίλου του και την απίστευτη ιστορία του. Ήταν ο καλύτερος σπουδαστής του πανεπιστημίου και ήθελε να κάνει μεταπτυχιακό ως πυρηνικός φυσικός και ζήτησε υποτροφία, γιατί οικονομικά η οικογένειά του δεν μπορούσε να τον συντηρήσει, όμως για την Ελλάδα ήταν μικρός, λίγος, με άλλα λόγια δεν είχε τις κατάλληλες γνωριμίες. Έκανε λοιπόν αίτηση στη Γαλλία, όπου μόνο που δεν του άπλωσαν κόκκινο χαλί όταν έφτασε στη χώρα. Έπειτα από μερικά χρόνια η ΝΑΣΑ τον επέλεξε και εργάζεται ήδη εκεί εδώ και πολύ καιρό.
Ναι, η Ελλάδα είναι ο Κρόνος που τρώει τα παιδιά του, δεν μας το έμαθαν τυχαία στο σχολείο και πάντα με όποιο τρόπο μπορούν μας το υπενθυμίζουν. Η Ελλάδα ζει τους... μύθους της.
Δυστυχώς, υπάρχουν πολλές τέτοιες ιστορίες. Όμως η πιο επίκαιρη αυτήν τη στιγμή είναι του Κούλογλου. Λίγοι δημοσιογράφοι αξίζουν να λέγονται δημοσιογράφοι και ο Κούλογλου είναι ένας από αυτούς. Είμαι σίγουρος ότι θα βρει τον δρόμο του και ότι αξίζει πολλά περισσότερα, ωστόσο, δεν μπορεί η ΕΡΤ που την πληρώνω εγώ, εσύ, όλοι μας να κάνει κάτι που δεν το επιθυμώ και με βρίσκει τελείως αντίθετο και απογοητευμένο.
Αυτό το παραμύθι της Δημοκρατίας τελικά ίσως είναι πολύ επικίνδυνο.
Ωστόσο, αυτή ας είναι μια αρχή για να αλλάξουν τα πράγματα, για να πάψουμε να μασάμε ό,τι μας δίνουν, μια αρχή για να αντιδράσουμε, να τους δείξουμε ότι πρέπει να μας υπολογίζουν...

Με επίσημο δελτίο τύπου που εξέδωσε η ΕΡΤ σήμερα, Δευτέρα 12-5, ανακοινώνει τη λήξη της συνεργασίας της με την εκπομπή. Αναλυτικά η ΕΡΤ αναφέρει:

«Έπειτα από συνάντηση του Προέδρου και Διευθύνοντος Συμβούλου της ΕΡΤ κ. Χρήστου Παναγόπουλου και του Γενικού Διευθυντή Τηλεόρασης, κ. Δημητρίου Γόντικα με τον δημοσιογράφο κ. Στέλιο Κούλογλου, ανακοινώθηκε στον κ. Κούλογλου ότι δεν θα συνεχιστούν στην επόμενη τηλεοπτική σεζόν οι εκπομπές 'Θεματική Βραδιά' και 'Ρεπορτάζ χωρίς Σύνορα'. Η ΕΡΤ ευχαριστεί τον κ. Κούλογλου για τη συνεργασία του.»

Στη συνάντηση ο κ. Παναγόπουλος είπε στον κ. Κούλογλου ότι η συνεργασία με την εκπομπή δε θα συνεχιστεί επειδή απλά... δεν του αρέσει.

Το παρασκήνιο της ανακοίνωσης αυτής εξηγεί καλύτερα η επιστολή που προηγήθηκε και εστάλη από τον Στέλιο Κούλογλου προς το γενικό διευθυντή της ΕΡΤ:

ΠΡΟΣ ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ- ΕΡΤ

Kύριε Γόντικα,

Εδώ και ένα μήνα περίπου μάταια προσπαθώ να εξασφαλίσω μια επιστολή από την ΕΡΤ, ώστε να βγάλω δημοσιογραφική βίζα για την Κίνα. Μόλις χθες με ειδοποιήσατε μέσω του κ. Αναστασόπουλου ότι η διοίκηση δεν θέλει να προβάλω εκπομπή για την Κίνα. Για το ντοκιμαντέρ «Από τον Μάο στους Ολυμπιακούς Αγώνες» έχουν γίνει ήδη όλες οι προετοιμασίες (εισιτήρια, διαμονή και εταιρεία παραγωγής στο Πεκίνο), έχει συλλεχθεί αρχειακό υλικό καθώς έχουν γίνει ήδη συνεντεύξεις, όπως με την βιογράφο του Μάο. Αδυνατώ να πιστέψω ότι υπάρχουν «πολιτικοί λόγοι» για την άρνηση σας, θέλω να ελπίζω ότι πρόκειται για παρεξήγηση και σας ζητάω να με διευκολύνετε, γιατί χωρίς δημοσιογραφική βίζα η έρευνα στην Κίνα γίνεται δυσκολότερη.

Εν τω μεταξύ από διάφορες πηγές μέσα στην ΕΡΤ μαθαίνω ότι η εταιρεία δεν θα ανανεώσει την συνεργασία μαζί μου για την ερχόμενη τηλεοπτική χρονιά. Αυτό μου προκαλεί έκπληξη καθώς είναι γενικώς αποδεκτό ότι και οι δύο εκπομπές που παρουσιάζω δεν υστερούν σε ποιότητα των υπόλοιπων του σταθμού. Από οικονομικής πλευράς είναι αποδοτικές λόγω των πολλών διαφημίσεων (έφτασα να έχω φέτος 16 λεπτά διαφημιστικά σποτ μέσα σε μια ώρα), ενώ και από πλευράς θεαματικότητας (5% Μέσος όρος το Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα και 4.1% η Θεματική Βραδιά, φέτος) ξεπερνούν κατά πολύ το μέσο όρο της ΕΤ-1.

Ως αιτία για τη διακοπή της συνεργασίας αναφέρεται το περιεχόμενο των εκπομπών μου και ειδικότερα το γεγονός ότι προγραμμάτισα την προβολή της έρευνας για την γενιά των 700 ευρώ και την ακρίβεια, παρότι η διοίκηση μου ζήτησε να την ματαιώσω. Επειδή σε εκπομπές όπως αυτές που παρουσιάζω ο προγραμματισμός (ταξίδια, ντοκιμαντέρ κλπ) ξεκινάει από τον Ιούνιο θα ήθελα να με ενημερώσετε το συντομότερο δυνατόν αν θα συνεχισθεί ή όχι η συνεργασία μας.

9-5-2008
Μετά τιμής,
Στέλιος Κούλογλου.

Πηγή rwf

ΥΓ. Ακόμη και στο facebook υπάρχει διαμαρτυρία

Munchauzen land

2008-04-21T12:46:00.008+02:00

Ψέματα μικρά, μεγάλα, καλά, κακά, λίγο-πολύ λέμε όλοι. Όμως, υπάρχουν κάποιοι που ξεχωρίζουν, καλά δεν μιλάω για τους επαγγελματίες (βλέπε πολιτικούς), αλλά για κείνους που τα ψέματά τους είναι διασκεδαστικά, για εκείνους που το ψέμα κυλάει στις φλέβες τους, για τους παραμυθάδες.

Φυσικά, δεν μιλάμε για τους ψεύτες τύπου ψαρά και κυνηγού, αν δεν κόψεις μερικά μέτρα από το ψάρι θα...

Για να ξεκαθαρίσουμε λίγο αυτό το θέμα, τώρα, υπήρχε στο σχολείο (τι θυμήθηκα ο κωλόγερος) ο Δ. ο οποίος όποτε γινόταν ένας τσακωμός, καβγάς, εκείνος χανόταν, κρυβόταν κ.λπ. Ωστόσο, κάθε Δευτέρα που ερχόταν στο σχολείο, επειδή είχε γίνει μέλος της ΠΑΛΕΦΙΠ, οργανωμένους βάζελους, μας έλεγε τις περιπέτειές τους στα γήπεδα και μας περιέγραφε πώς πλακώθηκε μόνος του με τρεις και δεκατρείς, γεμάτος λεπτομέρειες, δεν ξέρω αν πιο πριν είχε παραμυθιάσει και τον ίδιο του τον εαυτό ώστε να πιστεύει αυτά που λέει, αλλά αυτός ήταν ένας απλός, βαρετός ψεύτης.

Από την άλλη πλευρά, υπήρχε ο Γ. Ένα παιδί που εκ πρώτης όψεως φαινόταν νορμάλ, ψιλοσοβαρός για την ηλικία του. Τον Γ. έπρεπε να του ρίξεις ένα... κέρμα όπως λέγαμε εκείνη την εποχή για να αρχίσει να λέει τις ιστορίες του, αλλιώς δεν έλεγε τίποτα. Αυτό λοιπόν και κάναμε. Του ρίχναμε... κέρμα και κείνος έπαιρνε φόρα και μας έστελνε όλους αδιάβαστους. Πώς του ρίχναμε... κέρμα; Για παράδειγμα, «πώπω ρε Γ., τι βαρετό Σαββατοκύριακο που πέρασα, εσύ τι έκανες;» και τότε ο Γ. ξεκίναγε άπλωνε δίχτυα στη φαντασία και έπιανε κελεπούρι.

Μερικά από αυτά τα κελεπούρια του Γ. είναι τα εξής:

1. Είχε καλή μέρα το Σάββατο και πήγα μια βόλτα με το αερόστατο του μπαμπά. Ήταν υπέροχη βόλτα, χάζευα κοιτώντας αριστερά και δέξια, όμως κάποια στιγμή καθώς κοιτούσα κάτω τη θάλασσα, μου γλίστρησαν τα καινούργια πανάκριβα ρέιμπαν γυαλιά μου, ξέρετε αυτά που έχουν χρυσό σκελετό και διαμάντια. Οπότε κατέβασα το αερόστατο για να τα βρω. Το προσγείωσα σε κάτι μου νόμιζα ότι ήταν ξέρα αλλά δεν ήταν γιατί αντί για βράχια είχε λεία επιφάνεια, στην άκρη της ήταν τα πανάκριβά μου Ρέιμπαν, όταν τα έπιασα να τα φορέσω, λίγο πιο κει είχε μια μικρή τρύπα όπου πετάχτηκε νερό και το έδαφος άρχισε να κουνιέται. Μπήκα γρήγορα στο αερόστατο και έφυγα. Μήπως ξέρετε τι ήταν αυτό το πράγμα, το οποίο αμέσως με το που ανέβηκα στον ουρανό χάθηκε μέσα στη θάλασσα;Και μεις χαμένοι στην ιστορία του, λέγαμε μήπως ήταν φάλαινα; Και κείνος απαντούσε μάλλον αυτό πρέπει να ήταν.

2. Έμενε τότε στο Παλιό Φάληρο και για να δείξει πόσο κοντά πέταγαν τα αεροπλάνα από τις στέγες των σπιτιών (κείνη την εποχή το αεροδρόμιο ήταν στο Ελληνικό) είχε πει το απίστευτο:

Είχα ένα ραντεβού στη Γλυφάδα και είχα καθυστερήσει πολύ, ήταν κρίμα να στήσω την κοπέλα, ευτυχώς μου ήρθε μια πολύ καλή ιδέα καθώς έβλεπα ένα αεροπλάνο να έρχεται προς τα δω. Ανέβηκα στην ταράτσα και μόλις πέρασε από πάνω πιάστηκα από τις ρόδες που είχε ανοίξει για να προσγειωθεί στο αεροδρόμιο, έτσι κατάφερα να μην τη στήσω.

3. Συζητάγαμε μια μέρα για τα φαγητά, τι μας αρέσει, τι δεν μας αρέσει, ρίξαμε... ένα κέρμα στον Γ., στον οποίο δεν άρεσε η ψαρόσουπα, όμως δεν μπορούσε να πει απλά ότι δεν του άρεσε, έπρεπε κάπως να το πασάρει:

Η μητέρα μου μαγείρευε ψαρόσουπα και σιδέρωνε ταυτόχρονα, οπότε μου ζήτησε να πάω να δω το φαγητό. Πάω στην κουζίνα, ανοίγω το καπάκι της κατσαρόλας και τι να δω...
Το ψάρι έκανε βόλτες κυνηγώντας το καρότο και το σέλινο.

Ο Γ. ήταν ο βαρόνος Μινχάουζεν που είχαμε την τιμή να μεγαλώσουμε μαζί. Τα ψέματά του-παραμύθια του έχουν αφήσει εποχή, ίσως και να έχει τύχη να ακούσετε κάποια από αυτά. Τον Γ. μετά το σχολείο τον έχασα. Δεν ξέρω τι έγινε, τι κάνει, αλλά δεν θα μου κάνει εντύπωση αν κάποια στιγμή τον πετύχω ως πολιτικό, τουλάχιστον αυτός έχει αχαλίνωτη φαντασία.

Ο Ν. ήταν μια άλλη περίπτωση. Πολλές φορές έλεγε ψέματα μόνο και μόνο γιατί ήξερε ότι έφερναν γέλιο. Και όλοι, μα όλοι, αν και ήξεραν ότι έλεγε ψέματα, ήταν τόσο απολαυστικά, που τα περιμένανε πώς και πώς.
Ο Ν. μεγάλωσε στη φτωχογειτονιά μας, είχε χάσει από μικρός τον πατέρα του και είχε αναγκαστεί να κάνει διάφορες δουλειές, όταν άλλα παιδιά στην ηλικία του ακόμη παίζανε στις αλάνες.
Μία από τις δουλειές που έκανε ήταν και αυτή του νεκροθάφτη. Αυτή η δουλειά του έδωσε αρκετή τροφή ώστε να δουλέψει τη φαντασία του και να μπορέσει να ξεφύγει από τις δύσκολες καταστάσεις που πέρναγε τότε.

Μερικές του ιστορίες λοιπόν:

1. Ήμουν στο γραφείο και βαριόμουν αφόρητα, βγήκα λίγο έξω.
Εκείνη την ώρα πέρναγε μια γυναίκα γύρω στα 60, θείτσα, οπότε την πλησιάζω και της λέω: Περάστε στα γραφεία μας να μιλήσουμε για το μέλλον σας...
Κάποια στιγμή έπειτα από πολλά χρόνια, είδα στο δρόμο μια αφίσα να χρησιμοποιεί αυτό το σλόγκαν για τη διαφήμιση μιας ασφαλιστικής εταιρίας και πέθανα στα γέλια, ενώ οι περαστικοί με κοιτούσαν παράξενα...

2. Έπαιρνα συχνά τη νεκροφόρα και έκανα βόλτες το βράδυ. Κάποια στιγμή σ'ένα φανάρι που με είχε πιάσει, είδα κάτι κορίτσια και τους έκανα καμάκι. Κορίτσια είστε για μια βόλτα; Αυτές γύρισαν, με κοίταξαν, μετά κοίταξαν και πίσω μου και μέσα σε πανικό άρχισαν να ουρλιάζουν. Νωρίτερα είχα πάρει απότομα μια στροφή και ο νεκρός που είχα ξεχάσει στη νεκροφόρα είχε κολλήσει στο πίσω παράθυρο...

3. Μας είχε πει για τα βαμβάκια που βάζουν στις τρύπες για τα υγρά και διάφορες άλλες ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, έτσι βγάλαμε και το τραγούδι εκείνη την εποχή σε διασκευή του «Καλοκαιρινές Διακοπές» για πάντα, εμείς το κάναμε «Καλοκαιρινός και υιοί» ζωντανοί κάντε στην πάντα (έτσι λεγόταν το γραφείο που δούλευε). Μας έλεγε ότι έπαιρνε συχνά κάνα υπνάκο μέσα στις κάσες (αυτό κάποια στιγμή το εκμεταλλευτήκαμε για να κάνουμε μια πλάκα, αλλά αυτό είναι για άλλο ποστ). Το πιο επίσης χαρακτηριστικό επεισόδιο που μας είχε περιγράψει ήταν όταν:

Πηγαίναμε κομβόι το νεκρό για το νεκροταφείο. Εμείς μπροστά και πίσω τα αυτοκίνητα των συγγενών. Σε κάποια ανηφόρα, όμως, πατήσαμε απότομα φρένο, η πίσω πόρτα της νεκροφόρας άνοιξε και η κάσα με τον νεκρό κύλησε στο δρόμο, άνοιξε και πετάχτηκε έξω ο νεκρός, σαν να ήθελε να ξεφύγει και έφυγε σε μια χαράδρα. Μισή μέρα τον ψάχναμε.

Μερικά επίσης ψέματα που γράφουν ιστορία ή έστω έχουν γέλιο:

Το Ιράκ έχει όπλα μαζικής καταστροφής (ο λόγος που Αμερικανοί και σύμμαχοι έκαναν «δημοκρατία» το Ιράκ)

Το πετρέλαιο ακριβαίνει συνέχεια όπως το καλαμπόκι και τα σιτηρά (μήπως γιατί κάποιοι τα άφησαν να γίνουν παιχνιδάκι στα χρηματιστήρια;)

Οι νέες αυξήσεις στους μισθούς (σε συνάρτηση με τις αυξήσεις στους φόρους, στα βασικά προϊόντα διατροφής, στο πετρέλαιο)

Η νέα ονομασία των Σκοπίων (Νέα Μακεδονία)

Νοιαζόμαστε για το λαό (κλασικό ψέμα των πολιτικών)

Από τα «θα» μεταπηδήσαμε στα δεν... αλλά ούτε αυτά μπορέσανε να πραγματοποιήσουνε

Η πλειοψηφία κυβερνάει (χχχχα, χααα, χχχχα)

Υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα των εργαζομένων (ας σηκώσουν κεφάλι!)

Ελεύθερη οικονομία (οι τράπεζες είναι ελεύθερες να κάνουν ό,τι θέλουν και όταν τα κάνουν σαλάτα οι κυβερνήσεις να τις βοηθούν με τα λεφτά του κόσμου)

Να μην τα ισοπεδώνουμε όλα, δεν ντοπάροντε όλοι (όταν σου λένε ότι για να κάνεις πρωταθλητισμό πρέπει να παίρνεις αυτά που σου δίνουν;)

Το πρωτάθλημα δεν είναι στημένο...

Μπήκα στο Δημόσιο με την αξία μου...

Στο στρατό. Δεν έχω βύσμα, δεν ξέρω πώς μπήκα στην αεροπορία και γιατί είμαι τόσο κοντά στο σπίτι μου;

Υπάρχουν πολλές πραγματικότητες, ώστε να υπάρχουν πολλές αλήθειες...

Όταν πρωτοπήγα στην Τουρκία (να 'ναι καλά οι δικοί μου) φοβόμουν, περίμενα να δω τους Τούρκους περίπου όπως έβλεπε ο Borat τους Εβραίους. Ευτυχώς, εκεί είδα ότι οι άνθρωποι είναι σαν και μας, ότι αυτά που μας ενώνουν είναι περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν.

Όταν έμαθα από τον πατέρα ενός παλιού φίλου ότι έτρεχε να γλιτώσει τις σφαίρες των Αγγλων μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, κατάλαβα ότι η απελευθέρωση είχε το χρώμα μιας άλλης κατοχής.

Και λόγω της ημέρας, της 21ης Απριλίου, θα χρησιμοποιήσω τη λέξη επανάσταση. Αυτήν τη λέξη, δηλαδή, που χρησιμοποίησαν οι συνταγματάρχες για να καταλύσουν τη δημοκρατία (την όποια δημοκρατία είχαμε τέλος πάντων τότε)

ΥΓ. Αλήθεια πιο ψέμα εσύ αγαπάς;;;;;;

ΥΓ.2: Tell me lies ή lies for the liars

ΥΓ. 3: Όπως μας πρότεινε και η juanita Tom Waits i never told the truth so i can never tell a lie

Αληθινά ψέματα

2008-04-10T12:19:00.008+02:00

Να λες την αλήθεια είναι επικίνδυνο, αλλά να την ακούς, ανιαρό (Δανέζικο ρητό)

Αυτός που λέει την αλήθεια είναι εχθρός όλων (Ινδική παροιμία)

Το ψέμα θα γυρίσει όλη τη Γη πριν η αλήθεια προλάβει να φορέσει τα παπούτσια της (Αγγλική παροιμία)

Ένας θα πει ψέμα, δέκα θα το επαναλαμβάνουν ως αλήθεια (Κινέζικη παροιμία)

Ανάμεσα στο ψέμα και την αλήθεια υπάρχει η διέξοδος της σιωπής (Άγνωστος)

Truth exists, only falsehood has to be invented (George Braque)

Πριν από λίγο καιρό έβλεπα ένα ντοκιμαντέρ που έλεγε πως οι μηχανισμοί που αναπτύσσονται στον εγκέφαλο όταν λέμε ψέματα είναι περισσότεροι από όταν λέμε αλήθεια, μάλιστα έδειχνε αναπαράσταση του εγκεφάλου όπου τα σημεία του εγκεφάλου που ενεργοποιούνταν όταν κάποιος κατασκεύαζε κάποιο ψέμα ήταν περισσότερα από όταν κάποιος έλεγε την αλήθεια.

The truth, as always, will be far stranger (Arthur C. Clarke)

If you tell the truth you don't have anything to remember (Mark Twain)

Σίγουρα για το ψέμα μπορεί να χρησιμοποιούνται περισσότερα μέρη του εγκεφάλου για να το κατασκευάσουν και φυσικά να το εκφράσουν, όμως γιατί τότε η αλήθεια είναι τόσο δύσκολη και συνάμα ακόμη πιο δύσκολο είναι να την ανακαλύψεις, να την εντοπίσεις; Γιατί λοιπόν το εύκολο φαντάζει τόσο δύσκολο; Αλλά ακόμη περισσότερο γιατί είναι τόσο δυσεύρετο;

Τα παραμύθια της γιαγιάς από την Πόλη ήταν το καλύτερο ηρεμιστικό που επιστράτευσαν οι δικοί μου για να ηρεμήσουν ένα γενικά αρκετά άτακτο παιδί. Η γιαγιά Όλγα είχε τον τρόπο της. Δεν ήταν μόνο ότι ήξερε κάποια παραμύθια, αλλά και ο τρόπος που στα έλεγε που σε ταξίδευε στον κόσμο της φαντασίας. Ακούγοντας ένα βράδυ στο σπίτι της γιαγιάς το παραμύθι με την ιστορία του Μισκωλάκι, ένα αγοράκι με μισό κωλαράκι, παρόμοια με του κοντορεβυθούλι, έβλεπα στους τοίχους του παλιού προσφυγικού σπιτιού της τις σκιές να ζωντανεύουν, τους ίδιους τους τοίχους να γίνονται δάσος, τη γιαγιά να μεταμορφώνεται σε καλή νεράιδα.

Αργότερα, όταν είχα πλέον αρχίσει να διαβάζω, βρήκα ένα βιβλίο ντουλάπι ολόκληρο χοντρό και τεράστιο που είχε κάπου ξεχασμένο ο πατέρας μου. Το άνοιξα και ένας ολόκληρος νέος κόσμος ξεφύτρωσε μπροστά μου. Όλα τα παραμύθια του Χανς Κρίστιεν Άντερσεν και των αδελφών Γκριμ ζωντάνευαν μπροστά στα μάτια μου. Από τη μικρή Γοργόνα ώς τους Χάνσεν και Γκρέτελ και από το σπίτι της σοκολάτας ώς το αηδόνι του αυτοκράτορα. Έχοντας πλέον τις βασικές γνώσεις των παραμυθιών, προχώρησα για το μεταπτυχιακό. Έπειτα από μια καλή συμφωνία μεταξύ του ψιλικατζή της γειτονιάς Μενέλαου και μένα στην ηλικία των 7, θα του έδινα κάθε βδομάδα από 20 δρχ. και κείνος θα μου έδινε ένα βιβλίο του Ιούλιου Βερν και μόλις το ξεχρέωνα θα μου έδινε ένα ακόμη, αν σκεφτείτε ότι τότε ένα τέτοιο βιβλίο στοίχιζε γύρω στις 80 με 100 δρχ., καταλαβαίνετε ότι έπρεπε να περάσει τουλάχιστον ένας μήνας για να πάρω το επόμενο. Έτσι, λοιπόν, το χαρτζιλίκι για γαριδάκια και πατατάκια, κάτι να φάω βρε αδερφέ, γινόταν πνευματική τροφή. Η φαντασία μου εκείνη την εποχή οργίαζε. Στο κεφάλι μου έκαναν παρέλαση πειρατές, τέρατα, αερόστατα, υποβρύχια, ένας ολόκληρος παράλληλος κόσμος.

Όμως, χρειαζόμουν ένα μέρος ησυχαστήριο για να μπορώ να απολαμβάνω αυτές τις ιστορίες, μα πιο πολύ για να τις ζωντανεύω. Και το σπίτι δεν ήταν το κατάλληλο μέρος.
Στην πάνω γειτονιά υπήρχε ένα εγκαταλειμμένο σπίτι, ήρθε ο καιρός να εξερευνηθεί να γίνει η μυστική μου νήσος. Μια παλιά μονοκατοικία, κεραμοσκεπής, με κήπο παρατημένο επομένως με άγρια βλάστηση και δύο μεγάλα πεύκα. Είχε και υπόγειο βρώμικο στο οποίο επίσης είχαν φυτρώσει διάφορα άγρια φυτά, από την πίσω πλευρά του σπιτιού ο κήπος συνεχιζόταν όμως υπήρχε κάτι σαν σκάλα που χάρη σ'αυτό ανέβαινες στα κεραμίδια του σπιτιού, τα οποία σε κάποια σημεία είχαν δημιουργήσει μικρά κενά, η στέγη σε κάποια σημεία της είχε υποχωρήσει και αυτό είχε βοηθήσει να φυτρώσουν και στο εσωτερικό του σπιτιού διάφορα χορταρικά κ.λπ. Ωστόσο, το θείο δώρο που μου χάρισαν τα μαγικά κεραμίδια ήταν ότι στην ίδια ευθεία απέναντι ήταν το σπίτι της Αννούλας, με την οποία ήμουν κρυφά ερωτευμένος. Συνήθως μόνο κάτι σκιές έβλεπα πίσω από τις κουρτίνες, όμως αυτό ήταν αρκετό για να φτιάξω ιστορίες με την Αννούλα. Κάπως έτσι αυτό το εγκαταλειμμένο σπίτι έγινε το ησυχαστήριό μου, η κρυψώνα μου, μόνο που λίγο πιο κει καραδοκούσαν οι «πειρατές», διάφορα άλλα παιδιά της γειτονιάς που θέλαν να το εξερευνήσουν...

Πώς θα απότρεπα τους παρείσακτους; Εδώ ήταν καταλυτική η βοήθεια του κολλητού μου του Τ, αφού του έδειξα πρώτα τη... θέα από τα κεραμίδια, του εξήγησα το σχέδιο. Οι γείτονες «πειρατές» ήρθαν τελικά στο κρησφύγετο, στο οποίο είχαμε κλείσει νωρίτερα τα παντζούρια για να είναι μέσα σκοτεινά, το σκοτάδι μεγαλώνει τη φαντασία. Είχαμε δέσει με σπάγκο ένα παλιό τραπεζάκι, ενώ από μία μικρή τρύπα από τα κεραμύδια είχαμε κρεμάσει μία περίεργη μπάλα που είχαμε φτιάξει από τα διάφορα φυτά του κήπου. Νωρίτερα τους είχαμε πει με τον Τ ότι είδαμε το φάντασμα του γέρου που εξαφάνιζε παιδιά, ίσως και να τα έτρωγε, είχαμε βρει ένα απόκομμα εφημερίδας με την ιστορία του, ότι είχε σκοτώσει κάποιον, μερικά παιδιά τον μαρτύρησαν και μάλλον για να τα εκδικηθεί τα έτρωγε(εκείνο τον καιρό ήμουν επηρεασμένος από τον Αμί Νταντά, που είχα διαβάσει ότι ήταν κανίβαλος και μου είχε κάνει φοβερή εντύπωση, έπειτα από πάρα πολλά χρόνια ανακάλυψα ότι και αυτό ήταν ένας μύθος που χρησιμοποιούσε η Δύση προς όφελός της).

Οδήγησα τους «πειρατές» στο σπίτι με το φάντασμα, μπήκα πρώτος μέσα εγώ καθότι είχα ξανάρθει και ήξερα τα λημέρια, ο Τ δεν ήταν μαζί μας, αλλά στα κεραμίδια για να κουνάει τη φυτομπάλα. Με το που μπήκαμε όλοι μέσα στο σκοτάδι ήμασταν γεμάτοι δέος, τόλμη και φόβο, τράβηξα τον σπάγκο που είχα αφήσει στην άκρη δίπλα στην πόρτα, χωρίς να με δουν οι άλλοι, έτσι στην άλλη άκρη του σπιτιού ακούστηκε ένας έντονος θόρυβος που τράβηξε όλων την προσοχή, εκείνη την ώρα ο Τ άρχισε να κουνάει τη φυτομπάλα. Φανταστείτε το, από κει που έμπαινε μόνο μια χαράδρα φως κάτι σκούρο αιωρείται. Δε θέλει πολύ η φαντασία για να αναλάβει τα υπόλοιπα. Φώναξα «Φάντασμα» και από κει και πέρα έγινε χαμός, τρέχαμε όλοι πανικόβλητοι, φωνάζοντας, βγήκαμε έξω από το σπίτι και εξακολουθούσαμε να τρέχουμε μέχρι να το χάσουμε από τον ορίζοντά μας. Το σχέδιο μόλις είχε πετύχει. Ωστόσο, μόλις σταματήσαμε το τρέξιμο κάθε παιδί είχε και μια διαφορετική ιστορία να πει και αυτό ήταν ένα καλό μάθημα για μένα. Την ιστορία που μόλις είχα ξεκινήσει, τα παιδιά με τη φαντασία τους τη μεγάλωσαν, άλλα λέγανε ότι είδαν έναν γέρο, άλλα ότι είδαν ένα ιπτάμενο μαχαίρι, ενώ άλλα ένα ιπτάμενο σεντούκι, ακόμη άκουσαν και διάφορες φωνές. Το ησυχαστήριό μου είχε κερδίσει την ασυλία από την περιέργεια των μικρών εξερευνητών-«πειρατών».

Πέρασε ο καιρός, το εγκαταλειμμένο έγινε μια υπέροχη πολυκατοικία, η Αννούλα προτιμούσε πλέον τους μεγαλύτερους, ενώ αργότερα αποφάσισε να φύγει από το σπίτι των δικών της για να γνωρίσει τον κόσμο, όμως όποτε περνάω από το κει μια πλημμυρίδα γλυκόπικρων αναμνήσεων με διακατέχει.

Κάπως έτσι μεγάλωσα και κατάλαβα τη σχέση μεταξύ πραγματικότητας και αλήθειας. Κάπως έτσι πολλές φορές δεν πίστευα εύκολα ό,τι μου έδιναν σε μασημένη τροφή.
Τα βιβλία της Ιστορίας πάντα τα αμφισβητούσα, όπως και των Θρησκευτικών και είναι αλήθεια είχα υποστεί τις συνέπειες, στο γυμνάσιο έγινε ο πρώτος μαθητής στην ιστορία του σχολείου που έμεινε στα Θρησκευτικά, ευτυχώς με πέρασε ο μέσος όρος.
Αμφισβητούσα τους πάντες και τα πάντα και αυτό το ονόμαζαν εφηβεία.

Όλοι μας έχουμε πει κάποιες φορές ψέματα, άλλοτε για να κερδίσουμε κάτι, άλλοτε για να καλύψουμε κάτι, μερικές φορές ακόμη και για καλό σκοπό. Ο κόσμος ολόκληρος περικλύεται από ψέματα (όπως δημοκρατία, ελευθερία, είμαστε ελεύθεροι να μας κάνουν ό,τι θέλουν, πρωταθλητισμός με αγνά συμπληρώματα διατροφής, το μουσάκι στην κυρία πρωταθλήτρια πώς φύτρωσε;). Και φυσικά μέσα σ'αυτόν τον υπέροχο κόσμο υπάρχουν κάποιοι που λένε ψέματα κατ' εξακολούθησιν. Αυτοί συνήθως χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Σ'αυτούς που προσπαθούν να... δειχθούν και να γίνουν αποδεκτοί από την παρέα, οπότε λένε απλά ψέματα του τύπου «την τάδε την πήδηξα», «ήμουν μόνος ήταν τρεις και τους ρίμαξα στο ξύλο». Και στους άλλους που απλά το έχουν στο αίμα τους, στο dna τους.
Η δεύτερη κατηγορία έχει περισσότερο ενδιαφέρον,
Και μ' αυτούς θα συνεχίσω το ταξίδι μου στο επόμενο ποστ...

ΥΓ. Ώς τότε εσείς δεν έχετε παρά να Flip the coin καλή ακρόαση

ΥΓ2. Ο καιρός με αυτήν την γκρίζο-κιτρινό-καφέ σκόνη από την Αφρική που έχει καλύψει τον ουρανό και τον ορίζοντα συνωμοτεί για ιστορίες...

ΠΑΖΛ

2008-03-17T13:43:00.006+02:00

Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα εδώ και αρκετό καιρό ότι η ζωή είναι ένα παζλ από στιγμές-χιλιάδες κομμάτια, τα οποία δεν είναι ατάκτως ερριμμένα, αλλά έχουν κάποιο συγκεκριμένο λόγο, ωστόσο, από σένα εξαρτάται πώς θα τα μαζέψεις και θα τα ενώσεις, όπως και να τοποθετήσεις τα κομμάτια του δεν είναι λάθος απλά σου βγάζουν τους δρόμους που διάλεξες. Σχηματίζουν την εικόνα του ό,τι ζεις. Δεν είναι θέμα τύχης ή μοίρας ή ανθρώπου. Είναι ένα χαρμάνι από όλα αυτά. Τίποτα δεν είναι σωστό και τίποτα δεν είναι λάθος. Όλα οδηγούν κάπου αλλά και πουθενά. Άλλοτε πάμε όπου φυσάει ο άνεμος και άλλοτε αντίθετα. Ωστόσο, ίσως κάποιες φορές να χρειάζεται να το διαλύουμαι και να το ξαναφτιάχνουμε από την αρχή, ψάχνοντας για κάτι διαφορετικό, συνειδητοποιώντας όμως ότι όσο και πιο διαφορετικό και αν δείχνει να είναι, πάλι το ίδιο είναι, γιατί απλά εμείς είμαστε ίδιοι...
Γι'αυτό κάντε το παζλ σας πολύχρωμο και αν χρειαστεί διαλύστε το και ξαναφτιάξτε το, ώστε να καταλάβετε ότι το πιο πολύτιμο κομμάτι του παζλ είσαστε εσείς...

Τέτοιες σκέψεις τριβελίζουν το μυαλό μου κάθε φορά που ακούω Le Vent Nous Portera και χάνομαι στο γκρίζο του ουρανού

Η φωτό είναι τραβηγμένη ταξιδεύοντας πριν από μερικές μέρες για Ζαγοροχώρια

Ήλιος μασκαράς

2008-03-04T13:29:00.005+02:00

O ήλιος με απροσανατολίζει, τα χαλιά από σερπατίνες, κομφετί με κρατάνε παγιδευμένο σ'έναν περίεργο κόσμο, όπου όλοι είναι μασκαρεμένοι, ινδιάνοι, ζορό, καουμπόηδες ακόμη και κούγιδες. Ήταν επόμενο ότι το μπλογκ θα το μπλέξουν τα συμφέροντα και όποιοι άλλοι υπάρχουν πίσω από αυτά, αλλά αυτός ο ήλιος... δεν μπορώ να ασχοληθώ μαζί τους. Πώς λένε στο μάρκετινγκ ακόμη και η αρνητική διαφήμιση είναι διαφήμιση και μάλλον κάτι τέτοιο ήταν... αχ, αυτός ο ήλιος.
Η άνοιξη είναι μπροστά μας πια και τίποτα δεν το χαλάει. Πού μυαλό για Σκοπιανό, στρατηγό Κοργιαλά (πόσα βομβαρδιστικά να στείλουμε;), ίμο, ήμουν κ.λπ. Συλλαλητήρια, συγκεντρώσεις, Άνθιμος, καραγκιόζης-ζορό, κουτσουλιάς και λοιποί νοματαίοι. Παντού μασκοφόροι, άλλοι διασκεδάζουν, άλλοι αφηνιάζουν. Μπροστά μας η Καθαρά Δευτέρα, μικρές αποδράσεις. Ευκαιρία για κάθαρση, όμως, στη μέση το ασφαλιστικό να κρέμεται ως δαμόκλειος σπάθη πάνω από το κεφάλι μας. Η δικιά μου γενιά είναι άγνωστο αν ποτέ θα βγει στη σύνταξη, με πλησίασε στο δρόμο ένα νέο παιδί με ένα φυλλάδιο που έλεγε «Όχι στη σύνταξη μετά το θάνατο», αλλά νομίζω πως ούτε και τότε θα μας βρει.
Οι σκοτούρες μαζεύονται στο κεφάλι, όμως αυτός ο ήλιος τις κάνει όλες πέρα, αυτό το γαλάζιο του ουρανού με ηρεμεί.

Σε μια χώρα πέρα μακριά οι εταιρίες μάρκετινγκ δίνουν μια από τις σκληρότερες μάχες για πιο από τα δύο ριζοσπαστικά και ανατρεπτικά προϊόντα τους θα κερδίσει το χρίσμα των Δημοκρατικών και επομένως σύμφωνα με αυτούς αλλά και την ιστορία το χρίσμα του προέδρου των ΗΠΑ. Το περιτύλιγμά τους μοναδικό, το μέσα τους δεν νομίζω όμως να διαφέρει από όλων των άλλων προηγούμενων. Ωστόσο, χάρις στον Τζούνιορ είναι σίγουροι πως πιο κάτω δεν πάει. Έχουν μια βάση δηλαδή για άνοδο.
Παγκοσμιοποίηση σε όλο της το μεγαλείο. Εμείς να ασχολούμαστε με τα κοινά των ΗΠΑ, στο Νταρφούρ να πραγματοποιείται γενοκτονία με τις ευλογίες της Κίνας και οι Βαλκάνιοι να περιμένουν τις νουθεσίες των «μεγάλων» για να δουν αν θα βάλουν μπουρλότο, που θα βάλουν γιατί αυτή είναι η φύση τους και οι Αμερικανοί να προσπαθούν να βαφτίσουν τα Σκόπια Άνω-Κάτω Μακεδονία. Ακόμη και ο Ίψεν θα τα'χε χαμένα.
Αυτός ο ήλιος τελικά με κάνει μπουρλότο!!! Ίσως θα ήταν καλύτερα να ήμουν τώρα κάπου παραλιακά να πίνω κάνα ουζάκι και να χαζεύω το μπλε της θάλασσας. Αντ'αυτού θα κλειστώ σε ένα γραφείο, με κλειστά παράθυρα που το χτυπάει από το πρωί ο ήλιος και έχει μαζέψει όλου του κόσμου τη ζέστη, όπου η ατμόσφαιρα είναι τουλάχιστον αποπνικτική και όπου αρκετοί συνάδελφοι θα έχουν την ευγενή καλοσύνη να καπνίζουν αδιαφορώντας για τους υπόλοιπους που δεν καπνίζουν και αισθάνονται να πεθαίνουν από την ασφυξία.
Μάλλον αυτός ο ήλιος είναι μασκαράς...

This is not just another μπλογκοπαίχνιδο

2008-02-25T15:43:00.004+02:00

Λίγο καθυστερημένα όπως συνηθίζω άλλωστε, μπαίνω στο μπλογκοπαίχνιδο που με κάλεσε η καλή μου φίλη citronella

Οδηγίες παιχνιδιού από Mr. Arkadin

1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

Ξεκίνησα για ένα βιβλίο τυχαία η σελ. 123 δεν υπήρχε, ούτε και στο δεύτερο ούτε και στο τρίτο τελικά το τέταρτο μου έκανε τη χάρη, αλλά ρε παιδιά γιατί τη σελίδα 123, ε;;;

Τεσπά, 6η, 7η και 8η περίοδος από τα «Παιδιά του Μεσονυκτίου» του Σάλμαν Ρούσντι:

Όταν το πλήθος διαλύθηκε, ο γερο-Μούσα, ο υπηρέτης, βγήκε στο δρόμο και μάζεψε το στερεοσκόπιο του Λιφάφα Ντας, ενώ η Αμίνα, με το πιο όμορφο χαμόγελό της έδινε στον νέο, ξανά και ξανά, ποτήρια με φρέσκια λεμονάδα. Θα έλεγε κανείς ότι η δοκιμασία που είχε περάσει τον είχε αφυδατώσει, όχι μόνο από οποιοδήποτε υγρό, αλλά επίσης και από οποιαδήποτε γλυκά, γιατί έβαζε τέσσερις κουταλιές ζάχαρη σε κάθε ποτήρι, ενώ η Ζόρα, τρομοκρατημένη, είχε κολουριαστεί σε ένα ντιβάνι. Και στο τέλος ο Λιφάφα (ενυδατωμένος από τη λεμονάδα και γλυκαμένος από τη ζάχαρη) είπε: «Μπεκούμ σαχίμπα, είστε μεγάλη κυρία....

Λοιπόν, ποιος θέλει να παίξει σ'ένα ακόμη χαζομπλογκοπαίχνιδο;;;;;;;;
θα έλεγα wisdom, proserpina, jason, urbantulip, iliaxtida

Φυσικά όποιος δεν θέλει κατανόητο, αλλά και όποιος άλλος θέλει επίσης κατανοητό

Ακρίβεια τέλος

2008-02-13T16:51:00.006+02:00

Ναι έχει δίκιο ο υπουργός πώς τολμάμε να κάνουμε shopping therapy, πώς τολμάμε να ψωνίζουμε, εμείς πρέπει να κόψουμε αυτές τις βλαβερές συνήθειες. Φυσικά, δεν φταίει το κράτος για την ακρίβεια. Η ακρίβεια είναι σαν το τάνγκο θέλει δύο όχι τρεις, άρα η κυβέρνηση δεν χωράει στον ερωτικό μας χορό.
Μα τώρα τι σας περνάει από το μυαλό, είναι δυνατόν επειδή τα περισσότερα είδη στο Βέλγιο ή στη Γερμανία κ.ά. είναι φθηνότερα στα σούπερ μάρκετ, να φταίει το κράτος; Σαφώς εμείς φταίμε που τα αγοράζουμε, ενώ κανονικά θα έπρεπε όλοι μας να κάνουμε απεργία πείνας. Τώρα βέβαια υπάρχουν πολλοί που με τα σούπερ μάρκετ τελευταία κάνουν πολιτική. Είναι μόδα. Τσίπρας - Πάγκαλος γράψατε 1, μάλλον ο Τσίπρας έχει πατήσει έστω μία φορά σε σούπερ μάρκετ ο άλλος τα βρίσκει έτοιμα...

Βέβαια, τα ραντάρ μου έπιασαν και το άλλο. Ότι για να πιάσεις δουλειά σε σούπερ μάρκετ βασική προϋπόθεση είναι να περάσεις πρώτα από το γραφείο κάποιου βουλευτή που να έχει τα κονέ... Τα σπάνε τα τηλέφωνα οι βουλευτές των σούπερ μάρκετ, όχι για την ακρίβεια, αλλά για να βγάλουν την υποχρέωση της ψήφου από πάνω τους.

Το πετρέλαιο και η βενζίνη όσο και αν τραβάνε την ανηφόρα, υπάρχει λύση. Την είδα στο Μπαλί. Έτσι θα γλιτώσουμε και από τα άθλιας αισθητικής βενζινάδικα.

ΥΓ. Αν άκουσα καλά το πρώτο μέτρο της κυβέρνησης για την καταπολέμηση της ακρίβειας θα είναι ο διάλογος... Και αν οι πολιτικοί αρχίσουν τον... διάλογο, τότε ούτε η ακρίβεια δεν τους αντέχει

Δαγκώστε τον σκύλο!

2008-01-15T14:04:00.000+02:00

Υπάρχει ένα αμερικανικό απόφθεγμα που λέει: Why does a dog wag its tail? Because a dog is smarter than its tail. If the tail was smarter, the tail would wag the dog. Σε πολύ ελεύθερη μετάφραση γιατί ο σκύλος κουνάει την ουρά του; Γιατί είναι εξυπνότερος αλλιώς η ουρά θα κούναγε τον σκύλο. Έπειτα έγινε και ταινία «Ο πρόεδρος, ένα ροζ σκάνδαλο και ένας πόλεμος».

Το «Wag the dog» από την ανάποδη παρακολουθούμε αυτές τις μέρες, στην ταινία χρειάστηκε ένας fake πόλεμος για να καλύψουν ένα ροζ σκάνδαλο του προέδρου της Αμερικής, στην Ελλάδα έγινε το αντίθετο, χρειάστηκε ένα ροζ σκάνδαλο και ένας κανιβαλισμός δημοσιογράφων για να καλυφθούν ίσως πολλά οικονομικά σκάνδαλα. Μάλλον αυτές τις μέρες το Χόλιγουντ μαζί με το Μπόλιγουντ έχουν μετακομίσει στην Ελλάδα. Θρίλερ, δράση, κωμωδία, ιλαροτραγωδία και βάλε...

Και όμως, δεν είναι παρά μια παρτίδα σκάκι αυτή η υπόθεση. Φυσικά, στο σκάκι για να είσαι ένας καλός παίκτης καλό είναι να προβλέπεις τις επόμενες τρεις κινήσεις του αντιπάλου σου, ενώ πολλές φορές μπορεί να χρειαστεί να θυσιάσεις έναν στρατιώτη ακόμη και έναν αξιωματικό για να βρεθείς σε πλεονεκτική θέση έναντι του αντιπάλου σου. Τέτοιο παιχνίδι όμως δεν νομίζω ότι έχουν τη δυνατότητα οι πρωταγωνιστές των ημερών. Σίγουρα άλλοι μεγάλοι μετρ βρίσκονται από πίσω, που ίσως ποτέ δεν θα μάθουμε ποιοι είναι ή τι συμφέροντα εξυπηρετούν.

Εξάλλου, σ'αυτήν την υπέροχη δημοκρατία που ζούμε πότε μαθαίνουμε την αλήθεια. Μήπως μάθαμε για τις υποκλοπές, που ήδη έχουμε ξεχάσει;;;; Πλήρωσε κανείς για τις απαγωγές των Πακιστανών, που και αυτό το ξεχάσαμε... Το ασφαλιστικό έχει ήδη γίνει τρίτο θέμα ως είδηση, λέτε να το ξεχάσουμε και αυτό γρήγορα;;;;

Από τηγ άλλη μου θυμίζει μια λογική που έμαθα στο στρατό. Εκεί όταν γινόταν μια στραβή, για να τη γλιτώσουμε έπρεπε να τη ρίξουμε σε όσους περισσότερους γίνεται. Έτσι, γινόταν η κάθε υπόθεση τουρλουμπούκι, μπάχαλο, ένα απίστευτα μπερδεμένο κουβάρι, με αποτέλεσμα κανείς να μην παθαίνει τίποτα. Κάπως έτσι και δω, όσο περισσότερα σκάνδαλα γίνονται τόσο εύκολα ξεχνιούνται, οι... αναρτήσεις της κοινωνίας μαθαίνουν να απορροφούν γρηγορότερα τους κραδασμούς, όσοι περισσότεροι εμπλέκονται σ'αυτά τόσο λιγότεροι θα την πληρώσουν τη ζημιά, ίσως και κανείς, ίσως και κάποιος ο οποίος θα είναι ο λιγότερος εμπλεκομένος.

Είδηση λένε δεν είναι ο σκύλος που δάγκωσε τον άνθρωπο, αλλά ο άνθρωπος που δάγκωσε τον σκύλο...

Δαγκώστε τον σκύλο!!!! Σε μια χώρα που κανείς δεν σέβεται τίποτα και κανέναν ούτε τον ίδιο του τον εαυτό...
Δαγκώστε τον σκύλο!!!! Σε μια χώρα που δεν σέβεται τον ίδιο της τον πολιτισμό. Σε μια χώρα που πακτωλός χρημάτων χάνεται σε δαιδαλώδεις διαδρομές και εκείνοι που τα χρειάζονται γίνονται επαίτες...

Δαγκώστε τον σκύλο!!! Κάποιοι από μας μάλλον θα δαγκώσουν την πωλήτρια, με τον χαμό που γίνεται αυτές τις μέρες στα μαγαζιά με τις εκπτώσεις, μα καλά είκοσι λεπτά στην ουρά για να πληρώσεις ένα μπλουζάκι;;;;;

Δαγκώστε τον σκύλο!!!! Ένα πιτσιρίκι 4 ετών βρέθηκε κάτω από τις ρόδες ενός λεωφορείου γιατί ακόμη και στις στάσεις των λεωφορείων έχουμε κανιβαλιστικές τάσεις και πριν καλά καλά σταματήσει ένα λεωφορείο στη στάση όλοι σπρώχνονται για το ποιος θα μπει μπροστά, ποιος θα μπει πρώτος...

Δαγκώστε τον σκύλο!!! Γιατί σ'αυτήν τη χώρα είμαστε όλοι γυμνοί, αλλά όχι διάφανοι και το μόνο που είμαστε άξιοι να κάνουμε είναι να δαγκώσουμε τον σκύλο...

ΥΓ: Δεν μου φταίνε φυσικά σε τίποτα τα αγαπημένα μου τετράποδα, αλλά εμείς

ΥΓ2:Και το ομότιτλο τραγούδι της ταινίας, ενώ και αυτό το τραγούδι παίζει πολύ αυτές τις μέρες, μάλλον γιατί είναι επίκαιρο Yes boss

ΥΓ3: Και ένα μουσικό δώρο από τη wisdom

Αλκυονίδες μέρες

2008-01-09T13:24:00.000+02:00

Αλκυονίδες μέρες. Μέσα στην καρδιά του χειμώνα, ανάμεσα στη μαυρίλα και τη μούχλα του, τα dvd, τα σκάνδαλα, τη short memory card που όλοι έχουμε μπλοκάρει με αποτέλεσμα να θυμόμαστε ότι μας πασάρει η επικαιρότητα των μέσων, την καταναγκαστική ευτυχία των ημερών, την ψυχανάλυση της σακούλας, την ακρίβεια να αναμοχλεύει το ζήτημα της άδειας τσέπης, το ασφαλιστικό δαμόκλειο σπάθη πάνω από τα κεφάλια μας, το σεισμό των 6,5 Ρίχτερ χωρίς θύματα, την Κένυα που δοκιμάζει το συνολάκι της Ρουάντα, τους ειδικούς που φέρουν γνώμη για όλα και για τίποτα, τα παράθυρα.

Αλκυονίδες μέρες που θυμίζουν ότι ξεχάστηκα στη θαλπωρή των προηγούμενων ημερών, παθαίνοντας οικογενείιαση, μια παράξενη αρρώστια, που είχα ξεχάσει ότι υπάρχει, καθώς τα πρότυπα αλλάζουν και η οικογένεια έχει βγει εκτός μόδας.
Οικογενείιαση, όλα τα μέλη μιας οικογένειας να είναι μαζί για πάνω από μια ημέρα. Μοιάζει πλέον με ταινία φαντασίας, με σκληρό ριάλιτι. Σχέσεις ανθρώπων που δοκιμάζονται κάθε στιγμή, συγκρούονται, ενώνονται, ένας ζωντανός πυρήνας που εκπέμπει ενέργεια. Παλιά, προσπαθούσα να την αποφεύγω, σαν να είχα αλλεργία, εξαφανιζόμουν με το που ξεκίναγε η οικογενείιαση, ίσως γιατί τότε μου έμεναν μόνο οι τσακωμοί και οι φωνές. Δεν περίμενα ποτέ ότι θα την αναζητούσα κάποια στιγμή. Η Χοντρή (χαϊδευτικό προσωνύμιο που χάρισα απλόχερα στη μάνα μου όταν ήταν 56 κιλά) λέει ότι η ζωή είναι κύκλος, για μένα είναι γραμμές, πολλές γραμμές, άλλοτε παράλληλες, άλλοτε τεμνόμενες, άλλοτε συνεχόμενες, άλλοτε διακεκομμένες, άλλοτε σχεδιάζοντας σχήματα, άλλοτε απλά μπερδεμένες, ένα απίστευτο κουβάρι, που όσο το ξετυλίγεις τόσο σου δίνει, πάντα όμως φοβάσαι μην τελειώσει.

Κάπως έτσι βρέθηκα εγκλωβισμένος στις προηγούμενες μέρες στην οικογενείιαση και κάπως έτσι απλά ξέχασα να απεγκλωβιστώ. Πέρασα όλες τις γιορτινές μέρες με τους δικούς μου, είτε στην Κάτω Πόλη, είτε στην Πάνω. Είχαμε τις στιγμές μας, από αγκαλιές, φιλιά μέχρι βρισιές, δάκρυα, αλλά έπειτα πάλι αγκαλιές και φιλιά. Εξάλλου, είναι βαρετό να είστε πάντα αγαπημένοι, πολύ μονότονο, ωστόσο μην το δοκιμάσετε μόνοι στο σπίτι.

Αλκυονίδες μέρες με ξύπνησαν από την οικογενείιαση που μου είχε στερήσει μια αγαπημένη μου συνήθεια το blogging.

Αλκυονίδες μέρες μου έδωσαν να συνειδητοποιήσω ότι πέρασε ο χρόνος. Νωρίτερα ένιωθα πως τον είχε εγκλωβίσει το κρύο και η μούχλα.

Αλκυονίδες μέρες, το παράδοξο του χειμώνα.

Γεννήθηκα στις Αλκυονίδες μέρες και πρέπει να έγιναν τουλάχιστον 9... εγκλήματα, ωστόσο αν πριν έβλεπα με τρόμο και κεράκια που έσβηνα πίσω μου, τώρα βλέπω τα αναμμένα κεράκια που με περιμένουν μπροστά...

Ποιος άνδρας δεν θα ήθελε αυτά τα Happy birthday;;;;;

ΥΓ: θέλω να μοιραστώ μαζί σας ένα δώρο του κ. Δαμιανού Ρύζη που λατρεύω 9 Crimes

ΥΓ2: Και ένα δώρο από την proserpina

HO-HO-HO!!!

2007-12-19T11:02:00.000+02:00

Φεύγω σε λίγο με το τρένο, σε δυο μέρες θα 'ρθει και η Β. Πάω στην Κάτω Πόλη να ζήσω με τους δικούς μου τα Χριστούγεννα. Με κίνδυνο λοιπόν να χάσω το τρένο σας εύχομαι:

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

και σεις οι λίγο μεγάλοι μην ξεχνάτε ότι εκτός από το κοινότυπο περί Πίτερ Παν, κρύβουμε όλοι μα όλοι μας και έναν άγιο Βασίλη για αυτό ας τον βγάλουμε έξω και ας μοιραστούμε όσες καλές στιγμές μπορούμε με όσους πιο πολύ μπορούμε.
Προσοχή στο φάντασμα των Χριστουγέννων

Μερικά μουσικά δώρα όπως ένα διαφορετικό φάντασμα των Manic street preaches

Τα δώρα συνεχίζονται μάλλον με έπιασε το σύνδρομο του Αϊ-Χάσου Βασίλη και επειδή έχω και ένα κόλλημα με το συγκεκριμένο συγκρότημα τους Killers Don't shoot me santa

Και συνεχίζουμε ποιος ξεχνάει αυτούς τους αιώνιους έφηβους άλλωστε;;;;;
Ramones Punk Rock
Christmas

ΑΝΤΕΧΕΙΣ;;;; BALI FINAL ACT

2007-12-10T13:40:00.000+02:00

Κοιτάζω έξω η γκριζίλα είναι απλωμένη σε ολόκληρο τον ορίζοντα, ψάχνω μήπως βρω ένα μικρό κενό, μα καλά τα σύννεφα δεν απεργούν σήμερα; Κάτι που μοιάζει με κενό τελικά είναι ένα σύννεφο πιο ανοιχτόχρωμο, ίσως αυτό χρειάζομαι για να ταξιδέψω λίγο πίσω πάλι στο Μπαλί...

ΔΑΣΟΣ ΤΩΝ ΠΙΘΗΚΩΝ

Στο Δάσος των πιθήκων κυκλοφορούν αρκετοί πίθηκοι ελεύθεροι και με άγριες διαθέσεις. Με μερικές μπανάνες στο χέρι άλλοι σε πλησιάζουν διστακτικά, άλλοι έρχονται με φόρα, αν κρατήσεις μια μπανάνα ψηλά σκαρφαλώνουν πάνω σου για να την αρπάξουν, προσοχή μόνο στα γυαλιά ηλίου... Το Δάσος είναι σκηνικό το οποίο μοιράζονται ανέτα ο Ιντιάνα Τζόουν και ο Ταρζάν. Είναι τόσο δύσκολο να πιστέψεις ότι όλα είναι αληθινά, ότι δεν θα βγει από κάπου μια κάμερα. Πραγματικά μείναμε με το στόμα ανοιχτό, αποσβολωμένοι από την ομορφιά. Στο μεταξύ είχα γίνει εξέδρα για σάλτα πιθήκων...

ο ναός μέσα στο δάσος

η γέφυρα μέσα από το δέντρο

δράκος κόμοντορ ό,τι πιο κοντά στην εποχή των δεινοσαύρων

δεν μπορεί κάπου εδώ θα βρίσκεται και ο Ιντιάνα Τζόουνς

το μεταφορικό μέσο του Ταρζάν

ήταν η μοναδική που δεν μας πλησίαζε, υπερπροστατευτική, η μόνη που δεν ήθελε καμία μπανάνα, το μωρό της ήταν πάνω απ'όλα

τι θα γίνει θα με πας βόλτα;;;;

κόκκινο - πράσινο

ZOO

Για περάστε!!!!

ξέρεις ποιος είμαι εγώ;;;;

έλα φίλε να παίξουμε εγώ πετάω και συ πιάνεις, εντάξει;;;;

τι κάνεις εκεί μέσα φίλε, βγες λίγο έξω;;;;

το ελαφάκι με την κιμωλία

ο ξεμαλλιάρης

παράξενο πουλί

παπαγάλος

η αγαλματένια χορεύτρια

μπατίκ εν δράσει

το μπατίκ είναι με ιδιαίτερη τέχνη, η ζωγραφική με κερί πάνω σε υφάσματα, θέλει πολλή υπομονή

ο καταρράκτης

μέσα από έναν ναό

ΧΟΡΟΣ ΜΠΑΡΟΝΓΚ

Ο πιο γνωστός παραδοσιακός χορός στο Μπαλί που αφηγείται τη μυθολογία του Μπαλί, τη μάχη του καλού με το κακό. Συνήθως αυτοί οι χοροί πραγματοποιούνται μέσα σε ναούς, ενώ πιο πριν οι χορευτές έχουν πάρει την ευλογία του ιερέα, καθώς κινδυνεύουν να τραυματιστούν σοβαρά την ώρα που κάνουν χαρακίρι εκστασιασμένοι με αληθινά σπαθιά.

χορευτές κάνουν χαρακίρι εκστασιασμένοι

χορος barong

η τελετή δίπλα στη θάλασσα

πέφτοντας η αυλαία

υπάρχει πιο τέλειο μέρος για να πιεις το μοχίτο σου;;;;;

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΟ ΚΟΜΜΑΤΑ (ΑΛΛΙΩΣ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ)

2007-12-07T02:58:00.000+02:00

Στη ζωή μου συνηθίζω να βρίσκομαι πολύ συχνά ανάμεσα. Ανάμεσα σε δύο δρόμους, ανάμεσα σε δύο πόλεις (στην Πάνω και στην Κάτω), ανάμεσα σε δύο ιδέες, ανάμεσα σε δύο κόμματα. Ναι, ανάμεσα σε δύο κόμματα, ίσως γιατί κάτι ξεχνώ και θέλω να εξηγήσω, ίσως γιατί πολλές φορές μπερδεύομαι, ίσως γιατί νιώθω ασφάλεια ανάμεσα σε δύο κόμματα, ίσως γιατί έτσι να έχω μια δεύτερη ευκαιρία να επεξηγήσω αυτά που μου τριβελίζουν το μυαλό και είναι τόσα πολλά. Πάλι καλά δύο κόμματα δεν στοιχίζουν. Τώρα θα μου πείτε γιατί δεν προτιμώ την παρένθεση, μα είναι τόσο κλειστοφοβική, μοιάζει με φυλακή, ενώ τα δύο κόμματα είναι ευάερα, ευήλια, αναπνέεις ελεύθερα βρε αδελφέ. Όταν βρίσκεσαι ανάμεσα σε δύο κόμματα είναι σαν την παύση στη μουσική, αλλά όχι ακριβώς. Είναι σαν την ταινία που ενώ βλέπεις τους πρωταγωνιστές ξαφνικά ακούγεται ο αφηγητής ο οποίος σου δίνει κάποια στοιχεία τα οποία δεν φαίνονται στην εικόνα. Τώρα που το φιλοσοφώ ίσως και το μπλογκ να είναι για τη ζωή μας κάτι ανάμεσα σε δύο κόμματα, μπορεί όμως και όχι. Τέλος πάντων, ας μην ξεχνιόμαστε και ας προχωρήσω στο ποστ ανάμεσα σε δύο κόμματα...

Τα παιδιά του Μπαλί από όπου και αν περνάγαμε μάς χαιρετούσαν, αρκετά με στολές καθώς κάθε τάξη στο σχολείο έχει τη δικιά της διαφορετική στολή, αυτό το γλυκό «Helloooo» μαζί με πολλά χαχανητά και φατσούλες μάς συντρόφευε συχνά στις εξορμήσεις μας, πολλές φορές τα έβγαζα φωτό με τη... μηχανή του μυαλού μου δεν ήθελα να τα κάνω να αισθανθούν περίεργα... Τα παιδιά στη Σιγκαπούρη φαίνονταν αν και πιο πλούσια πιο δυστυχισμένα, πιο μουτρομένα, στο Κουτσίν πάλι μες στην τρελή χαρά, στα χαχανητά και ας μην ξεχνιόμαστε στα «Heeelllooo».

Αυτές τις μέρες στο Μπαλί όπως έγραψα και στο προηγούμενο ποστ έχουν μαζευτεί γύρω στις 190 χώρες ελπίζω όχι για δημόσιες σχέσεις αλλά για έργο. Το Σύμφωνο του Κιότο λήγει και χρειάζεται όσο ποτέ άλλοτε ο κόσμος, η Γη ένα νέο Σύμφωνο σαφώς καλύτερο και πιο άμεσο από του Κιότο για να μπορέσουμε να καταπολεμήσουμε τις κλιματικές αλλαγές. Η αγωνία των παιδιών για το περιβάλλον φαίνεται στις παρακάτω φωτό από μια έκθεση ζωγραφικής παιδιών στη Σιγκαπούρη, ελπίζω να την επισκεφτούν και όλοι οι μεγάλοι, αφού για να φύγουν από το Μπαλί σίγουρα θα περάσουν από Σιγκαπούρη...

ένα πιτσιρίκι περιμένοντας τη μαμά του να τελειώσει τη δουλειά, είπε να ξαποστάσει λίγο

έκθεση παιδιών για τις κλιματικές αλλαγές

ΥΓ: ΑΑΑΑ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΙΛΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΚΟΥΜΠΑΡΟ ΜΟΥ ΠΛΕΟΝ, ΤΟΝ ΣΤΕ Ή ΑΛΛΙΩΣ ΨΗΛΟΠΑΙΔΟ, ΑΝΤΕ ΓΡΑΨΕ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ

ΜΠΑΛΙ (Ποτέ δεν είναι αρκετό) ΙΙΙ

2007-12-03T13:39:00.000+02:00

Σκηνές από τα χωράφια

στον ορυζώνα

στο χωράφι

φεύγοντας με τη συγκομιδή

Selamat datang (καλώς ήλθατε)

είστε για μια βόλτα με ελέφαντα; Δεν είναι και το πιο εύκολο ιδίως όταν διαρκεί περίπου μισή ώρα... για φανταστείτε το λιγάκι: κάθεσαι σε μια ξύλινη θέση στη ράχη του ελέφαντα και πας μπρος με μια μικρή ανύψωση πίσω με μια μικρή κάθοδο, μόνο που αν ο ελέφαντας πεινάει, βγαίνει εκτός μονοπατιού οπότε πας αριστερά - δεξιά, κάτι σαν g3 στο allou fun park

ντάμπο, το ελεφαντάκι, θα πετάξει άραγε;

έπειτα από μια βόλτα με ελέφαντα σειρά είχε η κατάκτηση ενός ποταμού

πηγαίνοντας για ράφτινγκ

γύρω στα 10 χλμ. μας περίμεναν να τα διασχίσουμε αλλού ήρεμα νερά και αλλού άγρια, εμείς ψιλοάσχετοι, μόνο μια φορά έχουμε κάνει ράφτινγκ και αυτό με σχεδόν ήρεμα νερά, αλλά όταν έχεις έναν σούπερ έμπειρο οδηγό δεν έχεις να φοβάσαι, μόνο βρέχεσαι, κολλάς στα βράχια κάνεις αλογάκι και ξεκολλάς, κτυπάς τα βράχια κάτι σαν συγκρουόμενα, κάτι σαν τετακέ, η γνωστή στροφή 360° μετά τη σύγκρουση με βράχο, απλά εκπληκτική εμπειρία, μόνο με G6 στο Alou fun park συγκρίνεται. Μόνο που οι φωτό είναι στα ήρεμα νερά γιατί μόνο εκεί είχα τη δυνατότητα να τραβήξω, σε όλη την υπόλοιπη διαδρομή η φωτογραφική μηχανή ήταν φυλαγμένη σε πατέντα αδιάβροχο σάκο, δηλαδή σακούλα

το ποτάμι

Στα αριστερά μας ένας μεγάλος βράχος ακολουθούσε την πορεία μας γεμάτος ανάγλυφα, με απίστευτη λεπτομέρεια, και μας εξιστορούσε τον μύθο του Μπαλί πώς ο βασιλιάς πίθηκος έσωσε την πριγκίπισσα, το barong, ενώ έπειτα από αρκετά μέτρα πετύχαμε κάποιους καλλιτέχνες κρεμασμένους πάνω του που ήταν επί το έργον... να κεντούν και ο μύθος να συνεχίζεται...

ο βράχος με τα ανάγλυφά του μας εξιστορεί τον μύθο

ΥΓ: ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΤΙΣ ΦΩΤΟ;;;;;;;;;;;;

ΥΓ2: ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΤΡΑΜΜΕΝΑ ΣΤΟ ΜΠΑΛΙ ΟΠΟΥ ΑΡΧΙΣΕ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΛΙΜΑ, ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ 190 ΚΡΑΤΗ, ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΑΨΗ ΜΙΑΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΣΥΝΘΗΚΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΤΟΛΟΓΙΚΗΣ ΜΕΤΑΒΟΛΗΣ

ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΜΑ ΑFRICA

ΥΓ3: ΔΕΝ ΑΝΤΕΞΑ ΚΑΙ ΜΠΗΚΑ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΣΜΟ ΠΑΙΡΝΟΝΤΑΣ ΤΗ ΣΚΥΤΑΛΗ ΑΠΟ MUPPET SHOW GIRLS

ΥΓ4: ΑΚΟΥ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ

ΥΓ5: ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΝΤΑΡΦΟΥΡ

ΜΠΑΛΙ (ΑΚΟΝΙΖΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ)

2007-11-27T12:50:00.000+02:00

πράσινη θάλασσα

φοίνικες

Το Μπαλί είναι σαν να βρίσκεσαι σε άλλον πλανήτη όπως είπα και στο προηγούμενο ποστ.
Για να το καταλάβετε αυτό ίσως θα πρέπει πρώτα να προσπαθήσω να ακονίσω τις αισθήσεις σας.

Μπείτε από την είσοδο ακούγοντας στεϊτλες

Κλείστε τα μάτια σας και φανταστείτε μια ατμόσφαιρα με γύρω στους 30-33°C, υγρασία πάνω από 65%, που όμως δεν είναι αποπνικτική, αλλά είναι τόσο έντονη που αισθάνεσαι τη μυρωδιά της να σου τρυπάει τα ρουθούνια, όμως δεν είναι μόνη της συνήθως είναι αναμεμειγμένη με καρυκεύματα και μπαχαρικά, αλλά κυρίως με τη μυρωδιά από τα καμένα φύλλα ή ξύλα, κάθε μέρα έχουν μια συγκεκριμένη ώρα για να καίνε ό,τι έχουν βγάλει από την αποψίλωση των χωραφιών, αλλά και ο καθένας τα σκουπίδια του -δεν παίζει σκουπιδιάρα ή σκουπιδότοπος- με αποτέλεσμα η αίσθηση του καμένου να κυριαρχεί πάνω από την υγρασία, ο ορίζοντας να γίνεται θολός σαν σε ομίχλη, το μυστήριο να μας περικυκλώνει και μεις μέσα στις παραισθήσεις να αεροβατούμε κυνηγώντας το παραμύθι με τον βασιλιά πίθηκο. Η αλήθεια είναι ότι χρειάζεσαι λίγο χρόνο για να συνηθίσεις αυτήν την ατμόσφαιρα, αλλά όχι και πολύ.

λουλούδια

Ανοίξτε τα μάτια σας, το κυρίαρχο στοιχείο στο Μπαλί είναι το πράσινο, η πυκνή του βλάστηση. Τροπικά δάση, ακόμη και ανάμεσα στα χωριά, μπαμπού, φοίνικες, μπανανιές, κακαόδεντρα, ορυζώνες, δέντρα γεμάτα λουλούδια, πολλά λουλούδια, το νησί είναι γεμάτο ποικιλίες από ορχιδέες και φρούτα. Μπανάνες μικροσκοπικές, καρύδες, ανανάδες, γκρέιπ φρουτ, παπάγια, φρούτα του πάθους, μάνγκο, snake fruits, φρούτο με τη φλούδα του να μοιάζει με φιδίσιο δέρμα και τη γεύση του κάτι μεταξύ μούσμουλου και καρυδιού.

snake fruit

Ξέχασα το ντούριαν το φρούτο που όπως μας είπαν smells like hell tastes like heaven, τόσο έντονη μυρωδιά που δεν επιτρέπεται να το φέρεις μέσα στο ξενοδοχείο, kelengkeng πώς να το περιγράψω σαν μεγάλα σταφύλια τα ξεφλουδίζεις και γιάμι και φυσικά τα duku τα οποία φέρνουν στην όψη τους σε αυγό, πάντως νόστιμα, φυσικά υπήρχαν και πεπόνια, μήλα, καρπούζια. Όποιος είναι λάτρης της φρουτοπίας θα το λατρέψει το Μπαλί. Όσα φρούτα φάγαμε αυτές τις μέρες εκεί δεν τα είχαμε φάει ένα χρόνο στην Ελλάδα.

κακαόδεντρο

τα... κόκκινα

ορυζώνας (μια απέραντη θάλασσα με πράσινα κύματα)

Ορυζώνες που μοιάζουν με μια απέραντη θάλασσα με πράσινα κύματα, με υφάσματα να αιωρούνται από πάνω τους αντί για σκιάχτρα. Θυμίζει σκηνικό από ταινία, ίσως μια καινούργια ιδέα για τον Αγγελόπουλο....

αιωρούμενα υφάσματα (αντί για σκιάχτρα) προστατεύουν τους ορυζώνες

χωρικός σε ποταμάκι ορυζώνα

Μικρά ποτάμια διασχίζουν τους ορυζώνες στα οποία άντρες, γυναίκες, παιδιά γυμνοί απολαμβάνουν το μπάνιο τους ή κάποιοι από αυτούς πλένουν τα ρούχα τους. Όσοι ασχολούνται με τη γεωργία, δηλαδή κυρίως το ρύζι, βγάζουν γύρω στα 100 ευρώ το μήνα, για μια πολύ κοπιαστική δουλειά. Αφού μαζέψουν από τους ορυζώνες τους ξερούς βλαστούς που μοιάζουν με το στάρι, έπειτα στις αυλές των χωριών τούς κάνουν δεμάτια και τους απλώνουν στον ήλιο ακόμη και στην άκρη του δρόμου.

Ύστερα τους πιάνουν από τη βάση και τους χτυπούν με δύναμη στο έδαφος και έτσι συγκεντρώνουν τους κόκκους του ρυζιού που αποκολλούνται. Παρόλη τη φτώχεια και την... καλοπέραση δείχνουν να είναι ευτυχισμένοι.
Ευτυχώς, χρησιμοποιούν παρά μόνο ελάχιστη γη για εκμετάλλευση, η περισσότερη παραμένει ανεκμετάλλευτη, παρθένα εθνικά πάρκα, που δεν τα πλησιάζει κανείς. Ελπίζω μόνο να αντέξουν στις πιέσεις των πολυεθνικών εταιριών τουρισμού. Σ'αυτό βέβαια βοηθάει και ένας νόμος που έχει το κράτος τους, σε κανέναν δεν ανήκει η γη, κανείς δεν μπορεί να την αγοράσει παρά μόνο να τη νοικιάσει για 90 ή 100 χρόνια κ.λπ.

Ακόμη και στην πρωτεύουσα, το Denpasar, δεν είδαμε μεγάλα κτίρια, η λέξη πολυκατοικία είναι άγνωστη για τους Μπαλινέζους, τα περισσότερα σπίτια τους είναι το πολύ διώροφα, παντού υπάρχει κάποιος ναός ή κάποιος βωμός. Στα χωριά κυριαρχούν οι μονοκατοικίες με κήπο τις οποίες τις προστατεύει από τα αδιάκριτα μάτια ένα ψηλό περίτεχνο τοιχίο αγκαλιάζοντάς τες, συνήθως στην είσοδο έχουν όλο και κάποιο κακάσχημο αγαλματάκι, τα κάνουν όσο γίνεται πιο τρομακτικά για να διώχνουν τα κακά πνεύματα. Μάλιστα ο Αουάν (ο οδηγός μας) μας είπε ότι αν δεν υπάρχει στο σπίτι ένα τέτοιο αγαλματάκι δεν το επισκέπτεται κανείς. Κάθε σπίτι τους χωρίζεται σε 3 κτίσματα, ένα όπου μένει η οικογένεια, ένα για να κάνουν τελετές και ένα που είναι το ιερό τους.

αγαλματάκι στολισμένο με λουλούδια

είσοδος σπιτιού

ντόπιος στο σπίτι

το ιερό ενός μπαλινέζικου σπιτιού

ναός

Κοιτάχτε τώρα λίγο με τα μάτια της ψυχής, οι περισσότεροι Μπαλινέζοι είναι ινδουιστές, πάρα πολύ θρησκευόμενοι και γιατί να μην είναι αφού έχουν μια υπέροχη θρησκεία, η οποία παρεμπιπτόντως έχει πολλά κοινά και με τη δική μας όπως έχουν τη δικιά τους αγία τριάδα αλλά και το πρόσφορο.

πρόσφορο

Μόνο που για αυτούς το πρόσφορο είναι πολύ ιερή στιγμή και καθημερινή. Δύο φορές την ημέρα, μία το πρωί και μία το απόγευμα, πλένονται για να 'ναι καθαροί ώστε να φτιάξουν το πρόσφορο, το οποίο συνήθως αποτελείται από φύλλα φοίνικα ή μπανανιάς που τα πλέκουν και φτιάχνουν κάτι σαν καλαθάκι, στο οποίο έπειτα τοποθετούν λουλούδια, γλυκά, μπισκοτάκια και ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς. Το παράξενο στην όλη υπόθεση είναι ότι εκτός από τους ναούς τους τα τοποθετούν και οπουδήποτε αλλού.

πρόσφορο στο πεζοδρόμιο

Δηλαδή, μπορεί να προχωράς στο πεζοδρόμιο και να βρεις μπροστά σου πρόσφορα, αφημένα στο πεζοδρόμιο -προσοχή μην τα πατήσετε, αν τα πατήσετε κατά λάθος δεν πειράζει αν όμως τα κλοτσήσετε επίτηδες, ε, τότε πειράζει- όπως επίσης έξω από μαγαζιά, σπίτια ακόμη και στην παραλία.

πρόσφορο στην παραλία

Αυτά που βρίσκονται κάτω είναι για τα κακά πνεύματα, για να τους αφήνουν στην ησυχία τους, αυτά που βρίσκονται πιο ψηλά από το έδαφος είναι για τα καλά πνεύματα, για να τους προστατεύουν, το αξιοσημείωτο είναι ότι και για τα καλά και για τα κακά πνεύματα τα πρόσφορα είναι ίδια.
Οι ινδουιστές πιστεύουν ότι έρχεσαι πολλές φορές στη ζωή μέσω της μετενσάρκωσης, πάντα σε ανθρώπινο ον, μέχρι να ολοκληρωθείς ως άνθρωπος. Γι'αυτό και είναι πάντα καλοί και ευγενικοί, κυρίως χαμογελαστοί -θεωρούν ότι το χαμόγελο λειτουργεί σαν καθρέφτης τούς γυρίζει πίσω το χαμόγελο ως αντανάκλαση θετικής ενέργειας. Επίσης, πιστεύουν πως αν κάνουν κάτι κακό σ'αυτήν τη ζωή θα το βρουν μπροστά τους στην επόμενη, πώς; Συνήθως αυτοί που είναι ανάπηροι και γενικά με ειδικές ανάγκες θεωρούν ότι πλήρωσαν το κακό που έκαναν στην προηγούμενη ζωή και ότι τώρα πρέπει να είναι καλοί ώστε στην επόμενη να έρθουν πάλι αρτιμελής. Παρ'όλα αυτά δεν τους φέρονται διαφορετικά γιατί πιστεύουν ότι ήδη έχουν πληρώσει για το κακό που κάνανε στην προηγούμενη τους ζωή. Ωστόσο, σε περίπτωση που κάποιος από τους ανθρώπους με ειδικές ανάγκες χάσει νωρίς τη ζωή του, η οικογένειά του χαίρεται γιατί πιστεύουν ότι πλήρωσε το λάθος του και θα έρθει πάλι στη ζωή με πλήρης υγεία. Τώρα γιατί σας έπρηξα με όλα αυτά, αυτό οφείλεται στο ότι αν κάτι μου έκανε περισσότερο εντύπωση στο Μπαλί, πέρα από τις φυσικές του ομορφιές, ήταν οι ίδιοι οι άνθρωποι. Όσο φτωχοί και αν ήταν, όσο ταλαιπωρημένοι και αν ήταν, δεν έβλεπες φθόνο στα μάτια τους παρά καλωσύνη. Πάντα και παντού όσους και αν συναντήσαμε ήταν εξυπηρετικοί, έτοιμοι να σου προσφέρουν τη βοήθειά τους, το χαμόγελό τους, τη ζεστή καρδιά τους. Περιμέναμε ότι ο τουρισμός θα 'χε περάσει ως οδοστρωτήρας από πάνω τους και θα τους είχε ισοπεδώσει και κείνοι μας διαψεύσανε και αυτό ήταν η καλύτερη έκπληξη. Τουλάχιστον, μέχρι στιγμής, δεν έχει συμβεί και αυτό πιστεύω ότι οφείλεται στον διαφορετικό τρόπο σκέψης, αντίληψης, στη φιλοσοφίας τους, στη θρησκεία τους.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΥΓ: ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Η ΑΡΧΗ... ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ!!!!

BALI (TANAH LOT)

2007-11-20T13:40:00.000+02:00

Η μέρα μετά τον γάμο πέρασε σαν να μην υπήρχε. Δεν την καταλάβαμε παρά μόνο όταν αρχίσαμε να φτιάχνουμε βαλίτσες στις 12 το βράδυ. Μας πήρε μέχρι τις 3 το πρωί για να τελειώσουμε. Στις 6.30 το πρωί έπειτα από έναν τρίωρο ύπνο αρχίζει το ταξίδι προς το όνειρο. Μπήκαμε στο αεροπλάνο, βγήκαμε στην Αθήνα με λάφυρα μια τούρτα και μια σαμπάνια. Εκεί βρήκαμε τον Μιχ, φίλος και γαμπρός μου που εργάζεται στο αεροδρόμιο της Κάτω Πόλης. Είχαμε ένα τετράωρο αναμονή οπότε η παρέα ήταν απαραίτητη. Ήρθαν και οι δικοί μου για να μας απαλλάξουν από τα λάφυρα. Μα ποιος χριστιανός σκέφτηκε 9 το πρωί τη σαμπάνια;;; Γύρω στη 1 μπήκαμε στο αεροπλάνο που θα μας είχε για συντροφιά του για περίπου ένα δωδεκάωρο. Έτσι γίναμε οι άνθρωποι που μπήκαν σε αεροπλάνο και βγήκαν από διαστημόπλοιο...

από το αεροπλάνο φτάνοντας στη Σιγκαπούρη

Κατεβήκαμε για μεταβίβαση στη Σιγκαπούρη, σ'ένα τεράστιο αεροδρόμιο, διαστημικό σταθμό θα το έλεγα εγώ, με εσωτερικούς κήπους, πισίνα, sky train να σε πηγαίνει από το ένα terminal στο άλλο... φυσικά νωρίτερα είχαμε πάρει και το λάφυρό μας από το διαστημόπλοιο, άλλη μια τούρτα, την οποία τη χαρίσαμε σ'έναν ευγενή πωλητή, που δεν μπορούσε να το πιστέψει. «Για σένα και τους συναδέλφους σου», του είπαμε... και τους αφήσαμε όλους αγάλματα στο μαγαζί.
Έπειτα από ένα γενναίο shopping therapy ξαναμπήκαμε στο διαστημόπλοιο. Ύστερα από περίπου 3-4 ώρες βρεθήκαμε στο Μπαλί.
Στην αρχή δεν το είχαμε ακόμη καταλάβει παρά λίγο αργότερα ότι δεν είχαμε μεταφερθεί απλά σε ένα άλλο σημείο της Γης αλλά σε άλλον πλανήτη. Το τουριστικό γραφείο μάς είχε πλανέψει...

Σαν την πύλη του Stardust δεν είναι;;;; (πού είσαι Χαρδαβέλλα;;;;;)

τέτοιες πύλες υπάρχουν παντού χωρίζουν τις συνοικίες στους δρόμους, στις εισόδους των ναών ακόμη και στο αεροδρόμιο

Ένας άλλος κόσμος απλωνόταν μπρος στα μάτια μας. Μας υποδέχτηκαν παραδοσιακά ντυμένοι με μπατίκ οι συνεργάτες του ταξιδιωτικού γραφείου, μας φορέσανε γιρλάντες στολισμένες με λουλούδια και μπήκαμε στο καμουφλαρισμένο ρομπότ-βανάκι από το οποίο παρακολουθούσαμε έκπληκτοι έναν τελείως διαφορετικό κόσμο.

Αφήσαμε το Denpasar, την πρωτεύουσα του Μπαλί, και κατευθυνθήκαμε για το ξενοδοχείο που βρισκόταν απέναντι από τον πιο όμορφο ίσως ναό του νησιού, τον Tanah lot.
Αφού τακτοποιηθήκαμε στο δωμάτιο όπου φυσικά και μας περίμενε μια τούρτα και είχαμε μια σύντομη ενημέρωση από τον ταξιδιωτικό πράκτορα, αφήσαμε τους άλλους Έλληνες και παρά την κούρασή μας πήγαμε να δούμε από κοντά τον Tanah Lot.

Αυτός ο ναός ήταν έτοιμος να φύγει για άλλον πλανήτη σαν ένα σκάφος

Tanah Lot (γη στη μέση της θάλασσας, κτισμένος τον 15ο αιώνα)

Η θάλασσα είχε μαζευτεί σαν κουρτίνα αποκαλύπτοντας τον πλούσιο εσωτερικό της κόσμο και κάνοντας εύκολη την πρόσβαση για μας στον ναό

Αρκετός κόσμος μαζεμένος στο ναό και γύρω από αυτόν, όλοι συνδεδεμένοι με τη μαγεία του, την ηρεμία του, προσπαθούν να κλείσουν έστω για μια στιγμή ένα ταξίδι μαζί του και ίσως το καταφέρνουν να μεταφερθούν για αλλού, απλά άλλοι το συνειδητοποιούν και άλλοι ούτε που το καταλαβαίνουν.

Εικόνες τέτοιες με κάνουν να λέω Terima Kasih (ευχαριστώ πολύ)

ΥΓ: ΟΣΟΙ ΑΝΤΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΙΓΙΣΜΟ ΑΠΟ ΦΩΤΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΦΥΣΙΚΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ!!!!!

13

2007-11-13T14:56:00.000+02:00

Πέρασε ένας μήνας από τις 13 Οκτωβρίου. Ξέρω πως άργησα να γράψω, όμως ήθελα κάποιο χρόνο για να συνειδητοποιήσω ό,τι είχε συμβεί αυτόν τον έναν μήνα, να επεξεργαστώ όλα τα συναισθήματα που γέμισαν το είναι μου, να ξεκαθαρίσω με όλες τις αισθήσεις που ένιωσα, μάλλον ο «σκληρός» είχε φρακάρει. Ζούσα σαν ένα όνειρο μέσα σ'ένα όνειρο, δεν ξέρω πώς αλλιώς να το περιγράψω. 13 Οκτωβρίου μια μέρα που δεν μπορείς να την περιγράψεις, μόνο να την αισθανθείς μπορείς. Μια μέρα που θα μείνει για πάντα μέσα μου, βαθιά χαραγμένη. Η πλημμυρίδα συναισθημάτων που με διακατείχε κείνη τη μέρα θα έσπαγε όλα τα κοντέρ. Η ευτυχία είχε φτάσει στο κόκκινο τόσο που με τρόμαξε την επομένη που ξύπνησα, φοβήθηκα μήπως δεν το έζησα, όμως τα πόδια μου ακόμη με πονούσαν, το νυφικό ήταν πεταμένο στο πάτωμα όπως και το κοστούμι, η Β ήταν δίπλα μου ξαπλωμένη με το πρόσωπό της ακόμη βαμμένο και βρισκόμασταν σ'ένα υπέρδιπλο κρεβάτι, που σίγουρα δεν ήταν δικό μας, άρα τα έζησα όλα.
Ήρθαν φίλοι από τη Γαλλία και την Κύπρο, φίλοι παιδικοί που χάθηκαν στο παρελθόν και ως διά μαγείας εμφανίστηκαν στην εκκλησία, συγγενείς είδαν άλλους συγγενείς που είχαν να δουν εδώ και 30 χρόνια. Μέσα σ'έναν γάμο τελικά κρύβονται πολλές άλλες μικρές ακατέργαστες ιστορίες.
Ωστόσο, δεν θα ξεχάσω ποτέ τα υγρά μάτια των δικών μου, αλλά ούτε και τη λάμψη τους έστω και αν μέχρι την τελευταία στιγμή έψαχναν τι θα φορέσουν, με αποτέλεσμα παραλίγο η νύφη να περιμένει τον γαμπρό, ευτυχώς χάρις στον Μ και το αμαξάκι του μια cl mercedes (τρέχουν τα σάλια μου) φτάσαμε στην Άνω Πόλη. Το εκκλησάκι της μονής Βλατάδων στην Άνω Πόλη, μικρό και απλά υπέροχο, η ιστορία του σε τύλιγε και σ'έδενε καλά με το μυστήριο. Ο καιρός, όμως, μας τα χάλασε καθώς άλλαξε απότομα και έπιασε ένας φοβερός αέρας, αλλά από την άλλη ίσως απλά να ήθελε να 'ρθει και αυτός στο γάμο. Εξάλλου, του το χρωστούσα καθώς δυο μέρες νωρίτερα δεν είχε φυσήξει καθόλου για να μπορέσω να διασχίσω τη μισή πόλη με τα πόδια κρατώντας δύο στήλες γεμάτες μπαλόνια.
Νωρίτερα στο σπίτι το ψηλόπαιδο, ο Μ και ο Τ με πείραζαν, με τυραννούσαν, μου έκρυβαν τα ρούχα μου, τα οποία για να τα πάρω έπρεπε να γίνω ρεζίλι στη γειτονιά με αυτά που με βάζανε να κάνω και έπειτα με ξύρισαν και με έντυσαν, είχε πολύ γέλιο. Αυτοί είναι οι κολλητοί μου. Οι οποίοι τα έδωσαν όλα και στο γλέντι έπειτα όπου χόρεψαν από θρακιώτικα μέχρι James. Φυσικά, άλλος ένας κολλητός μου είναι ο Θ ο οποίος ίσα ίσα που μας πρόλαβε την ώρα που φεύγαμε από το σπίτι, αλλά δικαιολογείται γιατί έχει έναν μπόμπιρα να προσέχει, όμως αυτός ήταν το πρωτοπαλίκαρο στα θρακιώτικα και πώς να μην είναι αφού αυτός μας είχε μυήσει σ'αυτόν τον απίστευτο ρυθμό πριν από μερικά χρόνια.
Ένας συγγενής της Β, παππούς, 80 φεύγα, ενώ ήταν βαριά άρρωστος και δεν έβγαινε με τίποτα από το σπίτι ήρθε να μας ευχηθεί γιατί δεν ήθελε να χάσει τη χαρά της ανιψιάς του. Ένας άλλος παππούς επίσης συγγενής της Β κοντά στα 86 χόρεψε τρελή ροκεντρολιά και μας άφησε όλους με ανοιχτά στόματα, ήταν βλέπετε στην εποχή του βασιλιάς του ροκεντρόλ χορού. Ήρθε ο Γ με τη γυναίκα του από την Κάτω Πόλη, ένας από τους ήρωες της εποχής μας που θαυμάζω και ας μην το ξέρει, μαχητής της ζωής όσο δεν πάει. Ήρθε και ο Η, φίλος και συνάδελφος από την πρώην δουλειά μου, που μαζί του ένιωθα ότι ήταν και το Μαράκι, το οποίο χάσαμε πριν από λίγο καιρό. Το Κολιόπαιδο με τον Μούλτι και τον Σπάιρους όλοι τους από την Κάτω Πόλη. Η Η επίσης από τη δουλειά, ψυχή του γλεντιού. Θείοι από τη Λήμνο, το Βόλο, τη Νεμέα, το Αγρίνιο. Η θεία Αννέτο που τρέλανε κόσμο με τα σκίρτσα της και ας είναι εβδομήντα και.
Είναι πολύ συγκινητικό και ανείπωτο να βλέπεις τόσο κόσμο που πραγματικά μπήκε σε κόπο για να έρθει να μοιραστεί τη χαρά σου. Κάπου εκεί σε μια φωτοσταλίδα ένιωσα την αγαπημένη μου γιαγιά Όλγα να χορεύει λέγοντας χαριτωμενιάρικα όπως μόνο εκείνη μπορούσε την ατάκα που έμαθε στον καιρό του πολέμου «you fucking bastard», λίγο πιο πέρα σε μια άλλη φωτοσταλίδα ο παππούς μου ο Ν έπαιζε το σαξόφωνό του, ίσως βέβαια να έφταιγε και το ρακί το κυπριακό που μου έφερε η κολλητή μου η Κ με τον φίλο της τον Μ...
Ήταν ένα όνειρο που έδωσε τη θέση του σε ένα άλλο όνειρο. Στο ταξίδι. Ναι σ'αυτό που θα κάνουμε εγώ και η Β για την υπόλοιπή μας ζωή, αλλά και σ'ένα πιο άμεσο και πιο κοντινό, που μας βρήκε σχεδόν απροετοίμαστους να τρέχουμε μετά τα μεσάνυχτα της Κυριακής 14 Οκτωβρίου να φτιάχνουμε τις βαλίτσες μέχρι τις 3 και στις 6.30 το πρωί της Δευτέρας έπρεπε να ήμασταν στο αεροδρόμιο... Πρώτος προορισμός Μπαλί (Συνεχίζεται)

Από μια φίλη που κάναμε στο Μπαλί με εμπειρίες από πολλά ταξίδια, ταξιδευτής η ίδια, ένα από αυτά και η Αυστραλία όπου μας εξήγησε ότι οι Έλληνες είναι από τους λίγους εκεί που σέβονται τους Αβορίγινες και τους ζητάνε την άδεια όποτε είναι να κάνουν κάποιο φεστιβάλ ή γιορτή αλλά και κείνοι...

Απλά απολαύστε το!!!!!!

και από μια άλλη πλευρά...

ΥΓ: ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ ΚΑΙ ΤΟ ΔΩΡΑ ΣΑΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΔΩ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΔΩ ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΕΔΩ ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΣΑΣ ΕΔΩΣΑ ΜΠΟΜΠΟΝΙΕΡΕΣ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ΤΑ ΩΣ ΜΠΟΜΠΟΝΙΕΡΕΣ!!!!!

Μπορείς να διαβάσεις τη σκέψη μου;

2007-10-03T12:06:00.000+02:00

Πριν από περίπου 8 χρόνια, ένας βράχος στη Σίφνο ήταν η αιτία ή η αφορμή αν θέλετε να γνωρίσω τη Β. Πιο συγκεκριμένα, εκείνο το καλοκαίρι ήταν το πρώτο στην προηγούμενη δουλειά μου, οπότε το δούλευα ολόκληρο, πλην ενός μοναδικού Σαββατοκύριακου, όπου μαζί με τον Μίστερ Τ πήγαμε στη Σίφνο να βρούμε τον Α. Εκεί σε ένα από τα βράχια της Χρυσοπηγής βοήθησα να ανέβει από τη θάλασσα τη Β. Μπορείτε να πείτε ότι ο βράχος μάς σύστησε. Όμως εκείνο το καιρό τα πράγματα ήταν περίεργα και τελικά χαθήκαμε για περίπου 2 χρόνια. Όχι όμως και για τον κολλητό μου, τον Μίστερ Τ που έδεσε αμέσως με την κολλητή της Β, την Ε. Έτσι έστω και με δύο χρόνια καθυστέρηση οι φίλοι μας γίνανε με τη σειρά τους η αιτία να ξαναβρεθούμε εγώ και η Β. Από τότε οργώσαμε την Ελλάδα. Τις περισσότερες φορές ανεβοκατεβαίναμε Πάνω - Κάτω Πόλη, αλλά άλλες τόσες τις μοιράζαμε σε άλλα μέρη στην Ελλάδα. Τον περισσότερο καιρό βρισκόμασταν για σχεδόν 2 μέρες ανά 2 βδομάδες, αλλά όποτε βρίσκαμε ευκαιρία να τις κάνουμε παραπάνω δεν την αφήναμε ανεκμετάλλευτη. Τα 504 χλμ. που μας χώριζαν όσο και αν έμοιαζαν με βουνό δεν μας τρόμαζαν. Αυτό που κάθε φορά ήταν επίπονο ήταν ο χωρισμός. Ποτέ δεν την αποχαιρετούσα, ποτέ δεν περίμενα το τρένο να φύγει έφευγα πιο πριν, το ίδιο έκανε η Β. Μονάχα ένα θερμό φιλί και έπειτα δρόμο. Τα τελευταία 2 χρόνια λίγες ώρες πριν χωρίσουμε η Β γινόταν σκυθρωπή, τα μάτια της υγρά, η καρδιά μου κομμάτια, αλλά ποτέ δεν το έδειχνα, έπρεπε να δείχνω βράχος.
Πριν από περίπου ένα χρόνο και κάτι και αφού μεσολάβησαν διάφορα, ώστε να αναθεωρήσω και να ξαναδώ τη ζωή μου από την αρχή, είδα καθαρά ότι αυτό που ήθελα ήταν η Β και θα έκανα ό,τι χρειαζόταν για να είμαστε μαζί. Έτσι και πήρα τη μεγάλη απόφαση να αφήσω την Κάτω Πόλη και να ανέβω στην Πάνω Πόλη. Άφησα στην Κάτω Πόλη την οικογένειά μου, τους φίλους μου, μια καλή δουλειά και ανέβηκα στην Πάνω Πόλη μέσα στο άγνωστο, χωρίς δουλειά, γνωρίζοντας ελάχιστο κόσμο, ευτυχώς απάνω ήταν ήδη ο Μίστερ Τ, ενώ στα προηγούμενα πάνω-κάτω μου είχα γνωρίσει τα ψηλόπαιδα, τον κύριο και την κυρία εισαγγελέα.

Μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο άλλαξα 3 δουλειές, δοκίμασα καινούργια πράγματα, πολλοί μου είπαν ότι έκανα επαγγελματική αυτοκτονία και ότι όλοι στο επαγγελμά μου προσπαθούν από την Πάνω Πόλη να πάνε στην Κάτω, όμως ως συνήθως πάω ανάποδα στο πλήθος. Φλάσμπακ, σχεδόν τις περισσότερες φορές θυμάμαι να προχωράμε στα νησιά ενάντια στα μπουλούκια. Η Β με στήριζε σε ό,τι φυσικά έκανα. Τα ψηλόπαιδα γίνανε καλά φιλαράκια μου. Ο Μίστερ Τ όπως πάντα νοιάζεται σαν αδελφός. Ο κύριος και η κυρία εισαγγελέα έστω και από απόσταση έδειχναν και αυτοί όσο μπορούσαν το ενδιαφέρον τους. Κατάφερα να βρω τα πατήματά μου τελικά ή έτσι τουλάχιστον πιστεύω. Φυσικά, ο μισθός μου δεν έχει καμία σχέση με αυτόν της Κάτω Πόλης, αλλά και τι μ'αυτό;
Φέτος, η Β και γω βρεθήκαμε στη χώρα των Κενταύρων. Εκεί μαγεμένοι από την παραμυθένια ατμόσφαιρα αποφασίσαμε να φτιάξουμε ένα δικό μας παραμύθι.
Αυτό είναι το μυστικό μου. Σ'αυτό ήθελα να προσκαλέσω το Μαράκι. Αλλά όπως έχω πει: χαρά και λύπη, λύπη και χαρά εναλλάσονται τόσο γρήγορα που κάνουν και τους πιο τολμηρούς σεναριογράφους να τα 'χουν χαμένα.
Ένα μυστικό που ήρθε ο καιρός να αποκαλυφθεί καθώς πλησιάζουν οι μέρες που θα γίνει πραγματικότητα. Ένα μυστικό που θα φέρει κόσμο από τη Γαλλία, την Κύπρο, την Κάτω Πόλη και άλλα μέρη όλους στην Πάνω Πόλη.
Ένα μυστικό που δε θα είναι πια μυστικό στις 13 Οκτωβρίου ή Οκτωβρίου (διαλέχτε!!). Ένα μυστικό που ναι μεν ήθελα νωρίτερα να το μοιραστώ μαζί σας αλλά δεν έβρισκα τον τρόπο.
Ένα μυστικό που η συνέπειά του είναι ένα μεγάλο ταξίδι.

Αλήθεια, μπορείς να διαβάσεις τη σκέψη μου;;;;

ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΡΑΚΙ

2007-09-19T12:17:00.000+02:00

Στην προηγούμενη δουλειά μου δεν είχα πολλές σχέσεις για αρκετά χρόνια με συναδέλφους από άλλα τμήματα γιατί ήμουν σε ένα γραφείο κάπως απομονωμένο, μοιραζόμασταν σε πολλούς ορόφους και συνήθως είχα περίεργες ώρες εργασίας. Όταν η εταιρεία μετακόμισε και πήγαμε σε άλλο κτίριο τα πράγματα άλλαξαν άρδην. Είχαμε πλέον το αμερικανικό σύστημα, σ'έναν όροφο όλοι, χωρίς ξεχωριστά γραφεία, παρά μόνο κάτι κοντά χωρίσματα με γυαλί, όλοι έβλεπαν όλους και όλοι άκουγαν όλους. Έτσι πρωτοβγήκα από την «τρύπα» μου στον κόσμο. Γνώρισα αρκετούς συναδέλφους, όμως μία ήταν αυτή που ξεχώριζε. Η Μαρία από το διπλανό... παραπέτασμα. Πάντα ερχόταν μέσα στην ησυχία μας και στον αποκλεισμό μας -προσπαθώντας να εργαστούμε σε έναν πλέον ενιαίο χώρο- να μας αναστατώσει, να μας ξεσηκώσει, να μας αναγκάσει να σηκώσουμε κεφάλι από το γραφείο και να ξεκολλήσουν έστω για λίγο τα μάτια μας από τον υπολογιστή. Είχε τον τρόπο της να σπάει αυτήν την αφύσικη ηρεμία και ησυχία. Πειραχτήρι, ζωντόβολο, ακόμη και όταν έκλεινε πάνω από δωδεκάωρο εκεί μέσα εξακολουθούσε να έχει αυτήν τη ζωντάνια, αυτήν την ενέργεια. Τα κορίτσια του διπλανού γραφείου πάντα έβρισκε έναν καινούργιο τρόπο να τα τρομάξει, να τα κάνει να στριγγλίσουν, να πεταχτούν από την καρέκλα τους, να τα ακούσει όλη η εταιρεία. Τον Η τον έκανε πάντα να τρώει το μούσι του με τα νάζια και τα πειράγματά της. Την προϊσταμένη του δικού μου τμήματος την έφερνε πολλές φορές στα όριά της, καθώς δεν χαμπάριαζε στο πόσο δουλειά έχουμε ή πόσο βιαζόμαστε, πάντα ερχόταν να με διακόψει για να μου πει για το τι έκανε το βράδυ ή πώς να πειράξουμε το διπλανό γραφείο, αλλά πιο πολύ γιατί ήξερε ότι έτσι έσπαγε τα νεύρα της προϊσταμένης. Πόσες φορές είχαμε πει να βγούμε ένα καλό τιμ από τη δουλειά μόλις τελείωνε το ωράριο. Πάντα κάτι ερχόταν και συνεχώς το αναβάλαμε. Ο Η της είχε αδυναμία και κοκκίνιζε κάθε φορά που του έδινε ένα φιλί στο μάγουλο και κείνη το 'ξερε και το έκανε συχνά για να τον φέρνει σε αμηχανία. Η Μαρία πάλι ενώ ήταν σούπερ πειραχτήρι είχε βρει τον μάστορά της μαζί μου. Είχα βρει το κουμπί της και συχνά την έκανα να κοκκινίζει με τα κολακευτικά σχόλια που της έλεγα ή την ξάφνιαζα πριν αυτή προλάβει να τρομάξει τις κοπέλες του διπλανού γραφείου. Κάθε φορά που έφευγε με άδεια, η απουσία της στα γραφεία μας ήταν αισθητή, υπήρχε μια βουβαμάρα, μια παγωμάρα, όλα ήταν χλιαρά, μαυρόασπρα.
Τζουμπ, γυρνούσε το Μαράκι και όλα έπαιρναν πάλι χρώμα, δηλαδή τι χρώμα, πολλά χρώματα, τα πάντα ξαναζωντάνευαν, η μουγγαμάρα χανόταν στο καλάθι των αχρήστων και ο Η έλιωνε και μαζί του όλη η παγωμάρα στον όροφο. Ερχόταν πάντα να μου πει τις λεπτομέρειες του ταξιδιού της. Της άρεσαν τα ταξίδια με μηχανή, τα οποία λάτρευα και γω. Ο Η έσκαγε και έτρωγε το μουσάκι του, η προϊσταμένη φούντωνε αλλά ποτέ δεν μιλούσε γιατί και το Μαράκι ήταν η υπεύθυνη του διπλανού τμήματος και δεν μπορούσε να της την πει.
Όταν πήρα την απόφαση και μάζεψα τα μπογαλάκια μου για την Πάνω Πόλη, το Μαράκι ήρθε με φόρα γεμάτο συγκίνηση με αγκάλιασε, με φίλησε, μου ευχήθηκε τα καλύτερα. Είπαμε να μη χαθούμε αλλά τελικά χαθήκαμε.

Ήθελα αυτές τις μέρες να της στείλω μια πρόσκληση για κάτι πολύ σημαντικό που ήθελα πολύ να το μοιραστώ και μαζί σας υπό διαφορετικές συνθήκες...
Δυστυχώς, άλλη μια αναθεματισμένη Κυριακή, που το καταραμένο τηλέφωνο κτύπησε, ενώ ήμουν στη δουλειά. Ήταν ο Η ήθελε να μου πει ότι η Μαρία, το Μαράκι... έφυγε.
Έπειτα από ένα δωδεκάωρο στη δουλειά, καβάλησε τη μηχανή της για να πάει σπίτι. Στον δρόμο της ένας πιτσιρικάς με αυτοκίνητο έχασε τον έλεγχο του και έπεσε πάνω της...
Είναι μέρες τώρα που δεν μπορώ ενώ θέλω να γράψω. Είναι μέρες τώρα που νιώθω τόσο βαρύς ενώ δεν τρώω. Είναι μέρες τώρα που νιώθω μια βουβαμάρα ενώ γίνεται γύρω μου χαμός, είναι μέρες τώρα που όλα έγιναν μαυρόασπρα ενώ γύρω μου υπάρχουν χρώματα.
Είναι μέρες τώρα που δεν μπορώ να το πιστέψω...

Συγχωρέστε με για τη μαυρίλα μου.

Σήμερα θα πάω να πειράξω λίγο τις κοπέλες στη καινούργια μου δουλειά (8μηνο και βάλε), θα τις ξεσηκώσω, θα προσπαθήσω να βάλω χρώμα στο γραφείο...

Εσύ Μαράκι, μάλλον θα 'χεις πολλή δουλειά εκεί πάνω...

Ομως ακόμη και αυτές οι στιγμές θέλουν τη μουσική, χωρίς μουσική δεν μπορούσε το Μαράκι

ΜΑΠΠΑ ΣΤΑ EXIT POLLS

2007-09-14T12:27:00.000+02:00

Ξύπνησα το πρωί πρώτη φορά τα μάτια μου άνοιξαν αμέσως, πρώτη φορά ένιωσα τόσο ανάλαφρος. Η έξυπνη καφετιέρα είχε πλημμυρίσει το σπίτι με το υπέροχο άρωμα του καφέ. Ο ήλιος έξω έλαμπε, ενώ απολάμβανα τον καφέ μου. Άνοιξα την τηλεόραση να ενημερωθώ για το τι γίνεται στον κόσμο. Καμιά συγκέντρωση, κανένα διαφημιστικό φυλλάδιο, καμιά αφίσα, λίγες μέρες πριν από τις εκλογές, είναι πρωτοφανές, αλλά συμβαίνει. Οι πολιτικοί απαντάνε πραγματικά στις ερωτήσεις που τους κάνουν καθημερινοί άνθρωποι και όχι δημοσιογράφοι. Τα λεφτά που θα σπαταλούσαν όλα τα κόμματα για την προεκλογική τους εκστρατεία πάνε στους πυρόπληκτους (φοριέται πολύ τελευταία αυτή η λέξη κι ας μην υπάρχει σε κανένα λεξικό). Ο κόσμος θέλει λέει να ψηφίσει, θα σπάσουν φέτος τα κοντέρ. Έχουν τη δύναμη στα χέρια τους και θέλουν να την εκμεταλλευτούν καθώς τους αντιπροσωπεύουν πολλά κόμματα, το δύσκολο θα είναι η επιλογή. Όλα έχουν ρεαλιστικά προγράμματα, χωρίς παραμύθια, χωρίς ακαταλαβίστικα, χωρίς «θα κάνουμε αυτό» χωρίς να εξηγούν το πώς. Η γλώσσα τους δεν είναι ξύλινη, η εμφανισή τους είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας μας. Οι εκλογές θα είναι πραγματικά η μεγάλη γιορτή της δημοκρατίας. Όλοι θα έχουν λόγο, φωνή στο νέο Κοινοβούλιο - Τα στρατεύματα από τα κατεχόμενα του Ιράκ αποχώρησαν - Νέα αρνητικά ρεκόρ στην τιμή του πετρελαίου το βαρέλι έφτασε τα 10 δολάρια - Η αναδάσωση σε όλα τα καμένα της Ελλάδας ολοκληρώθηκε - Στο Σουδάν τα πράγματα καλυτερεύουν με τη μεγάλη ειρηνευτική δύναμη που βρίσκεται εκεί, αλλά και τη βοήθεια που έρχεται από όλο τον κόσμο - Στην Κίνα η εκμετάλλευση των παιδιών θα καταδιώκεται ως κακούργημα - Μέχρι αυτή τη στιγμή γεννήθηκαν 100 νέες υπέροχες ψυχές. Σε λίγο συνεντεύξεις με τους γονείς τους. Τι λένε οι συγγενείς. Δήλωση του προέδρου της Δημοκρατίας για το ευτυχές γεγονός.
Βγαίνω έξω από το σπίτι, όλα δείχνουν διαφορετικά, οι δρόμοι πεντακάθαροι, ούτε ένα σκουπιδάκι κάτω, τα σπίτια έχουν όλα αποστάσεις μεταξύ τους γιατί ανάμεσά τους υπάρχουν κήποι, πάρκα, δέντρα, τα αυτοκίνητα στο δρόμο είναι λίγα, τα ποδήλατα όμως πάρα πολλά, ολοι οι συνοδοιπόροι μου κυκλοφορούν με όρθια κεφάλια, χαμογελαστά, ο ένας χαιρετάει τον άλλον. Διασχίζοντας ένα δρόμο με τα πόδια διακρίνω λίγο πιο κει ένα αυτοκίνητο που σταματάει καθώς ένας άνθρωπος σε καροτσάκι προσπαθεί να περάσει το δρόμο, τα άλλα αυτοκίνητα πίσω από το σταματημένο περιμένουν υπομονετικά, κανείς δεν κορνάρει...
Περνάω έξω από ένα σχολείο είναι πολύχρωμο, χωρίς κάγκελα, έχει μια μεγάλη πράσινη αυλή, με δέντρα και είναι γεμάτο χαρούμενα παιδιά που παίζουνε. Ένα παιδί λίγο πιο κει στην κυριολεξία σέρνει τη μάνα του γιατί άργησαν και βιάζεται τόσο μα τόσο να πάει στο σχολείο...
Στη στάση του λεωφορείου με ενημερώνει ο ηλεκτρονικός πίνακας ότι θα έρθει σε δύο λεπτά. Ακριβώς σε δύο λεπτά είναι κει, μπαίνω μέσα με καλημερίζει ο οδηγός και οι υπόλοιποι συνεπιβάτες χαμογελάνε και κάνουν νεύμα καλημερίσματος με το κεφάλι τους...
Στο κέντρο της πόλης εθελοντές μοιράζουν μπαλόνια και ένα ενημερωτικό φυλλάδιο με το τι γίνεται στην πόλη σήμερα, σε κάθε γωνιά του δρόμου υπάρχει και ένα δρώμενο, κάποιοι παίζουν ένα θεατρικό έργο, λίγο πιο κει ένα συγκρότημα τζαζ, στην επόμενη γωνία ένας καλλιτέχνης εκθέτει τα έργα ζωγραφικής του, δίπλα του ένας άλλος τα γλυπτά του. Απέναντι μια χορευτική ομάδα τελείωσε την παράστασή της και πλέον χορεύουν με τους θεατές τους. Ο ουρανός έχει γεμίσει πολύχρωμα μπαλόνια...

Μμμ αυτό είναι, κάτι δεν πάει καλά!!!!

Ξύπνησα, προσπάθησα, κάμποση ώρα να ανοίξω τα μάτια μου, αυτά όμως στην κοσμάρα τους, προτιμούσαν τα όνειρα, ρίχνω νερό μπας και ξεκολλήσω τα ματοτσίνορά μου. Έπειτα σέρνομαι μέχρι την καφετιέρα. Ετοιμάζω καφέ, ενώ κτυπάει το τηλέφωνο. «Είμαστε από το πολιτικό γραφείο του τάδε για να σας ενημερώσουμε για την ομιλία του τάδε» ναι, ξέρετε, δώσαμε, δεν θα πάρω... Κλείνω το τηλέφωνο έξω φυσάει οπότε μένω μέσα ανοίγω τηλεόραση να δω τι γίνεται στον κόσμο. Κάμποσοι βλάκες σε κάμποσα παράθυρα λένε το κοντό τους και το μακρύ τους, πάντως καλοκουρδισμένοι, δεν ξεφεύγουν με τίποτα από αυτά που θέλουν να πουν, μα φυσικά δεν λένε τίποτα, ούτε καν απαντάνε στις ερωτήσεις της έγκυρης δημοσιογράφου, δεν ξέρω καν αν την ακούνε. Έπειτα αρχίζουν οι καταστροφές εδώ, πλημμύρες εκεί, σεισμοί και καταποντισμοί αλλού, τόσοι νεκροί εδώ, τόσοι νεκροί εκεί. Μα καλά σ'αυτό τον πλανήτη μόνο νεκρούς έχουμε; Την κλείνω και ντύνομαι. Βγαίνω έξω, ο δρόμος γεμάτος σκουπίδια, όπου και αν γυρίσεις και κοιτάξει το μάτι σου θα δει σκουπίδια. Ο κόσμος περιφέρεται σκυθρωπός, με κατεβασμένο το κεφάλι, το χαμόγελο το έχει ξεχάσει εδώ και καιρό. Το λεωφορείο άργησε πάλι κάνα 20λεπτο. Ολοι στριμώγνονται μέσα του και αποφεύγουν να κοιτάξουν ο ένας τον άλλον. Το μποτιλιάρισμα στον δρόμο μάς έχει ακινητοποιήσει εδώ και κάμποση ώρα. Βλέπω ένα σχολείο από το τζάμι του λεωφορείου γεμάτο κάγκελα ψηλά και τσιμέντο, το χρώμα του είναι γκρίζο, το προαύλιο έχει τσιμέντο κάτω τα παιδιά παίζουν όμως και έτσι και γεμίζουν με τις φωνές τους το λεωφορείο που ως διά μαγείας ξαναξεκινά. Στο κέντρο της πόλης μιλούνια κόσμου παρασύρονται από το ένα φανάρι στο άλλο. Ένας νεαρός καθηλωμένος σε καροτσάκι προσπαθεί να κατέβει το πεζοδρόμιο για να περάσει τον δρόμο για το απέναντι πεζοδρόμιο όμως ένας ασυνείδητος οδηγός δεν κόβει καν και δεν φτάνει μόνο αυτό, από πίσω του στο πεζοδρόμιο έχει κολλήσει και ένας ηλίθιος μηχανόβιος που προσπαθεί να τον προσπεράσει. Χαρίζω πλουσιοπάροχα και με ελαφρά την καρδία τα φάσκελα ένθεν και ένθεν. Στην Αριστοτέλους υπάρχουν κάτι εξέδρες με προβολείς που κάνουν τη νύχτα μέρα και κάποιος πέρα τεστάρει τα μικρόφωνα και τα ηχεία που έχουν τοποθετηθεί κατά μήκος της πλατείας. Φτάνω επιτέλους στο γραφείο, κάθομαι και με πλησιάζει μια κοπέλα λέγοντας μου, με λένε... Τσουρέκα και σου προσφέρω αυτό το τσουρεκάκι...

Ψηφίζω ΜΑΠΠΑ γιατί αυτήν τη χρειαζόμαστε νομίζω όλοι μας τελικά

Ελπίζω να τα τρελάνουμαι τα exit polls

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΘΡΗΝΕΙ

2007-09-06T13:10:00.000+03:00

«Τι ψηλή μικρή φωνούλα! Θα γίνει σίγουρα τενόρος», λέγεται ότι αναφώνησε ο μαιευτήρας όταν γεννήθηκε ο Παβαρότι

Τι και αν έχουμε διαφορετικό χρώμα δέρματος, διαφορετικά χαρακτηριστικά, διαφορετική κουλτούρα, διαφορετική γλώσσα, τι και αν φοράμαι διαφορετικά ρούχα, τι και αν έχουμε διαφορετικές συνήθειες, στις φλέβες κυλάει το ίδιο χρώμα αίματος και η μουσική μάς ενώνει γιατί όσο διαφορετικοί και αν είμαστε στο βάθος της ψυχής, στην ουσία είμαστε ίδιοι. Και αυτό κάνει η μουσική, αγγίζει το βάθος της ψυχής και ακόμη και αν δεν γνωρίζουμε τι μπορεί να λένε οι στίχοι ένος ιταλικού τραγουδιού μάς αγγίζει, μας ανατριχιάζει, μας πλημμυρίζει με συναισθήματα. Αυτό το ήξερε πολύ καλά ο Παβαρότι και προσπάθησε να πάει την όπερα πέρα από τον κόσμο των ελίτ, που μέχρι τότε είχαν το προνόμιο να την παρακολουθούν, στον υπόλοιπο κόσμο, αλλά και να πλησιάσει και τους νέους, που ίσως να μην την είχαν ακούσει ποτέ, πώς αλλιώς να ερμηνεύσω τις συνεργασίες του με Bono, Lou Reed. Ήξερε ότι ο θεός τού είχε κάνει ένα μεγάλο δώρο, όπως έλεγε και αυτός αυτό το δώρο ήθελε να το μοιραστεί μαζί μας. Κατάφερε λοιπόν την ψηλομύτα όπερα να της «κατεβάσει» τη μύτη και να τη φέρει πιο κοντά στους... κοινούς θνητούς. Βέβαια, αρκετοί ήταν αυτοί που ήταν ενάντια σ'αυτή την κίνηση. Καθιέρωσε από το 1992 τη συναυλία Pavarotti and Friends, στην οποία συμμετείχαν τραγουδιστές από διαφορετικές μουσικές σκηνές, ποπ, ροκ, στοχεύοντας στη συγκέντρωση πόρων για ανθρωπιστικούς λόγους.
Ό,τι και να γράψεις για τον «βασιλιά των ψηλών ντο» είναι λίγα. Θυμάμαι μόνο την ανατριχίλα που μου είχε προκαλέσει όταν είχα πρωτοακούσει το Νessun Dorma και αργότερα το Miss Sarajevo με τον Bono.
Αφήνω λοιπόν αυτά τα δύο διαμάντια εδώ και εδώ για να μοιραστώ μαζί σας αυτές τις μοναδικές του στιγμές.
Εξάλλου, ο ίδιος είχε πει: «Νομίζω ότι μια ζωή αφιερωμένη στη μουσική είναι πάνω από όλα μια ζωή ευτυχισμένη!».

THE SOUND OF SILENCE

2007-08-30T12:47:00.000+03:00

Όλοι με μαύρα όπως και η ψυχή μας με όσα έγιναν αυτές τις ημέρες, μαύρισε το Σύνταγμα, ο Λευκός Πύργος, η πλατεία Ελευθερίας στο Ηράκλειο, αλλά και άλλα μέρη στην Ελλάδα από ό,τι μαθαίνω.

Όταν η σιωπή (άκου) διαδηλώνει ακούγεται πολύ δυνατά

Τι να πω παιδιά, απλά είμαι συγκινημένος, κάθε φορά και καλύτερα, κάθε φορά και περισσότεροι...
Ήσασταν όλοι σας υπέροχοι!!!!!

Ας μην ξαναδούμε τέτοιες εικόνες

Τα παιδιά μας αξίζουν έναν καλύτερο κόσμο, ας τους τον δώσουμε!!!!

Ανείπωτος πόνος

2007-08-27T15:35:00.000+03:00

Ό,τι αισθάνομαι δεν περιγράφεται με λέξεις, νιώθω τις στάχτες να κυλάνε στις φλέβες μου, την απόγνωση να τρώει την καρδιά μου, έχω έναν συνεχόμενο κόμπο στο στομάχι, το μυαλό μου το έχουν περικυκλώσει σύννεφα καπνού και δεν μπορεί πια να σκεφτεί, ούτε και γω να γράψω...
Έχουμε πόλεμο, όπως πολύ σωστά γράφουν τα muppet show girls, με τον εαυτό μας. Και γω, πολύ φοβάμαι ότι μάλλον χάνουμε... εκτός αν κοιτάξουμε για λίγο το καθρέφτη και αντιμετωπίσουμε την αλήθεια, δεν υπάρχουν σούπερ ήρωες, δεν υπάρχουν σούπερ πολιτικοί, υπάρχουν μόνο άνθρωποι που οι καταστάσεις και η αντίληψη τους να αναλάβουν τους κάνουν ήρωες και ήρωες μπορούμε να γίνουμε όλοι, αλλά και το αντίθετο.

ΥΓ: Δεν άντεχα αυτό το παιχνίδι των καναλιών με το πόσοι είναι οι νεκροί, μόνο ως ένα κακόγουστο κανιβαλίστικο ανέκδοτο έμοιαζε.

ΥΓ2: Είναι πολύ εύκολο να τα ρίχνουμε στους άλλους, παρά στους εαυτούς μας.

ΥΓ3: Η αδελφή μου, η Ο, δεν άντεξε να είναι θεατής του καναπέ, αποφάσισε να πάει να βοηθήσει, χωρίς να ξέρει το πώς. Απλά μπήκε στο αυτοκίνητο και ξεκίνησε, στα Καλύβια τη σταμάτησαν, προσπάθησε να παρακάμψει, ήθελε να κάνει κάτι, να φύγει από την αδράνεια, τελικά δεν τα κατάφερε. Την κατσάδιασα, όσο μπορούσα, γιατί ξέρω καλά τι σημαίνει φωτιά, καθώς είχα την τιμή μέσω στρατού να συμμετέχω σε 9 κατασβέσεις πυρκαγιών, είχα γαλόνια. Παρ'όλα αυτά τη θαυμάζω. Τώρα μαζεύει πράγματα, ρούχα, νερό για να στείλει. Αποφάσισε να πάει σε εθελοντική ομάδα και να μάθει περισσότερα για τη φωτιά ώστε να γίνει πιο ενεργό μέλος.

Χρονοδίνη ΙΙ

2007-08-22T12:42:00.000+03:00

Παραλιακή, το πλαστικό μπλε που μπήκε για τα έργα ανάπλασης της παραλίας κρύβει τη θάλασσα. Κλείνω τα μάτια και μου 'ρχεται το μπλε του ουρανού στην Ανάφη, αυτό το καθάριο χρώμα, και οι μπλε αποχρώσεις του ορίζοντα, εκεί που προσπαθούν απεγνωσμένα και χωρίς αποτέλεσμα να ενωθούν ουρανός και θάλασσα. Ακούω τα λόγια του φίλου Όβεν «Αυτό το μπλε του ουρανού είναι ό,τι πιο όμορφο έχω δει». Αυτό το μπλε είναι που μας δίνεται απλόχερα σ'αυτήν τη χώρα και δεν το εκτιμάμε καθόλου. Αυτό το μπλε προσπαθούσε κάθε μέρα να ζωγραφίσει ο Όβεν για να το πάρει μαζί του στη χώρα του, χωρίς να καταλάβει ότι ήδη το έχει μέσα του, έχει γίνει μέρος του.

Ανοίγω τα μάτια αποφεύγω το πλαστικό μπλε και πέφτω πάνω στα... γαλλικά και το βραβείο ανοιχτής παλάμης ενός ταρίφα... Κλείνω τα μάτια είμαι στην Ανάφη εκεί που το πιο πολύτιμο του νησιού ήταν οι άνθρωποι που συνάντησα, που γνώρισα, που καλημερίστικα. Αυτή η εμπειρία του να μπορείς να μιλάς με όλους, να σε χαιρετάνε όλοι (χωρίς βραβεία) είναι κάτι πρωτόγνωρο για μένα και τη Β. Να είσαι σε ένα ταβερνάκι και από μια αφορμή όλα τα τραπεζάκια να αρχίζουν να μιλάνε αναμεταξύ τους σαν να ήταν μια παρέα, σαν να γνωρίζονταν από καιρό. O φιλόσοφος-καλλιτέχνης χίπις Φινλανδός να σε κοιτάει στωικά.

Γνωρίσαμε τον Όβεν και την Κλαούντια, από τη Γερμανία, με νοοτροπία έξω καρδιά, ταξιδευτές, δέσαμε αμέσως λες και ήμασταν χρόνια φίλοι, πάντα βρισκόμασταν κάπου, χωρίς να δίνουμε ποτέ ραντεβού. Γνωριστήκαμε όταν μέσα στο λιοπίρι του μεσημεριού πήγαμε στη στάση που την κτύπαγε από παντού ο ήλιος να πάρουμε το λεωφορείο και ο Όβεν μού έδωσε την ομπρέλα του χωρίς καν να γνωριζόμαστε, μοιραζόμασταν το παγκάκι σε μια στάση λεωφορείου και την κρατούσαμε μία έγω μία αυτός σαν το άγαλμα της ελευθερίας, ήμασταν απλά ένα θέαμα. Ο Όβεν και η Κλαούντια είχαν μπερδευτεί με τα δωμάτια και είχαν μια μέρα εξτρά στο νησί χωρίς κατάλυμα, ψάχνανε να βρουν δωμάτιο, τζίφος, τίποτα, τα δωμάτια είναι λίγα στην Ανάφη. Κάποτε ήταν νησί μόνο του ελεύθερου κάμπινγκ. Τελικά ένας ντόπιος τούς φιλοξένησε στο σπίτι της γιαγιάς του. Τη νοοτροπία του χαιρετίσματος την είχαν υοθετήσει όλοι οι ταξιδευτές από τους ντόπιους. Έβλεπες μέχρι και Ιάπωνες (ψαγμένους όχι αυτούς που τρέχουν συνέχεια με μια φωτογραφική στο χέρι) να καλημερίζουν όποιον έβρισκαν στον δρόμο τους. Το βράδυ στο Αρμενάκι, μια ταβέρνα με υπέροχο φαγητό, ο μάγειρας μετά τις 11 το βράδυ, έβγαινε από την κουζίνα του (εργαστήριό του, προτιμώ να το λέω γιατί έκανε έργα τέχνης, ιδίως το χοιρινό με το δενδρολίβανο, το σκέφτομαι και στάζουν τα σάλια) με το μπουζουκάκι, ερχόταν και ένα άλλο παιδί με κιθάρα, φίλος του, και παίζανε μέχρι όσο πάει, όλη η ταβέρνα μια παρέα, όλοι τραγουδάνε, κερνάνε ο ένας τον άλλον ζεστά ρακόμελα, η σελήνη ζηλεύει που είναι μόνη και προσπαθεί να κατέβει και να μας κάνει παρέα.

Στο Ρούκουνα ο Τάσος με τις εκπληκτικές γευστικές του προτάσεις και ο παππούς, η μορφή, εγγυημένο γέλιο, να μιλάει με τον Δημοσθένη Ταμπάκο και να λέει για το ότι με το που γεννήθηκε άρχισε τις κωλοτούμπες και είπε θέλω να γίνω ολυμπιονίκης.
Πιο πέρα η Παναγιά η Καλαμιώτισσα (σκαρφαλωμένη στην άκρη του δεύτερου μεγαλύτερου βράχου της Μεσογείου) μάς προκαλεί να ανέβουμε τον Κάλαμο, δυστυχώς δεν μπορέσαμε γιατί τη μέρα που είπαμε να το κάνουμε μας είχαν καθηλώσει τα ρακόμελα της προηγούμενης νύχτας. Αλλά όπως είπε κάποιος ντόπιος «να 'χεις κάτι για να ΄ρχεσαι...».

Αστυνομικό τμήμα Ευόσμου, «σας παρακαλώ μήπως ξέρετε...», «δεν είμαι αρμόδιος πηγαίνεται στο άλλο γραφείο», το άλλο γραφείο είναι κλειστό, αλλά έχει κάτι κολλημένα χαρτιά πάνω στην πόρτα για το τι χρειάζεσαι για να βγάλεις ταυτότητα, μόνο που είναι το ένα πάνω στο άλλο και το ένα αναιρεί το άλλο. Όμως κανείς δεν έχει διάθεση να σε εξυπηρετήσει.
Η Ε που μας φιλοξενούσε στην Ανάφη ήταν πάντα πρόθυμη να μας βοηθήσει, να μας εξυπηρετήσει, πάντα με το χαμόγελο, πάντα μας άφηνε κάτι στο δωμάτιο, ένα κέρασμα, ρακί, καλτσούνια. Πώς δεν την έχει ανακαλύψει η Φάνη Πάλλη να την χρησιμοποιήσει στην καμπάνια της, απορώ...
Χρονοδίνη πάλι με μπερδεύεις, είμαι στο αστυνομικό τμήμα και περιμένω 4 ώρες για να βγάλω ταυτότητα, είμαι μούσκεμα στον ιδρώτα, καθώς είμαι σ'ένα δωμάτιο γεμάτο κόσμο, χωρίς κλιματισμό, χωρίς παράθυρο, χωρίς τίποτα παρά την αφόρητη ζέστη...
Πέρνω τον φάκελο με τα χαρτιά να αεριστώ... Μου έρχεται το αεράκι της Σικίνου, ο επόμενος προορισμός μετά την Ανάφη.

Το νησί που αγαπάει τον Οδυσσέα Ελύτη, γιατί αυτό λένε ότι του χάρισε την έμπνευση... Σε όλα σχεδόν τα μαγαζιά θα βρεις κάπου κάποιους στίχους του. Αν μπορούσαν θα τον είχαν κάνει και προστάτη του νησιού. Οι ντόπιοι δεν τα πάνε καλά με τον τουρισμό, είναι κάπως καχύποπτοι, πιο κλειστοί από τους Αναφιώτες, θέλουν τον χρόνο τους για να ανοιχτούν.
Η χώρα ένα κουκλί κρεμασμένο πάνω στους βράχους χωρίζεται στο κάστρο και στο χωριό. Οι παραλίες ελάχιστες και χωρίς οδική πρόσβαση, πλην μίας. Δύο βάρκες με ανταγωνισμό Μανταλένας σε πάνε σε δύο παραλίες μία κάπως τουριστική με μια ταβερνούλα και ξαπλώστρες, η άλλη άγρια, πρωτόγονη, με βράχια απότομα με άργιλο, αλλά με καταπράσινα νερά και εξωτικό όνομα Μάλτα, υπάρχει και η Μαύρη Σπηλιά, που για να τη δεις πρέπει να είσαι τυχερός γιατί είναι στη βόρεια πλευρά του νησιού και πρέπει να 'χει καλό καιρό και δεύτερον να βρεθούν και άλλοι που θέλουν να τη δουν για να σε πάει η βάρκα.

Νερό, έχω κορακιάσει στο τμήμα, κατεβάζω με μιας ένα μικρό μπουκαλάκι εμφιαλωμένο, πρόσωπα γύρω μου απελπισμένα, καταβεβλημένα, ρωτάνε για σειρές, νούμερα, ραντεβού, η απόγνωση ζωγραφισμένη σε όλους...

Καλντερίμια, πολλά καλντερίμια, στο πιο κεντρικό μια τεράστια μπουκαμβίλια έχει δημιουργήσει μια μεγάλη αγκαλιά σκεπάζοντάς το και μαζί τα δύο αντικριστά μαγαζάκια, φτιάχνοντας το μοναδικό μέρος σκιάς και δροσιάς της χώρας. Πιο πέρα η πλακόστρωτη πλατεία του χωριού, δυο τρία αρχοντικά, μια στοά και προς τα πάνω τρεις ανεμόμυλοι, όχι όμως στη σειρά

και στην άκρη του βράχου να επιβλέπει τη χώρα το μοναστήρι της Ζωοδόχους Πηγής. Οι ντόπιοι ανοίγονται, απλά θέλανε το χρόνο τους. Ο κυρ-Γαρμπής έχει την ταβέρνα, έχει ζώα, αλλά δουλεύει και το ταχυδρομείο και είναι και κούριερ, και δένει και καράβια, οι γιοι του είναι ο ένας ψαράς και ο άλλος οικοδόμος και δεν αφήνουν το νησί τους το χειμώνα και ας μένουν 200-300 άτομα. Ο παπα-Θόδωρος, η μορφή του νησιού, ο παπάς βιολιστής. Η κυρα-Βάσω ανησυχεί για την εγγονούλα της που έπαθε μια ίωση και έφυγε για την Αθήνα. Να βλέπατε πως βγήκε στο πρόσωπό της ο ήλιος όταν γύρισε υγιής η εγγονούλα της. Μας έφερε και καρπουζόπιτα όπως μας είχε υποσχεθεί, φυσικά και σούπερ ρακόμελο. «Χαρτόσημο των 9 ευρώ 12;;;; Μα, γιατί;;;» - «Αν θες πήγαινε στην εφορία να το πάρεις». «Το πιστοποιητικό σας δεν ισχύει έχουν περάσει 4 μήνες από τότε που το βγάλατε». «Δηλαδή αν περάσουν 4 μήνες, δεν ισχύει ότι γεννήθηκα και στο κάτω κάτω τι το χρειάζεστε το πιστοποιητικό όταν έχω ήδη την παλιά μου ταυτότητα;». «Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, είναι διαταγή». Αστυνομικό τμήμα Ευόσμου, ίσως και όλα τα άλλα να είναι έτσι...

Επισκοπή, τελευταία μέρα στη Σίκινο, ο αρχαίος ναός Πυθίου Απόλλωνα που φυσικά οι χριστιανοί τον οικιοποιήθηκαν και έκαναν τον ναό της Κοίμησης της Θεοτόκου, ίσως το μοναδικό... μπασταρδεμένο ναό, ένας αρχαίος ναός μέσα σ'έναν χριστιανικό, στην άκρη του νησιού, η απόλυτη ηρεμία, μέσα στην άγρια φύση.

Στο μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής η Σελήνη βιάζεται να συναντήσει τον Ήλιο, να κερδίσει έστω μερικά δευτερόλεπτα παραπάνω μαζί του.

Εξάλλου το μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής ήταν η αρχή της έμπνευσης του Οδυσσέα Ελύτη και καταλαβαίνω απόλυτα το γιατί...

Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη - Μα πού γύριζες
Ολημερίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας
Αετοφόρος άνεμος γύμνωσε τους λόφους.
Γύμνωσε την επιθυμία σου ως το κόκαλο
Κι οι κόρες των ματιών σου πήρανε τη σκυτάλη της χίμαιρας
Ριγώνοντας μ' αφρό τη θύμηση!
Πού είναι η γνώριμη ανηφοριά του μικρού Σεπτεμβρίου
Στο κοκκινόχωμα όπου έπαιζες θωρώντας προς τα κάτω
Τους βαθιούς κυαμώνες των άλλων κοριτσιών
Τις γωνιές όπου οι φίλες σου άφηναν αγκαλιές τα δυοσμαρίνια

Η έξοδος από το μοναστήρι για όσους βρίσκανε καταφύγιο από τις επιδρομές των πειρατών. Η έξοδος από τη χρονοδίνη. Το πίσω μέρος του εγκεφάλου μου γέμισε εικόνες, εικόνες που είναι αδύνατον να τραβηχτούν με μια φωτογραφική μηχανή. Εικόνες που όσο και να προσπαθήσω να στις περιγράψω είναι αδύνατον να πιάσω έστω στο απειροελάχιστο την ομορφιά τους και την αρμονία τους...
Εικόνες που μόνο αν πάρεις ένα σάκο στον ώμο και αρχίσεις τις εξορμήσεις θα τις βρεις και συ...

Εικόνες που γίνονται η χρονοδίνη σου για να σε ταξιδεύουν και έπειτα, όταν πλέον δεν ταξιδεύεις.

Χρονοδίνη

2007-08-14T13:15:00.000+03:00

Γυρίσαμε από τη χρονοδίνη, δεν μπορώ αλλιώς να καταλάβω πως δύο βδομάδες χάθηκαν σε ένα νανοδευτερόλεπτο, πριν καν προλάβω να ανοιγοκλείσω τα βλέφαρά μου... Πότε ήταν που ψάχναμε πού να πάμε, πότε το βρήκαμε, φύγαμε, πήγαμε, γυρίσαμε (εδώ κολλάει και το κιόλας που λένε πολύ εδώ στην Πάνω Πόλη) δεν πήρα χαμπάρι. Πολλοί λένε πως όταν περνάς καλά οι μέρες περνάνε γρήγορα και ίσως αυτό να φταίει, αλλά εγώ επιμένω πέσαμε σε χρονοδίνη δε γίνεται αλλιώς. Πώς αλλιώς να εξηγήσω πώς έφυγα ενώ πάλευα με την εφορία και γύρισα πίσω σχεδόν στο ίδιο σημείο, παλεύοντας πάλι με την εφορία. Έχουμε, φυσικά, στοιχεία ότι πήγαμε στα νησιά όπως άπλυτα ρούχα, αλμύρα, άμμο, το γαλάζιο της θάλασσας μέσα μας, φωτογραφίες, αλλά πχ η ψηφιακή τα 'χε φτύσει προφανώς από το ταξίδι στη χρονοδίνη (λένε ότι όλα τα ηλεκτρονικά μέσα μπλογκάρουν μέσα στη χρονοδίνη και μάλλον έχουν δίκιο) και είχε κολλήσει εδώ και μία βδομάδα. 2 εβδομάδες είχα χάσει επαφή με τον κόσμο, η τηλεόραση έμοιαζε με ένα άδειο κουτί που απλά έπιανε χώρο, το κινητό έτσι και αλλιώς δεν έπιανε (είπαμε τι κάνει η χρονοδίνη). Μακριά λοιπόν από τον κόσμο σε ένα νησί που το λένε ΑΝΑΦΗ...

Το νησί-παρέα καθώς όλοι γνωρίζονται με όλους, όλοι μιλάνε με όλους. Στην ΑΝΑΦΗ με το που φτάσαμε νιώσαμε τον αέρα της ελευθερίας να μας αγκαλιάζει, το χαμόγελο της Ε που μας περίμενε στο λιμάνι έδιωξε κάθε ενδοιασμό που μας είχαν δημιουργήσει οι 18 ώρες του ταξιδιού. Ένα λιλιπούτειο νησί, μια λιλιπούτεια Χώρα, 4-5 παραλίες και ο ΒΡΑΧΟΣ Κάλαμος ο... άρχοντας του νησιού, ο δεύτερος μεγαλύτερος στη Μεσόγειο μετά το Γιβραλτάρ και ο πρώτος ως μονοκόμματος, απλά επιβλητικός όπως αρμόζει σ'έναν βασιλιά.

Τι όμως ήταν αυτό που σε μάγευε από την πρώτη στιγμή σ'αυτό το νησί; Η αίσθηση της ελευθερίας. Είναι πολύ ωραίο όλοι να χαιρετάνε όλους, Έλληνες και ξένοι, τουρίστες και ντόπιοι. Όπου πήγαινες συναντούσες τους ίδιους ανθρώπους. Δηλαδή, πέρα από τους ντόπιους, κάποιους Έλληνες ταξιδευτές και μερικούς ξένους υποψιασμένους που μπούχτησαν από τη λαοθάλασσα της Σαντορίνης και τους οποίους λαθράκουσα να λένε πως βρήκανε τον Παράδεισο. Όλοι έτοιμοι να πιάσουν συζήτηση με όλους, κανείς απόμακρος, κανείς με τις κακές συνήθειες της μεγαλούπολης. Ο Κ μάς εξηγούσε πως τον χειμώνα είναι οικοδόμος στο νησί και τα περισσότερα σπίτια τα έχει κτίσει αυτός με τον αδελφό του, το χόμπι του, ο έρωτάς του όμως είναι τα μελίσσια του. Μας έλεγε ότι φέτος δεν έχουν μέλι γιατί ο καύσωνας τα έκαψε όλα, πώς να φέρνουμε στην αρχική του μορφή του χωρίς να χάσει τα πολύτιμα συστατικά του το μέλι, πόσα τσιμπίματα έχει από μέλισσα κ.λπ. Το καλοκαίρι όμως διατηρεί ένα καφέ μπαρ και στο πρωινό σερβίρει το δικό του μέλι, το οποίο φυσικά και είναι υπέροχο.
Στην παραλία του Ρούκουνα συναντήσαμε τους πρωτόπλαστους, δεν ξέρω πώς αλλιώς να τους χαρακτηρίσω. Μικροί και μεγάλοι, νέοι και γέροι, ολόκληρες οικογένειες, όλοι γυμνοί, όλοι ελεύθεροι. Τα αλμυρίκια προσφέρανε απλώχερα σκιά γι'αυτούς που θέλανε να μείνουν στη φύση. Πραγματικά τους ζήλευα, θα ήθελα να είχα και γω τη σκηνή μου εκεί... Αλλά μήπως κατά λάθος μεταφέρθηκα με τη χρονοδίνη πίσω στο χρόνο και δεν το κατάλαβα;

Κλείνω τα μάτια μου. Τα ανοίγω... Βρίσκομαι Τσιμισκή, με τον ήλιο να στέκεται κατακόρυφα πάνω από το κεφάλι μου. Στο δρόμο τα αυτοκίνητα όλο και λιγοστεύουν, ο κόσμος που περιπλανιέται στα πεζοδρόμια όλο και ελαττώνεται, τα μαγαζιά το ένα μετά το άλλο κρεμάνε στην εξώπορτά τους το ταμπελάκι που μου εύχεται καλές διακοπές... Καταραμένη χρονοδίνη σταμάτα να παίζεις μαζί μου...

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

Do you like matmazel the greece??

2007-07-13T13:52:00.001+03:00

Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει εδώ και μέρες για do you like matmazel the greece, σε ελεύθερη μετάφραση διακοπές, όμως, δεν υπάρχει χρόνος ούτε για μερικές αράδες καθώς παλεύω με τα μεγαθήρια ΤΕΒΕ - Εφορία. Έχω γίνει Βέγγος, από τον 1ο όροφο στον 3ο και από αυτόν στον 4ο και ύστερα στον 1ο. Στο δεξιά γραφείο, έπειτα στο τέρμα αριστερά και μετά στο τρίτο στη μέση και φτου και από την αρχή. Έχω χαθεί στους λαβύρινθους της Εφορίας, σαν να πρόκειται για μυστική συνωμοσία μεταξύ των δημοσίων υπαλλήλων. Έρχονται εδώ αυτοί και μας κουράζουν αντί να μας αφήσουν στην ηρεμία μας, να και μεις φτιάχνουμε έναν λαβύρινθο ορόφων, γραφείων και χαρτιών τον συνδέουμε και με το ΤΕΒΕ ή το ΙΚΑ και άντε αυτοί να βρουν τον μίτο...
Ευτυχώς, για μένα τον έχω βρει και αυτός είναι οι διακοπές που έρχονται και είναι τόσο μα τόσο κοντά μου. Δύο και σήμερα, όπως θα έλεγαν οι φαντάροι. Διακοπές, ακούγονται σαν μελωδία στα αυτιά μου. Αλλά και στη δουλειά αυτήν την εβδομάδα υπάρχει μια άλλη συνωμοσία. Φεύγεις για διακοπές, πρέπει να πήξεις. Και ναι, πήζω αλλά δεν πειράζει, τι έμεινε πια σήμερα και την Κυριακή και γεια σας...
Θέλω να σας ευχηθώ ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ!!!!!!! σε όσους φεύγουν και σε όσους μένουν κουράγιο θα έρθει η σειρά σας και σας παρακαλώ να έχετε το νου σας στο... μαγαζί... να μου το προσέχετε...
Θα μου λείψετε!!!!

ΥΣ: Ολο τον Αύγουστο θα τον... φάω στην Πάνω Πόλη οπότε πρέπει να πάρω δυνάμεις. Όσοι μείνουν να φυλάνε την πόλη θα 'μαστε μαζί και θα 'χουμε το νου μας και στην μπλογκόσφαιρα φυσικά. Ελπίζω η Πάνω Πόλη να είναι όσο ωραία είναι και η Κάτω Πόλη τον Αύγουστο, γιατί τον Αύγουστο η Κάτω Πόλη είναι η αγαπημένη μου.

Ένα τραγουδάκι έτσι για καλό καλοκαίρι

ΥΣ2: Για να το ανεβάσω αυτό το ποστ σήμερα αναγκαστικά θα αργήσω στη δουλειά, αλλά δεν πειράζει, αξίζει γιατί ήθελα να σας χαιρετήσω

SOS Planet

2007-07-09T14:29:00.000+03:00

UPLOAD 13/7

Ίσως όλα να φαίνονται μακριά, μακάβρια, μελλοντολογικά, όμως δεν μπορεί πια κανείς μας να δικαιολογηθεί στα παιδιά του ότι δεν γνώριζε, γιατί πλέον όλοι ξέρουμε...

Η δύναμη της υπογραφής

2007-07-05T14:12:00.000+03:00

Είναι σχεδόν ασυλία να γράφω έπειτα από αυτό το αριστουργηματικό βίντεο. Όμως πρέπει να καταλάβουμε ότι η υπογραφή μας μπορεί να γίνει μια έξοδος ελευθερίας, ένα μαστίγιο ενάντια σε δυνάστες, μια ασπίδα προστασίας από τα βλήματα του απολυταρχισμού, ένα μπαλόνι-σωτηρίας από τους κρατήρες του πολέμου. Ναι, η υπογραφή μας έχει δύναμη, πρέπει κάποια στιγμή να το καταλάβουμε όλοι μας και να ενεργήσουμε!!!!!!

Γκρίζαγη

2007-07-02T13:57:00.000+03:00

Οι φωτό για να δείτε τι καταστρέφουν οι φωτιές στο Πήλιο και στην Πάρνηθα

Κάθε χρόνο θεατές στο ίδιο έργο, δάση να καίγονται χωρίς κανείς να κάνει τίποτα. Κάθε φωτιά μια πληγή που αντί ο χρόνος να την απαλύνει, την ανοίγει. Κάθε φωτιά μια ανοικτή πληγή.Όλοι κατηγορούν όλους και αυτό είναι το πιο εύκολο μέρος της υπόθεσης. Έπειτα μιλάνε για αναδάσωση, μόνο που αντί να φυτρώνουν δέντρα φυτρώνουν βίλες, μοντέρνα αναδάσωση θα πει κάποιος ίσως. Φοβάμαι πραγματικά, μήπως τα παιδιά μας δεν προλάβουν να ζήσουν τη γη όπως τη ζήσαμε μεις, με τα πράσινα δάση, με τα κρυσταλλένια γαλαζοπράσινα νερά της θάλασσας, με το καθαρό μπλε του ουρανού. Λένε ότι αυτό τον κόσμο τον δανειζόμαστε από τα παιδιά μας... Έχεις δει από κοντά ένα καμένο δάσος; Μια ρυπασμένη θάλασσα;Το γκρίζο του ουρανού; Αυτό θέλετε λοιπόν για τα παιδιά μας;
Έναν κόσμο γεμάτο στάχτη και αποκαΐδια, έναν κόσμο γεμάτο τσιμέντο;
Μια Γκρίζαγη!!!!

Πάνω από 100.000 στρέμματα έκαψε η φωτιά σ'όλη την Ελλάδα. Ο Κ Παπούλιας έστειλε το μήνυμα: «Ζούμε μέρες εθνικού πένθους»

Φέτος για πρώτη φορά έκανα μπάνιο σε μια θάλασσα που επέπλεαν αποκαΐδια, στη Χαλκιδική. Φοβάμαι να πάω στο Πήλιο που έχω στην καρδιά μου, δεν θα αντέξω να δω αυτή την καταστροφή. Αλλά έμαθα και για την Αγιά στον Κίσαβο, ένα υπέροχο φυσικό τοπίο, απαράμιλλης ομορφιάς, κάηκε και αυτό. Η Πάρνηθα, αλήθεια πόσα δάση είχαν μείνει στην Αττική; Ίσως ο τελευταίος των... Μοϊκανών έπεσε. Αλλά και στην υπόλοιπη Ελλάδα τα πράγματα δεν είναι καλύτερα, είτε είχαν φωτιές πέρυσι, είτε φέτος, είτε θα έχουν του χρόνου...

Αλήθεια τι μπορούμε να κάνουμε; Να γίνουμε εθελοντές όπως οι muppet show girls; Να προσέχουμε να μη βάλουμε εμείς καμιά φωτιά κατά λάθος; Να μη γίνουμε ίσως αυτοί που αγοράζουν το σπίτι στο βουνό ή στο καμένο δάσος ενισχύοντας όλη αυτή τη βιομηχανία; Να μη δεχθούμε τίποτα λιγότερο από την αναδάσωση όσων δασών κάηκαν; Να απαιτήσουμε λύσεις για να μην ξανασυμβεί; Ποτέ δεν έχω δει μια μεγάλη πορεία για τα δάση που έχουν χαθεί, για φανταστείτε το λιγάκι... Να κάψουμε τα σπίτια όλων αυτών που ενισχύουν αυτό το χάλι (λιγάκι ακραίο);
Αλήθεια τι θα πούμε στα παιδιά μας για το δάσος; Μια φορά και έναν καιρό ήταν το δάσος;
Το τραγούδι της επικαιρότητας

ΥΣ UPDATE (μετά τη Βουλή): Η ΔΕΗ τα ρίχνει στην Πυροσβεστική και αυτή με τη σειρά της στη ΔΕΗ. Το ένα κόμμα κατηγορεί το άλλο, αλλά και τα υπόλοιπα αυτά. Τελικά ποιος φταίει;
Μάλλον φταίω εγώ, ναι εγώ, που αν δεν καεί το σπίτι μου δεν ανησυχώ. Φταίω εγώ που όταν πήγε να περάσει το ψήφισμα για τα δάση ούτε που ασχολήθηκα. Φταίω εγώ που εκείνο το οικοπεδάκι που είχα ως δασική έκταση κατάφερα με λίγο λάδωμα να το κάνω έτοιμο προς χρήση. Φταίω εγώ που αν και τόσα χρόνια βλέπω τα καλώδια της ΔΕΗ να περνάνε μέσα από δάση δεν φώναξα, δεν αντέδρασα. Φταίω εγώ που πετάω τα σκουπίδια σε κείνη την παράνομη χωματερή, δίπλα στο δάσος. Φταίω εγώ που περιμένω οι άλλοι να γίνουν εθελοντές. Φταίω εγώ που αύριο θα μου έχει γίνει συνήθεια η καμένη Πάρνηθα όπως η καμένη Πεντέλη, ο καμένος Υμηττός, το καμένο πρώτο πόδι της Χαλκιδικής, το καμένο Σέιχ Σου. Φταίω εγώ γιατί ψήφισα αυτούς, αλλά και τους προηγούμενους, για να μπορώ να τα ρίχνω πάντα σε κάποιον άλλον.
Ναι, δικό μου δημιούργημα είναι η Γκρίζαγη.

ΥΣ2: Μαρτυρία ενός αναρχορειβάτη

Λεωσάουνα

2007-06-27T13:55:00.000+03:00

Οι δρόμοι είναι σαν λιωμένο βούτυρο, η ατμόσφαιρα βλέποντας την πόλη από ψηλά θυμίζει Λονδίνο, όλα είναι θολά. Φυσάει, αλλά είναι σαν να χρησιμοποιείς πιστολάκι, καυτός αέρας. Ο ΟΑΣΘ προσφέρει σε όσους χρησιμοποιούν τα λεωφορεία του (αλλιώς λεωσάουνα) δωρεάν σάουνα, χωρίς κλιματισμό, με παράθυρα κλειστά και κολλημένα. Έτσι ώστε όλοι οι κάτοικοι της Πάνω Πόλης να έχουν την ευτυχία να μετακινηθούν στο μέρος που θέλουν και ταυτόχρονα να κάνουν και σάουνα. Θα έπρεπε να είχε γίνει διαφημιστικό σλόγκαν στη Φινλανδία. Θα είχαμε γεμίσει ήδη Φινλανδούς, που τους αρέσει πολύ αυτό το... άθλημα. Είμαι σίγουρος ότι σύντομα θα βάλουν και τζακούζι καθώς ο ΟΑΣΘ είναι χρόνια μπροστά. Έχει πάντως γέλιο αν μπεις στο σάιτ του ΟΑΣΘ έχει φωτό μόνο τα καινούργια λεωφορεία, όμως στους δρόμους τα περισσότερα που κυκλοφορούν είναι τα γνωστά μπλε με τη φυσούνα.

Περίπου το εσωτερικό της λεωσάουνας αλλά με παράθυρα, πλαστικό, όχι το ξενέρωτο ξύλο, μπλε χρωματάκι, πιο τρέντι

Είναι από τις ελάχιστες φορές που ανυπομονώ να πάω στη δουλειά και αυτό γιατί εκεί έχει σούπερ κλιματιστικά και νιώθεις πως βρίσκεσαι στη Σιβηρία. Βέβαια, όταν φεύγεις από κει η ζέστη σου ρίχνει ένα χαστούκι που την παράτησες για το κρύο, άστα να πάνε σε φέρνει πίσω αμέσως στη δική της πραγματικότητα. Χθες δουλεύαμε α λα κρυφό σχολειό, χωρίς φώτα, για να μη φέρουμε το δίκτυο ηλεκτρισμού στα όριά του.
Οι παππούδες παρότι έχει καύσωνα είναι έξω και δροσίζουν τα μάτια τους. Κοπάδια από νεαρές αιθέριες υπάρξεις με ό,τι λιγότερο μπορούν να φορέσουν κυκλοφορούν στο κέντρο δροσίζοντας τα μάτια μας και λιώνοντας την καρδιά μας.
Πώς ξεχωρίζεις μια τουρίστρια από μια εντοπίτισσα;
Φυσικά από το ύψος στο σορτσάκι!!! Η Πανωπολίτισσα κρατάει τα προσχήματα και το σορτσάκι είναι κοντό ως ένα υποφερτό σημείο. Η τουρίστρια είναι αδίστακτη, θέλει να πάρει στον άλλο κόσμο όσους περισσότερους άντρες μπορεί και το σορτσάκι της είναι όσο πιο κοντό γίνεται.
Αν πάλι σας αρέσει το shopping therapy, κάνει καλό αυτές τις μέρες γιατί προσφέρει δροσιά στους περιηγητές της πόλης. «Θα μπορούσα να σας εξυπηρετήσω;», ρωτάει η υπάλληλος, «όχι, ευχαριστώ μια χαρά μας εξυπηρετεί το μηχάνημα...».
Λίγο πιο κάτω υπάρχει ένα σιντριβάνι, όπου κάποια παιδιά το μεταμόρφωσαν σε παιδική χαρά, σε waterland, παίζουν και δροσίζονται, τα ζηλεύω...
Ο κόσμος στον δρόμο κυκλοφορεί σαν ζαλισμένος, σαν να κάνει οκτάρια, εγώ πάλι σαν σαλιγκάρι σέρνομαι. Αν σταθείς λίγο στο δρόμο εκτός από τον γνωστό θόρυβο της πόλης θα ακούσεις και έναν συντονισμένο υπόκωφο θόρυβο. Ένα καινούργιο τέρας γεννιέται στην πόλη... ο αυτόματος κλιματισμός. Προσοχή σε όσους κυκλοφορούν αυτές τις μέρες στην πόλη, να κοιτάτε και ψηλά γιατί πολλά κλιματιστικά είναι πρόχειρα τοποθετημένα με αποτέλεσμα να στάζουν. Εκτός αν το θεωρείτε στιγμή δροσιάς.
Τα πλήκτρα καίνε και γω πάω... την παραπάνω μου βόλτα για δουλειά.

ΥΣ: Έι εσείς οι πονηροί, σας παρακαλώ αφήστε το δεύτερο πόδι στην ησυχία του, είναι μακριά για να κτίσετε εκεί το εξοχικό σας, οπότε δεν χρειάζεται να το κάψετε, σωστά;

ΥΣ2: Τα κανάλια με νούμερα προσπαθούν να μας τρομοκρατούν, μην τους κάνουμε τη χάρη, τι λέτε;;;; Αχ και αυτός ο Star, οι ειδήσεις του αλήθεια πόσους κώλους δείχνουν την ημέρα;;;;
Η σωστή απάντηση κερδίζει ένα πελώριο παγωτό.

FREE HUGS

2007-06-18T20:44:00.000+03:00

Από Kurt Halsey ευχαριστώ την αγρύπνια που μου τον γνώρισε

Το ταξίδι των 504 χλμ. τελικά είτε μένω στην Πάνω Πόλη είτε στην Κάτω Πόλη δεν το γλιτώνω. Τα τελευταία 5,5 χρόνια μου έχει γίνει μάλιστα μια συνήθεια, πώς δηλαδή για κάποιους είναι το Ν. Σμύρνη - Σύνταγμα (για να παινέψουμε το παλιό μας σπίτι) ή το Εύοσμος - Αριστοτέλους (για το τωρινό). Έτσι για μένα είναι το ταξίδι Κάτω Πόλη - Πάνω Πόλη, μόνο που εδώ και ένα χρόνο σχεδόν έχει αλλάξει η φορά μου, όπως λέει και η ανακοίνωση στα τρένα (κατά τη φορά της αμαξοστοιχίας), τώρα πια ξεκινάω από την Πάνω Πόλη. Σε κάθε ταξίδι που κάνω με συνοδεύει ένα βιβλίο και καλή μουσική που έχω στο mp3 μου. Αυτή τη φορά ήταν η μοναδική που ενώ είχα βιβλίο ούτε που το άνοιξα. Απλά χαμήλωσα τη μουσική του mp3 και παρατηρούσα τον κόσμο. Μικρούς και μεγάλους, αγόρια και κορίτσια, όλους κάτι τους ένωνε, μια αγκαλιά από τον κόσμο που άφηναν ή τον κόσμο που έβρισκαν.
Τώρα που το σκέφτομαι και γω λιγάκι παραπάνω, από μια αγκαλιά έφυγα στην Πάνω Πόλη και σε αγκαλιές πάλι βρέθηκα στην Κάτω Πόλη.
Η αγκαλιά έχει μια τεράστια δύναμη που δύσκολα εξηγείται κάποιοι πιστεύουν ότι είναι η ενέργεια που μεταφέρει ο ένας στον άλλο άνθρωπο. Με την αγκαλιά μοιραζόμαστε την ενέργειά μας. Μας γεμίζει με δύναμη, σιγουριά στις δύσκολες στιγμές, αλλά και στις χαρές μας. Καταπραΰνει τον πόνο μας. Μας δίνει κουράγιο, όταν το χρειαζόμαστε το περισσότερο. Μας μειώνει το άγχος. Μας βοηθάει στο ραντεβού μας με τον Μορφέα. Μας κάνει να μη νιώθουμε μόνοι. Μα, πάνω απ'όλα να νιώθουμε ότι είμαστε άνθρωποι.
Κάπως έτσι φωτογράφιζα με το πίσω μέρος του μυαλού μου τις εικόνες που έβλεπα, ζευγάρια να αγκαλιάζονται, γονείς με παιδιά, φίλοι, κάποιοι άγνωστοι που γίνανε γνωστοί στο τρένο, ένα αγόρι να κρατάει στην αγκαλιά του το κοιμισμένο του κορίτσι. Όλοι τους μοιράζανε αφιλοκερδώς την ενέργειά τους και αυτή γινόταν μια τεράστια αόρατη μπάλα που μόνο εγώ έβλεπα (αρκετά εγωιστικό το βρίσκω...) και πλέον κυλούσε προς την πόλη. Έφερνα στο μυαλό μου τις αγκαλιές που αποχωρίστηκα και γω νωρίτερα και έβλεπα την μπάλα ολοένα να μεγαλώνει....
Πόσο θα ήθελα αυτή η μπάλα να συνέχιζε να μεγαλώνει ώστε να χωρέσει μέσα της την Πάνω Πόλη και την Κάτω Πόλη και γιατί όχι και ολόκληρο τον κόσμο...

Ακούστε free hugsssssss
ΥΣ: Ακόμη και με αυτή τη ζέστη η αγκαλιά αξίζει να τη μοιράζεσαι, έτσι θα ΄θελα και γω να μπορούσα να σας αγκαλιάσω. Μη διστάζετε λοιπόν να αγκαλιαστείτε. Τολμήστε το... μην ξεχνάτε δεν κοστίζει τίποτα.

ΥΣ2 UPDATE 21/6: Το αίσθημα που ένιωσα με το τρένο μού έκανε καλό καθώς ανακάλυψα το κίνημα free hugs, όσο το ψάχνω τόσα περισσότερα βρίσκω. Σε λίγες μέρες στις 7/7 θα είναι η ΔΙΕΘΝΗΣ ΗΜΕΡΑ FREE HUGS (ΔΩΡΕΑΝ ΑΓΚΑΛΙΕΣ) όσοι πιο πολλοί τόσο πιο καλά, όπου και αν βρεθείτε αγκαλιάστε κάποιον...
Όσοι βρεθείτε βέβαια στην Αριστοτέλους να έχετε ανοικτά τα μάτια σας μπορεί κάποιος να μοιράζει αγκαλιές

Βρήκα ότι ήδη έχει γίνει στην Πάνω Πόλη

Επίσης, θυμήθηκα κάποια πράγματα από ένα ντοκιμαντέρ που είχα δει πριν από αρκετό καιρό, όταν ένα παιδί στερείται αγκαλιάς μέχρι και την ηλικία των 3 τότε δημιουργείται ένας προβληματικός άνθρωπος, ο οποίος πάντα θα νιώθει ανασφαλής, θα είναι αντικοινωνικός, ίσως και βίαιος, με χαμηλό EQ. Εδώ διάβασα ότι απαγορεύεται να δώσεις αγκαλιά σε παιδί στις ΗΠΑ, στην Αγγλία και μάλλον και στην Αυστραλία, ακόμη και αν αυτό κλαίει. Μήπως στις 7/7 να πάμε να αγκαλιάσουμε τα παιδιά που βρίσκονται χωρίς αγκαλιά;;;;;;
Και όμως, έστω και με μια αγκαλιά μπορεί κάτι να αλλάξει και ας το τραγουδάει αντίθετα...

Διεθνής Ημέρα Κατά της Παιδικής Εργασίας

2007-06-12T14:13:00.000+03:00

Θα φόραγες το υπέροχο συνολάκι που αγόρασες από την Τσιμισκή ή από την Ερμού αν ήξερες ότι κάποιο παιδί δούλευε 15 ώρες συνεχόμενες την ημέρα για να το φτιάξει; Θα έτρωγες τις μπανάνες ή θα έπινες τον καφέ σου ή το τσάι σου αν ήξερες ότι κάποια παιδιά τα συνέλεξαν από τα χωράφια χειριζόμενα ίσως τοξικά ζιζανιοκτόνα, επικίνδυνα κοπτικά μηχανήματα; Θα αγόραζες την ποδοσφαιρική μπάλα για τον πιτσιρικά σου αν ήξερες ότι κάποιος άλλος πιτσιρικάς έχει... φάει τα χέρια του για να τη φτιάξει; Το δακτυλίδι που φοράς με την υπέροχη πολύτιμη πέτρα, ξέρεις άραγε ποιος την έβγαλε από τα έγκατα της γης και υπό ποιες συνθήκες; Το καινούργιο σου χαλί, άραγε έχεις σκεφτεί ποιος το ύφανε, κόμπο κόμπο, πόσο ανθυγιεινό είναι για ένα παιδί να αναπνέει όλες αυτές τις ίνες;

Στον 21ο αιώνα με την τεχνολογία να είναι στα πάνω της και να διευκολύνει τόσο μα τόσο υποτίθεται τη ζωή μας, μπορεί να υπάρχουν παιδιά που χρησιμοποιούνται ως σκλάβοι, κάτω από πραγματικά σκληρές και ανθυγιεινές συνθήκες, παιδιά που δεν τα αφήνουν να πηγαίνουν στο σχολείο για να δουλεύουν στα χωράφια, στα εργοστάσια και στα ορυχεία; Δυστυχώς υπάρχουν πολλά ακόμα στις μέρες μας και μεις ως πολιτισμένοι απλά στρουθοκαμηλίζουμε και... βοηθάμε αυτούς που τα εκμεταλλεύονται.
Μα ποιο πολύ, μπορείς να φανταστείς ότι υπάρχει Παγκόσμια Ημέρα Κατά της Παιδικής Εργασίας στις μέρες μας;

<strong>Κινέζικη εκμετάλλευση παιδιών για κατασκευή παιχνιδιών Ολυμπιακών Αγώνων> Στοιχεία από τη Unicef

Το 70% της παιδικής εργασίας παγκοσμίως βρίσκεται στον αγροτικό τομέα με πάνω από 132 εκατομμύρια αγόρια και κορίτσια κάτω των 15 ετών να εργάζονται σε αγροκτήματα και φυτείες, χειριζόμενα μηχανήματα, σπέρνοντας και θερίζοντας, ψεκάζοντας ζιζανιοκτόνα και φροντίζοντας ζώα.

Η παιδική εργασία στη γεωργία είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο που δεν περιορίζεται στις αναπτυσσόμενες χώρες, είναι επίσης σοβαρό πρόβλημα και στις βιομηχανικές χώρες. Στην Αφρική υπολογίζεται πως υπάρχουν 56 με 72 εκατομμύρια παιδιά που εργάζονται στον αγροτικό τομέα.

Ο αριθμός των παιδιών που εργάζονται στην γεωργία είναι σχεδόν δεκαπλάσιος από εκείνο των παιδιών που εργάζονται στα εργοστάσια, τη βιομηχανία ενδυμάτων, την ύφανση χαλιών ή το ράψιμο μπαλών ποδοσφαίρου. Ο αριθμός κυμαίνεται από χώρα σε χώρα, όμως εκτιμάται πως τουλάχιστον το 90% των οικονομικά ενεργών παιδιών σε αγροτικές περιοχές στις αναπτυσσόμενες χώρες εργάζονται στην γεωργία.

Η γεωργία είναι ένας από τους τρεις περισσότερο επικίνδυνους τομείς, μαζί με τα ορυχεία και τις οικοδομές, για να εργάζεται κάποιος. Τα παιδιά που εργάζονται στη γεωργία συχνά αντιμετωπίζουν πολλές απειλές και κινδύνους που περιλαμβάνουν την ανάμειξη, το χειρισμό και τη χρήση τοξικών ζιζανιοκτόνων, τη χρήση επικίνδυνων κοπτικών εργαλείων, την εργασία σε ακραίες θερμοκρασίες και το χειρισμό ισχυρών και βαριών μηχανημάτων και οχημάτων.

Τα παιδιά ξεκινούν την εργασία σε πολύ μικρή ηλικία στις αγροτικές κοινότητες. Παρά το ότι οι περισσότερες στατιστικές καλύπτουν παιδιά που εργάζονται ηλικίας 10 ετών και άνω, πολλά παιδιά ξεκινούν να εργάζονται σε μικρότερη ηλικία. Σε μερικές χώρες, παιδιά κάτω των 10 ετών υπολογίζεται πως αναλογούν στο 20% της παιδικής εργασίας σε αγροτικές περιοχές.

Στην Αίγυπτο, εθνικής κλίμακας έρευνα του 1998 διαπίστωσε πως υπήρχαν περίπου 1,47 εκατομμύρια εργαζόμενα παιδιά, κυρίως στη γεωργία. Από τα εργαζόμενα παιδιά, στην ηλικιακή ομάδα των 6 με 11 ετών, το 41,9% ήταν στη γεωργία και στην ηλικιακή ομάδα των 12 με 14 ετών το 58,1%. Μαζί, αυτές οι δύο ηλικιακές ομάδες είναι υπεύθυνες για το 77,8% του συνολικού αριθμού των παιδιών που εργάζονται.
Στην Τουρκία, υπολογίζεται πως 35%-40% ενός αριθμού 800.000 με 1,2 εκατομμυρίων μεταναστών εργαζόμενων στη γεωργία είναι παιδιά 5-17 ετών. Τα περισσότερα από αυτά αφήνουν τη μόνιμη κατοικία τους ένα μέρος του έτους ώστε να συνοδεύσουν τις οικογένειές τους σε εποχικές εργασίες σε αγροτικές επιχειρήσεις τρίτων.
Στη Γουατεμάλα και την Ονδούρα παιδιά μέχρι και 6 ετών βοηθούν τους γονείς τους κατά τη σπορά και τη συγκομιδή του καφέ. Στη Μαλαισία το 60% των παιδιών που εργάζονται στις φυτείες φοινικέλαιου είναι 6-10 ετών.
Υπάρχει πρόοδος. Σύμφωνα με πρόσφατες στατιστικές από τη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας (ILO) ο αριθμός των παιδιών που εργάζονται παγκοσμίως έπεσε από 246 εκατομμύρια το 2000 σε 218 εκατομμύρια το 2004, μείωση 11%.

Για ξανασκέψου μέχρι την επόμενη φορά που θα πας να αγοράσεις μια κινέζικη κούκλα για το ανιψάκι σου... θα μπορείς να κοιτάξεις αυτά τα παιδιά ποτέ στα μάτια;

θα 'θελα να μπορέσω να κοιτάξω αυτά τα παιδιά στα μάτια και να τους ζητήσω συγγνώμη για όσες φορές αφελέστατα έκανα το σφάλμα και χωρίς σκέψη παρά μόνο με τη χαζομάρα της άνεσης του πολιτισμένου κόσμου μπήκα σε ένα μαγαζί και αγόρασα αυτό που έκανε αυτά τα παιδιά σκλάβους και κάποιους αδίστακτους μισάνθρωπους ακόμα πιο πλούσιους

ΥΣ UPDATE: Δες το αν το θέμα σε αγγίζει

ΥΣ2: Στην Ελλάδα 150.000 παιδιά βρίσκονται στο μεροκάματο, ακόμη και στις ΗΠΑ υπάρχουν περίπου 300.000. Κάθε χρόνο 22.000 παιδιά πεθαίνουν σε εργατικά ατυχήματα. Τα περισσότερα εργάζονται χωρίς τη θέλησή τους. Περίπου 1.200.000 είναι θύματα διακίνησης trafficking. Αυτήν τη στιγμή που γράφονται αυτές οι αράδες κάποιο παιδί χάνει τη ζωή του ως αποτέλεσμα της φτώχειας, σύμφωνα με στοιχεία της έκθεσης για την Ανθρώπινη Ανάπτυξη του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Ενώ ο αριθμός των παιδιών θυμάτων εμπορίας κάθε έτος είναι ο ίδιος με τον αριθμό των παιδιών κάτω των 5 που ζουν στην Αυστραλία (1,2 εκατομμύρια).
Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν τελικά υπάρχει χειρότερο κτήνος από τον άνθρωπο...

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

2007-06-01T13:12:00.000+03:00

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...» (Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Η βαλίτσα...

2007-05-22T14:56:00.000+03:00

Χώρος: Παντούλαντ
Χρόνος: Χθεστωραύριο
Τρόπος: Κανένας
Μουσική: Αγαπημένη

Έχει σκοτάδι εδώ μέσα, δεν μπορώ να κουνηθώ, το σώμα μου είναι μουδιασμένο, το κεφάλι μου πονάει, το μυαλό μου είναι ζαλισμένο. Βλέπεται ο προηγούμενος βιαζόταν να με αφήσει και έτρεχε, πέρα-δώθε εγώ τι περιμένατε να μην είμαι ζαλισμένος; Ο αέρας είναι ελάχιστος εδώ μέσα, είμαι κουλουριασμένος σαν φίδι. Α... μόλις κατάφερα να κουνήσω τον αντίχειρά μου. Ακούω κάτι σαν κύματα, πού με άφησε ο αθεόφοβος; Σίγουρα, είμαι κάπου κοντά σε θάλασσα. Άραγε είναι κανείς εδώ κοντά; θέλω να φωνάξω αλλά φωνή δεν βγαίνει, θέλω να κουνηθώ αλλά μόνο τον αντίχειρα κουνάω, θέλω να αναπνεύσω αλλά μόνο ψήγματα οξυγόνου εισπνέω, θέλω να δω αλλά μόνο σκοτάδι κοιτάω. Είμαι μέσα σε μια βαλίτσα, δεν θυμάμαι πώς πρωτοβρέθηκα μέσα της, όμως έκτοτε πολλοί είναι ιδιοκτήτες της, κανείς όμως δεν την ανοίγει. Ολοι τη μεταφέρουν από ένα μέρος σε άλλο και την παρατάνε. Κανείς δεν την ανοίγει. Ολοι της μιλάνε, αλλά δεν την ακούνε. Κανείς δεν την ανοίγει. Ακούω παφλασμό κυμάτων είμαι σίγουρα κοντά στη θάλασσα. Μάλλον πολύ κοντά. Ακούω και κάτι άλλο, νομίζω ότι είναι κεραυνοί, ίσως να έρχεται καταιγίδα. Με τον αντίχειρά μου κάτι πιάνω σαν σκόνη, σαν άμμο. Ίσως είμαι σε μια παραλία. Σίγουρα είναι κεραυνός, αυτό που ακούω και η θάλασσα αγριεύει. Ίσως ο επόμενος κάτοχος της βαλίτσας να γίνει η θάλασσα. Έλα κύμα, πάρε με. Ίσως η θάλασσα με ακούσει. Θα με πάρει στην αγκαλιά της, θα ανοίξει τη βαλίτσα και θα απελευθερωθώ.
Έλα κύμα, σε περιμένω...

ΥΣ: Αυτό το παραμύθι έφτιαξα σε σχέση με την εικόνα και τη μουσική
ΥΣ1: Πήρα τη σκυτάλη από την pooka, η οποία είχε την είχε πάρει νωρίτερα από τη Λίνα, αλλά και από την proserpina ποιος θα πάρει όμως τη σκυτάλη από μένα;;;;;
Προτείνω την citronella, την proserpina, τη wisdom, iliaxtida, argyrenia αν θέλετε και μπορείτε και φυσικά όποιον έχει τη διάθεση για παιχνίδια, απλά παίρνεται αυτή την εικόνα ή όποια άλλη θέλετε και πλάθεται μια ιστορία όπως εσείς θέλετε, βάλτε και τη μουσική-τραγούδι που σας μιλάει για την ιστορία σας

UPDATE 30/5: Την προηγούμενη Παρασκευή τη βαλίτσα της Αμαλίας την πήρε η θάλασσα και την άνοιξε και κείνη πέταξε στον ουρανό. ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΑΜΑΛΙΑ. Ραντεβού την 1η Ιουνίου για να τιμήσουμε όλοι οι μπλόγκερ την Αμαλία

Private dancer

2007-05-15T15:07:00.000+03:00

Ντισκοτέκ, γύρω στο 78-79, Καμένα Βούρλα, χρώματα, καθρέφτες, φωτορυθμικά, ντισκομπόλ, ένας μαγικός χώρος για έναν πιτσιρικά, η θεία μου Α μου δείχνει τις πρώτες μου φιγούρες και γω γύρω στα 5 την ακολουθώ, οι πρώτες μου επάλξεις στο χορό είναι πλέον γεγονός.

Μικρός είχα βρει ότι είχα ένα χάρισμα (ίσως να ήταν κληρονομικό), όταν άκουγα μουσική απλά έκλεινα τα μάτια και άφηνα το σώμα μου να το παρασύρουν ο ρυθμός και η μελωδία. Ο χορός μ'έκανε να αισθάνομαι πράγματα τα οποία δεν μπορούσα και ακόμα δεν μπορώ να εξηγήσω. Τα καλοκαίρια στην κατασκήνωση όλα τα κορίτσια ήθελαν να χορεύουν μαζί μου. Ενώ τους χειμώνες υπήρχαν τα πάρτι κάθε Σαββατοκύριακο, όπου χόρευα με όλες τις κοπέλες. Κάποτε κάποιο παιδί με σχεδόν τα διπλάσια χρόνια από μένα μου ζήτησε να του μάθω να χορεύει, του εξήγησα ότι δεν ήξερα πώς να το κάνω γιατί το μόνο που έκανα κάθε φορά που χόρευα ήταν αφήνω τον εαυτό μου ελεύθερο, τίποτα άλλο. Κάπου, κάποιος, κάποτε μού είπε να πάω στη σχολή του Μεταξόπουλου. Οι δικοί μου αν και νέοι άνθρωποι, καθόλου οπισθοδρομικοί, που επίσης τους άρεσε ο χορός, αντέδρασαν. Μου αρνήθηκαν γιατί αν το 'κανα θα γινόμουν λέει ομοφυλόφιλος, ανώμαλος (τώρα το σκέφτομαι και στο μυαλό μου μου έρχεται η εικόνα από το Borat με τις κατσαρίδες-Εβραίους, στις οποίες ο Borat πέταγε λεφτά για να μην τον πειράξουν), γιατί εκεί αυτοί οι κακοί άνθρωποι βρίσκουν τα αγοράκια και τα εκμεταλλεύονται.

Ένα όνειρο είχε σβήσει πολύ νωρίς, όμως συνέχισα να χορεύω για μένα. Κάποτε σε ένα κλαμπ γνώρισα μια κοπέλα η οποία μου είπε ότι με είχε προσέξει νωρίτερα, αλλά με είδε που χόρευα και φοβήθηκε μήπως είμαι γκέι. Στην παρέα που είχα κάποτε μόνο εγώ χόρευα γιατί οι άλλοι πίστευαν ότι το να χορεύεις δεν είναι αντρικό πράγμα εκτός αν είναι ζεμπέκικο. Τέλειωσα το σχολείο και πίστευα πλέον ότι δεν μπορώ να γίνω χορευτής πια, αφού όλοι ξεκινάνε από μικρή ηλικία. Έτσι απλά συνέχισα να χορεύω για μένα, μόνο που βρήκα χώρους που ήταν πιο εύκολο αυτό. Πχ πήγαινα σε λάτιν μαγαζιά όπου ο χορός ήταν απενεχοποιημένος. Είχα και ένα φιλαράκι που μετά το πρώτο ποτό έπαιρνε μπροστά και χόρευε και αυτός. Θυμάμαι μετά στο στρατό ένα παιδί που έβαζε ντίσκο μουσική και χόρευε και του είχαν όλοι κολλήσει την ταμπέλα γκέι, τον υπερασπίστηκα γιατί έτσι ένιωθα ότι υπερασπίζομαι εμένα. Τα χρόνια έχουν περάσει πια, εξακολουθώ να χορεύω για μένα, είμαι ο private dancer του εαυτού μου, όμως έχω πάντα ένα κενό.

Πριν από λίγο καιρό ξεκίνησε άλλο ένα ριάλιτι στην τηλεόραση. Έτυχε να το δω μια μέρα και από τότε όποτε μπορώ το βλέπω. Είναι το so you think you can dance. Παιδιά από παντού διεκδικούν ένα όνειρο να χορέψουν. Είδα νέα παιδιά γεμάτα ταλέντο χωρίς να έχουν πάει ποτέ σε σχολή, αλλά και άλλα έτοιμα από σχολή. Η αλήθεια είναι ότι τα χαίρομαι αυτά τα παιδιά, ίσως να βλέπω κάπου εκεί και μένα. Τελικά ταυτίστικα με ένα παλικάρι από την Πάνω Πόλη, το οποίο ανακάλυψε πρόσφατα το χορό και τη διέξοδο που σου δίνει και χόρευε με τον δικό του τρόπο. Για μένα αυτό το παιδί ήταν συγκλονιστικό. Έφτασε στη δωδεκάδα και 'κεί κόπηκε. Όμως τότε κατάλαβα το κενό που είχα και τα αισθήματα που ένιωθα κάθε φορά που χόρευα, με τις ελάχιστες λέξεις που είπε: Ο χορός μου ζεσταίνει την καρδιά. Ένιωσα μια απίστευτη συγκίνηση, δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τον αλμυρό χείμαρρο που πετάχτηκε ορμητικά από τα τα μάτια μου, καθώς μου ήρθαν όλες αυτές οι σκέψεις, που ένιωσα την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας. Έπειτα ο Μεταξόπουλος έκανε κατέθεση ψυχής λέγοντας ότι γυρνώντας στην Ελλάδα στα 30 του ξέγραψε το χορό καθώς δεν υπήρχαν χρήματα για να ζήσει και έκανε ό,τι μπορούσε, ο δρόμος του χορού είναι σκληρός και δύσκολος, αλλά στην Ελλάδα είναι ακόμα πιο δύσκολος, σκεφτείτε ένας άνθρωπος, με κληρονομιά το όνομα του πατέρα του και δεν μπόρεσε να δουλέψει στην Ελλάδα.
Αλήθεια μπορεί ένα ριάλιτι να αλλάξει τα πράγματα, να μας κάνει να δούμε την τέχνη του χορού με διαφορετικό μάτι, μπορεί μια τέχνη να απελευθερωθεί. Σίγουρα και σ'αυτό το ριάλιτι υπάρχουν ελαττώματα όπως το ότι ψηφίζει ο κόσμος, οπότε ο παράγοντας συμπάθεια υπερισχύει του ποιος χορεύει καλύτερα. Αλλά έστω και έτσι βλέπει ο κόσμος ότι οι χορευτές δεν είναι κάτι άρρωστο, κάτι ανώμαλο, κάτι κακό, παρά μόνο ότι είναι ευαίσθητοι, αλλά ταυτόχρονα σκληροί. Ο χορός είναι μια υπέροχη τέχνη που δυστυχώς στην Ελλάδα δεν την έχουμε σε υπόληψη. Νιώθω περήφανος για αυτά τα παιδιά που βλέπω σ'αυτό το ρεάλιτι, γιατί δίνουν κάθε φορά μαθήματα σε όλους μας. Ελπίζω μια μέρα να απελευθερωθεί η τέχνη του χορού και στην Ελλάδα, να υπάρξουν χώροι, περισσότερες παραστάσεις, σχολές γεμάτες παιδιά, φυσικά όχι μόνο κοριτσάκια.

Αφιερωμένο στον Πέτρο του so you think you can dance

Τα τραγούδια που πάντα μου έρχονται στο μυαλό όταν σκέφτομαι τον χορό είναι αυτό αλλά και αυτό

UPDATE Dance effects

Χθες το βράδυ, γύρω στα μεσάνυχτα, περιμένοντας το λεωφορείο στην Αριστοτέλους, βλέπω ένα ζευγάρι λίγο πιο πίσω από τη στάση κοντά σε μια βιτρίνα, κάπως κρυμμένο από τα περίεργα μάτια, να αγκαλιάζεται, να φιλιέται, έπειτα να πιάνονται από τα χέρια και τελικά να αρχίζουν να χορεύουν κάτι μεταξύ βαλς και τάνγκο, τα φώτα της πόλης τους ακολουθούσαν, οι κινήσεις τους απλώθηκαν σε όλο τον χώρο, ο πεζόδρομος της Αριστοτέλους είχε μεταμορφωθεί σε πίστα, ο κόσμος τους κοιτούσε περίεργα, μετά από λίγο σταματήσαν και άρχισαν γελάνε, ήταν ευτυχισμένοι μαζί τους και γω...

H κόρη μιας κοπέλας στη δουλειά κάνει χορό, τον τελευταίο καιρό το έβλεπε ως αγγαρεία, όλο ασκήσεις κάνανε και πόναγε, μέχρι που άρχισε να παρακολουθεί αυτή την εκπομπή και από τότε ανυπομονεί να πάει στη σχολή...

Eurovision last minute change

2007-05-10T20:42:00.000+03:00

Τελευταία στιγμή άλλαξε τη συμμετοχή της η Ελλάδα, λόγω πολύ προσωπικού προβλήματος ο Σαρμπέλ θα παραχωρήσει τη θέση του στον Jimmy ΣUper Greek Santis και τον Basile.

Το τραγούδι που θα τραγουδήσουνε πρέπει να το διαλέξουμε μέχρι λίγο πριν από τους τελικούς της Eurovision (έκανε αυτή τη διευκόλυνση η οργάνωση της Eurovision γιατί δεν έχει ξανασυμβεί παρόμοιο περιστατικό, ο Σαρμπέλ αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε ειδική κλινική ξεματιάσματος), γι'αυτό θα χρειαστεί η δική σας συμμετοχή ακούστε προσεκτικά τα κομμάτια τους γιατί είναι όλα μικρά ακατέργαστα διαμάντια, που σίγουρα θα κατακτήσουν την Ευρώπη και βάλε... Προσωπικά είμαι σε δίλημμα ανάμεσα στο Ο Leekos tha se faei και στο Yia Yia Εσύ;;;;;

Από το Αστόρια έρχoνται με φόρα και με φοβερή σκηνική παρουσία (τύφλα να έχουν τα monsters της Φινλανδίας) ο Jimmy Santis και ο Basile

Τρέμετε πλέον Ευρωπαίοι!!!!!!!

ΥΣ Άντε και καλή τύχη στην Κύπρο κάτι μου λέει ότι το τραγούδι της θα σκίσει

Γίνε ένας κρίκος αγάπης

2007-05-07T09:26:00.000+03:00

Σ'αυτή τη χώρα που έχει τόσες ομορφιές, τέτοιο πολιτισμό, που έχει αυτό το υπέροχο φως και το οποίο μακάρι να φωτίσει τις καρδιές όλων, θα 'θελα να 'χει και ωραίους ανθρώπους, καθώς ωραίο κράτος δεν έχει, το θεωρώ απαράδεκτο σε μια χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που έχει διοργανώσει Ολυμπιακούς Αγώνες, να μην έχει ένα Παιδιατρικό Ογκολογικό Νοσοκομείο. Να μην είναι μέσα στις πρώτες προτεραιότητες της χώρας, να παίρνουμε τόσες βοήθειες μέσω των κοινοτικών πόρων, βλέπε Γ', Δ' ΚΠΣ, και να μην κάνουμε πραγματικότητα αυτή την ανάγκη, αυτό το όνειρο. Έστω και έτσι όμως θέλω να αποδείξουμε ό,τι αξίζουμε κάτι καλύτερο. Και για να το αποδείξουμε αυτό νομίζω ότι πρέπει να ξεκινήσουμε από αυτό. Ας βοηθήσουμε εμείς αφού οι πολιτικοί μας είναι... άχρηστοι. Ας βοηθήσουμε λοιπόν την Ελπίδα να κάνει το όραμά της πραγματικότητα.
Ας γίνουμε όλοι μικροί κρίκοι σε μια μεγάλη αλυσίδα αγάπης και ελπίδας.
Άντε και μετά ας κάνουμε κάτι να γίνει και ένα Παιδιατρικό Νοσοκομείο στη Θεσσαλονίκη, γιατί και στην Πάνω Πόλη υπάρχουν παιδιά, αλλά και γύρω από αυτήν, αλλά και στην υπόλοιπη χώρα, αλήθεια!!! Σε σας τους αδέκαστους πολιτικούς το λέω... Ευτυχώς που υπάρχει ένας οργανισμός όπως η Ελπίδα, που με πολλούς αγώνες κατάφερε ό,τι δεν έχει καταφέρει η πολιτεία, ας τη στηρίξουμε σ'αυτό τον δρόμο εμποδίων όπως μπορούμε.

Μια διαφήμιση με ελάχιστα λόγια αλλά τόσα νοήματα και συναισθήματα...
Γιατί χρειαζόμαστε να βλέπουμε τέτοιες διαφημίσεις για να ξυπνάμε;

ΥΣ: Δεν έχω χρόνο να πάρει, το 'γραψα σε ελάχιστα λεπτά

ΥΣ2: Αφιερωμένο στην Εύη...

Μυλοπόταμος

2007-05-04T12:30:00.000+03:00

Από την Τρίτη που προσγειώθηκα ξανά στη σκληρή πραγματικότητα, δηλαδή επιστροφή στην Πάνω Πόλη, δεν έχω συνέλθει. Μαζεύω τα κομμάτια μου και πώς αλλιώς να κάνω; Είχα ξεχάσει πώς είναι η άνοιξη στο βουνό. Είχα ξεχάσει ότι υπάρχει πράσινο, αλήθεια πόσοι από σας που ζείτε σε μεγάλες πόλεις το θυμάστε;
Τις προηγούμενες δύο εβδομάδες σκεφτόμασταν με τη Β πού να πάμε για 3μερο. Θα θέλαμε εξωτερικό αλλά κάτι είναι λίγες οι μέρες κάτι άντε να βγάλουμε καινούργια ταυτότητα, αλλάξαμε κατεύθυνση και αποφασίσαμε να μείνουμε στα πάτρια εδάφη, αλλά πού; Έπειτα από ώριμη σκέψη (χάρτης ανοιχτός και με κλειστά μάτια το δάκτυλο να προσγειώνεται σ' αυτόν) αποφασίσαμε να πάμε στο Πήλιο. Αρχικά η Β μού πρότεινε να μείνουμε Μακρινίτσα, που έχει και θέα. Έπειτα είπαμε για Βυζίτσα αλλά είχαμε πάει σχετικά πρόσφατα, πριν από δύο χρόνια, χειμώνα με χιόνια. Τότε μου ήρθε η έμπνευση για Τσαγκαράδα.
Φλάσμπακ, 1980 και κάτι, αρχές καλοκαιριού, κάπου στο Πήλιο, γύρω στις αργάμισι το βράδυ, ένας πορτοκαλί σκαραβαίος φορτωμένος με 4 μεγάλους (δύο ζευγάρια) και δύο κούτσικα, κάνει νάζια στον οδηγό του και τελικά μουτρώνει, αφού δεν του δίνει σημασία ο οδηγός, με αποτέλεσμα να σβήσει τα φώτα του. Στο Πήλιο ο δρόμος είναι γεμάτος στροφές, στενός και φυσικά έχει και γκρεμό. Φεγγάρι δεν υπήρχε, ευτυχώς υπήρχε ένας μικρός φακός για να φωτίζει την άκρη του δρόμου. Παρ' όλα αυτά ο πορτοκαλί σκαραβαίος συνέχισε την πορεία του πεισμωμένος μες στο σκοτάδι, καταπίνωντας αργά και βασανιστικά τα χιλιόμετρα. Κατηφόριζε μέχρι που βρέθηκε στο τέλος του δρόμου. Εκεί οι μεγάλοι αποφάσισαν να μη συνεχίσουν την πορεία στο σκοτάδι γιατί ήταν επικίνδυνο, είχε αρκετό χώρο για να αφήσουν το αυτοκίνητο παρκαρισμένο. Μες στο σκοτάδι ακουγόταν παφλασμός κυμάτων, αποφάσισαν να ακολουθήσουν τον ήχο, τα κούτσικα ήταν ευτυχισμένα γιατί νόμιζαν ότι ήταν κάποιο καινούργιο παιχνίδι, κατέβηκαν μια σκάλα και βρέθηκαν σε μια παραλία, όπου αποφάσισαν να μείνουν εκεί όλο το βράδυ μέχρι να ξημερώσει. Ευτυχώς οι μεγάλοι ήταν προνοητικοί και είχαν μαζί τους δύο κουβέρτες και μια μικρή σκηνή. Πάνω από την παραλία υπήρχε πράσινο μπόλικο από όπου έρχονταν διάφοροι ήχοι που προσπαθούσαν να τρομάξουν τα μικρά. Η αδερφή μου λύγισε και κρύφτηκε στη σκηνή όπου ήταν το φιλικό ζευγάρι των δικών μου. Εγώ ως πιο θαρραλέος έμεινα έξω στην κουβέρτα δίπλα στους δικούς μου, ο παφλασμός των κυμάτων ήταν το πιο ωραίο νανούρισμα. Κάποια στιγμή άνοιξα τα μάτια μου είδα μια σκιά να πλησιάζει, όχι όμως προς τα μας αλλά προς τη θάλασσα, είχε έναν μεγάλο φακό, ήταν κάποιος αρκετά μεγάλος άνθρωπος, κρατούσε ένα μεγάλο καλάμι, ένα σκαμπό και μια τσάντα. Σηκώθηκα και άρχισα να παρακολουθώ τις κινήσεις του. Μια μικρή τελετουργία ξεκινούσε, με μικρές και σταθερές κινήσεις, έβγαλε τα σύνεργά του από τη τσάντα, τα τοποθέτησε σε τάξη, διάλεξε το κατάλληλο δόλωμα, το έβαλε στο αγκίστρι και έπειτα με μια χορευτική κίνηση τίναξε προς τα πίσω το καλάμι κι ύστερα προς τα μπροστά, ο ήχος της πετονιάς υπάρχει ακόμα στα αυτιά μου, γιατί τότε νόμιζα ότι αυτή άνοιξε στα δύο τη νύχτα με αποτέλεσμα να βρει διέξοδο το φως του ήλιου, ξημέρωνε και είναι το πρώτο ξημέρωμα που θυμάμαι, λες και δεν είχα δει ποτέ κάποιο νωρίτερα, το μωβ έπαιζε με το πορτοκαλί κυνηγητό, η θάλασσα έπαιρνε και των δύο το μέρος, μα λίγο παραπάνω μάλλον ήταν με το πορτοκαλί, το αγκίστρι είχε πιαστεί στην κουρτίνα του σκοταδιού έτσι ώστε να τραβηχτεί και να αποκαλύψει την υπέροχη ομορφιά της παραλίας, η οποία στην άκρη της είχε κάτι βράχια που δημιουργούσαν ένα πέρασμα σαν πόρτα που οδηγούσε στην διπλανή παραλία και δεν μπορούσα να καταλάβω αν ήταν η ίδια ή η αδερφή της. Έτσι λοιπόν σηκώθηκα και πήγα για εξερεύνηση, ενώ εκείνη την ώρα ξύπναγαν και οι δικοί μου. Έπειτα ρώτησα τον κύριο πώς λέγεται η παραλία και μου είπε πως το όνομά της είναι Μυλοπόταμος. Ύστερα ο κύριος με το σκαμπό αφού είχε πιάσει μερικά μικρά ψάρια και ένα δύο μεγάλα, μάζεψε τα πραγματά του και έφυγε, εξάλλου τη δουλειά του την είχε κάνει, είχε φέρει τη μέρα.

Στον Μυλοπόταμο βρέθηκα πάλι, σχεδόν 28 και βάλε χρόνια, ο βράχος μέσα στη θάλασσα όπου έκανα την πρώτη μου βουτιά από ψηλά, μικρός τον θεωρούσα πανύψηλο, τώρα που ξανασυναντηθήκαμε συνειδητοποίησα ότι ήταν πολύ μικρότερος από ό,τι τον είχα στο μυαλό μου. Ο Μυλοπόταμος είναι πολύ κοντά στην Τσαγκαράδα, η διαδρομή προς αυτόν είναι καταπράσινη, η φύση οργίαζε και με έκανε να νιώθω περίεργα. Πώς γίνεται να υπάρχει τέτοια βλάστηση, τόσο πράσινο, τέτοια ομορφιά και μεις να προτιμάμε να μένουμε στη ζούγκλα του τσιμέντου, τι κάνουμε λάθος, τι δεν μπορούμε να καταλάβουμε.
Αυτή τη φορά δεν έκανα μπάνιο στον Μυλοπόταμο, γιατί ήταν αργά το απόγευμα όταν φτάσαμε, απλά τον περπατήσαμε, ξαπλώσαμε στα βότσαλά του, σύστησα τη Β στην αδερφή του Μυλοπόταμου, η οποία έχει και μια μεγάλη σπηλιά και έπειτα γυρίσαμε στην Τσαγκαράδα. Όπου τα σπίτια βρίσκονται μέσα στη βλάστηση και φαίνεται ότι η φύση κερδίζει το τσιμέντο όσο αυτό και αν προσπαθεί να την κατασπαράξει.

Την άλλη μέρα όμως πήγαμε δίπλα στον Μυλοπόταμο, σε μια άλλη φοβερή παραλία, τη Φακίστρα, όπου αφήνεις το αυτοκίνητο στο τέλος, πάλι, του δρόμου και ακολουθείς ένα μονοπάτι, λίγο δύσκολο, αλλά πραγματικά σε ανταμείβει με τον καλύτερο τρόπο, με έναν υπέροχο κόλπο που κρύβει μια απίστευτη παραλία, γύρω της πάλι πλούσια βλάστηση από όπου ακούς πουλιά να κελαηδάνε, το χρώμα της θάλασσας γαλαζοπράσινο, με προσκαλούσε δεν άντεξα στον πειρασμό, δεν μπορούσα να αντισταθώ, βούτηξα χωρίς να το πολυσκεφτώ. Το πρώτο μου μπάνιο μόλις είχε καταγραφεί. Τα νερά αρκετά κρύα, αλλά ανεχτά, δεν μούδιασα, βέβαια κολύμπαγα και συνέχεια, μακροβούτια, σαν κείνη τη φορά στο Μυλοπόταμο, που δεν τη χόρταινα καθόλου, μόνο που η Β με περίμενε έξω και δεν ήθελα να την αφήσω μόνη της και γύρισα, αφήνοντας τον πιτσιρικά να συνεχίζει τα μακροβούτια, ενώ στον ουρανό μού φάνηκε ότι είδα τον πορτοκαλί σκαραβαίο πάνω σε ένα σύννεφο να μου χαμογελάει (ναι, και τα αυτοκίνητα πάνε στον παράδεισο)...

Φτύσε την τσίχλα από τα μάτια

2007-04-25T12:46:00.000+02:00

Η τηλεόραση είναι τσίχλα για τα μάτια.
Φρανκ Λόιντ Ράιτ

Μισώ την τηλεόραση όσο και τα φιστίκια. Αλλά δεν μπορώ να σταματήσω να τρώω φιστίκια.
Όρσον Γουέλς

Η τηλεόραση αποδεικνύει ότι οι άνθρωποι προτιμούν να κοιτάξουν οπουδήποτε αλλού, αρκεί να μην κοιτούν ο ένας τον άλλον.Αν Λάντερς

Το πιο συνταρακτικό γεγονός σχετικά με την τηλεόραση είναι ότι μπορεί εκατομμύρια άνθρωποι να γελούν ταυτόχρονα με το ίδιο αστείο, αλλά παράλληλα να νιώθουν μόνοι. Τ.Σ. Έλιοτ

Κάλλιο αργά παρά ποτέ, λέει σοφά ο λαός μας, έτσι λοιπόν αν και ήδη έχει αρχίσει η Εβδομάδα της Κλειστής Τηλεόρασης (23-29 Απριλίου), δεν είναι αργά ακόμα και από σήμερα να πατήσετε αυτό το κουμπάκι στο τηλεκουμάντο που γράφει off ή που συνήθως έχει άλλο χρώμα. Αντέχετε; Το ξέρω είναι μεγάλη εξάρτηση αυτό το καταραμένο κουτί, ελπίζω να μην μας πιάσει καμιά κρίση στέρησης. Έχω ακούσει πολλές φορές άτομα να ρωτάνε, όταν είναι να πάνε κάπου διακοπές και ψάχνουν για δωμάτιο, αν έχει τηλεόραση. Όποτε κανονίζω διακοπές δεν θέλω να δω τηλεόραση και λυπάμαι πραγματικά αυτούς που θέλουν γιατί είναι πιο εξαρτημένοι και από μένα.

Αλήθεια σε πιο έγκυρο κανάλι ακούσατε στις έγκυρες ειδήσεις του για την Εβδομάδα Χωρίς Τηλεόραση;;;

ΒΗΜΑΤΑ ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗΣ
(το ξέρω είναι δύσκολο αξίζει όμως η προσπάθεια)

Κλείστε την τηλεόραση την ώρα του φαγητού

Κρύψτε το τηλεκοντρόλ ή βγάλτε τις μπαταρίες (θα σηκώνεσαι κάθε φορά που θέλεις να κάνεις ζάπινγκ;)

Βγάλε τη συσκευή από το υπνοδωμάτιο και αν έχεις παιδιά οπωσδήποτε από το δωμάτιο των παιδιών

Πήγαινε μια βόλτα την ώρα που προβάλλεται η αγαπημένη σου σειρά

Αν είσαι γονιός μη χρησιμοποιείς την τηλεόραση για επιβράβρευση ή τιμωρία

Αν σου γκρινιάξουν τα παιδιά σου απλά κάνε υπομονή ή ακόμα καλύτερα βρες ένα παιχνίδι να παίξεις μαζί τους

Αν έχεις συνδρομή σε καλωδιακή κόψτην και κάνε ένα δώρο στον εαυτό σου και με τα χρήματα που χρησιμοποίησες κάνε ένα δώρο στον εαυτό σου. Τώρα αυτό το τελευταίο δύσκολα θα το κάνει κάποιος που πληρώνει για καλωδιακή, καθώς είναι τελείως εξαρτημένος.

ΥΣ: Κάποια πολύ ενδιαφέροντα σάιτ για όσους θέλουν να... ξεφύγουν

Center for screen time awareness για όσους θέλουν τα παιδιά τους να ξεφύγουν από αυτήν την εξάρτηση.

Η Μέριν Γουίν είχε την ιδέα το 1977, με το βιβλίο της Τhe Plug-in Drug για μια ζωή χωρίς τηλεόραση.

Adbusters.org, οι οποίοι είναι ενάντια στις διαφημίσεις που μας βομβαρδίζουν, αλλά και αυτοί έχουν φτιάξει μερικές δικές τους, αρκετά καλές... Επίσης αυτοί ζητάνε να βγούμε και από το ίντερνετ αυτή τη βδομάδα. Ίσως και να το κάνω...

H white dot μια οργάνωση κατά της τηλεόρασης

Τell a vision (πες μια ιστορία) προτείνει η βιβλιοθήκη Eugene

Σκεφτείτε λίγο τον χρόνο που θα κερδίσετε με τον εαυτό σας, με τους δικούς σας, με τους φίλους σας, με ένα καλό βιβλίο. Αξίζει!!!

Bang bang είσαι νεκρός ξανά

2007-04-18T12:43:00.000+02:00

Πώς μπορώ να γίνω μέρος του συνόλου, πώς μπορώ να μην περνάω απαρατήρητος, να μην είμαι αόρατος, να τραβάω τη ματιά σας, να δέχομαι τον χαιρετισμό σας, το χαμόγελό σας και όχι την περιφρόνηση και τον χλευασμό σας. Bang bang είσαι νεκρός. Έχω ανάγκη τον σεβασμό σας, να ανήκω κάπου, να ασχολούνται μαζί μου, να μοιράζομαι χαρές και λύπες, γέλια και κλάματα, να κάνουμε πλάκες και πειράγματα. Στην οικογένειά μου δεν υπάρχει χρόνος για να τον μοιραζόμαστε μεταξύ μας, οι γονείς μου τρέχουν συνέχεια για να προλάβουν να πληρώσουν λογαριασμούς και τράπεζες, να πάρουν καινούργιο αυτοκίνητο, ένα δεύτερο κινητό, ένα καλύτερο σπίτι. Α, ναι μιλάμε στο κινητό που μου πήραν, με ρωτάνε αν τα πήγα καλά στο σχολείο και έπειτα μου λένε ότι θα αργήσουν γιατί πρέπει να κάνουν υπερωρίες στη δουλειά τους. Οι δικοί μου μοιάζουν με τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας είναι σαν να είναι η φωνή (motherboard) του διαστημόπλοιού μου, ναι περισσότερο μοιάζουν με φωνή παρά με οντότητα. Μου δίνουν παραπάνω χαρτζιλίκι, μάλλον γιατί νιώθουν τύψεις που δεν έχουν χρόνο να μοιραστούν μαζί μου, bang, bang είσαι νεκρός ξανά. Να σας δώσω το χαρτζιλίκι μου; Δεν είμαι ζητιάνος, αλλά είμαι διατεθειμένος να κάνω ό,τι μου ζητήσετε. Bang bang είσαι νεκρός ξανά. Βαρέθηκα να με παραγκωνίζεται, να με σπρώχνεται σαν να με αγνοείται, να χαχανίζετε πίσω από την πλάτη μου, να είμαι αόρατος. Η μοναξιά είναι μεγάλη αλλά και το να σας βλέπω όλους μαζί να γελάτε, να περνάτε καλά και γω να ‘μαι στην άκρη μόνος πονάει περισσότερο. Μα πιο πολύ πονάει που δεν γνωρίζετε ούτε το όνομά μου, για να μην πω την ύπαρξή μου. Bang bang είσαι νεκρός ξανά.
Ψάχνω έναν τρόπο να βρω για να μου δώσετε σημασία, να δείτε ότι υπάρχω, ότι είμαι δίπλα σας, να μάθετε το όνομά μου.
Bang bang είσαι νεκρός ξανά.
Ίσως ο θάνατος μού δώσει αυτή τη λύση, ναι αλλά ο δικός μου ή ο δικός σας;
Bang bang είμαι νεκρός…

Πόσες φορές το έχουμε δει αυτό το έργο... έγινε μέχρι και θεατρικό έργο που παίζεται στα σχολεία επιμορφωτικά, έγινε και ταινία, όμως...

Ό,τι έγινε τη Δευτέρα στη Virginia επηρέασε και επηρεάζει όλο τον πλανήτη, γιατί δεν είναι η πρώτη φορά και σίγουρα όχι η τελευταία.

Αρκετοί λένε ότι φταίει η οπλοκατοχή, δύο στους τρεις Αμερικανούς οπλοφορούν, δηλαδή περίπου 200 εκατ. άνθρωποι. Κάποιοι λένε ότι στις πολιτείες όπου επιτρέπεται η οπλοφορία παρατηρείται μειωμένη εγκληματικότητα και τονίζουν ότι στην Ελβετία όπου υπάρχει το ίδιο μέτρο η εγκληματικότητα είναι σχεδόν μηδαμινή. Το όπλο τούς προσφέρει κάλπικη ασφάλεια και αυτοεκτίμηση, αλήθεια ποιος μπορεί να σου αντιμιλήσει όταν κραδαίνεις ένα όπλο μπροστά του; Με το όπλο γίνεσαι λοιπόν κάποιος από κανένας, όλοι σε προσέχουν. Η ανασφάλεια που υπάρχει στην Αμερική (όπως γράφουν οι δρόμοι) και που συνεχώς διογκώνεται χάρη στις φιλότιμες προσπάθειες της κυβέρνησης έχει ως αποτέλεσμα κάποιες καλές χριστιανικές πάντα βιομηχανίες να γίνονται πλουσιότερες. Κάποιοι φοιτητές εύχονταν να είχαν όπλα μαζί τους για να είχαν την ευκαιρία να... απαντήσουν στον ένοπλο, σίγουρα την επόμενη φορά θα έχουν. Η πρόταση είναι απλή δώστε όπλα σε όλους μικρούς και μεγάλους, ίσως έτσι να μη χρειάζονται καμία αλ γκάιντα club να τους τρομοκρατήσει και φυσικά οι βιομηχανίες να... έχουν τη δυνατότητα να βγάλουν ένα κάποιο κέρδος.

ΥΣ Από τα Λύκεια τώρα στα Πανεπιστήμια σαν ένας ιός που εξαπλώνεται...

ΥΣ2: Άκου αυτό ή αυτό

ΥΣ3: Και από την πλευρά των μπλόγκερ

ΥΣ4: Ο δολοφόνος για άλλη μια φορά είναι ο... διπλανός μας, ίσως αύριο να είμαστε εμείς(;;;;)

ΥΣ5: Ο Μάικλ Μουρ είχε κάνει μια φιλότιμη προσπάθεια με τον Ακήρυχτο Πόλεμο, αλλά όσο υπάρχουν άνθρωποι που φτιάχνουν άγαλμα στον πρόεδρο της εθνικής ένωσης όπλων, Τσαρλς Ίστον ή με πιο σωστή προφορά Χέστον, τα πράγματα θα είναι δύσκολα. Ο εναγκαλιασμός των ΗΠΑ με τη βία θα συνεχίζεται μέσα και έξω από αυτήν...

19/4 ΥΣ: Βίντεο που τράβηξε ο ίδιος ο δράστης και το έστειλε στο nbc, πόσο εξοικειωμένοι έχουμε γίνει με την tv, λένε πως ήταν διαταραγμένος, μήπως δεν είμαστε όλοι;;;;; Αλήθεια πόσα ακόμα τέτοια βίντεο θα δούμε στο μέλλον;;;;;

UPDATE 23/4: Από την Περσεφόνη ειδικά αφιερωμένο σ'ευχαριστώ

Κάνε ένα διάλειμμα...

2007-04-16T12:19:00.000+02:00

Παραέφαγα αυτές τις μέρες και δεν μου έφτανε αυτό μου ήρθε και ένας σούπερ λογαριασμός από τον ΟΤΕ να μην μπορώ να σηκωθώ, ούτε καν να μείνω κάτω από την μπάρα όσο και να φώναζε ο Χρήστος Ιακώβου, μάλλον έχω παραισθήσεις πλέον, ίσως οι νευρώνες μου να έχουν εμποτιστεί με τόνους λίπους και να τα έχω χαμένα, ίσως να φταίνε οι χαμένες πολιτείες στον Άρη ή ειδικοί που βγαίνουν στα παράθυρα των καναλιών, ίσως να φταίνε οι δαιμόνιοι ρεπόρτερ και οι δυναμικές κινήσεις της κυβέρνησής μας για την καταπολέμηση της βίας και το πρωτάθλημα που ξανάρχισε, ίσως να φταίνε τα δομημένα ομόλογα που αποδόμησαν, ο καιρός που μας προσφέρει σκωτζέζικο ντουζ χτες καλοκαιρινή μέρα σήμερα χειμερινή, ίσως το μαύρο-πορτοκαλί κουτί, το οποίο έχει όλες τις απαντήσεις, όλες; Ίσως, αλλά καλύτερα ας κάνουμε ένα διάλειμμα:

Τι θα πάρετε;;;;;

Εντοιχισμένος ο καινούργιος Πάσχας

2007-04-04T13:09:00.000+02:00

Με αεροπλάνα και βαπόρια (πού να 'ξερε η Μπέλου),αλλά και αυτοκίνητα, τρένα και ό,τι άλλο προαιρείστε, σχεδόν όλοι εγκαταλείπουν τις μεγάλες πόλεις και πάνε στα χωριά τους και τα νησιά τους για να γιορτάσουν το Πάσχα. Ο τελευταίος ας κλείσει την πόρτα... Αν ένας ξένος ερχόταν στην Αθήνα ή τη Θεσσαλονίκη αυτές τις μέρες θα νόμιζε ότι ήρθε σε λάθος πόλη, με τόση ερημιά, με λίγα αυτοκίνητα, χωρίς κίνηση και λίγο κόσμο, θα περίμενε ίσως κάποιον κήρυκα να κυκλοφορεί στο δρόμο με ταμπέλα «ήρθε το τέλος». Αν πάλι ένας ξένος μού ζητούσε να του προτείνω πότε να έρθει στην Ελλάδα - εκτός από το καλοκαίρι - σίγουρα θα του πρότεινα το Πάσχα, γιατί είναι μοναδικό στον κόσμο. Υπάρχουν τόσα έθιμα σε τόσα διαφορετικά μέρη. Από τις φωτιές στον Πύργο της Σαντορίνης ώς τον επιτάφιο που μπαίνει στη θάλασσα στην Ύδρα και από τον πόλεμο των βροντάδων της Χίου ώς το σπάσιμο των μπότιδων (των σταμνών) στην Κέρκυρα. Από την Καστοριά και το μοναστήρι Αγίων Αναργύρων Μελισσότοπου μέχρι τα Πετροκέρασα, το χωριό με το μοναδικό δικαίωμα να φυλάει τον τίμιο σταυρό από την Κυριακή των Βαΐων ώς Μ. Δευτέρα. Και από το τσούγγρισμα των κόκκινων αβγών μέχρι τη σούβλα και το μαστέλο (σιφναίικο). Από την Πάτμο και το έθιμο του ιερού νιπτήρα ώς τη Δράμα και την περιφορά της εικόνας της Ανάστασης. Το Γλυκή μου έαρ είναι το χιτ αυτού του καιρού και ιδίως αν τύχει να το ακούσει από κάποια παιδική χορωδία (δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή τη στιγμή)θα του μείνει αξέχαστη. Όμως θα του έλεγα να αποφύγει τους δρόμους και κυρίως τις εθνικές οδούς γιατί εκεί επικρατεί ένα διαφορετικό έθιμο πιο μαύρο και αιματηρό...

Κάτι για να μας κρατάει σε εγρήγορση και για να μας βάλει σε σκέψη όλους εμάς λίγο πριν πιάσουμε τα τιμόνια και αφού γεμίσουμε τα αυτοκίνητα με τους ανθρώπους μας και τα πράγματά μας, ένα γράμμα-κραυγή:

Μαμά βγήκα με τους φίλους μου.
Πήγα σε ένα πάρτυ και θυμήθηκα αυτό που μου είχες πει, να μην πιω αλκοόλ.
Μου είχες ζητήσει να μην πιω επειδή θα έπρεπε να οδηγήσω μετά, έτσι ήπια ένα αναψυκτικό.
Ήμουν υπερήφανη για μένα, γιατί είχα ακούσει αυτό που τόσο γλυκά με είχες συμβουλεύσει πριν φύγω, να μην πιω αν πρέπει να οδηγήσω, σε αντίθεση με αυτό που μου έλεγαν οι φίλοι μου.
Έκανα τη σωστή επιλογή, η συμβουλή σου ήταν η σωστή.
Όταν το πάρτυ τελείωσε όλοι μπήκαν στα αυτοκίνητα τους χωρίς να είναι σε θέση να οδηγήσουν.
Εγώ πήρα το αμάξι μου Ήμουν σίγουρη ότι Ήμουν καθαρή.
Δεν μπορούσα να φανταστώ μαμά αυτό που με περίμενε .. ..
Τώρα είμαι εδώ ξαπλωμένη στην άσφαλτο και ακούω ένα αστυνομικό να λέει
«το παιδί που προκάλεσε το δυστύχημα ήταν μεθυσμένο».
Μαμά η φωνή του ακούγεται τόσο μακρινή.
Το αίμα μου είναι παντού στην άσφαλτο και Εγώ προσπαθώ με όλες μου
τις δυνάμεις να μην κλάψω.
Ακούω τους γιατρούς να λένε ότι αυτή η κοπέλα δεν θα τα καταφέρει.
Είμαι σίγουρη ότι το άλλο παιδί που οδηγούσε δεν το είχε καν φανταστεί όταν έτρεχε τόσο πολύ.
Στο τέλος αυτός είχε αποφασίσει να πιει και Εγώ Τώρα πρέπει να πεθάνω.
Γιατί το κάνουν αυτό μαμά ? αφού ξέρουν ότι θα καταστρέψουν ζωές ?
Ο πόνος που νιώθω είναι σαν να με καρφώνουν χιλιάδες μαχαίρια.
Πες στην αδερφή μου να μην φοβηθεί στο μπαμπά να είναι δυνατός .
Κάποιος έπρεπε να πει σε αυτό το παιδί ότι δεν έπρεπε να πιει αν θα οδηγούσε.
Ίσως αν του το έλεγαν οι δικοί του όπως έκανες εσύ Τώρα να Ήμουν ζωντανή> ...> ..
Η ανάσα μου γίνετε όλο και πιο αδύνατη και αρχίζω να φοβάμαι μαμά..
Αυτές είναι οι τελευταίες μου στιγμές και είμαι τόσο απελπισμένη .
Θα ήθελα τόσο να σε αγκαλιάσω μαμά> ...> .και να σου πω πόσο σε αγαπάω
Σε αγαπάω μαμά > ...> .αντίο!!!
Αυτές οι λέξεις γραφτήκαν από μια δημοσιογράφο που ήταν παρόν σε ένα δυστύχημα.
Η κοπέλα ενώ πέθαινε ψυθίριζε αυτές τις λέξεις η δημοσιογράφος τις έγραφε σοκαρισμένη.
Η ίδια δημοσιογράφος άρχισε μια εκστρατεία εναντίον της οδήγησης υπό την επήρεια αλκοόλ.

ΕΝΤΟΙΧΙΣΜΕΝΟΣ Ο ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΠΑΣΧΑΣ ΚΑΙ... ΤΟ ΝΟΥ ΣΑΣ!!!!
ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΚΑΛΥΤΕΡΟΤΕΡΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΤΕ

ΥΣ: Φεύγω και γω τελικά με αυτοκίνητο...

ΥΣ2: Προσοχή μη σουβλίσετε τον φίλο μου πρόβατο...

Το γεράκι και ο λύκος

2007-03-29T11:24:00.000+02:00

Όταν πρωτοείδα το Γεράκι και ο λύκος ήμουν γύρω στα 12, ερωτεύθηκα αμέσως τη Μισέλ Φάιφερ, αλλά και η ιστορία της ταινίας έμεινε χαραγμένη βαθιά μέσα μου. Ήταν ένα ωραίο παραμύθι όπου ένα ερωτευμένο ζευγάρι είναι καταραμένο να συναντιέται μόνο όποτε ο Ήλιος αντικρύζει το Φεγγάρι. Η γυναίκα την ημέρα μεταμορφώνεται σε γεράκι (ποια άλλη άραγε θα μπορούσε να ήταν εκτός της Φάιφερ;) και ο άντρας το βράδυ γίνεται λύκος (Ρούντγκερ Χάουερ), ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στους δύο εραστές τους είναι ένας κλέφτης (Μάθιου Μπρόντερικ).

Κάθε ανατολή και δύση, τις στιγμές που εμφανίζονται και οι δύο ουράνιοι εραστές στον ουρανό, τότε μόνο συναντιούνται για ελάχιστες στιγμές. Κάτι τέτοιο περίπου ζω αυτό τον καιρό. Η Β δουλεύει από το πρωί μέχρι αργά το απόγευμα, που κάποιες φορές τραβάει και ώς το βράδυ. Εγώ πάλι πιάνω δουλειά το απόγευμα και γυρίζω σπίτι αργά το βράδυ. Πάντως ούτε η Β γίνεται γεράκι ούτε γω λύκος και φυσικά δεν χρειαζόμαστε κανέναν κλέφτη...

καλά δεν παίρνω και όρκο...

Ευτυχώς η Β που κρατιέται με νύχια και δόντια να μείνει ξύπνια το βράδυ (ξέρω μερικές φορές ότι είναι πολύ κουρασμένη) και βρισκόμαστε για λίγες στιγμές, αλλιώς θα βλέπαμε συνέχεια ο ένας τον άλλον να κοιμάται. Η Β είναι ο ήλιος και ο γραφών το Φεγγάρι (τρομάρα μου). Περιμένω το Σαββατοκύριακο σαν το φαντάρο που παίρνει την έξοδό του. ΄
Είναι υπέροχο πάντως κάθε βράδυ όσο κουρασμένος και να είμαι με το που ανοίγω την πόρτα του σπιτιού μου με περιμένει η πιο μεγάλη αγκαλιά, το πιο ζεστό χαμόγελο, το πιο τρυφερό φιλί. Και αν και μερικές φορές γυρνάω μαυρόασπρος γεμίζω χρώμα και αν και μερικές φορές φτάνω στο σπίτι με ένα κεφάλι που ζυγίζει τουλάχιστον ένα τόνο, με μιας γίνεται πανάλαφρο και αν και μερικές φορές τα μούτρα μου φτάνουν στο πάτωμα με το που σε αντικρύζω στο πρόσωπό μου σχηματίζεται το πιο μεγάλο χαμόγελο. Είναι απίστευτο να γυρνάω μέσα στη βαθιά νύκτα και να αντικρύζω τον Ήλιο, με γεμίζει ενέργεια και μια περίεργη αισιοδοξία, έστω και για αυτές τις λίγες μοναδικές στιγμές. Η έκλειψη στο δικό μας παραμύθι γίνεται κάθε Σαββατοκύριακο.

Μερικές φορές μπερδεύεσαι πού τελειώνει το παραμύθι και πού αρχίζει η πραγματικότητα ή και το αντίθετο, αν όμως έχεις αυτή την ασπίδα...

5 vs 7

2007-03-13T13:01:00.000+02:00

Πέντε λέξεις για το Μαράκι vs 7 ταινίες για Θαλασσομπερδεμένη και Περσεφόνη, προσοχή στις αλυσίδες παιδιά γιατί κάποια στιγμή θα βαρύνουν και θα μας τραβήξουν προς τα κάτω...

Κάθεται στον καναπέ το πρόσωπό του φωτίζεται από τη φωτιά στο τζάκι, η οποία χορεύει σαγηνευτικά, μπας και τον κάνει να την κοιτάξει, αυτός πίνει μια γουλιά από το ουίσκι του και εξακολουθεί να έχει κολλημένα τα μάτια του στον διπλανό τοίχο.
Εκεί βρίσκεται η αγαπημένη του συλλογή, μαχαίρια, σπαθιά, ξίφη, όμως εκείνος εστιάζει στο λατρεμένο του μαστίγιο. Τον συντροφεύει εδώ και 35 χρόνια, του το είχε δώσει ο πατέρας του, ήταν ό,τι πολυτιμότερο είχε, και κείνος συνέχισε μαζί του την παράδοση της οικογένειας στο τσίρκο Μεντράνο. Αυτό τον ένωνε με τις τίγρεις σε μια σχέση αγάπης και μίσους. Τις λάτρευε αυτές τις μεγάλες γάτες. Μα πιο πολύ λάτρευε την εξουσία που του χάριζε το μαστίγιο απέναντί τους. Χάρις σε αυτό γύρισε όλη την Ευρώπη, όχι μόνο μία φορά αλλά τουλάχιστον πέντε.
Σηκώθηκε από τον καναπέ, το πλησίασε, άπλωσε το χέρι του, το περιεργάστηκε σχεδόν ευλαβικά.
Τις αναμνήσεις τις σκόρπισαν ήχοι και κραυγές από το υπόγειο.
Την είχε δει στο ποτάμι . Την είχε επιλέξει ανάμεσα σε πολλές. Είχε κίνηση αιλουροειδούς και εκείνο το παιχνιδιάρικο βλέμμα που τη μία στιγμή θέλει χάδια και την άλλη στιγμή είναι έτοιμο να σε κατασπαράξει, χωρίς προειδοποιήσεις, απρόβλεπτο.
Ελπίζει ότι αυτή τη φορά θα είχε δίκιο. Αυτή θα είναι η εκλεκτή και κατέβασε μια ακόμη γουλιά ουίσκι...

Μια τηλεόραση πιο κει έχει είναι ανοιχτή με χιόνια που κάποιες στιγμές πιάνει σήμα και δείχνει κάθε φορά και κάποιες εικόνες από μερικές ταινίες...

... και επειδή 7+5=12... χεχεχε

ΥΣ: Υπάρχουν πάρα πολλές ταινίες που μου αρέσουν πάρα πολύ, απλά απέφυγα μερικές που έχουν ήδη μπει στην αλυσίδα πολλές φορές ή τουλάχιστον έτσι νομίζω, υπάρχουν άλλες τόσες που θα ήθελα να βάλω

ΥΣ2: 5 λέξεις για όποιον θέλει να μπλέξει και να τις κάνει μια ιστορία συνονθύλευμα, στοιχειωμένο, σκοτάδι, λάμψη, παύση